The Damned

Met Not like everybody else brengt The Damned een album uit vol covers als eerbetoon aan de in maart overleden gitarist Brian James. De Britse oerpunkers blijven soms dichtbij het origineel maar geven er altijd een eigen Damned-twist aan.
Het voordeel van coveralbums is natuurlijk dat je heel wat songs al kent en die vertrouwdheid maakt het geheel veelal toegankelijker voor nieuwe luisteraars dan een plaat met eigen nummers. Toch geef ik hier graag toe dat ik wel houd van een (goeie!) cover op zijn tijd en in mijn platen- en cd-kast meerdere coveralbums zitten heb. En dus heb ik hoge verwachtingen bij deze release.
En die verwachtingen worden behoorlijk ingelost. Summer in the city (Lovin' Spoonful) bewaart de feel van het origineel en plakt er achteraan een lange eigen gitaaroutro aan toe. Ook See Emily play (Pink Floyd) verliest niets van de oorspronkelijke speelsheid. Doorheen al die speelsheid worden eigen accenten verweven. I'm not like everybody else mag dan in de versie van The Kinks op en top Brits klinken,  The damned slaagt erin dat typisch velletje eraf te pellen en een stevige portie rock in te spuiten.
Echt leuk wordt zo'n coverplaat pas echt als je erdoor pareltjes ontdekt en dat is hier gelukkig ook het geval. Heart full of soul van The Yardbirds was me niet bekend maar de Britse punkers maken me er meteen warm voor. Opener There's a ghost in my house (origineel van R. Dean Taylor en naar het schijnt al geweldigd gecovered door The Fall) doet zijn werk als opener én als teaser voor beide eerdere versies uitstekend. En You must be a witch brengt garagerockers The Lollipop Shoppe een verdiend eerbetoon en een nieuwe luisterpubliek.
The Damned klinkt bijzonder fris en gretig en het spelplezier spat ervan af en dus is het benieuwd afwachten hoe deze songs live klinken op 5 april in Amsterdam (Melkweg) en 6 april in Leuven (Het Depot).

Je kan de plaat hieronder volledig beluisteren en hier kopen:

The death of Bunny Munro

Hoera voor Canvas! Vanaf komende zondag zenden ze de miniserie The death of Bunny Munro uit, die je gewoon op tv kan zien vanaf 20u of op VRT MAX. Bekijk alvast de trailer:

De serie is de verfilming van de roman van Nick Cave, die er meteen ook de soundtrack bij maakte samen met Warren Ellis. De hoofdrol wordt vertolkt door Matt Smith, die je kan kennen als een Dr. Who of uit House of the dragon en The crown. 

Beluister hieronder de volledige soundtrack:

Aprilchallenge

De hele maand april kan je op deze blog mijn keuzes zien en horen voor de aprilchallenge die ik mezelf opleg: elke dag een nummer dat voldoet aan een vooraf opgelegd criterium.
Ook jij kan meedoen als je wil, door jouw dagelijkse keuze te posten op je blog, sociale media, in de comments,... Indien je meedoet en je keuzes ergens post, vraag ik gewoon in de comments een link te plaatsen naar waar we die kunnen vinden.
Je mag maar moet niet uitleggen waarom je dat nummer koos, maar je voegt het wel best toe (clip of audio) zodat iedereen het nummer ook kan horen (en eventueel zien).

Dit zijn de 30 dagcriteria:

1. een song vol humor
2. een song over tijdsmaten (van seconden tot eeuwen of alles daartussenin)
3. een song waarvan je het onterecht vindt dat veel te weinig mensen die kennen
4. een song van een artiest of band uit Afrika
5. een song over oorlog en vrede
6. een song die een buitenbeentje is binnen het oeuvre van de gekozen artiest of band
7. een duet van twee artiesten of bands die je niet meteen samen zou verwachten
8. een uitvoering die minstens 100 jaar oud is van een song
9. een song van een artiest of band uit Azië
10. een song van de eerste artiest die je ooit goed vond
11. een song met een accordeon
12. een song die je leerde kennen dankzij het gebruik ervan in een film
    
13. een song in een taal waar je niets van begrijpt
14. een afsluitend nummer op een album (geen verzamelalbum)
15. een live-versie van een song die beter is dan de studioversie
16. een song met mooie samenzang
17. een song die klinkt alsof hij van een andere artiest of band is
18. een cover die beter is dan het origineel
19. een song van een artiest of band uit Zuid-Amerika
20. een song over (een) sport
21. een song waarop je een onbedwingbare neiging voelt te dansen
22. een song die perfect past bij jouw leven nu
23. een song om met anderen, zelfs onbekenden, samen te zingen
24. een song uit het album met de mooiste platenhoes
25. een song met een onverwachte sample
26. een song met een blokfluit
27. een song van minder dan 2 minuten
28. een song van een artiest met dezelfde voornaam als jij
29. een song die je kent van een tv-serie
30. de song die bij jou op nummer 1 staat in je Tijdloze

We beginnen dus uiteraard maandag, op 1 april.

Aankondiging: nieuwe single van The Shadow Machine

The Shadow Machine is de band van Jo Geboers, die zich laat bijstaan door enkele getalenteerde muzikanten. Zo kan je Gianni Marzo horen op gitaar. Geluidstechnicus van dienst voor de nieuwe single, Have I been wrong?, is overigens de ook al niet onbekende Fernant Zeste.
Jo Geboers leerde ik kennen toen hij bij Bearskin speelde (en ze zelfs ooit nog een huiskamerconcert bij mij gaven). Later speelde hij ook korte tijd bij Astronaute en in zijn eigen band Low Land Home. Omdat een muzikant blijft zoeken naar het juiste kanaal om muzikaal en tekstueel zijn boodschap te verspreiden, is er dus al een tijdje The Shadow Machine. Vorige single, Reappear, werd zelfs mee ingezongen door Chantal Acda. Allemaal mooi volk dus in en rond de band!
In Have I been wrong? bezingt Geboers zijn blijvende zoektocht naar zichzelf en zijn twijfels, maar de belangrijkste boodschap van dit nummer is toch wel zijn oproep om tijdens dat zoekproces mild te blijven voor jezelf. Dat is voorwaar een mooie levenles, die hier ook nog eens mooi gebracht wordt.

Bekijk de video:

Have I been wrong? is de derde single van de EP Embrace the things inside die op 19 april verschijnt bij Revanche Records. Ongetwijfeld zal je de EP ook via de Bandcamp-pagina van de band kunnen bestellen.

Expo: "Defectio Re" van Jana Roos

 

Jana Roos: ooit was ze een klein meisje dat ik net als haar broer aan de overkant van de straat met haar fiets zag vertrekken naar school (of in de late namiddag terugkeren). Jaren later was ze een tijdlang de babysit van mijn twee kinderen als ik naar de opleiding rond autisme ging. Mijn kinderen waren dol op haar en zijzelf gaf altijd het gevoel (en ik heb geen reden te twijfelen dat ze dat ook meende) dat ik haar haast meer plezier deed met haar te vragen dan zij mij door te komen oppassen. Ze was toen al begonnen aan haar opleiding mode en kunst en ik bleef haar, toen mijn kinderen allang geen oppas meer nodig hadden, volgen. Vooral op haar Instagramaccount zag ik haar modecreaties passeren maar ook de prachtige tekeningen die ze maakte. Ik zag hoe ze meer en meer succesvol werd, met modeshows in enkele Afrikaanse landen zelfs (Oeganda, Ghana), maar ook met creaties voor theater en andere evenementen. En onlangs was één van haar installaties te bewonderen op het Lichtfestival in Gent.

Vrijdagavond waren we uitgenodigd op de vernissage van haar eerste expositie. Defectio Re laat een staalkaart zien van wat ze kan, door de creatie van een fantasiewereld (Ice adaptability) die je als toeschouwer ook zelf nog kan invullen. Er zijn kledingontwerpen te zien (inclusief hoofddeksels of moet ik zeggen hoofdornamenten), er staat één van de glas-in-lood sculpturen waarmee ze te zien was op het Lichtfestival en die ze maakte in samenwerking met het bekende Atelier Mestdagh. 

Maar bovenal interessant is dat ze een inkijk geeft in het proces. Dat doet ze middels enkele projecties maar vooral door op twee tafels de elementen tentoon te stellen die geleid hebben tot het eindresultaat dat je er ook kan zien.

Deze bijzondere tentoonstelling kan je nog tot en met zondag 10 maart zien in Artspace Ontsteking in de Chinastraat in Gent, boven Bar Bricolage (nabij Dok-Noord), elke dag van het weekend van 16u tot 20u. Op  zondag 10 maart is er nog de finissage vanaf 19u. Alle info over de expo vind je ook hier.

Aankondiging: nieuw album Run The Jewels

Twee dagen vroeger dan gepland is er de release van RTJ4 van Run The Jewels. De recente gebeurtenissen in de VS hebben die versneld, zo lezen we op hun Instagram-account. In de song Walking in the snow verwijzen ze zelfs letterlijk naar de moord op George Floyd door een blanke politie-agent. Op de plaat hoor je ook bijdragen van  onder meer Zack De La Rocha (van Rage Against The Machine), Mavis Staples, Josh Homme (van Queens Of The Stone Age) en Pharrell Williams.
Via een link in hun bio kan je de plaat gratis downloaden. Ze vragen je wel (vrijblijvend) om een donatie te doen voor Mass Defence Program, een programma dat de National Lawyers Guild lopen heeft om politieke activisten, protesteerders en bewegingen gericht op sociale verandering, juridische bijstand te verlenen. Ik adviseer hier graag om te doneren want zulke bijstand is broodnodig in een polariserende VS waar de president zich zeer autoritair gedraagt. 
Binnenkort mag u trouwens een review van het album verwachten op deze blog.
Ik maak overigens van de gelegenheid gebruik om deze video te delen waarin Killer Mike, de helft van het hiphopduo, op het moment dat Trump verder polariseerde en door zijn speech de gemoederen nog meer deed oplaaien, in Atlanta een emotionele, sterke speech geeft die net kalmerend wil zijn:



(op het moment dat ik dit schrijf, is de website van het duo niet bereikbaar, hopelijk raakt dat snel opgelost, maar je kan dus via Instagram de informatie terugvinden)

Innerwoud op "String layers"

 

Het Berlijnse label 7K! nodigde onder meer Innerwoud uit om speciaal voor de compilatie String layers een nieuwe song te schrijven. Op die compilatie brengen 18 artiesten van over de hele wereld (o.a. het eveneens Belgische Echo Collective, Simon Goff,...) nummers die ze schreven, gebruik maken van enerzijds een klassiek snaarinstrument (contrabas, cello en (alt)viool) en anderzijds een hedendaags instrumentarium. Pieter-Jan Van Assche (de man achter Innerwoud) bespeelt op deze song (Tebreken) zijn contrabas die hij zoals wel vaker meerlagig de track laat opbouwen.


Beluister hieronder de volledige compilatie:

Elefant

Het Gentse viertal Elefant is niet makkelijk voor één gat te vangen. Dat verwondert niet als je ziet waar de leden voorheen speelden (je kan dat hier nog eens lezen toen Lord sleep van het vorige album Konark und bonark lied van de week was). Met al die invloeden begrijp je beter waarom de muziek snuffelend als een hond alle hoekjes van de kamer verkent. 
Het kan vreemd gaan voor een band die op zoek gaat naar vervreemding in dissonante en chaotische geluiden en op het eind een plaat aflevert die net over samenkomen gaat en volmondig JA tegen het leven zegt. Die ja mag dan soms vreemd klinken (in Ultra plus ultra of Rechtschreibe bijvoorbeeld) maar de levensvreugde en -drift zijn hoorbaar aanwezig. Eazy is een kruising van een eighties David Bowie met Vive La Fête. Welcome to life Sonny is synthpop met vleugjes new wave en The dooor speelt leentjebuur bij Gavin Friday in een heel experimentele bui.
Deze plaat is één van de meest wonderlijke die je dit jaar al kon horen en roept meteen de vraag op hoe dit live gaat klinken. Een gewoon optreden lijkt het me alvast niet te zullen worden. Je kan het alvast zelf uitvissen op 14 februari in de Gentse Charlatan.

Je kan dit album hier kopen op hun Bandcamppagina of hier via Consouling en alvast hieronder beluisteren.

Aankondiging: 10 jaar Zebras Are Timeless

Op 13 maart spelen Zebras Are Timeless in de Gentse Charlatan om te vieren dat ze al tien jaar bestaan. Vorig jaar nog brachten de Deinzenaren een EP uit (99%). Daarop brengen ze hun mix van ska, reggae, latin en funk. Een optreden van de vijfkoppige band staat dus garant voor een stevige dosis energie en zonnige vibes. 
Het voorprogramma wordt gespeeld door Mise En Scene, negen man die het podium alleen al door hun getalsterkte volledig zullen vullen. 

Beluister hieronder alvast de EP om in de sfeer te komen. Alle info over het optreden vind je hier.

Uncle Wellington

De afgelopen vijf jaar kon je hier regelmatig iets lezen en beluisteren van Uncle Wellington (aanvankelijk nog Uncle Wellington's Wives). Mijn stadsgenoten trekken er na een half decennium een streep onder en doen dat met twee singles: Butcher en God of small things. Wie goed kijkt, ziet dat beide hoezen samen één afbeelding vormen, een leukigheid die erg bij de band past en het werk is van Toon Delanote.
Beide singles werden opgenomen tijdens de laatste tour in het VK en België en zijn het resultaat van een internationale samenwerking waar de bandleden terecht trots op zijn. Butcher klinkt als een bescheidener versie van Hooverphonic met de stem van Frie Mechele heel sterk op de voorgrond. In God of small things wordt die niet bepaald naar de achtergrond geduwd (dat gebeurt eigenlijk op geen enkele song van de Gentenaars) maar horen we beter de details en de vernuftige opbouw van het lied, een kenmerk dat de laatste jaren hun muziek meer ging beheersen.
Persoonlijk vind ik het jammer dat Uncle Wellington kiest om het hier te laten eindigen, maar ik ben alvast benieuwd naar de diverse huidige en toekomstige projecten van het vijftal.
Beluister hieronder beide singles:

Pauzetoets

Sinds eind januari verscheen er niets meer op deze blog. Het waren hectische maanden en ik vrees dat die tijd nog (lang) niet voorbij is. En dus moest ik de pauzeknop induwen. Eventjes niet meer bloggen, hoe raar dat ook voelde, was nodig. Het is niet voor het eerst dat ik achterop raakte en aanvankelijk had ik het idee om de klaargezette posts op een later tijdstip af te werken en te publiceren, zoals ik dat in het verleden ook al gedaan heb als het even te druk werd.
Maar dit keer is anders. Verscheidene redenen maakten dat ook dat er niet meer van kwam en stilaan rijpte het idee dat ik het misschien gewoon even moest loslaten. En dan zou ik wel zien waar ik uit zou komen. Zelfs deze post om dat alles aan te kondigen, kwam er niet van, ik had simpelweg de energie niet ervoor.
De redenen voor het indrukken van de pauzetoets zijn divers en ze zijn niet allemaal negatief. Ja, er zijn al een hele tijd problemen op het werk die mijn aandacht en energie vreten, die me uitputten (zoveel zelfs dat ik opnieuw meer hartklachten heb, al zijn die natuurlijk ook een combinatie van diverse factoren). Maar er was ook de aankoop, samen met mijn lief, van een huis, iets wat vrij plots gebeurde en onverwacht, het was altijd al een plan voor later, maar toen zagen we een buitenkans, een huis zoals we er één droomden (in onze min of meer realistische dromen). En dus moest er vanalles geregeld worden en ook dat vraagt energie en tijd.
Hoe het nu verder gaat, weet ik zelf (nog) niet. Voorlopig blijft de pauzeknop ingedrukt en als ik hem ooit weer loslaat, zal deze blog er wat anders uitzien. Misschien doe ik geen reeksen meer zoals "lied van de week" of "twintig parels per maand" die een ritme opleggen en bepaal ik liever zelf het ritme, post ik enkel als ik daar zin en tijd en energie voor heb. Alles van hoe de blog totnogtoe was, wil ik loslaten en dan pik ik wel weer op wat op dat moment voor mij werkt en waardevol is, dus sommige rubrieken zullen verdwijnen (vermoed ik) en we zullen zien, samen, wat er overblijft en wat er misschien nieuw wordt (misschien ook tijd dan om de lay-out eens te veranderen?).
De Facebookpagina van De Ongeletterde Wanhoop blijf ik intussen gebruiken om daar dingen kwijt te kunnen waartoe ik nog niet kom om er echt een blogpost van te maken, evenals op mijn Twitteraccount (die toch al niet exclusief voor de blog was).
Mij muziek toesturen mag uiteraard nog steeds (ik ga niemand dat verbieden) maar ik kan momenteel op geen enkele manier garanderen dat ik er iets over schrijf of het zelfs meld op de Facebookpagina. Sorry voor wat ik al kreeg en dus geen aandacht heb kunnen schenken...

Aankondiging: concerten Torgeir Waldemar

Eind 2017 schreef ik hier over het album No offending borders van Torgeir Waldemar en het haalde zelfs nog mijn eindejaarslijstje met een mooie tweede plaats. Het hoeft dus niet te verbazen als ik vandaag reclame maak voor de Belgische concerten die hij later deze maand geeft. Hieronder vind je de data en plaatsen:

• 15/1: cc Palethe in Overpelt
• 17/1: gc De Wildeman in Herent
• 18/1: De Wildeman in Arendonk
• 19/1: N9 in Eeklo

Ho Bear

Wanneer je thuiskomt na een drukke dag op het werk en je niet wil verlagen tot het hersenloos consumeren van inhoudloze tv-programma's als Temptation Island, is er gelukkig nog steeds muziek. Dan hoeven het niet altijd doorwrochte teksten te zijn, complexe songstructuren en instrumenten die over elkaar heen tuimelen. Het is maar goed dus dat Ho Bear daar allemaal niet voor kiest, zonder dat ze vervallen in bubblegum-pop met teksten die door een tienjarige of door de tekstschrijver van K3 zouden kunnen neergepend zijn.
Patterns heet de debuut-EP waar het vijftal uit Kortrijk en Gent mee op de proppen komt. De band ontstond uit de as van J. Keens, ooit nog in een ver verleden J. Keens Balloon Flight (toen eigenlijk Vincent Coomans solo, die overigens ooit nog een huiskamerconcert in mijn huis speelde). Het is duidelijk dat Vincent en co sindsdien een hele mooie muzikale evolutie doorgemaakt hebben, want ik herinner me dat ik hem toen toch nog net iets te braaf klinken vond. 
Op deze EP gaat het quintet niet uit hun dak, dat niet, maar je hoort dat er heel wat kracht schuilt in de band. Het is ingehouden kracht, waardoor het gitaarspel mij heel sterk doet denken aan Crazy Horse, de begeleidingsband van Neil Young, maar dan met de handrem op. Ook in het afsluiten van opener Lower your gun hoor je dat Vincent zich beheerst, dat hij (een beetje zoals Radiohead dat zo magistraal deed in Creep) de song strak aan de teugel houdt en stiltes tot extra noten verheft. 
De zang is erg mooi, in een register dat raakvlakken vertoont met diverse andere artiesten op wiens naam ik net niet kan komen. Telkens dat me overkomt, weet ik dat er iets unieks in zang of muziek ligt waardoor de vergelijkingspunten me ontvlieden. In afsluiter Distance wordt gekozen voor een lager register, niet zonder aan effect in te boeten. Turn of events en vooral titelsong Patterns brengen Horses in herinnering, de ter ziele gegane band van Bert Vliegen (die tegenwoordig met Teen Creeps gelukkig weer het mooie weer maakt).
Omdat ik weet dat zanger Vincent beroepshalve met taal bezig is (hij werkt voor de bibliotheek) en hij al jaren samen is met een meisje dat dit jaar haar tweede dichtbundel uitbracht, was ik ook erg benieuwd of de teksten iets van die achtergrond zouden verraden. Waar zijn vriendin vooral de thema's rouw en ook wel meer en meer aarzelend omgaan met sensualiteit aansnijdt, kiest Vincent hier vooral voor "afstand" als centraal thema, afstand tussen mensen, in relaties (hier is even een snijpunt met de gedichten van zijn vriendin), afstand tot jezelf,... 
Deze EP is een debuut waar wij toch wel even voor recht willen staan. Goeie songs, een uitstekende dosering en variatie maken de vijf proevertjes van dit Kortrijks-Gents vijftal tot een culinair-muzikaal genot. 

Je kan deze EP bestellen via John I'm Only Dancing. Je kan de band live aan het werk zien op volgende plaatsen:

• JOC Ieper (13/4)
• Charlatan in Gent (14/4)
• Den Trap in Kortrijk (21/4)
• Bolwerk / AAP in Kortrijk (22/6)
• Monk in Brussel (27/6)

Beluister hieronder alvast de EP:

Youff

Het doet het eerste moment even pijn aan de oren. Eens je eraan gewend bent en jezelf openstelt voor wat er ook moge komen, weet je echter Et cetera, de nieuwe plaat van Youff te waarderen. Deze band uit Gent klinkt alsof ze op een podium (of in een studio) gaan staan, met instrumenten om zich heen, een micro in de pollen van de zanger en dan zegt iemand (die zichzelf producer mag noemen): "Doe maar... doe maar IETS". Wat je dan te horen krijgt op de uiteindelijk afgewerkte plaat is dan ook een spervuur aan woede, improvisaties waarbij muzikanten gelukkig af en toe eens links en rechts van zich kijken om te zien (en te horen) wat hun collega doet en daar met wat geluk iets tegenaan gooit dat erbij past, of ook niet, naargelang het gevoel van het moment. 
Je zou denken dat dat leidt tot onbeluisterbare herrie en het afvoeren van alle betrokkenen naar de dichtstbijzijnde psychiatrische kliniek, maar gek genoeg: het werkt. Vraag me niet waarom. Zoek geen verklaring. Word een gelovige. Word fan. Begeef u naar één van volgende concerten en laat het allemaal op u inwerken:

• Stroomhuis Eindhoven (15/4)
• Worm Amsterdam (27/4)
• JH Comma Brugge (25/5)

Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier (vinyl) via Consouling. Beluister de plaat alvast hieronder volledig:

Peter Kernel

Het Zwitserse duo Peter Kernel kiest voor een schattige hond op de cover van hun nieuwste album, The size of the night, en dat is enigszins misleidend want zo lieflijk is hun muziek feitelijk niet. Hun post-pop klinkt als de geschifte liefdesbaby van Katy Perry en een wel heel erg Britse Sonic Youth. 
Zo klinken de gitaren op This storm will last alsof ze gegeseld worden door Thurston Moore en Kim Gordon, terwijl de zangeres van Chumbawamba haar teksten half zingt, half roept. In vrijwel elke song voel je een gevoel voor de pop-vibe dat telkens gecounterd wordt door experiment, gekke-bekkentrekkerij en frivoliteit die grenst aan waanzin. Zelfs de rustige afsluiter The fatigue of passing the night weet nauwelijks te verhullen dat binnen de lijntjes kleuren méér moeite kost aan Barbara Lehnhoff en Aris Bassetti. Het duo, dat zal je niet na het beluisteren amper verbazen, begon met haat voor elkaar tot ze elkaars werk (respectievelijk experimentele filminstallaties en muziek) ontdekten. Dit vierde album brengen ze uit op hun eigen label, On The Camper Records. 
Onnozel doen (zoals in There's nothing like you) wisselen ze met gemak af met ernst (het parlando in The secret of happiness) en die combinatie maakt hun muziek tegelijk erg mysterieus en intrigerend en toch ook popgevoelig.

Je kan de band live aan het werk zien in de AB in Brussel morgenavond.
Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina:

Ameel Brecht

Ameel Brecht is één van de oprichters van het Brusselse Razen, een band die met oude instrumenten zoals schalmei, santoor, bombus,... muziek maakt voor de 21e eeuw. Solo brengt hij op 27 januari het album Polygraph heartbeat uit bij K-R-AA-K, zowat het meest eigenzinnige label van België.
Solo speelt Brecht op een steel resonator en een steel mandoline, twee instrumenten waarop hij zijn gitaarvirtuositeit kwijt kan met als resultaat een timbre dat je niet op gitaar krijgt. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar opener A better time waarin het geplonk (als ik zo oneerbiedig mag zijn) mooi contrasteert met de lagere tonen. De titelsong klinkt een stuk krachtiger, met diepere klanken. Samen met Polygraph tremors vormt het een hoogtepunt op deze plaat. 
Zoals de meeste releases op dit label, is dit album voor avontuurlijke oren bestemd. Geef het toch maar een kans, je zal verbaasd zijn over de schoonheid die erin vervat ligt.

Je kan het album hier alvast bestellen via de Bandcamp-pagina van K-R-AA-K. Beluister hieronder het volledige album:

Gespot voor u: Jung An Tagen

Soms stoot je geheel toevallig op muziek die je nog nooit gehoord hebt en waarvan de kans dat je die op de radio ooit zou horen, nihil is. Zo'n ontdekking is Jung An Tagen, de naam waaronder de Oostenrijker Stefan Juster muziek uitbrengt die je op z'n minst experimenteel mag noemen. Nu heb ik natuurlijk al gemerkt dat sommigen in het experiment wel héél erg ver doorschieten, maar bij Jung An Tagen is de melodie nog wel herkenbaar en dat maakt dat je met niet al te overdreven veel inspanning echt wel kan genieten van 's mans muziek. 
Op Spotify kan je alvast twee albums van de Oostenrijker beluisteren: Das fest der reichen en Aussere.  Op zijn Soundcloud-pagina vind je nog meer muziek van hem. Je kan hem ook live aan het werk zien op het KRAAK-festival op 2 maart in de Brusselse Beursschouwburg, samen met o.a. Liz Durette en Lemones. De hele affiche van dat festival vind je hier.

Beluister hieronder alvast beide albums:

Voor een goed doel

Vorig jaar postte ik dit bericht over De Warmste Week van Studio Brussel en ik sta nog steeds achter wat ik er toen over zei. Als het einde van het jaar en de kerstdagen jou echter laten nadenken over hoe je ook aan andere mensen kan denken en als je een steentje wil bijdragen voor diegenen die het moeilijk hebben (ondanks de zogezegde #extranetto waar Gwendoly Rutten het steeds over heeft), dan is dit alvast een klein maar zeer waardevol initiatief dat jouw steun verdient.
In de Consouling Store (Baudelostraat 13/001, 9000 Gent, alle dagen open van 11u tot 19u, behalve op woensdag en zondag) staat op de toonbank een potje. Daarin kan je een bedrag naar keuze steken om de Voedselbank te steunen. Mike en Nele van de winkel vinden het immers belangrijk om dat goede doel te steunen, en alle kleine beetjes helpen. Wisselgeld als je er muziek komt kopen, klein geld dat nog ergens in je broekzakken zit,... het is allemaal welkom. Op het eind van het jaar schrijven ze het over naar de Voedselbank van Oost-Vlaanderen en maken ze het bedrag bekend op hun Facebookpagina. Het is geen astronomisch bedrag, maar alle beetjes helpen.

We Stood Like Kings

Wat een zalig concept is dat toch van het Brusselse viertal We Stood Like Kings om oude films van een nieuwe soundtrack te voorzien. De keuze van die films is overigens niet voor de hand liggend. Voor Berlin 1927 kozen ze voor Berlin: Die Sinfonie der Großstadt, een stille film van Walter Ruttmann. A sixth part of the world, een communistische propagandafilm van Dziga Vertov uit 1926, levert de beelden voor USSR 1926. Die film én live uitvoering zag ik in Brugge. En nu is er dus USA 1982. De hoofdstedelingen maken dit keer nieuwe muziek bij Koyaanisqatsi. Deze documentaire van Godfrey Reggio was oorspronkelijk al door Philip Glass voorzien van muziek, wat toont dat het kwartet dit keer wel erg ambitieus was.
Ik beluisterde de originele muziek, die gekenmerkt wordt door de strakheid van modern klassiek maar niettemin warm klinkt. Wat bij We Stood Like Kings meteen opvalt, is dat ze weliswaar bij de eerste pianonoten van opener Holy Ghosts die kenmerken benaderen, maar ze daarna toch een geheel andere weg inslaan. Zodra het nummer openbarst, overvalt ons een weelderigheid die bij Philip Glass minder aanwezig is. De piano blijft weliswaar ook nadien erg nadrukkelijk aanwezig, ze wordt telkens weer overstemd door de gitaren en drums die de post-rock van de band voluit op de rails zetten. Huzarenstuk en pièce de résistance is het meer dan tien minuten lange Nuages. Verder hou ik ook enorm van het dreigend aanvattende Grand illusion, het verrassend kwetsbare Machines en de in het eerste deel opensplijtende, maar alsnog rustig eindigende afsluiter Atlas centaur.
De film zelf zag ik (hoewel ik daar de kans toe had), nog niet omdat ik hem pas wil zien met live deze muziek erbij. Ik ben heel benieuwd naar de totaalervaring die dat oplevert. Dat kan onder meer morgenavond in Buda in Kortrijk, op 26/10 in De Klinker in Aarschot en op 1/2/18 in de Handelsbeurs in Gent. De volledige concertkalender vind je hier.
Beluister hieronder het volledige album:

Nieuwe single Low Land Home

Low Land Home, de band rond Jo Geboers, brengt uit de (hier besproken) EP Underspoken een nieuwe single uit op 22 september: All this time. We schreven over die song toen: "All this time ontvouwt zich als een bloem die bij de eerste sprankeltjes zonnelicht 's morgens voorzichtig haar diepste en meest kwetsbare deel laat zien."
De video is alvast in première gegaan op de website van De Standaard en kan je via deze link bekijken.