Top albums: 20 - 11

20. Queens - Matt Watts

Van alle albums die ik heb van Matt Watts is dit bij uitstek het beste. Daar zitten de gastmuzikanten met al veel kilometers op de teller ook voor iets tussen, maar vooral de keuze van Watts zelf om breder te gaan dan het toch vooral folkgerichte geluid van weleer is een verbetering. Alleen al de manier waarop hij Billy Jean covert en er de kwetsbaarheid uit in het voetlicht plaatst, verdient alle lof.

19. Ghosts - Cowboy Junkies

Met All that reckoning uit 2018 hadden Cowboy Junkies nog maar eens hun kwaliteit bewezen. Twee maand na die release overleed de moeder van de drie stichtende leden van de band en oorspronkelijk zou dit als deel van een dubbelalbum uitgegeven worden als speciale editie van de plaat uit 2018 maar corona stak daar een stokje voor en zo geraakten deze nummers via streamingplatformen al aan hun release eind april. Deze nummers zijn het mooiste eerbetoon dat de overledenen zich kon wensen.

18. Blackbirds - Betty LaVette

Er stonden al enkele soulalbums in deze lijst maar deze is toch de mooiste van het jaar, hoewel ze duidelijk ook zwaarder op de hand is en droeviger dan die van Swamp Dogg of Sharon Jones. Ze zet dan ook waarlijk prachtige versies neer van onder meer Strange fruit van Billie Holiday en Blackbird van The Beatles.

17. Shore - Fleet Foxes

Met hun plaat keerden ze terug naar de sound van hun debuut en de EP Sun giant en dat was heuglijk nieuws. Zonder al te veel tierlantijnjes en met prachtige samenzang maakten ze een bijzonder sterke plaat.

16. Bejahung - Elefant

Het Gentse Elefant zorgde voor een schijnbare paradox met deze plaat over samenkomen en volmondig "ja!" zeggen tegen het leven (in januari was corona nog veraf) terwijl ze muzikaal vervreemding zoeken in dissonante en chaotische geluiden. Het resultaat is een bijzonder vreemde plaat waartegen geen verzet helpt.

15. Deleter - Holy Fuck

De dansvloer, waar deze plaat je naartoe jaagt, zagen we dit jaar heel weinig maar gelukkig werkt ze ook prima in de living. Het is een blije plaat geworden waarmee de Canadezen ons dit jaar wisten in te pakken.

14. Rough and rowdy ways - Bob Dylan

Na kerstplaten en croonercovers heeft Bob dit jaar weer gewoon een typische Dylanplaat gemaakt en het is zijn beste sinds Tempest (waar ze niet kan aan tippen maar dat sluit absoluut niet uit dat ze bijzonder goed is). Hij eindigt deze plaat met het monumentale Murder most foul, een meer dan een kwartier durend epos over de moord op JFK, dat meteen de andere mokersong van een Dylansong (Hurricane) in herinnering brengt. Dit keer is het niet de woede die overheerst maar dit is een tijdsdocument van dat vreemde jaar.

13. In and out of the light - The Apartments

Dit is misschien wel de beste winterplaat ooit van het Australische project van Peter Milton Walsh dat ergens het midden houdt tussen Prefab Sprout en Deacon Blue (die zelf ook een nieuwe plaat afleverden dit jaar). Hij roept kersttruien, glühwein en kerstbomen in de hoek van de kamer op.

12. Wednesdays - Ryan Adams

Mijn lief heb een running gag tussen ons waarbij we een uitgebreid verhaal vol details altijd definiëren met "ik weet het nog heel goed, het was een woensdag". Daar moest ik eerst aan denken bij de titel van deze plaat. Die gedachte moest echter plaats maken voor bewondering voor de manier waarop Ryan Adams eindelijk nog eens een echt heel goeie plaat maakte. Ja, hij kreeg een shitload over zich heen toen bekend raakte dat hij diverse vrouwelijke collega's seksueel geïntimideerd had (waarvoor hij zich intussen verontschuldigde). Sommigen vonden deze plaat toch moeilijk te waarderen omdat ze een soort excuus zou zijn voor zijn gedrag (sommige songs lijken te verwijzen naar het gebeurde, al was de plaat eigenlijk al af voor de verhalen naar buiten kwamen). Maar dit is gewoon het beste in lange tijd dat de man gemaakt heeft.

11. Articulation - Rival Consoles

Dit is een warme reis door een woud van klanken die tegen allerlei dance-genres aanschuren. Bovendien klinkt ze ook nog eens behoorlijk vrolijk. Deze plaat zal een ontdekking zijn voor wie moderne muzikale muziek herleidt tot boenke-boenke. Rival Consoles laat zien hoe diepgelaagd je met moderne instrumenten, technologie en opnametechnieken kan gaan.

Beluister hieronder de playlist met van elk album één song:  

Top albums: 30 - 21

30. The land that time forgot - Chuck Prophet

Chuck Prophet stelt me nooit teleur. Die constante kwaliteit is ook hier weer aanwezig en levert naast een mooi geheel ook enkele geweldige songs op.

29. Making a door less open - Car Seat Headrest

Teen denial uit 2016 katapulteerde deze band meteen de harten in van de indie-luisteraars (geheel terecht) maar daarna verdwenen ze weer wat uit het zicht. Daar brachten de Amerikanen dit jaar gelukkig verandering in met een plaat die meerdere luisterbeurten nodig had om zijn schoonheid prijs te geven.

28. File under UK metaplasm - Rian Treanor

Klanken die amper melodie vormen maar een strak ritme aanhouden, met veel bastonen: File under UK metaplasm was een absolute verrassing en één waar je je helemaal voor moet durven openstellen om niet te verzinken in het geluid. Je benen nemen gelukkig over bij beluistering van deze plaat die soms zoals bij Aphex Twin zijn eigen toegankelijkheid saboteert.

27. Beyond the pale - JARV IS

JARV IS is de nieuwe naam waaronder Jarvis Cocker (ex-Pulp) dit jaar een plaat uitbracht. Die plaat leunt soms aan bij Leonard Cohen, David Sylvian en zelfs de late Blur en Arcade Fire. Het is wel een groeiplaat, dus verwacht als je ze nog niet eerder hoorde, niet meteen een klik.

26. Sorry you couldn't make it - Swamp Dogg

De 77-jarige Jerry Williams alias Swamp Dogg maakte één van de mooiste soulplaten van het jaar en wist voor zijn drieëntwintigste studioplaat mooi volk als Justin Vernon (Bon Iver) en John Prine te strikken. Het hele album baadt in een sfeer van zoet aan de man gebracht verdriet.

25. I speak the truth, yet with every word uttered, thousands die -
Gnaw Their Tongues

Claustrofobie is zelden zo scherp voelbaar gemaakt in muziek als op deze plaat en schoonheid en lelijkheid blijken beide kanten van eenzelfde munt. Dat is wat deze plaat zo interessant en fascinerend maakt. Je voelt voortdurend dreiging, gevaar, onrust,...

24. The ascension - Sufjan Stevens

Sufjan Stevens spreidde op al zijn vorige platen een tomeloze liefde voor het bigger-than-life Amerika tentoon maar vier jaar Trump hebben ook/zelfs hem ontgoocheld en dat merk je op deze plaat. Gelukkig weet hij als vanouds prachtige muziek te maken en schuwt hij niet diverse genres aan te boren. Dat komt allemaal samen in de afsluiter America, een mooie synthese van de hele plaat.

23. By the fire - Thurston Moore

Ik denk niet dat ik sinds Psychic hearts zo genoten heb van een solo-album van Thurston Moore als dit jaar van By the fire. Hoewel hij opnieuw (zeker op de langere songs) de gitaar alle vrijheid gunt, zijn de nummers vaak ook mooie composities met prachtmelodieën.

22. Illusory - Jarboe

Hoewel deze plaat niet ontoegankelijk klinkt, geeft ze haar geheimen maar moeizaam prijs. Alle details, wendingen, experimenten, elementen vragen meerdere luisterbeurten om helemaal op hun plaats te vallen.

21. For their love - Other Lives

Denk aan Neil Diamond en aan The Divine Comedy en u komt al in de buurt van wat te verwachten op deze mooie plaat van het vijftal uit Oklahoma. Dit album klinkt zo tijdloos dat we dit voor altijd zullen blijven koesteren.

Beluister hieronder de playlist met één song uit elk album:

Top albums: 40 - 31

40. Sharpen, moving - Various artists

Het was één van de toevallige platen waar ik op stuitte tijdens dit jaar, dankzij een tip van een ex-Indiestyle-collega. Deze dance-verzamelaar werpt een licht op hoekjes binnen het genre die minder bekend zijn en staat vol opmerkelijke songs uit diverse subgenres.

39. I'd rather lead a band - Loudon Wainwright III with Vince Giordano & The Nighthawks

Binnen het oeuvre van deze singer-songwriter (die eigenlijk zelden teleurstelt) is dit album een buitenbeentje, omdat hij ervoor koos samen te werken met een heus uitgebreid combo en zichzelf in de gedaante van een crooner te hijsen. Hij zingt jazz standards uit de eerste helft van de vorige eeuw en deze nieuwe sound laat ons met heel andere oren naar hem luisteren.

38. Reunions - Jason Isbell And The 400 Unit

Hartverwarmende americana is een handelsmerk van Jason Isbell en dat bewees hij ook dit jaar weer. Laat buiten de wind maar guur waaien, binnen met een glas whiskey merk je daar amper iets van en al zeker niet als je op de achtergrond deze plaat laat klinken.

37. A hero's death - Fontaines D.C.

Op dit album koos Fontaines D.C. veel meer dan op de voorganger consequent voor postpunk om uiting te geven aan een gevoel van machteloze berusting. Hoop is er amper te bespeuren maar het is muzikaal allemaal van zo'n uitgebalanceerde schoonheid dat je toch geniet van deze nummers.

36. Missy Sippy All Stars vol. 1 - Missy Sippy All Stars

Dit is de tweede en laatste compilatie in deze lijst en het verschil met de vorige (op nummer 40) kon amper groter zijn. Muzikanten die vaak samen jammen in het Gentse muziekcafé Missy Sippy laten hier het beste van zichzelf horen, verzameld rond Tiny Legs Tim. Je ontdekt via deze plaat de beste bluesmuzikanten die ons land rijk is en staat wellicht versteld hoe levend het genre ook bij ons is.

35. KiCk i - Arca

De Venezolaanse wordt terecht beschouwd als één van de meest vernieuwende artiesten van de voorbije jaren en ook op deze plaat is het weer raak. Helemaal overtuigen om tot de absolute top van dit jaar te behoren deed ze niet maar je kan er niet om heen dat er ook dit keer weer prachtsongs op staan, met als absoluut hoogtepunt Time.

34. Elders - Yadayn

Omdat ik al eerder muziek van Yadayn ten berde bracht op deze blog en ik blijkbaar niet ver woon van zijn huis, dropte hij na een mailtje zijn nieuwste plaat in de brievenbus. En zonder twijfel is Elders de mooiste plaat die hij al maakte. Hij liet zich inspireren door zijn reis naar Iran en de relaties die hij met mensen daar aanknoopte en dat vertaalt zich muzikaal in een mooie symbiose tussen traditionele Iraanse muziek, field recordings die hij er opnam en zijn eigen rustige gitaarspel zoals dat op de drie voorgaande albums ook al te horen was.

33. DEEWEE sessions vol. 01 - Soulwax

De broers Dewaele kregen de kans voluit te experimenteren met één van de dertig EMS Synthi 100-synthesizers die er bestaan. Voor zover ik weet, is dit het enige album dat volledig met de klanken van die synthesizer is gemaakt, die zo groot is als een kamer. Ze verkennen de mogelijkheden in die mate dat de zes songs heel verscheiden klinken en ze tonen maar weer eens hoe Soulwax er telkens in slaagt de opmerkelijkste songs te fabriceren op basis van één idee of in dit geval: één instrument.

32. Reset - Bààn

Drie instrumentale songs van het Brusselse duo vraagt inspanning van de luisteraar maar die wordt daar rijkelijk voor beloond met een plaat die je telkens besluipt, zich terugtrekt om dan alsnog toe te slaan. Het resultaat is verbluffend en wijkt zo ver af van het bekende muzikale pad dat er amper radiostations zijn die dit hun programmatie in durven smokkelen. Dat vind ik nu eens heel heel jammer...

31. Punisher - Phoebe Bridgers

Misschien doe ik Phoebe Bridgers oneer aan door haar hier al te positioneren in mijn lijst maar de waarheid is dat ik deze plaat eigenlijk niet vaak beluisterde. Nochtans is dit een mooie plaat, die niet om aandacht smeekte maar die internationaal wel kreeg (alsook veel waardering). Voor mijzelf is deze plaats terecht gezien het aantal luisterbeurten en de mate waarin ik erdoor geraakt werd, zeker in vergelijking met de albums die de komende dagen nog volgen.

Beluister hieronder de playlist met uit elke plaat één song:

Top albums: 50 - 41

50. Once in the weeds, where the world once was - Bright Eyes

De plaat die Conor Oberst met Bright Eyes uitbracht in augustus is geen hapklare brok en neem je dus misschien beter in porties tot je. Het lijkt wel alsof hij de aanval heeft ingezet op de luisteraar nadat hij tussen de vorige plaat uit 2011 en deze bijzonder zwaar getroffen werd door het noodlot (zijn broer stierf, zijn huwelijk strandde, er waren valse beschuldigingen van seksueel misbruik en hij bereikte de riskante leeftijd van veertig jaar).

49. Cenizas - Nicolas Jaar

Dit werd een album met een bevreemde, bijna-religieuze en in ieder geval spirituele sfeer waarop heel wat instrumenten de revue passeren die je niet meteen zou verwachten.

48. Just dropped in (to see what condition my rendition was in!) -
Sharon Jones And The Dap-Kings

Sharon Jones And The Dap-Kings blijven helaas veel te onbekend hoewel elke plaat een schot in de roos is met soul en aanverwante genres die je midscheeps raken. Dit keer koos ze voor covers maar niet van de minste en dat leverde weer een pareltje op.

47. The mother stone - Caleb Landry Jones

Deze acteur waagde zich dit jaar aan een uitbundige en bombastische plaat en komt daar bijzonder goed mee weg, vooral doordat hij zich niet inhoudt en all the way gaat, vol overtuiging.

46. Riddle of the sphinx - Absynthe Minded

De Gentenaars wisten dit jaar opnieuw te scoren met een heerlijk divers album en bewijzen dat ze nog steeds in de hogere klassen van de Vlaamse muziekscene spelen.

45. LP5 - John Moreland

Singer-songwritermateriaal dat meer diepgang krijgt door funky toetsen en een soulvolle productie, daar trakteerde John Moreland ons op met deze plaat. Het levert prachtsongs op met als hoogtepunt A thought is just a passing train.

44. Untitled (Black is) - Sault

In dit jaar van Black Lives Matter wisten deze Britten verrassend genoeg met songs die diep geworteld zijn in de Afro-Amerikaanse muzikale tradities, de juiste snaar te raken om heel relevant te klinken. Door de verscheidenheid kon dit album me toch wel bekoren.

43. The new abnormal - The Strokes

Sinds hun debuut Is this it? (een haast profetische titel) klonken The Strokes nooit meer zo relevant en goed maar dit jaar kwamen ze eindelijk nog eens in de buurt met een heel goeie plaat.

42. R.Y.C (Raw youth collage) - Mura Masa

Mura Masa wist drie jaar na het wondermooie titelloze album alweer de tijdsgeest perfect te vatten op een plaat die eigentijds klinkt en heel erg indie en daarmee lonkte naar zowel de hitlijsten als de alternatieve lijstjes. 

41. Good souls better angels - Lucinda Williams

In 2020 maakte Lucinda Williams één van haar beste platen waarop ze vooral met ruige songs die niet zouden misstaan op het podium van een honky tonk hoge toppen scheert. 

Hieronder kan je (net als het geval zal zijn in de volgende afleveringen) een playlist beluisteren met telkens één song per genoemde plaat:

Muzikaal jaaroverzicht 2020 + top albums (75 - 51)

Het is onnodig te zeggen in welke mate corona het jaar 2020 bepaald heeft. De lockdown(s) en het telewerken, het isolement en het "blijf in uw kot" vormden een aanleiding om meer dan ooit muziek te beluisteren. De muziek bood troost soms, maar soms werd het ook even te veel. Toch maakten veel mensen er het beste van en zoals in bovenstaande foto leidde het tot creatieve manieren om via muziek mensen blij te maken. Er waren ook artiesten die van de lockdown gebruik maakten om muziek op te nemen, soms individueel, soms via electronische kanalen samen met anderen. Het leverde zogenaamde lockdownalbums op waarvan er zelfs waren die echt heel goed waren (je zal er eind deze week één terugvinden in de top tien van mijn albumlijst van 2020).
Het aanbod blijft enorm groot en dus is dit overzicht en deze rangschikking van albums die dit jaar uitkwamen, arbitrair in die zin dat het enkel platen bevat die ik dit jaar hoorde (en genoeg beluisterde om er op deze blog een review van te schrijven). Dat verklaart onder meer de afwezigheid van Idiot prayer van Nick Cave, een plaat die zo intimiderend dicht op het vel kwam te zitten dat ik er maar weinig naar durfde luisteren en ze al helemaal niet waagde te onderwerpen aan mijn (kritisch) oordeel. Misschien was deze plaat anders wel de nummer één van dit jaar geworden.
Verder heb ik EP's buiten beschouwing gelaten voor dit overzicht, al verschenen er werkelijk goede die je kan uitzoeken op deze blog.
De komende dagen mag je mijn persoonlijke top 50 in vijf afleveringen verwachten. De review zit altijd als link onder de albumtitel, onder de artiest vind je een link naar zijn/haar/hun website. Vandaag geef ik een overzicht van de 25 albums die de top 50 niet haalden maar toch gerangschikt werden en stuk voor stuk ook al de moeite waren:

75. Adrift - Lyenn
74. Color theory - Soccer Mommy
73. Burial songs - Ansatz Der Maschine
72. X: the godless void and other stories - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead
71. Firepool - High Hi
70. Random desire - Greg Dulli
69. Amazones power - Les Amazones d'Afrique
68. Song for our daughter - Laura Marling
67. Rock bottom rhapsody - Pokey LaFarge
66. The vessel - Gianni Marzo
65. Kingdom of roots - If Anything Happens To The Cat
64. Love - Torgeir Waldemar
63. Countless branches - Bill Fay
62. Be up a hello - Squarepusher
61. Ex mortis - Jozef van Wissem
60. Oh paradise - Mintzkov
59. Song machine, season one: strange timez - Gorillaz
58. Manes - Ben Bertrand
57. U-void synthesizers - Machine Girl
56. Organic creatures - Catalina Vicens
55. The juice - G. Love And Special Sauce
54. Migration stories - M. Ward
53. Grande est la maison - Cabane
52. Kitchen sink - Nadine Shah
51. Sign - Autechre

Illuminine

Illuminine wist vijf jaar geleden te bekoren met debuut #1, een vinylplaat die je in mijn platenkast kan vinden en die ik, zoals zovele, eigenlijk te weinig opleg. Nadat nog twee genummerde opvolgers verschenen en Kevin Imbrecht dit jaar ook nog eens de soundtrack verzorgen van The Stig (de documentaire over wielrenner Stig Broeckx) en maakte muziek bij een boek (The outlaw ocean van Ian Urbina) en een dansvoorstelling (Tulips), is Baptism of solitude een soort terugkeer naar het geluid van het begin. 

De songs werden reeds helemaal op het einde van 2018 ingeblikt maar het was pas veel later dat Kevin besefte dat ze een album vormden dat hij nu dus op de wereld loslaat. Dertien nummers lang horen we ingetogen soundscapes en minimale instrumentatie en dat past bijzonder goed bij de koude en donkere dagen van het einde van het jaar. Meteen knelt daar ook het schoentje: van deze plaat geniet je toch best in de juiste omstandigheden. Dit is een achtergrondmuziek voor bij de afwas, geen vrolijke namiddagplaat maar vooral een beschouwend werk dat het best tot zijn recht komt in de late uurtjes en in afzondering doorgebracht. Dan kan je de schoonheid ervan helemaal op je laten inwerken.

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

M. Ward

Nadat M. Ward eerder dit jaar al Migration stories uitbracht, een album vol prachtsongs, klopt hij alweer zachtjes aan de deur met een plaat waarop hij Lady in satin van Billie Holiday een remake geeft. Waar de iconische zangeres koos voor groot orkest, beperkt de Amerikaan zich tot zijn eigen stem en gitaar. Onder de titel Think of spring zet hij daarmee de elf songs geheel naar zijn eigen hand. 

Een willekeurige greep levert steevast goede nummers op want zoals wel vaker laat M. Ward geen mindere geluiden horen. Persoonlijke favorieten zijn opener I get along without you very well dat zich traag voortbeweegt en daarmee de dubbele boodschap van de song goed onderstreept en het al even heerlijk smachtende I'm a fool to want you.

Wie 's mans werk nog niet kende, maakt hier alvast kennis met zijn typische sound (en stemgeluid) op songs die natuurlijk in wezen al wonderschoon waren. Dat hij er een persoonlijke toets aan gaf, maakt deze plaat des te interessanter.

Je kan dit album hier kopen via zijn Bandcamp-pagina en hieronder alvast beluisteren:

Thee Oh Sees

In een jaar als 2020 kan ik me voorstellen dat je ten einde raad je heil zoekt in geestesverruimende middelen, maar blijkbaar vonden de Amerikanen van Thee Oh Sees (tegenwoordig volgens sommigen Osees, of gewoon Oh Sees, en met alvast een hoop namen in hun geschiedenis) een voorraad waar je volledige hippiecommune mee zoet kan houden gedurende een hele lockdown. Alleen al de hoes van Panther rotate wekt verwachtingen van psychedelische trips en met songtitels die doorgaans eindigen op het woord "experiment" hou je als luisteraar je hart vast.

In feite is dit album een remixversie van het eerder dit jaar uitgebrachte Protean threat (dat ik ten tijde van zijn release gemist heb) en zou je deze plaat een beetje kunnen vergelijken met wat Primal Scream ooit deed met Vanishing point. De Schotten brachten kort nadien het dubremixalbum Echo dek uit, waarop alle songs herwerkt waren. Op eenzelfde wijze experimenteert het vijftal onder leiding van John Dwyer rustig verder met die songs en het resultaat is een bevreemdende en alle kanten op stuiterende ervaring. Want hoewel hier best interessante bewerking ten berde gebracht worden, boet het album door die verregaande experimenteerdrift natuurlijk in aan samenhang.

Laat u als luisteraar overweldigen door de onwereldse sfeer van deze plaat en wanneer u daarmee klaar bent, luister dan ook eens naar een hoop andere platen uit hun oeuvre. De Californiërs verdienen dat.

Je kan deze plaat hier kopen via hun Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Ryan Adams

Het was al een tijdje geleden dat er nog een écht goed album uitkwam van Ryan Adams dus dez ineens alsnog uitgebrachte plaat onthaal ik op gejubel. Eigenlijk zou ze vorig jaar al haar release kennen maar toen kwam de verhalen in de pers over seksuele intimidatie door de getalenteerde muzikant ten aanzien van onder meer Phoebe Bridgers en Liz Phair. Hij kroop intussen door het stof en vond de tijd nu wel rijp voor deze plaat, waarvan de songs dus dateren van voor de hele heisa.

Nu vind ik dat je een verschil moet maken tussen de prestaties van een mens en wie hij is als mens. Er zijn wel meerdere kunstenaars die heel mooi werk leverden maar er heel foute ideeën op nahielden, zoals bijvoorbeeld de baanbrekende Duitse filmmaakster Leni Riefenstahl. Het blijft natuurlijk een moeilijk debat of je iemand moet bejubelen om zijn artistieke verwezenlijkingen die tegelijkertijd als mens diep gefaald heeft (althans naar de geldende -soms ook wel universele- maatstaven). Voor artiesten wier werk niet doordrenkt is van datgene waarom hij verguisd wordt, vind ik dat zeer moeilijk om niet te genieten van het werk.

En Ryan Adams heeft aan een hele reeks bijzonder mooie platen eindelijk nog eens een grootse parel toegevoegd en daar geniet ik dan ook met volle teugen van. De songs zijn gedrenkt in melancholie en halen zijn grootste kwaliteiten naar voren en het is als luisteraar moeilijk om, zonder goed naar de tektsten te luisteren, niet in vervoering te geraken. Luister maar eens naar Birmingham zonder meegewiegd te worden in de licht bombastische sfeer, zo passend bij deze tijd van het jaar, of naar absoluut hoogtepunt Who is going to love me now, if not you. Je kan ervoor kiezen de wrange smaak te voelen van een afgewezen man die dan maar naar intimidatie grijpt maar dat zit niet echt in deze song als dusdanig. Zonder de nieuwsberichten zouden we de lyrics nooit zo interpreteren.

Wie de Amerikaan uitspuwt om zijn gedrag, heeft daar alle redenen toe, maar laat je persoonlijke beoordeling van zijn gedrag toch maar niet de artistieke appreciatie van deze plaat beïnvloeden. Integendeel, laten we drie kwartier lang even vergeten wat hij andere aandeed en genieten van al het moois dat hij ons wederom schenkt.

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (155)

Op weg naar het einde - Gerard Reve

In de vorm van brieven maakt Reve ons hier deelgenoot aan zijn leven en belevenissen begin jaren zestig. Een dichter die ik volg op Twitter, had ik gevraagd met welk boek ik best kon beginnen aan het oeuvre van Reve (enkel De avonden las ik al) en dit was één van zijn twee tips. Het is me goed bevallen.
Reve schrijft over zichzelf, over de dood, over seks (vooral die volgens de Griekse beginselen), over het schrijverschap, over God, maar nog meer dan waarover hij schrijft, is het de manier waarop hij dat doet die bewondering afdwingt. Hij hanteert heel lange, barokke zinnen, vol bijzinnen en uitweidingen maar houdt telkens vakkundig de draad vast en doet dat bovendien met zoveel bravoure, liefde voor de taal en humor, dat het boek als een trein leest ondanks die lange zinnen.

Blindelings - Kris Van Steenberge

In een mooie en erg toegankelijke taal, die niettemin bij momenten erg poëtisch is, vertelt Kris Van Steenberge het verhaal van een verstikkende moeder, een machteloze vader, een gefrustreerde zoon die amper uitweg vindt voor zijn woede en een idealistische hulpverleenster die de brokken in haar eigen leven niet kan lijmen en dan maar aan de slag gaat met die van een ander. Deze vier personages wisselen elkaar af in het vertellen van het verhaal, met veel flash-backs, dat culmineert in een climax waar geen van hen beter van wordt. Want dit boek gooit je terug de werkelijkheid in met de waarschijnlijkheid dat wat gebroken is, nooit meer volledig goedkomt en dat mensen doorgaans de problemen die hun gedrag veroorzaakt, proberen op te lossen door méér van hetzelfde gedrag te stellen.

Gods onkruid. Nederlandse sekten en messiassen - Wim Zaal

De Nederlandse journalist Wim Zaal schreef het verhaal neer over vreemde en buitenissige godsdienstbeleving in Nederland (en Vlaanderen) in de negentiende en twintigste eeuw. Hij focust daarbij op de sekten en de messiassen die af en toe opdoken, zoals Zwart Jannetje en Lou de Palingboer of de sekte der Stevenisten (blijkbaar nog steeds levend in kleine kernen zoals het Westvlaamse Gits bij Roeselare). De verhalen zijn vermakelijk, de godsdienstige visieverschillen echter soms moeilijk te begrijpen voor wie niet echt thuis is in de verschillende stromingen binnen de Nederlandse (of Verenigd-Nederlandse) katholieke en protestantse kerken. Bovendien hanteert Zaal bij momenten (en al helemaal in het laatste hoofdstuk) een gezwollen taalgebruik dat uitstekend past bij zijn onderwerp (een hoogdravende religieus discours gelijk) maar voor de moderne lezer wel veel inspanning vraagt. 

Stay Inside

Emo, voor velen van mijn generatie, muzikaal grootgebracht met grunge (Nirvana) en dance (Underworld), is dat een bijna een scheldwoord voor bombastische muziek die een (laat) graantje wou meepikken van de revival van zware gitaren. Dat deze muziek echter ook best wel wat moois opleverde, zullen ze na een vijftal speciale bieren en met enige tegenzin nog wel toegeven. 

Het vuur van de emo blijft intussen brandende, onder meer dankzij de Deense band Stay Inside dat met debuut Viewing dit jaar het beste van dat genre gewoon als ware het een compilatie bijeenschreef. Toepasselijke bandnaam trouwens om te debuteren in het coronajaar...

Songs als Revisionist, Ivy en Wake drijven op eenzelfde patroon waarin de gitaren de wanhoop lijken uit te schreeuwen, iets waar de zanger intussen ook meer dan verdienstelijk aan meewerkt. Een rustiger nummer als Divide lijkt dan weer een beetje op twee gedachten te hinken en mist daardoor de kans zich te ontwikkelen tot een goeie popsong. Toch is dit album in zijn geheel meer dan aardig en hoef je je dus absoluut niet te schamen om mee te zingen op dit emodebuut.

Je kan hun plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:

Pothamus

Vijftig minuten lang houden de Mechelaars van Pothamus de luisteraar in de ban. Vanaf de eerste noten voel je hun niet meer loslatende greep waarmee ze je meenemen op een trip door een universum dat in coronatijden paradoxaal genoeg als troostend en omarmend is. Hun mengeling van sludge, doom en post-rock straalt weliswaar inderdaad ook dreiging uit maar de realiteit van 2020 heeft onze ergste vrees overtroffen en dan voelt dit omwikkeld worden door gitaren en drums als een warme deken waarin je je kan terugtrekken in een jaar waarin isolement de norm werd en sociale contacten beperkt moeten worden.

Op Raya doet het trio dat met een sound die weinig ruimte laat voor iets anders dan hun eigen muzikale wereld en daarin net ligt die geruststelling: de werkelijkheid wordt buitengesloten op overtuigende wijze waardoor je helemaal op kan gaan in deze muziek. Niet alleen kan je dat, in feite kan je niet anders! Naarmate de elf minuten durende opener Orath verder groeit tot een zich oprijzend Beest dat tegelijk beangstigt én fascineert, lijkt het alsof het bos waarin deze ontmoeting plaats vindt, zich om je heen sluit. Bomen komen dichterbij, takken omarmen je, struikgewas schuifelt tot aan je benen zodat vluchten geen zin heeft en zelfs onmogelijk gemaakt wordt.

Viso tapt niet gewoon uit hetzelfde vaatje en daarmee benoemen we maar meteen een grote sterkte van deze plaat, haar veelzijdigheid. Binnen genres die voor ongeoefende luisteraars vaak als één moeilijk te onderscheiden geheel gezien worden, weten de Mechelaars voldoende variatie aan te brengen zodat het album op geen enkel moment gaat tegensteken. Waar donkere, basrijke klanken de opener meer domineerden, is het hier net een hoger bereik dat telkens opnieuw de song de hoogte insteekt. Heravis wordt verdeeld in twee delen, waarin Heravis I de ritmecomponent op de voorgrond plaats en het in Heravis II de melodie-kaart is die meer getrokken wordt. Beide songs zijn duidelijk twee zijden van eenzelfde medaille, doch deze aanpak doet recht aan beide aspecten en zorgt ervoor dat het ene uiteindelijk niet door het andere overstemd raakt.

Centraal op deze plaat staat natuurlijk de meer dan een kwartier durende titelsong die als een magnum opus het allerbeste uit de kast haalt, niet om te pronken, wel ten dienste van de op te roepen sfeer, de plek in het geheel van dit album en dus in feite van het geheel, dat geschraagd wordt rond dit altaar. Daarop horen we de diversiteit van de band en halverwege spitsen ze zelfs onze oren (het voelt alsof we dat niet eens zelf moeten doen) door de spaarzame instrumentatie die ineens gehanteerd wordt. Een tribale drumpartij bereidt ons voor op de uitzinnige climax die volgt en langzaam uitdooft in een outro die minder lang lijkt te duren dan onze klok aangeeft.

Varos wacht daarna de moeilijke taak om niet als overbodig aanhangsel te klinken en doordat het trio hier kiest voor een beheerste opbouw die alsnog tot inspirirende (doch geheel onverstaanbare) gezangen leidt. 

De vinger exact leggen op wat deze plaat zo bijzonder maakt en waarom ze buiten het normale bereik van de gebezigde genres lijkt te vallen, is moeilijk. Mogelijks ligt het daarin dat Raya uiteindelijk de niche overstijgt en luisteraars weet te raken op een emotioneel niveau dat buiten woorden valt. 

Dit album kan je hier kopen via Consouling of hier via hun Bandcamp-pagina. Hieronder kan je je alvast laten overtuigen:

Retro review: The Men They Couldn't Hang

Het was in dezelfde periode waarin ik The Pogues leerde kennen via hun album If I should fall from grace with God, dat ik uit de bib ontleende, dat ik ook Night of a thousand candles ontdekte op gelijkaardige wijze. The Men They Couldn't Hang leek me een geweldige bandnaam en zo leende ik, zoals wel vaker, puur op basis van naam of hoes, iets dat me totaal onbekend was om te ontdekken. Die ontdekkingen vielen uiteraard niet altijd mee, maar deze wel.

The Men They Couldn't Hang, een Brits vijftal dat folk punk maakt en sinds 1996 (vijf jaar nu hun split) terug samen is, zij het niet helemaal in originele bezetting, levert nog steeds regelmatig platen af: in 2018 nog kwam Cock-a-hoop uit, hun veertiende studio-album. 

Reeds op hun debuut uit 1985 wisten ze dus mijn interesse te wekken. De parallellen tussen hun muziek en die van The Pogues zal daar niet vreemd aan geweest zijn. Ironmasters bijvoorbeeld had op elk van de platen waarop Shane MacGowan nog deel uitmaakte van de laatstgenoemde band kunnen staan. En net als die zielsverwanten zoeken ze hun inspiratie niet enkel in de Keltische muzikale traditie maar hoor je af en toe invloeden uit traditionele muziek uit andere contreien, zoals in de intro van Hush little baby (een bekend kinderliedje overigens, dat hier een eigentijdse -toen toch- versie meekrijgt).  

Weliswaar wist en weet de hele plaat me te bekoren maar er zijn toch enkele hoogtepunten uit te lichten die bijzondere aandacht verdienen. The day after weet als opener al meteen de toon te zetten met opwindende folkmelodieën en A night to remember is uitstekend single-materiaal dat een geheide radiohit had kunnen worden. The green fields of France (No man's land) is een prachtige cover van een song waarin een man praat met een gevallen soldaat uit WO I bij wiens graf hij zit.

Je kan dit album hieronder beluisteren. Het is niet meer te kopen en beluisteren via hun Bandcamp-pagina waar je gelukkig wel nog heel wat andere platen van de band kan vinden.