Twintig parels per maand: juni 2026

Mijn voornemen om terug elke maand twintig muzikale parels te posten in een afspeellijst, is gigantisch mislukt tot op heden. Edoch, vandaag presenteer ik mijn selectie van deze maand:

1. Ditch - The Jon Spencer Blues Explosion: uit hun fantastische plaat Orange
2. United states of whatever - Liam Lynch: dit nummer vond ik toen echt het anthem voor die jonge generatie (toch zeker in de VS)
3. Spinal meningitis (got me down) - Ween: het album Chocolate and cheese blijft mijn favoriet Ween-album met soms bizarre songs zoals deze over hersenontsteking
4. D-I-V-O-R-C-E - Tammy Wynette: het was in 1968, toen Tammy Wynette, erg gedurfd om een country-song uit te brengen rond dit thema
5. Everybody wants to go to heaven - Loretta Lynn: deze grote country-dame leerde ik kennen toen ze Van Lear rose uitbracht, een soort comebackplaat geproduceerd door Jack White (The White Stripes). Ook daarna maakt ze nog enkele mooie platen voor ze overleed in 2022
6. Caught out there - Kelis: de doorbraak voor Kelis bij ons
7. Kream - Izzy Azalea featuring Tyga: wat een geweldige bass in dit nummer
8. All of the lights - Kanye West featuring Rihanna: net zoals er een tijd was dat je Musk nog ongegeneerd een genie mocht vinden, was Kanye ooit in de eerste plaats een muzikale superster. Hier zingt Rihanna mee
9. River runs red - Life Of Agony: in de tweede helft van de jaren negentig verkochten ze bij het Gentse Music Mania vaak spotgoedkope verzamelaars van kleinere platenlabels en daar stond al eens een aangename verrassing tussen, zoals dit nummer uit het gelijknamig album van Life Of Agony, onlangs nog te zien op Graspop
10. Tales from the hard side - Biohazard: in diezelfde periode had ik ook al Biohazard leren kennen, die ik zelfs eens live zag op Pukkelpop. Dit komt uit State of the world address
11. Hurricane - Kyuss: tegenwoordig is Queens Of The Stone Age een grootheid die vrijwel iedereen kent maar dat gold nog niet voor Josh Hommes vorige band, Kyuss. Luister zeker eens naar het volledige album ...And the circus leaves town
12. When the circus comes - Los Lobos: hun grootste succes kenden ze natuurlijk met hun covers van Ritchie Valens voor de biopic over de muzikant. Helaas blijven ze onderschat en verder onbekend bij de meeste mensen 
13. (Hey baby) Que paso - Texas Tornados: een streepje texmex gaat er altijd wel in
14. Inspiracion - Calexico: ook de Amerikanen van Calexico integreren Mexicaanse muziek in hun oeuvre
15. This corrosion - Lambchop: deze trage cover van The Sisters Of Mercy door de band rond Kurt Wagner, wiens zang je meteen herkent, is voor mij zoveel beter dan het origineel (dat nochtans ook niet slecht is)
16. Marijuana, the devil flower - Johnny Price: over deze artiest vond ik geen informatie, het nummer vond ik terug op de compilatieplaat Hillbillies in hell: select curios from the Dank Hayseed dungeon, vol. 1 (ook bekend als Hillbillies in hell: country music's tormented testament 1952-1974)
17. Little miss teardrop - Larry Phillipson & Larry Lee Trio: Larry Phillipson is de Larry Lee uit de naam van zijn groep, onder die naam nam hij in de jaren vijftig vooral rockabilly op. Hij overleed in 2018 en bracht tot halfweg de jaren zeventig muziek uit.
18. Flightline - Rue Royale: deze sympatieke band zag ik enkele malen in huiskamers in Gent optreden én in de Botanique, gelegen ín de... Rue Royale in Brussel
19. Are you there? - Luke Slater: bij het doornemen van het programma van de Gentse Feesten was ik blij verrast te zien dat ook hij komt optreden in de stad waar ik bijna heel mijn leven woonde
20. Chicago indian - System 7: System 7 heeft net een nieuwe plaat uit, die ik hier besprak enkele dagen geleden, dit is een ouder nummer (uit 1996) 

Beluister de afspeellijst hieronder: 

Jon Spencer

Voor vuile bluesrock mag je nog steeds aankloppen bij Jon Spencer, de man die met zijn Jon Spencer Blues Explosion op Orange als een bliksemschicht in mijn muzikaal hart insloeg en het nooit meer verliet. De bandleden werd opgeheven na de dood van Judah Bauer, terwijl ik rustig verder de discografie van Jon Spencer leerde kennen, met onder meer Boss Hog (met zijn vrouw Cristina Martinez), Pussy Galore, Heavy Trash en zijn samenwerking met R.L. Burnside.
Als vanouds start Spencer opener Fanfare (Another point of view) met parlando waarna gitaar en drums losbarsten in het soort rock dat je verwacht in een rokerige kroeg in de vroege uurtjes. Daarmee krijgt Songs of personal loss and protest een passend begin, dat de hele plaat lang doorgezet wordt. Hier en daar krijg je een rommelig buitenbeentje voorgeschoteld als Hangover, dat aaneenhangt van goede ideeën die samen een wat verwarrende song opleveren. De geest van Primus waart door Give it up 4 the devil en Slip away had niet misstaan op de soundtrack van een Tarantino-film. 
Natuurlijk schreeuwen alle nummers op een live-uitvoering en gelukkig kan je het allemaal meemaken op Sjock festival in Gierle (11/7) of in Nederland in Patronaat Haarlem (4/7) of dB's Utrecht (5/7 helaas al uitverkocht). 

Je kan deze plaat hieronder volledige beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Death Cab For Cutie

Elf platen lang al weet Death Cab For Cutie muziek uit te brengen die steeds goed onthaald wordt door critici en een schare trouwe fans die echter niet groot genoeg is om eindelijk dat verdiende grote succes te halen dat je een band als deze gunt. De recentste van die elf, I built you a tower, onderstreept nog maar eens de kwaliteit die ze brengen en niettemin vrees ik dat té weinig mensen hier kennis mee gaan maken om de hitlijsten te veroveren. Wie zich wel laat charmeren, kan zich net als "de afwezigen" op de borst kloppen omdat hij/zij maar weer eens gelijk krijgt.
Na de rustige opener Full of stars bloeit de band helemaal open op Punching the flowers, een single die de punch uit de titel zelf ook bevat. Pep talk is als het beste van Snow Patrol en Envy the birds klinkt aanvankelijk wat springerig maar komt tot rust naarmate het einde nadert. How heavenly a state is mijn persoonlijke favoriet. De titelsong is verdeeld over een (a) en een (b) of hebben we hier eerder te maken met twee uiteenlopende versies van eenzelfde idee? The flavor of metal heeft dan weer niks met het muziekgenre vandoen, het is een prima rocksong waar je normaal gezien toch elke luisteraar zou moeten kunnen veroveren.
Wees dus bij de gelukkigen die zich levenslang tot fan laten bekeren en beluister dit album (meermaals!). 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

System 7

System 7 brengt ambient house die behoorlijk stevig verankerd zit in seventies space rock en daarmee is het project van Steve Hillage (ex-Gong) toch wel vrij uniek. Al valt niet te verhullen dat de muziek die hij onder deze naam maakt dicht aanleunt bij wat de bevriende Alex Patterson bij The Orb uitvreet.
Intussen bestaat System 7 al 37 jaar en Flower of life brengt de teller qua studioplaten op 15. Wat mij vooral aantrekt in deze plaat is de nostalgie naar mijn 10 Days Off-periode waarin ik dit soort house enorm wist te smaken. Clubs of festival waar je dit nog kan horen tegenwoordig, bezoek ik allang niet meer om allerlei redenen (waarvan mijn leeftijd misschien nog wel de meest bepalende is) maar thuis kan ik hier nog steeds enorm van genieten. 
La catrina bijvoorbeeld weet je in trance te brengen en verrast met een lichtelijk Midden-Oosters aandoend riedeltje dat erin verwerkt zit. I want more ruikt sterk naar The Orb, EMF en The Sabres Of Paradise, allemaal bands waartoe ik me aangetrokken voelde in de jaren negentig. Firewheel bedwelmt, niet zachtjes maar met een hypnotiserende beat die wat gedempt klinkt maar niet minder effectief blijkt. Ook Atmosphere tapt uit eenzelfde vaatje. Transceptor roept dan weer herinneringen op aan The Grid. Eigenlijk is elke song op zichzelf al een voltreffer en als geheel weet deze plaat zeker te overtuigen. Al blijft natuurlijk wel het euvel dat een houseplaat in je living opzetten, hooguit driekwart uur interessant genoeg blijft en deze muziek beter tot zijn recht komt op een dansvloer, de biotoop waarvoor ze ook gemaakt is. 

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

 

Nubiyan Twist

In 2011 stichtte Tom Excell in Leeds het muzikaal collectief Nubiyan Twist waarin hij een tiental muzikanten samenbracht en -brengt met uiteenlopende muzikale invloeden. Sindsdien brachten ze reeds meerdere platen uit die een mix bevatten van jazz, afrobeat, hiphop, latin, soul en reggae. 
Nu is er dus Chasing shadows waarop die aanstekelijke cocktail geschonken wordt in elf nummers om vingers en duimen van af te likken. Persoonlijk hou ik vooral van de smooth hiphop van Red herring waarop Bootie Brown (The Pharcyde en guest vocals op Dirty Harry van Gorillaz) de raps voor zijn rekening neemt, de titelsong met vocals door de Malinese Fatoumata Diawara en Mlonje: voices joined met de Tanzaniaanse Zawose Queens. Die laatste song bevat dankzij die gastbijdrage traditionele zang die perfect versmelt met de meer westerse en afrobeat-elementen. Het hele album klinkt behoorlijk laidback en lijkt ons uiterst geschikt voor een festivalnamiddag (bij voorkeur in een tent eerder dan op een weide-podium). Je laat je zonder weerstand binnentrekken in hun muzikaal universum. 
De band kan je in juli in ons land live aan het werk zien op het Lasemo festival in Enghien (11/7) en op de Gentse Feesten (19/7, gratis!) en later nog in de Cactus in Brugge (21/11) en in Nederland in de Luxor (Arnhem 24/2), Inter-city (Den Haag 27/2) en Tivoli (Utrecht 28/2).

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Neurosis

De mannen van Neurosis gaan niet bepaald vrolijk en optimistisch door het leven en in 2026 kan je hen niet eens ongelijk geven. Gitarist Steve Von Till kwam op deze blog eerder al eens aan bod met zijn solo-album No wilderness deep enough en in mijn recensie lees je hoe donker zijn muziek klinkt. An undying love for a burning world, hun veertiende studioplaat intussen, klinkt harder en misschien een beetje minder zwartgallig maar is nog steeds geen voer voor de escapist in deze grimmige tijden.
Klimaatverandering, de geopolitieke spanningen, het oprukken van extreem-rechts in zowat het gehele Westen,... de wereld staat (zelfs letterlijk) in brand. De machteloze woede die sommigen voelen die nog niet in defaitistisch berusten zijn vervallen, wordt door het Californische vijftal uitstekend vertaald in muziek. Opener We are torn wide open komt binnen als een mokerslag, amper muziek als ondergrond voor een schreeuw van pijn, wordt gevolgd door Mirror deep dat na de eerste strofe lijkt stil te vallen. Dat blijkt echter stilte voor de storm. 
Met deze plaat zegt Neurosis zelf net het verstikkende gevoel van uitputting bij al het slechte tegen te willen gaan met een soort catharsis van de intentie tot een wedergeboorte. Dat kan dan wel hun doel zijn, voor mij klinkt toch vooral de woede nog heel scherp door. Blind lijkt mij eerder een berustende song dan één van veerkracht. Ook In the waiting hours lijkt vertolkt door mensen die uitgeput zijn van het vechten tegen het kwade, dan door enthousiast weerstand biedenden.
Toch is deze plaat allerminst zelf een kwelling. Door het verstandig gebruik van tempo- en stemmingswisselingen weet de band hun nummers interessant te houden, zelfs als die zoals afsluiter Last light langer dan een kwartier duren. Die slimme variatie behoedt hen ook voor een deprimerende zwartgalligheid. Wanneer de laatste noot is gespeeld, ervaar je toch nog de voldoening van ruim een uur luisterplezier (voor wie van harde gitaren houdt toch).

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun Europese webshop: 

Motorpsycho

De Noren van Motorpsycho duiken om de paar jaar wel eens op tussen de groepen waar ik nog eens naar teruggrijp. Hun op psychedelische rock en zelfs progressieve rock gebaseerde geluid klinkt dan ook steevast opzwepend. Met dit duo (soms aangevuld met andere muzikanten) verveel je je immers geen moment. Ook hun nieuwste plaat, The gaia II space corps, klinkt als één lange trip waarin je zelfs echo's hoort van de hardrockscene uit de Scandinavische landen. Ze klinken als The Black Crowes zonder die immense rhythm 'n blues-injectie of als Hawkwind met meer nuchterheid. En hun songs staan, ook nu weer, als een huis.
The gaia II space corps is overduidelijk hun poging om de rock uit de jaren 70 zo dicht mogelijk te benaderen en de gitaren overheersen dan ook van de eerste tot de laatste noot.  

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina: 

Late Transmissions starring Eve Quartermain

 

Telkens ik de gezwollen muziek hoor die tijdloos in elke cinema past, is mijn eerste associatie Shirley Bassey, die ik vooral ken van haar Bondsongs (voornamelijk Goldfinger natuurlijk, maar ook Diamonds are forever en Moonraker) en haar samenwerking met Propellerheads (History repeating). Eenzelfde cinematografische sound is waar Late Transmissions op grossieren op hun debuutalbum The heart wants what it wants, waarop ze de zangeres Eve Quatermain naar voren schuiven als de nieuwe stem in deze erg visueel klinkende pop. 
Late Transmissions is de samenwerking tussen David Balfe en David Hughes, twee muzikanten die elkaar al in de post-punkscene troffen bij de band Dalek I Love You. Balfe speelde eerder al bij Big In Japan en The Teardrop Explodes en richtte enkele platenlabels op, Hughes speelde ooit bij OMD en maakte enkele filmscores, zoals die voor Lock, stock and two smoking barrels. Ze hervonden elkaar en introduceren hier Eve Quatermain, wiens stem uiterst geschikt is voor deze muziek. Eve weet immers perfect te balanceren tussen fragiliteit en ruimtevullende vocalen. Het levert songs op zoals de titelsong, I'm done with London en Lightning never strikes twice. Het geluid van orchestrale cinemasountracks van minstens een halve eeuw geleden overheerst zo sterk dat je je op een tijdreis waant. Blazers, strijkers, piano en heel veel details complementeren dat geluid. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen: