Spencer Cullum

Spencer Cullum, die vooral met zijn pedal steel enige bekendheid verwierf, mag dan wel in Nashville wonen, hij werd geboren in Londen en groeide op in Engeland, en dat is zeker te horen op zijn nieuwste album, Spencer Cullum's coin collection 3. Dit album is de afsluiter van een trilogie waarin de artiest antwoorden zoekt op actuele vraagstukken zoals de klimaatcrisis en de huidige harde vorm van kapitalisme. Daarvoor wendt hij zich immers niet tot de religieuze ideologie van het Zuiden in de VS, maar tot de folklore van het Engeland waarin hij op groot werd (als mens, niet als muzikant).
De Britse folk waaraan hij zich laaft, klinkt sterk door op de negen songs. Zo voert Jackie paints je op een haast pastorale wijze mee als een gevallen blad op een stromend beekje. Waar hij op zijn vorige platen ook jazz en psychedelische folk omarmde, keert hij hier terug naar een meer traditionele sound, vergelijkbaar met Jacko Pastorius of Nick Drake. Zodoende vindt hij hier een balans tussen de melodieuze schoonheid van de muziek en de thema's over het duister van deze moderne tijden. Zelf wil hij niet politiek klinken maar wel zijn bezorgdheden uiten over hoe we omgaan met elkaar en met de planeet. 
In opener Rowan tree brengt hij het folkverhaal van een man die een oude boom omkapt die bekend staat als een rustplaats voor geesten, die de man dan ook een zware prijs laten betalen voor zijn daad. Spencer Cullum zoekt in deze folkloristische waarheden telkens een manier om zich via een omweg uit te spreken over wat mensen aan verontrustende zaken doen tegenwoordig.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Muzikale mailbox: Moon Walker

Na al die jaren en verwonderlijk na de soms lange inactiviteitsperiodes, krijg ik nog steeds mails met aankondigen van nieuwe muziek, in de hoop dat ik er iets over schrijf op deze blog. Dat gebeurt (te) weinig, maar soms steekt er toch iets bovenuit dat het simpelweg verdient ruimere bekendheid te krijgen, zoals Moon Walker, een muzikant uit Brooklyn.
De aanleiding voor deze spot op de artiest is zijn vijfde album, Wasteland country. De songs op deze plaat drijven vooral op zijn enthousiast gitaarspel en liggen goed in het gehoor. Persoonlijke favorieten hier zijn opener Disappearing act (dat door zijn tempowisselingen instant weet te bekoren), het kinderlijk naïeve Sandbox, Supernationalist en het langzaam opgebouwde Not even human. 
Moon Walker laat geen steken vallen op een album dat tegelijk afwisselend klinkt en toch een herkenbaar eigen gelaat heeft. Ver buiten de hitlijsten en zelfs de aandacht van heel wat indie muziekkanalen presenteert Harry Springer, de man achter de bandnaam, muziek die ons hart toch net iets sneller weet te doen slaan.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Hiss Golden Messenger

 

In 2016 beviel Heart like a levee me zo dat ik besloot de plaat hier te reviewen. Sindsdien bleef Hiss Golden Messenger (het alias van MC Taylor, het enige vaste bandlid) platen maken, maar ikzelf verloor hem weer uit het oog, tot ik toevallig ontdekte dat hij alweer een nieuw album heeft uitgebracht. I'm people, zijn intussen zestiende studio-album, moet niet onderdoen voor die voorganger uit 2016.
MC Taylor beschrijft op zijn website hoe deze plaat gaat over naar of net weg van dingen lopen, over verwachtingen die realistischer worden, over ouder (van) worden en liefde, lust, geluk en muziek. De muziek waarin al die verhalen gegoten worden, is zoals weleer doordrongen van americana en soms klinkt de band als Tom Petty of zelfs Bob Dylan. Er zit een rustige flow in die ook in de meer uptempo-nummers overeind blijft. Who you gonna run to? combineert vertwijfeling met aanvaarding en de titelsong I'm people verwoordt het verlangen om erbij te horen. Spirit cat ontaardt naar het einde in een lange gitaarsolo die klinkt als een roedel wolven in de nacht.
Hiss Golden Messenger mag dan geen potten breken, wat ik tien jaar geleden schreef, blijft gelden: dit klinkt precies zoals een goede vriend hoort te zijn.

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn website:   

Tanya Donelly & Chris Brokaw

 

Chris Brokaw, gitarist bij legendarische bands Codeine en Come, kruiste al meermaals mijn pad en dit keer doet hij dat aan de zijde van Tanya Donelly, die we dan weer kennen van Throwing Muses, The Breeders en Belly. Had ik Brokaw niet al eerder solo aan het werk gezien in de knusheid van een huiskamer, ik had nogal geschrokken van wat het gelegenheidsduo ons voorschotelt op The undone is done again, een vier nummers tellende EP.
Het kwartet songs dat onze oren ingefluisterd lijkt te worden door Donelly, drijft immers steeds op de minimalistische gitaarakkoorden van Brokaw die ik beter ken van zijn kleine solo-optredens dan van de bands waarin hij speelde. Deze EP vraagt dan ook om een uitvoering in een kapel, kerk, kathedraal of basiliek, of zoals op 12 november in de Kunsthal in Gent. Zo ingetogen Brokaw zijn gitaar laat glijden door de lucht, zo breekbaar waaien de vocalen van Donelly mee op de geluidsgolven. Gewijd klinken deze in het Latijn gezongen songs, waardoor nog meer een religieuze ziel door dit kleinood waart. Sainte Nicholaes klinkt schroomvoller dan een gekwelde man die na jaren opnieuw een kerk betreedt om met zijn gebeden genade af te smeken. Novus annus adiit neemt de tijd (iets meer dan zes minuten) om de toon te zetten als opener, net als In hoc anno circulo dat gedurende bijna zeven minuten rust brengt in onze gehaaste levens. Ook Plaudit letitia tenslotte houdt de chaos van de dagelijkse rat race even buiten de deur. 
Deze twee fantastische muzikanten hebben elkaar gevonden voor een EP die ongetwijfeld voor velen door de mazen van het net zal vallen omdat deze muziek bijzonder onhedendaags klinkt, zo zonder bassen en beats, zonder luid gitaargeweld of aanstekelijke popmelodieën. Toch raad ik u aan af en toe een pauze in het leven in te lassen in dit fijne gezelschap.

Je kan de EP hieronder beluisteren en hier kopen:

Memorials

Matthew Simms, gitarist bij Wire, vormt sinds 2023 een duo met Verity Susman (zangeres van Electrelane) dat aanvankelijk enkele soundtracks uitbracht maar in 2024 Waterslides releaste, een "gewoon" album vol eigen geschreven songs. En nu brengt Memorials dus opvolger All clouds bring not rain.
Life could be a cloud trapt het album af als een rustige folksong. Dat is echter slechts één kant van de veelzijdige muziek die Memorials brengt. Ze putten immers uit zowat alle denkbare genres. In the weeds is zo'n song die je meteen terugkatapulteert naar de jaren 90. Mediocre demon bevat sporen van dreampop en Bell miner draagt wat van de postpunk van Wire in zich. 
Op deze plaat weet het duo voortdurend de mood te verschuiven waardoor All clouds bring not rain zeer gevarieerd en toegankelijk blijft, met eigenlijk niets dan goede nummers die uw aandacht meer dan verdienen. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren en je kan het hier kopen via hun Bandcamp: 

Sunn O)))

Dat ik een zwak heb voor de in monnikspijen gehulde mannen van Sunn O))) mag blijken uit de vele posts over (of met) hen in al de jaren dat ik deze blog onderhoud. Hun nieuwe, titelloze album voegt daar nog maar eens een streepje meer respect aan toe. De zes drones die hun tiende studioplaat vullen weten de luisteraar meteen hun unieke universum in te zuigen. Althans, dat geldt voor wie open staat voor dit soort trance-achtig gitaargeweld, want anders vind je er vast geen moer aan.
Stephen O'Malley en Greg Anderson, het duo dat lijkt weggelopen uit een kruising tussen The name of the rose en The lord of the rings, slagen er ook dit keer een expressie in muziek te brengen van wat abstracte begrippen zijn, natuurkrachten als storm, tektoniek en stroming (van water). Het levert ook op deze plaat weer massieve songs op, waartegen vechten zinloos lijkt en onvoorwaardelijke overgave de enige mogelijkheid is die ze je laten.
Bijna twintig minuten lang rijst opener XXANN voor de geïmponeerde luisteraar op. Alles rondom je vergeet je wanneer je je laat meedrijven op de drones, die allerminst vervelen vanwege de vele kleine variaties en net merkbare wijzigingen die stilstand uitsluiten. Does anyone hear like venom? klinkt daarna weliswaar minder overweldigend maar vergis je niet, de band beukt onophoudelijk. 
De zes songs gaan naadloos in elkaar over en daardoor lijkt ook deze plaat weer één langgerekte song, meer een gevoel dan een melodie, meer sfeer dan ritme. En toch blijft het ook op deze tiende werken als vanouds. 
Toegegeven, wie de band voorheen links liet liggen wegens "niet zijn/haar ding", zal niet van mening veranderen. Wie het duo nog niet kent, kan een verrassende ontdekking doen. En wie hen wel al wist te smaken (zoals ik), mag opnieuw juichen.

Beluister hieronder het volledige album. Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp of hier op de store van hun website.  

Gelezen (164)

Dolende zielen - Cecile Pin

Ik herinner me van eind de jaren zeventig, toen ik nog in het lager zat, dat er Vietnamese bootvluchtelingen in het nieuws waren en dat er zelfs enkele kinderen onder hen op onze school (zij het niet in mijn klas) belandden. Ik stelde me toen voor dat ze helemaal vanuit Vietnam met een klein bootje (zo'n Chinese platboot zoals ik kende uit Suske en Wiske) naar de Belgische kust gevaren waren. Ik besefte toen uiteraard niet hoe ver Vietnam wel was en dat zoiets onmogelijk zou zijn. Ik had me wel, meen ik me te herinneren, afgevraagd waarom ze helemaal tot hier waren gekomen terwijl op het journaal te zien was op het kaartje dat getoond werd dat ze een heleboel andere landen waren gepasseerd. Maar verder wist ik als kind eigenlijk niets over hen en in al die jaren sindsdien veranderde dat niet echt. Af en toe kwam de herinnering even terug zonder dat ik me afvraagde hoe dat dan precies zat en waarvoor ze op de vlucht waren (ik veronderstelde armoede na de Vietnamoorlog, eerlijk gezegd).
Cecile Pin schrijft in Dolende zielen over de reis van haar moeder en nonkels uit Vietnam, tot ze als volwassenen in Engeland wonen en zij hun verhaal in fictie giet met behoud van de essentie van die realiteit. En nu vallen de puzzelstukken een beetje in elkaar en krijg ik niet alleen een andere maar vooral een bredere en meer gefundeerde blik op de "Vietnamese bootvluchtelingen" uit mijn kindertijd.
De auteur doet dat doorheen een mooi geconstrueerd verhaal waarin de oudste dochter en oudste overledene uit een gezin dat hun dorp verlaat, centraal staat. Ze beschrijft niet alleen de gebeurtenissen, maar ook al die ingewikkelde en complexe emoties die ontstaan tussen trots op wat bereikt wordt en schaamte, schuldgevoel en verdriet. Aanvankelijk duurde het even maar daarna werd ik met hevigheid het verhaal in gesleurd en las ik met plezier over weer een deeltje van de wereld dat eigenlijk aan mij voorbij was gegaan ondanks die vroege herinnering.

Maeterlinck. Een Nobelprijs voor Gent - André Capteyn

Dit boek van André Capteyn over het leven van Maurice Maeterlinck, zijn literaire nalatenschap en de sporen die in Gent terug te vinden zijn van de Nobelprijswinnaar Literatuur 1991, is ontstaan uit de brochure die in 1999 uitgegeven werd door de Stad Gent. Die brochure kwam er ter gelegenheid van de 50e verjaardag van Maeterlincks overlijden en werd dus bijgewerkt en geactualiseerd door Capteyn in 2008.
Hoewel hij in het Frans schreef en doorgaans Frans sprak, is deze gegoede Gentenaar echt een kind van mijn geboortestad, die toch ook vaak met gewone Gentenaars en een mondje Gents sprak. In Gent (en in Vlaanderen en Nederland in het algemeen) is deze Nobelprijswinnaar vrij snel in de vergetelheid beland, maar de auteur van dit boek weet hem toch weer tot leven te wekken in een boek dat de interesse moet aanwakkeren, wat alvast bij mij lukte.
Het boek bevat ook eerder onvertaald gebleven fragmenten uit zijn autobiografische geschriften met jeugdherinneringen. Waar de stijl van Capteyn eerder zakelijk is, weten die stukken te bekoren door de zwierigheid van Maeterlincks taal.
Dit boek is voor elke Gentenaar maar eigenlijk voor iedereen een aanrader!