Dolende zielen - Cecile Pin
Ik herinner me van eind de jaren zeventig, toen ik nog in het lager zat,
dat er Vietnamese bootvluchtelingen in het nieuws waren en dat er
zelfs enkele kinderen onder hen op onze school (zij het niet in mijn
klas) belandden. Ik stelde me toen voor dat ze helemaal vanuit Vietnam
met een klein bootje (zo'n Chinese platboot zoals ik kende uit Suske en
Wiske) naar de Belgische kust gevaren waren. Ik besefte toen uiteraard
niet hoe ver Vietnam wel was en dat zoiets onmogelijk zou zijn. Ik had
me wel, meen ik me te herinneren, afgevraagd waarom ze helemaal tot hier
waren gekomen terwijl op het journaal te zien was op het kaartje dat
getoond werd dat ze een heleboel andere landen waren gepasseerd. Maar
verder wist ik als kind eigenlijk niets over hen en in al die jaren
sindsdien veranderde dat niet echt. Af en toe kwam de herinnering even
terug zonder dat ik me afvraagde hoe dat dan precies zat en waarvoor ze
op de vlucht waren (ik veronderstelde armoede na de Vietnamoorlog,
eerlijk gezegd).
Cecile Pin schrijft in Dolende zielen over de reis
van haar moeder en nonkels uit Vietnam, tot ze als volwassenen in
Engeland wonen en zij hun verhaal in fictie giet met behoud van de
essentie van die realiteit. En nu vallen de puzzelstukken een beetje in
elkaar en krijg ik niet alleen een andere maar vooral een bredere en
meer gefundeerde blik op de "Vietnamese bootvluchtelingen" uit mijn
kindertijd.
De auteur doet dat doorheen een mooi geconstrueerd
verhaal waarin de oudste dochter en oudste overledene uit een gezin dat
hun dorp verlaat, centraal staat. Ze beschrijft niet alleen de
gebeurtenissen, maar ook al die ingewikkelde en complexe emoties die
ontstaan tussen trots op wat bereikt wordt en schaamte, schuldgevoel en
verdriet. Aanvankelijk duurde het even maar daarna werd ik met hevigheid
het verhaal in gesleurd en las ik met plezier over weer een deeltje van
de wereld dat eigenlijk aan mij voorbij was gegaan ondanks die vroege
herinnering.
Maeterlinck. Een Nobelprijs voor Gent - André Capteyn
Dit boek van André Capteyn over het leven van Maurice Maeterlinck, zijn
literaire nalatenschap en de sporen die in Gent terug te vinden zijn van
de Nobelprijswinnaar Literatuur 1991, is ontstaan uit de brochure die
in 1999 uitgegeven werd door de Stad Gent. Die brochure kwam er ter
gelegenheid van de 50e verjaardag van Maeterlincks overlijden en werd
dus bijgewerkt en geactualiseerd door Capteyn in 2008.
Hoewel hij in
het Frans schreef en doorgaans Frans sprak, is deze gegoede Gentenaar
echt een kind van mijn geboortestad, die toch ook vaak met gewone
Gentenaars en een mondje Gents sprak. In Gent (en in Vlaanderen en
Nederland in het algemeen) is deze Nobelprijswinnaar vrij snel in de
vergetelheid beland, maar de auteur van dit boek weet hem toch weer tot
leven te wekken in een boek dat de interesse moet aanwakkeren, wat
alvast bij mij lukte.
Het boek bevat ook eerder onvertaald gebleven
fragmenten uit zijn autobiografische geschriften met jeugdherinneringen.
Waar de stijl van Capteyn eerder zakelijk is, weten die stukken te
bekoren door de zwierigheid van Maeterlincks taal.
Dit boek is voor elke Gentenaar maar eigenlijk voor iedereen een aanrader!
