Jack White

Wie op zoek is naar geweldige riffs, kan altijd terecht bij Jack White. Hij maakte eerst furore met The White Stripes, later met The Raconteurs en The Dead Weather, werd een gevierd producer (o.a. van het comeback-album Van Lear Rose van Loretta Lynn) en oprichter van platenlabel Third Man Records en ook als solo-artiest gooit hij hoge ogen. Zijn nieuwste plaat, Frozen Charlotte, is al de zevende plaat die hij onder eigen naam uitbrengt en we kunnen u nu al vertellen dat de verwachtingen ook nu weer ingelost worden. 
Opener G.O.D. and the broken ribs vinkt al meteen de vakjes "goeie riff" en "doorleefde stem" af, alsook "gedrenkt in bluesrock waar de modder van het moeras nog aanhangt". White is weer in goede doen en dat dertien songs lang. There's nobody there, You'll never fix me en Thick as thieves wijken geen millimeter af van het beproefde recept. Hier en daar waagt hij zich onder ons goedkeurend oog aan een verbreding van het palet, zoals in I can't believe what I'm hearing dat zowaar disco en soul vermengt door de rock (en zo erg seventies klinkt) of in Nobody knows waarin T.-Rex en Led Zeppelin hun hoogdagen lijken te herbeleven.
Erg verrassend kunnen we deze plaat dus niet noemen maar wie maalt daar om wanneer Jack White zijn hoog niveau blijft aanhouden.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn webshop:

Retro review: 't Hof Van Commerce

Toen 't Hof Van Commerce in 1998 debuutalbum En in Izzegem... uitbracht, maakten ze deel uit van wat in de (muziek)pers makkelijkshalve friethop werd genoemd. Waar andere acts binnen dit "genre" als ABN en Sint-Andries MC's (en vele andere bijna onbekende) al gauw weer de vergetelheid insukkelden, bleef 't Hof (zoals ze wel eens liefkozend genoemd worden) met enige onregelmaat platen uitbrengen. Vorig jaar nog verscheen LP6. Frontman Flip Kowlier bouwde intussen ook een succesvolle solo-carrière uit en de groep is nog steeds een graag geziene festivalgast.
Wellicht is het Westvlaams nu eenmaal meer geschikt dan AN voor hiphop door zijn inslikken van letters en klinker-klanken die dichter bij elkaar liggen. Hoedanook klinkt het zeer vloeiend in de songs die (toen nog) het drietal bracht. DJ 4T4 is intussen geen lid meer en dus gaan ze verder door het leven als een duo, maar in '98 maakte 4T4 nog een belangrijk deel uit van de band. 
Het zijn de beats van hem die de songs overigens naar een hoger niveau tillen, al vanaf dit debuut. Of ze nu internationaal klinken (als in Zonder niet of De verefninge), klassiek (Fysiekelik pinlik) of heel erg Vlaams (Lang leve minzelven, Izzegem II), de keuze weet altijd te bekoren. Bovendien zitten de raps vol humor en tegelijk zelfverheerlijking én -relativering.
Die geslaagde combo, die 't Hof Van Commerce nog steeds uitdraagt, is wat zo populair bleek en hen voor de vergeetput van de "friethop" behoedde.

Luister hieronder naar het volledige album: 

Twintig parels per maand: juni 2026

Mijn voornemen om terug elke maand twintig muzikale parels te posten in een afspeellijst, is gigantisch mislukt tot op heden. Edoch, vandaag presenteer ik mijn selectie van deze maand:

1. Ditch - The Jon Spencer Blues Explosion: uit hun fantastische plaat Orange
2. United states of whatever - Liam Lynch: dit nummer vond ik toen echt het anthem voor die jonge generatie (toch zeker in de VS)
3. Spinal meningitis (got me down) - Ween: het album Chocolate and cheese blijft mijn favoriet Ween-album met soms bizarre songs zoals deze over hersenontsteking
4. D-I-V-O-R-C-E - Tammy Wynette: het was in 1968, toen Tammy Wynette, erg gedurfd om een country-song uit te brengen rond dit thema
5. Everybody wants to go to heaven - Loretta Lynn: deze grote country-dame leerde ik kennen toen ze Van Lear rose uitbracht, een soort comebackplaat geproduceerd door Jack White (The White Stripes). Ook daarna maakt ze nog enkele mooie platen voor ze overleed in 2022
6. Caught out there - Kelis: de doorbraak voor Kelis bij ons
7. Kream - Izzy Azalea featuring Tyga: wat een geweldige bass in dit nummer
8. All of the lights - Kanye West featuring Rihanna: net zoals er een tijd was dat je Musk nog ongegeneerd een genie mocht vinden, was Kanye ooit in de eerste plaats een muzikale superster. Hier zingt Rihanna mee
9. River runs red - Life Of Agony: in de tweede helft van de jaren negentig verkochten ze bij het Gentse Music Mania vaak spotgoedkope verzamelaars van kleinere platenlabels en daar stond al eens een aangename verrassing tussen, zoals dit nummer uit het gelijknamig album van Life Of Agony, onlangs nog te zien op Graspop
10. Tales from the hard side - Biohazard: in diezelfde periode had ik ook al Biohazard leren kennen, die ik zelfs eens live zag op Pukkelpop. Dit komt uit State of the world address
11. Hurricane - Kyuss: tegenwoordig is Queens Of The Stone Age een grootheid die vrijwel iedereen kent maar dat gold nog niet voor Josh Hommes vorige band, Kyuss. Luister zeker eens naar het volledige album ...And the circus leaves town
12. When the circus comes - Los Lobos: hun grootste succes kenden ze natuurlijk met hun covers van Ritchie Valens voor de biopic over de muzikant. Helaas blijven ze onderschat en verder onbekend bij de meeste mensen 
13. (Hey baby) Que paso - Texas Tornados: een streepje texmex gaat er altijd wel in
14. Inspiracion - Calexico: ook de Amerikanen van Calexico integreren Mexicaanse muziek in hun oeuvre
15. This corrosion - Lambchop: deze trage cover van The Sisters Of Mercy door de band rond Kurt Wagner, wiens zang je meteen herkent, is voor mij zoveel beter dan het origineel (dat nochtans ook niet slecht is)
16. Marijuana, the devil flower - Johnny Price: over deze artiest vond ik geen informatie, het nummer vond ik terug op de compilatieplaat Hillbillies in hell: select curios from the Dank Hayseed dungeon, vol. 1 (ook bekend als Hillbillies in hell: country music's tormented testament 1952-1974)
17. Little miss teardrop - Larry Phillipson & Larry Lee Trio: Larry Phillipson is de Larry Lee uit de naam van zijn groep, onder die naam nam hij in de jaren vijftig vooral rockabilly op. Hij overleed in 2018 en bracht tot halfweg de jaren zeventig muziek uit.
18. Flightline - Rue Royale: deze sympatieke band zag ik enkele malen in huiskamers in Gent optreden én in de Botanique, gelegen ín de... Rue Royale in Brussel
19. Are you there? - Luke Slater: bij het doornemen van het programma van de Gentse Feesten was ik blij verrast te zien dat ook hij komt optreden in de stad waar ik bijna heel mijn leven woonde
20. Chicago indian - System 7: System 7 heeft net een nieuwe plaat uit, die ik hier besprak enkele dagen geleden, dit is een ouder nummer (uit 1996) 

Beluister de afspeellijst hieronder: 

Jon Spencer

Voor vuile bluesrock mag je nog steeds aankloppen bij Jon Spencer, de man die met zijn Jon Spencer Blues Explosion op Orange als een bliksemschicht in mijn muzikaal hart insloeg en het nooit meer verliet. De bandleden werd opgeheven na de dood van Judah Bauer, terwijl ik rustig verder de discografie van Jon Spencer leerde kennen, met onder meer Boss Hog (met zijn vrouw Cristina Martinez), Pussy Galore, Heavy Trash en zijn samenwerking met R.L. Burnside.
Als vanouds start Spencer opener Fanfare (Another point of view) met parlando waarna gitaar en drums losbarsten in het soort rock dat je verwacht in een rokerige kroeg in de vroege uurtjes. Daarmee krijgt Songs of personal loss and protest een passend begin, dat de hele plaat lang doorgezet wordt. Hier en daar krijg je een rommelig buitenbeentje voorgeschoteld als Hangover, dat aaneenhangt van goede ideeën die samen een wat verwarrende song opleveren. De geest van Primus waart door Give it up 4 the devil en Slip away had niet misstaan op de soundtrack van een Tarantino-film. 
Natuurlijk schreeuwen alle nummers op een live-uitvoering en gelukkig kan je het allemaal meemaken op Sjock festival in Gierle (11/7) of in Nederland in Patronaat Haarlem (4/7) of dB's Utrecht (5/7 helaas al uitverkocht). 

Je kan deze plaat hieronder volledige beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Death Cab For Cutie

Elf platen lang al weet Death Cab For Cutie muziek uit te brengen die steeds goed onthaald wordt door critici en een schare trouwe fans die echter niet groot genoeg is om eindelijk dat verdiende grote succes te halen dat je een band als deze gunt. De recentste van die elf, I built you a tower, onderstreept nog maar eens de kwaliteit die ze brengen en niettemin vrees ik dat té weinig mensen hier kennis mee gaan maken om de hitlijsten te veroveren. Wie zich wel laat charmeren, kan zich net als "de afwezigen" op de borst kloppen omdat hij/zij maar weer eens gelijk krijgt.
Na de rustige opener Full of stars bloeit de band helemaal open op Punching the flowers, een single die de punch uit de titel zelf ook bevat. Pep talk is als het beste van Snow Patrol en Envy the birds klinkt aanvankelijk wat springerig maar komt tot rust naarmate het einde nadert. How heavenly a state is mijn persoonlijke favoriet. De titelsong is verdeeld over een (a) en een (b) of hebben we hier eerder te maken met twee uiteenlopende versies van eenzelfde idee? The flavor of metal heeft dan weer niks met het muziekgenre vandoen, het is een prima rocksong waar je normaal gezien toch elke luisteraar zou moeten kunnen veroveren.
Wees dus bij de gelukkigen die zich levenslang tot fan laten bekeren en beluister dit album (meermaals!). 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

System 7

System 7 brengt ambient house die behoorlijk stevig verankerd zit in seventies space rock en daarmee is het project van Steve Hillage (ex-Gong) toch wel vrij uniek. Al valt niet te verhullen dat de muziek die hij onder deze naam maakt dicht aanleunt bij wat de bevriende Alex Patterson bij The Orb uitvreet.
Intussen bestaat System 7 al 37 jaar en Flower of life brengt de teller qua studioplaten op 15. Wat mij vooral aantrekt in deze plaat is de nostalgie naar mijn 10 Days Off-periode waarin ik dit soort house enorm wist te smaken. Clubs of festival waar je dit nog kan horen tegenwoordig, bezoek ik allang niet meer om allerlei redenen (waarvan mijn leeftijd misschien nog wel de meest bepalende is) maar thuis kan ik hier nog steeds enorm van genieten. 
La catrina bijvoorbeeld weet je in trance te brengen en verrast met een lichtelijk Midden-Oosters aandoend riedeltje dat erin verwerkt zit. I want more ruikt sterk naar The Orb, EMF en The Sabres Of Paradise, allemaal bands waartoe ik me aangetrokken voelde in de jaren negentig. Firewheel bedwelmt, niet zachtjes maar met een hypnotiserende beat die wat gedempt klinkt maar niet minder effectief blijkt. Ook Atmosphere tapt uit eenzelfde vaatje. Transceptor roept dan weer herinneringen op aan The Grid. Eigenlijk is elke song op zichzelf al een voltreffer en als geheel weet deze plaat zeker te overtuigen. Al blijft natuurlijk wel het euvel dat een houseplaat in je living opzetten, hooguit driekwart uur interessant genoeg blijft en deze muziek beter tot zijn recht komt op een dansvloer, de biotoop waarvoor ze ook gemaakt is. 

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

 

Nubiyan Twist

In 2011 stichtte Tom Excell in Leeds het muzikaal collectief Nubiyan Twist waarin hij een tiental muzikanten samenbracht en -brengt met uiteenlopende muzikale invloeden. Sindsdien brachten ze reeds meerdere platen uit die een mix bevatten van jazz, afrobeat, hiphop, latin, soul en reggae. 
Nu is er dus Chasing shadows waarop die aanstekelijke cocktail geschonken wordt in elf nummers om vingers en duimen van af te likken. Persoonlijk hou ik vooral van de smooth hiphop van Red herring waarop Bootie Brown (The Pharcyde en guest vocals op Dirty Harry van Gorillaz) de raps voor zijn rekening neemt, de titelsong met vocals door de Malinese Fatoumata Diawara en Mlonje: voices joined met de Tanzaniaanse Zawose Queens. Die laatste song bevat dankzij die gastbijdrage traditionele zang die perfect versmelt met de meer westerse en afrobeat-elementen. Het hele album klinkt behoorlijk laidback en lijkt ons uiterst geschikt voor een festivalnamiddag (bij voorkeur in een tent eerder dan op een weide-podium). Je laat je zonder weerstand binnentrekken in hun muzikaal universum. 
De band kan je in juli in ons land live aan het werk zien op het Lasemo festival in Enghien (11/7) en op de Gentse Feesten (19/7, gratis!) en later nog in de Cactus in Brugge (21/11) en in Nederland in de Luxor (Arnhem 24/2), Inter-city (Den Haag 27/2) en Tivoli (Utrecht 28/2).

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Neurosis

De mannen van Neurosis gaan niet bepaald vrolijk en optimistisch door het leven en in 2026 kan je hen niet eens ongelijk geven. Gitarist Steve Von Till kwam op deze blog eerder al eens aan bod met zijn solo-album No wilderness deep enough en in mijn recensie lees je hoe donker zijn muziek klinkt. An undying love for a burning world, hun veertiende studioplaat intussen, klinkt harder en misschien een beetje minder zwartgallig maar is nog steeds geen voer voor de escapist in deze grimmige tijden.
Klimaatverandering, de geopolitieke spanningen, het oprukken van extreem-rechts in zowat het gehele Westen,... de wereld staat (zelfs letterlijk) in brand. De machteloze woede die sommigen voelen die nog niet in defaitistisch berusten zijn vervallen, wordt door het Californische vijftal uitstekend vertaald in muziek. Opener We are torn wide open komt binnen als een mokerslag, amper muziek als ondergrond voor een schreeuw van pijn, wordt gevolgd door Mirror deep dat na de eerste strofe lijkt stil te vallen. Dat blijkt echter stilte voor de storm. 
Met deze plaat zegt Neurosis zelf net het verstikkende gevoel van uitputting bij al het slechte tegen te willen gaan met een soort catharsis van de intentie tot een wedergeboorte. Dat kan dan wel hun doel zijn, voor mij klinkt toch vooral de woede nog heel scherp door. Blind lijkt mij eerder een berustende song dan één van veerkracht. Ook In the waiting hours lijkt vertolkt door mensen die uitgeput zijn van het vechten tegen het kwade, dan door enthousiast weerstand biedenden.
Toch is deze plaat allerminst zelf een kwelling. Door het verstandig gebruik van tempo- en stemmingswisselingen weet de band hun nummers interessant te houden, zelfs als die zoals afsluiter Last light langer dan een kwartier duren. Die slimme variatie behoedt hen ook voor een deprimerende zwartgalligheid. Wanneer de laatste noot is gespeeld, ervaar je toch nog de voldoening van ruim een uur luisterplezier (voor wie van harde gitaren houdt toch).

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun Europese webshop: 

Motorpsycho

De Noren van Motorpsycho duiken om de paar jaar wel eens op tussen de groepen waar ik nog eens naar teruggrijp. Hun op psychedelische rock en zelfs progressieve rock gebaseerde geluid klinkt dan ook steevast opzwepend. Met dit duo (soms aangevuld met andere muzikanten) verveel je je immers geen moment. Ook hun nieuwste plaat, The gaia II space corps, klinkt als één lange trip waarin je zelfs echo's hoort van de hardrockscene uit de Scandinavische landen. Ze klinken als The Black Crowes zonder die immense rhythm 'n blues-injectie of als Hawkwind met meer nuchterheid. En hun songs staan, ook nu weer, als een huis.
The gaia II space corps is overduidelijk hun poging om de rock uit de jaren 70 zo dicht mogelijk te benaderen en de gitaren overheersen dan ook van de eerste tot de laatste noot.  

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina: 

Late Transmissions starring Eve Quartermain

 

Telkens ik de gezwollen muziek hoor die tijdloos in elke cinema past, is mijn eerste associatie Shirley Bassey, die ik vooral ken van haar Bondsongs (voornamelijk Goldfinger natuurlijk, maar ook Diamonds are forever en Moonraker) en haar samenwerking met Propellerheads (History repeating). Eenzelfde cinematografische sound is waar Late Transmissions op grossieren op hun debuutalbum The heart wants what it wants, waarop ze de zangeres Eve Quatermain naar voren schuiven als de nieuwe stem in deze erg visueel klinkende pop. 
Late Transmissions is de samenwerking tussen David Balfe en David Hughes, twee muzikanten die elkaar al in de post-punkscene troffen bij de band Dalek I Love You. Balfe speelde eerder al bij Big In Japan en The Teardrop Explodes en richtte enkele platenlabels op, Hughes speelde ooit bij OMD en maakte enkele filmscores, zoals die voor Lock, stock and two smoking barrels. Ze hervonden elkaar en introduceren hier Eve Quatermain, wiens stem uiterst geschikt is voor deze muziek. Eve weet immers perfect te balanceren tussen fragiliteit en ruimtevullende vocalen. Het levert songs op zoals de titelsong, I'm done with London en Lightning never strikes twice. Het geluid van orchestrale cinemasountracks van minstens een halve eeuw geleden overheerst zo sterk dat je je op een tijdreis waant. Blazers, strijkers, piano en heel veel details complementeren dat geluid. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen: 

Soft Machine

Dit jaar is het exact 60 jaar geleden dat o.a. Robert Wyatt en Kevin Ayers de band Soft Machine oprichten in Canterbury, het stadje bekend van de Canterbury Tales die Geoffrey Chaucer schreef. Wyatt maakte een verlammende val waardoor hij niet langer kon drummen maar wel een solo-carrière opbouwde met een geheel ander instrumentarium dat hij uitprobeerde en Kevin Ayers overleed in 2013. Niemand van het oorspronkelijke vijftal is er nog bij, sinds Mike Ratlidge vorig jaar stief. Toch hebben de muzikanten die intussen de rest van de over de tijd wisselende bezetting uitmaakten net Thirteen uitgebracht, dat als zowat de helft van de albums vernoemd werd naar de plaats in de rang der studio-albums.
Nog steeds grossiert het (intussen) viertal in muziek op het kruispunt van progrock, psychedelische rock en avant-garde jazz en hoewel enkele van die termen doorgaans spontaan rillingen bij me oproepen, resulteert dat hier toch in een opmerkelijk goede plaat die me onverwacht weet te bekoren. Toegegeven, een song als Seven hours (die gelukkig niet zó lang duurt) had gerust korter gemogen voor mij. Niettemin bezit hij zeker kwaliteiten waardoor ik de eerste helft ervan gerust wil blijven herbeluisteren. Het aan mede-oprichter Wyatt opgedragen Waltz for Robert strekt zich langzaam uit als een beginnende nevelwolk boven het platteland. Op de meeste (overigens geheel instrumentale) songs is een hoofdrol weggelegd voor de saxofoon waardoor de plaat soms wat gevaarlijk richting smooth jazz glijdt. Al bij al weet de band wel aan de juiste kant van de grens te blijven.
De hoogstaande kwaliteit van de eerste albums van de (originele) band wordt hier niet meer bereikt. Laat dat echter geen belemmering zijn om deze plaat te ontdekken al raad ik aan wie de band niet kent, toch eerder The soft machine en Third aan. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren en het hier kopen via de Bandcamp-pagina van de band of hier: 

Charif Megarbane & Ali

Tirakat, het album van de Libanees Charif Megarbane en het Indonesische trio Ali, ontdekte ik per toeval door een reclame in het door mij op onregelmatige basis gekochte tijdschrift Mojo.
Veel informatie vind je niet meteen over de artiesten. Ali blijkt uit Jakarta, de Indonesische hoofdstad, afkomstig en maakt een mix van seventies psychedelische funk, traditionele muziek, disco en Arabische muziek. Voor dit album werkten ze samen met de multi-instrumentalist en hyperproductieve Charif Megarbane. 
Het resultaat is een verrassende plaat, die tegelijk retro en exotische klinkt en waarop de muzikanten in de dertien voornamelijk instrumentale songs op verkenning gaan door tal van westerse en niet-westerse muziekstijlen. Dat leidt tot een aangenaam in het gehoor liggend rustig nummer als Jamal, maar evenzeer tot het modern aandoende Pekojan funk dat eerst refereert naar westerse dans maar daarna ingetogener wordt en een Arabische trip wordt die een beetje herinnert aan Ozric Tentacles.
Tirakat is verre van een vertrouwd geluid. Toch raden we je aan deze plaat een kans te geven om verrast te worden door de veelgelaagdheid van deze mengeling van muziekstijlen. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via de Bandcamp-pagina van het label Habibi Funk Records: 

Spencer Cullum

Spencer Cullum, die vooral met zijn pedal steel enige bekendheid verwierf, mag dan wel in Nashville wonen, hij werd geboren in Londen en groeide op in Engeland, en dat is zeker te horen op zijn nieuwste album, Spencer Cullum's coin collection 3. Dit album is de afsluiter van een trilogie waarin de artiest antwoorden zoekt op actuele vraagstukken zoals de klimaatcrisis en de huidige harde vorm van kapitalisme. Daarvoor wendt hij zich immers niet tot de religieuze ideologie van het Zuiden in de VS, maar tot de folklore van het Engeland waarin hij op groot werd (als mens, niet als muzikant).
De Britse folk waaraan hij zich laaft, klinkt sterk door op de negen songs. Zo voert Jackie paints je op een haast pastorale wijze mee als een gevallen blad op een stromend beekje. Waar hij op zijn vorige platen ook jazz en psychedelische folk omarmde, keert hij hier terug naar een meer traditionele sound, vergelijkbaar met Jacko Pastorius of Nick Drake. Zodoende vindt hij hier een balans tussen de melodieuze schoonheid van de muziek en de thema's over het duister van deze moderne tijden. Zelf wil hij niet politiek klinken maar wel zijn bezorgdheden uiten over hoe we omgaan met elkaar en met de planeet. 
In opener Rowan tree brengt hij het folkverhaal van een man die een oude boom omkapt die bekend staat als een rustplaats voor geesten, die de man dan ook een zware prijs laten betalen voor zijn daad. Spencer Cullum zoekt in deze folkloristische waarheden telkens een manier om zich via een omweg uit te spreken over wat mensen aan verontrustende zaken doen tegenwoordig.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Muzikale mailbox: Moon Walker

Na al die jaren en verwonderlijk na de soms lange inactiviteitsperiodes, krijg ik nog steeds mails met aankondigen van nieuwe muziek, in de hoop dat ik er iets over schrijf op deze blog. Dat gebeurt (te) weinig, maar soms steekt er toch iets bovenuit dat het simpelweg verdient ruimere bekendheid te krijgen, zoals Moon Walker, een muzikant uit Brooklyn.
De aanleiding voor deze spot op de artiest is zijn vijfde album, Wasteland country. De songs op deze plaat drijven vooral op zijn enthousiast gitaarspel en liggen goed in het gehoor. Persoonlijke favorieten hier zijn opener Disappearing act (dat door zijn tempowisselingen instant weet te bekoren), het kinderlijk naïeve Sandbox, Supernationalist en het langzaam opgebouwde Not even human. 
Moon Walker laat geen steken vallen op een album dat tegelijk afwisselend klinkt en toch een herkenbaar eigen gelaat heeft. Ver buiten de hitlijsten en zelfs de aandacht van heel wat indie muziekkanalen presenteert Harry Springer, de man achter de bandnaam, muziek die ons hart toch net iets sneller weet te doen slaan.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Hiss Golden Messenger

 

In 2016 beviel Heart like a levee me zo dat ik besloot de plaat hier te reviewen. Sindsdien bleef Hiss Golden Messenger (het alias van MC Taylor, het enige vaste bandlid) platen maken, maar ikzelf verloor hem weer uit het oog, tot ik toevallig ontdekte dat hij alweer een nieuw album heeft uitgebracht. I'm people, zijn intussen zestiende studio-album, moet niet onderdoen voor die voorganger uit 2016.
MC Taylor beschrijft op zijn website hoe deze plaat gaat over naar of net weg van dingen lopen, over verwachtingen die realistischer worden, over ouder (van) worden en liefde, lust, geluk en muziek. De muziek waarin al die verhalen gegoten worden, is zoals weleer doordrongen van americana en soms klinkt de band als Tom Petty of zelfs Bob Dylan. Er zit een rustige flow in die ook in de meer uptempo-nummers overeind blijft. Who you gonna run to? combineert vertwijfeling met aanvaarding en de titelsong I'm people verwoordt het verlangen om erbij te horen. Spirit cat ontaardt naar het einde in een lange gitaarsolo die klinkt als een roedel wolven in de nacht.
Hiss Golden Messenger mag dan geen potten breken, wat ik tien jaar geleden schreef, blijft gelden: dit klinkt precies zoals een goede vriend hoort te zijn.

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn website:   

Tanya Donelly & Chris Brokaw

 

Chris Brokaw, gitarist bij legendarische bands Codeine en Come, kruiste al meermaals mijn pad en dit keer doet hij dat aan de zijde van Tanya Donelly, die we dan weer kennen van Throwing Muses, The Breeders en Belly. Had ik Brokaw niet al eerder solo aan het werk gezien in de knusheid van een huiskamer, ik had nogal geschrokken van wat het gelegenheidsduo ons voorschotelt op The undone is done again, een vier nummers tellende EP.
Het kwartet songs dat onze oren ingefluisterd lijkt te worden door Donelly, drijft immers steeds op de minimalistische gitaarakkoorden van Brokaw die ik beter ken van zijn kleine solo-optredens dan van de bands waarin hij speelde. Deze EP vraagt dan ook om een uitvoering in een kapel, kerk, kathedraal of basiliek, of zoals op 12 november in de Kunsthal in Gent. Zo ingetogen Brokaw zijn gitaar laat glijden door de lucht, zo breekbaar waaien de vocalen van Donelly mee op de geluidsgolven. Gewijd klinken deze in het Latijn gezongen songs, waardoor nog meer een religieuze ziel door dit kleinood waart. Sainte Nicholaes klinkt schroomvoller dan een gekwelde man die na jaren opnieuw een kerk betreedt om met zijn gebeden genade af te smeken. Novus annus adiit neemt de tijd (iets meer dan zes minuten) om de toon te zetten als opener, net als In hoc anno circulo dat gedurende bijna zeven minuten rust brengt in onze gehaaste levens. Ook Plaudit letitia tenslotte houdt de chaos van de dagelijkse rat race even buiten de deur. 
Deze twee fantastische muzikanten hebben elkaar gevonden voor een EP die ongetwijfeld voor velen door de mazen van het net zal vallen omdat deze muziek bijzonder onhedendaags klinkt, zo zonder bassen en beats, zonder luid gitaargeweld of aanstekelijke popmelodieën. Toch raad ik u aan af en toe een pauze in het leven in te lassen in dit fijne gezelschap.

Je kan de EP hieronder beluisteren en hier kopen:

Memorials

Matthew Simms, gitarist bij Wire, vormt sinds 2023 een duo met Verity Susman (zangeres van Electrelane) dat aanvankelijk enkele soundtracks uitbracht maar in 2024 Waterslides releaste, een "gewoon" album vol eigen geschreven songs. En nu brengt Memorials dus opvolger All clouds bring not rain.
Life could be a cloud trapt het album af als een rustige folksong. Dat is echter slechts één kant van de veelzijdige muziek die Memorials brengt. Ze putten immers uit zowat alle denkbare genres. In the weeds is zo'n song die je meteen terugkatapulteert naar de jaren 90. Mediocre demon bevat sporen van dreampop en Bell miner draagt wat van de postpunk van Wire in zich. 
Op deze plaat weet het duo voortdurend de mood te verschuiven waardoor All clouds bring not rain zeer gevarieerd en toegankelijk blijft, met eigenlijk niets dan goede nummers die uw aandacht meer dan verdienen. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren en je kan het hier kopen via hun Bandcamp: 

Sunn O)))

Dat ik een zwak heb voor de in monnikspijen gehulde mannen van Sunn O))) mag blijken uit de vele posts over (of met) hen in al de jaren dat ik deze blog onderhoud. Hun nieuwe, titelloze album voegt daar nog maar eens een streepje meer respect aan toe. De zes drones die hun tiende studioplaat vullen weten de luisteraar meteen hun unieke universum in te zuigen. Althans, dat geldt voor wie open staat voor dit soort trance-achtig gitaargeweld, want anders vind je er vast geen moer aan.
Stephen O'Malley en Greg Anderson, het duo dat lijkt weggelopen uit een kruising tussen The name of the rose en The lord of the rings, slagen er ook dit keer een expressie in muziek te brengen van wat abstracte begrippen zijn, natuurkrachten als storm, tektoniek en stroming (van water). Het levert ook op deze plaat weer massieve songs op, waartegen vechten zinloos lijkt en onvoorwaardelijke overgave de enige mogelijkheid is die ze je laten.
Bijna twintig minuten lang rijst opener XXANN voor de geïmponeerde luisteraar op. Alles rondom je vergeet je wanneer je je laat meedrijven op de drones, die allerminst vervelen vanwege de vele kleine variaties en net merkbare wijzigingen die stilstand uitsluiten. Does anyone hear like venom? klinkt daarna weliswaar minder overweldigend maar vergis je niet, de band beukt onophoudelijk. 
De zes songs gaan naadloos in elkaar over en daardoor lijkt ook deze plaat weer één langgerekte song, meer een gevoel dan een melodie, meer sfeer dan ritme. En toch blijft het ook op deze tiende werken als vanouds. 
Toegegeven, wie de band voorheen links liet liggen wegens "niet zijn/haar ding", zal niet van mening veranderen. Wie het duo nog niet kent, kan een verrassende ontdekking doen. En wie hen wel al wist te smaken (zoals ik), mag opnieuw juichen.

Beluister hieronder het volledige album. Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp of hier op de store van hun website.  

Doodseskader

Tim De Gieter kende ik al van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär, die beiden al aan bod kwamen op deze blog, en van de productie van enkele andere platen. I: Levensmoeheid, de EP uit 2018, was het laatste wapenfeit waarover ik berichtte voor mijn gezondheidsproblemen mijn engagement hier meer en meer op een lager pitje zetten. Die EP was een mokerslag die alle optimisme dat restte, in gruzelementen leek te slaan.
Intussen vormt Tim De Gieter met drummer Sigfried Burroughs (o.a. van Paard en Kapitan Korsakov) Doodseskader, met een naam die niets aan de verbeelding overlaat wat betreft de muzikale ambities van het tweetal. Sinds 2020 brachten ze elke twee jaar een plaat uit (MMXX: Year Zero, Year One en Year Two). Datzelfde ritme wordt volgehouden met The change is me. Het duo giet een heleboel genres in een blender tot er een mix tevoorschijnt komt die geheel uniek klinkt en nog steeds de kracht van de afzonderlijke genres in zich heeft om hard toe te slaan. Synthesizers en gitaren vechten om de overhand en het is een wonder dat er onder de 10 liedjes geen slachtoffers vallen. Het geheel klinkt alvast een beetje meer optimistisch dan de reeds vermelde EP van Every Stranger Looks Like You, al is het eerder een streepje licht dat is binnengevallen dan dat het gordijn helemaal is opengeschoven om de zon binnen te laten.
Voor mij vormen Glass mask on (met vocals die doen denken aan MC 900 Ft. Jesus), Please just make it stop (met rhymes die mitrailleurgewijs op ons afgevuurd worden zoals bij M.I.A.) en It keeps on stinging (drijvend op drum 'n bass die we sinds Atari Teenage Riot niet meer gehoord hebben) de hoogtepunten van deze uitstekende plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van de band of digitaal via hun Bandcamp-pagina: 

Twintig parels per maand: april 2026

 

Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: