Gespot voor u: Duet For Theremin And Lap Steel

Duet For Theremin And Lap Steel is precies wat de naam zegt: een duo waarbij één man de lap steel bespeelt terwijl de ander het vreemdste der instrumenten, de theremin, beroert. Beroeren is misschien wel de beste omschrijving voor een instrument dat je nét niet aanraakt, maar door je hand te bewegen rondom het instrument, breng je de klanken voort.
Dit duo gaat er prat op dat elk optreden een improvisatie is en ze brengen dan ook vooral live muziek uit. Ik leerde ze kennen via de onvolprezen blog Said the gramophone en ben vooral weg van het album 10 dat je hieronder kan beluisteren. Je kan het, net als alle andere muziek van het duo, op hun Bandcamp-pagina terugvinden en kopen. Hun muziek klinkt als een mengeling van soundscapes, ambient en zelfs een beetje post-rock.

Gespot voor u: Les Filles De Illighadad

Afrikaanse muziek is bij ons sowieso niet erg bekend en als iemand toch al namen kent van Afrikaanse artiesten, zijn het steevast mannen. Les Filles De Illighadad zijn een duo vrouwen uit de Sahel in centraal-Niger. Hun muziek doet me vooral denken aan de Afrikaanse bluesgrootheid Ali Farka Touré: duidelijk gedrenkt in traditionele Afrikaanse muziek (zoals die ook in buurland Mali gemaakt wordt en vaak bekender is geworden) en met een gitaarbasis die ook de kern van bluesritmes vormt.
Heel vrolijk word ik hier alvast van Jori, een song waarin beide vrouwen blijgezind samen zingen en joelen. Je zou meteen naar zo'n dorpje in Niger willen gaan om samen met het hele dorp te dansen in de avond, als het eindelijk een beetje afkoelt maar iedereen evenzeer blijft zweten van het bewegen op de muziek.


Beluister hieronder het vorig jaar verschenen album Eghass malan:

Gespot voor u: R. Clown

Het voordeel van mensen met heel uiteenlopende muzieksmaken te volgen op sociale media, is dat je af en toe iets ontdekt waarvan je nooit gedacht zou hebben dat het überhaupt bestaat. Zo leerde ik toevallig het label OJC Recordings kennen, dat vanuit Los Angeles enkel cassettes aan de man brengt. De act waarop ik gewezen werd door een tweep, is R. Clown. Dat is een Brit (echte naam: Ross Halliday) die geschifte muziek maakt met heel veel eighties invloeden.
En zo brengt hij toch wel net deze maand een nieuwe cassette uit, zeker... Die heeft de ontzettend lange naam Doc told us to meet at 5028 York Blvd. for a very very special night of "Lights! Camera! Aaction" or Wowee! The city sure is scary meegekregen. 
Vier songs telt die release, waaronder een deel 1 en 2 van The hat. Beide delen laten behalve die eighties sound (met veel vaag herkenbare geluidjes) ook een duidelijke punkattitude horen. Toch hou ik nog veel meer van Mom 'n pop shop, dat halfweg de jaren tachtig misschien wel de poplijsten had kunnen bestormen met succes dankzij dat onweerstaanbaar loopje. Big steel plate klinkt als Billy Idol die samenwerkt met Sigue Sigue Sputnik en dat zou uw fantasie al danig aan het werk moeten zetten.

Je kan de cassette hier kopen op de Bandcamp-pagina van het label. Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Jung An Tagen

Soms stoot je geheel toevallig op muziek die je nog nooit gehoord hebt en waarvan de kans dat je die op de radio ooit zou horen, nihil is. Zo'n ontdekking is Jung An Tagen, de naam waaronder de Oostenrijker Stefan Juster muziek uitbrengt die je op z'n minst experimenteel mag noemen. Nu heb ik natuurlijk al gemerkt dat sommigen in het experiment wel héél erg ver doorschieten, maar bij Jung An Tagen is de melodie nog wel herkenbaar en dat maakt dat je met niet al te overdreven veel inspanning echt wel kan genieten van 's mans muziek. 
Op Spotify kan je alvast twee albums van de Oostenrijker beluisteren: Das fest der reichen en Aussere.  Op zijn Soundcloud-pagina vind je nog meer muziek van hem. Je kan hem ook live aan het werk zien op het KRAAK-festival op 2 maart in de Brusselse Beursschouwburg, samen met o.a. Liz Durette en Lemones. De hele affiche van dat festival vind je hier.

Beluister hieronder alvast beide albums:

Gespot voor u: Chok Tow Nation

De uitgebreide cd-collectie van de bibliotheek heb ik al meermaals geroemd, in gesprekken en vermoedelijk zelfs ook al op deze blog. Ik blijf er ontdekkingen doen en één van de meest recente was de band Chok Tow Nation.
Dat is een Gents-Wevelgems kwartet dat postrock maakt en vorig jaar een vijf songs tellende debuutplaat uitbracht. De muziek die ze brengen, mag dan minder overweldigend zijn dan van pakweg Mogwai, maar de vijf nummers excelleren elk op hun eigen manier. Zo weet de zachtheid van Pt. 4 zelfs een beetje te ontroeren.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Gespot voor u: Coldcut x On U Sound

Coldcut stelt zelden teleur. Ik was dan ook enthousiast toen ik zag dat Coldcut samen met een reeks artiesten van het On U Sound-label een plaat heeft gemaakt, Outside the echo chamber. Veel dub dus, maar dat kan ik wel eens smaken. En opener Vitals (met Roots Manuva) is een geweldige song! Jammer genoeg blijkt het ook het beste nummer van de plaat en hoewel de plaat best te pruimen is, stelde ze me ook een beetje teleur. Toch leren meerdere luisterbeurten me dat dit zeker en vast een interessante plaat is en wie echt graag naar het genre luistert, vindt hier wellicht meer zijn gading dan ik.

Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Berg

Het is dankzij Jo Geboers van Low Land Home dat ik deze vierkoppige Gentse band heb leren kennen. Berg deed nochtans al mee aan De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. De groep heeft net een eerste EP uit, met daarop 3 songs.
Afgetrapt wordt er met Justin, een lied dat met spaarzame toetsen de spanning opbouwt tot de drums invallen en we herinnerd worden aan zowel Hydrogen Sea als Zweedse pop. Leap haalt het dromerige nog meer binnen tot de song helemaal openbloeit als een achttienjarig meisje dat de middelbare school verruilt voor het studentenleven in de grote stad. Verrassend is dat Alma het geheel afrondt met wat eerst wat meer experimentele toetsen zijn, vooral in de percussie.
Al met al heeft Berg vooral een voorproefje gegeven, zo denk ik, van hun kunnen. Dit is een band om in de gaten te blijven houden.

Beluister hieronder hun EP:

Gespot voor u: Danbert Nobacon And The Axis Of Dissent

Vrolijke popmelodieën, waar hoor je ze nog zo onbezorgd als toen we klein waren? Het lijkt wel alsof pop tegenwoordig ook zijn best doet om, hopend op wat erkenning vanuit alternatieve hoek, vreemde genres te incorporeren of wat ingewikkelder te klinken dan nodig. Dat is niet het geval bij Danbert Nobacon, voormalig lid van Chumbawamba (iedereen herinnert zich vast nog Tubthumping, hun grote hit).
Samen met The Axis Of Dissent brengt hij in april Stardust to Darwinstuff uit, maar je kan het album al streamen via hun Bandcamp-pagina (waar je het ook al kan bestellen). Deze plaat klinkt heel vrolijk maar vergis je niet: de boodschap die gebracht wordt, is er één van verontwaardiging en protest. Wie dacht dat de protestsong niet meer bestond of wie denkt dat dat zo een lied dan per definitie boos moet klinken, is dit een terechtwijzing. Niet elk nummer is overigens een aanklacht. In de titelsong verwondert de zanger zich over de magie van de fysica en biologie van het leven. 
Verder vind je hier natuurlijk heel veel songs die wél een protest zijn tegen de nieuw verkozen president Trump en zijn regering: gaande van Revolution 9.01 (al single al eerder uitgebracht begin dit jaar) tot Karma won't save us (from Rex Tillerson). Tillerson is, voor wie graag wat achtergrondinfo heeft, de voormalige CEO van ExxonMobile en tegenwoordig minister van Buitenlandse Zaken. 
Het mooie aan dit album is dat Danbert Nobacon alles weet te verpakken in (soms erg Brits klinkende) popsongs waarin heel wat genres de revue passeren. Het levert een gevarieerde en vooral heel leuke plaat op.

Je kan het volledig album hieronder beluisteren:

Gespot voor u: E

Ik ben altijd al gek geweest op Come, de band van Chris Brokaw, die ik ooit eens in Amsterdam live zag ter gelegenheid van de 20e verjaardag van hun album Eleven:eleven. Een ander belangrijk bandlid was Thalia Zedek, die net als Chris al heel wat muziek releaste na Come. Thalia Zedek heeft nu een nieuwe band, E, waarmee ze op tournee trekt en o.a. in de 4AD in Diksmuide te zien zal zijn. De band bestaat verder ook nog uit Jason Sanford (Neptune) en Gavin McCarthy (Karate).
Hun debuutplaat werpt me helemaal terug naar de tijd van gescheurde jeansbroeken, houthakkershemden en andere grunge-parafernalia, doch voegt er wat Tortoise-achtige math rock bovenop. Thalia klinkt een beetje als Kim Deal bij The Breeders. Deze plaat is een beetje verloren geraakt tussen de vele goie releases in 2016 doch is uw aandacht meer dan waard. Ordeel zelf en beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Dmitry Evgrafov

Het is al te makkelijk Dmitry Evgrafov zomaar in hetzelde vakje te stoppen als Nils Frahm of Lubomyr Melnyk. De piano mag hen dan wel verbinden, wat deze Rus ermee aanvangt, verschilt toch wel nog serieus van de eerder genoemde artiesten. 
Vorig jaar al bracht hij dit album uit maar ik ontdekte het pas nu. Toch wou ik het u niet onthouden, want het slaat de brug tussen post-klassiek en moderne ambient. Zo is er Reel, aanvankelijk een grappig en leuk deuntje op het klavier dat nog tijdens zijn korte duur een injectie electronica krijgt. Of neem Fracture dat opent als de filmscore bij een film van Lars Von Trier maar uiteindelijk meer en meer thuishoort in het oeuvre van Amatorski. Garage klinkt als vreemde dubstep en in het aan Michael Nyman schatplichtige Cries and whispers klinkt een dreiging door die nieuwsgierigheid opwekt. Het is dan ook hemelse zonde dat die onbevredigd blijft wanneer de song plots afgebroken wordt.
Deze Russische componist heeft een verdomd mooi plaatje gemaakt, zonder zwakke momenten, en dat verdient toch wel meer zonneschijn dan hij totnogtoe lijkt gekregen te hebben.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

Gespot voor u: Jerusalem In My Heart

Jerusalem In My Heart kan de hipster in u kennen van de erg geslaagde samenwerking met Suuns vorig jaar. De plaat die ze samen maakten, is één van de opmerkelijkste én beste platen van 2015, die ik jammer genoeg pas dit jaar leerde kennen.
Ook nog in 2015 brachten ze zelf If he dies, if if if if if if uit, en die is uw aandacht minstens evenzeer waard. Van bij opener Al affaq, lau mat, lau lau lau lau lau lau klinken de Libanese roots van Radwan Ghazi Moumneh door. Hij werkte ook samen met onder meer A Silver Mt. Zion en een blik op het label (Constellation) maakt duidelijk van waar de wind waait. Avontuurlijke muziek op het kruispunt van traditie uit het Midden-Oosten en post-rock is dan ook het resultaat.
Bovendien kan je de band in het najaar live aan het werk zien in de Botanique in Brussel (12 november). 

Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Low Land Home

Jo Geboers, ex-lid van Bearskin en Astronaute, vormt samen met Jolien Bové Low Land Home, een band die minimalistische piano combineert met warme zang en een tikkeltje ambient en electronica.
Er wordt gewerkt aan een EP, met hulp van Pieter-Jan De Craene (van Rhinos Are People Too) maar voorlopig moeten we op de Vi.be-pagina nog doen met vijf demo's.
Je kan hen wel al live aan het werk zien op volgende plaatsen:

• 22/7: The Belgian House in Gent
• 4/9: Lommel Puur in Lommel
• 28/9: Café De Loge in Gent
• 11/10: De Buffel in Gent
• 4/11: Bar-A-Bas in Lommel

Beluister hieronder drie nummers van de band:

Gespot voor u: Applewood Road

Soms heeft muziek niet meer nodig dan zichzelf te zijn in zijn ruwe essentie, in zijn meest pure vorm van zang en sobere instrumentatie. De kracht van de songs komt dan naar boven, alsook de zuiverheid van de stemmen. Een mooi voorbeeld daarvan is het gelijknamige album van Applewood Road, een drietal dat niet veel tijd nodig had om songs te schrijven en op te nemen.
Emily Barker, Amber Rubarth en Amy Speace ontmoetten elkaar in een café in Nashville, hadden na 2 uur al samen een song geschreven en maakten dit album in de maanden die op hun ontmoeting volgde. De mooie mix van folk, bluegrass en country spreekt net door zijn minimalistische aanpak zo sterk aan.

Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Quartet Diminished

Op beehy.pe vind je goeie indie-muziek van over de hele wereld en het is dan ook een uitstekende plek om ontdekkingen te doen. Zo vond ik tussen de beste albums van 2015 dit pareltje uit Iran. Quartet Diminished laveert tussen Nordmann en Flat Earth Society met hun mix van klassieke muziek, jazz, psychedelische seventies rock en nog een paar andere genres. Voeg daar een klein, slechts hier en daar herkenbaar scheutje Oosterse muziek aan toe en je krijgt het betoverende moois dat ze ons op album Station one presenteren.

Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Kitchie Kitchie Ki Me O

Blauwer dan de hoes van Are you land or water van Kitchie Kitchie Ki Me O bestaat amper. Alleen al daardoor intrigeert het album van dit Noorse vijftal. 
De band is vernoemd naar het liedje King kong kitchie kitchie ki me o van Chubby Parker, een bewerking van het oude Engelse folkliedje Frog went a-courting. Maar folk is ver weg bij deze band. Opener Barbarossa (Fire birth) doet heel sterk denken aan Goose. Saleph (The voyage) klinkt als speelse post-rock, al wordt van de luisteraar met meer dan 11 minuten wel wat doorzetting verwacht. Het is pas in Going forth by day dat gezongen wordt. Er zit een gedoseerd tikkeltje gekheid in de song waardoor mijn herinneringen richting Capsule zweven, waarvan ik ooit hier het album recenseerde. 
Vleugjes psychedelica en de onvermijdelijke Doors waaien ons tegemoet in Are you land or water (The deluge). Een loopje dat weggelopen lijkt van bij Talk Talk wordt bedolven onder psychedelische nevelslierten en een zweverige zang. Ook Kyffhäuser (The path) broeit van de psychedelica en de gekke geluidjes (de scharnierende hordeur naar het einde van de song laat mijn fantasie de vrije loop). 

Tot slot krijgen we nog een lap van meer dan 10 minuten heel bevreemde muziek die we eerder kunnen thuisbrengen in het vakje ambient. En daarmee bewijzen de Noren dat ze niet voor één gat te vangen zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Alif

Online muziekmagazines zijn mijn voornaamste bron, samen met FB-statussen van vrienden, van nieuwe muziek. Indiestyle, waar ik zelf aan meewerk, doet op dat vlak het meeste werk natuurlijk, maar ook daMusic wijst regelmatig de weg richting interessante releases. Aan hen dank ik mijn kennismaking met deze Arabische indieband.
De vijfkoppige band Alif mengt Arabische muziek met allerlei westerse invloeden. In de intro van Holako (Hulagu) overheerst de herkenbare westerse sound terwijl in Dars min Kama Sutra (Lessons from the Kama Sutra) de oosterse melodieën een hoofdrol opeisen. Het hele album lang is het balanceren, een evenwichtsoefening die nu eens deze en dan weer de andere richting op lijkt te gaan. Het resultaat is een verbluffend staaltje muziek dat je niet zomaar mag wegzetten als wereldmuziek. En het is veruit één van de meest interessante releases die ik dit jaar al hoorde.

Beluister hieronder het volledige album, dat je via hun Bandcamp-pagina kan kopen:

Gespot voor u: Canvas Blanco

Je zou het niet zeggen, maar Canvas Blanco komt uit Utrecht. De americana die Jozua Koffeman en zijn vier kompanen maken, situeer je immers bij een eerste beluistering aan de overkant van de oceaan. Geniet van Call me lucky fat or skinny, dat je via de Bandcamppagina kan bestellen. Beluister hieronder alvast het album:

Gespot voor u: Polkov

Hoe inwisselbaar zijn de Rocky Mountains met de Alpen? Dat vroeg ik me af bij het met americana doordrenkte Promised land van Polkov, dat op hun titelloos debuutalbum staat. De rest van hun folkrock klinkt meer Europees dan Amerikaans, maar deze zeskoppige Oostenrijkse band is zeker de moeite waard om te ontdekken. En dan is er ook nog de mooie hoes...

Je kan het album hier kopen.
Hieronder kan je het alvast beluisteren:

Gespot voor u: Yadayn

Yadayn is de naam waaronder Gowaart Van Den Bossche muziek uitbrengt. De man laat zijn gitaar spreken. Wat dat oplevert, kan je horen op zijn debuutalbum Vloed, dat je hieronder kan streamen.


De instrumentale muziek van Yadayn laat zich niet makkelijk vatten. Eén van de eerste referenties waar ik aan denk vanaf opener Eb, is natuurlijk I Do I Do. Ook dat Gentse eenmansproject liet op het jongste album de vocalen achterwege en vist in de vijver der fingerpicking waarin John Fahey als held geldt. The night is long that never finds the day mijmert zonder te vervelen en Quilt slaagt erin door toevoeging van elementaire percussie het gitaarspel wat extra cachet mee te geven. Zucht combineert de vrolijkheid van de reflecterende zon op de waterspiegel met een tristesse die vooral in het repetitieve karakter ligt. De titelsong neemt meer dan 12 minuten de tijd om zich te ontvouwen en net het ontbreken van enige haast maakt het beluisteren een ontspannende ervaring. Wie het waagt zich mee te laten drijven op de flow van de song, vaart als herboren de haven binnen, waar een post-rockstorm van bedrijvigheid opsteekt. Eensklaps gaat de wind liggen bij de aanvang van afsluiter Sluimer. Zo eindigt dit zes nummers tellende album even rustig als het begon.

Je kan het album hier digitaal downloaden of één van de 150 genummerde luxueuze digipack met een fysieke CD hier bestellen. 

Gespot voor u: Watermät

Een beetje rondzoeken nadat de artiest Watermät verscheen op mijn FB-timeline, bracht me bij deze geweldige deep house track, die erg zomers klinkt: