Muzikale mailbox: Moon Walker

Na al die jaren en verwonderlijk na de soms lange inactiviteitsperiodes, krijg ik nog steeds mails met aankondigen van nieuwe muziek, in de hoop dat ik er iets over schrijf op deze blog. Dat gebeurt (te) weinig, maar soms steekt er toch iets bovenuit dat het simpelweg verdient ruimere bekendheid te krijgen, zoals Moon Walker, een muzikant uit Brooklyn.
De aanleiding voor deze spot op de artiest is zijn vijfde album, Wasteland country. De songs op deze plaat drijven vooral op zijn enthousiast gitaarspel en liggen goed in het gehoor. Persoonlijke favorieten hier zijn opener Disappearing act (dat door zijn tempowisselingen instant weet te bekoren), het kinderlijk naïeve Sandbox, Supernationalist en het langzaam opgebouwde Not even human. 
Moon Walker laat geen steken vallen op een album dat tegelijk afwisselend klinkt en toch een herkenbaar eigen gelaat heeft. Ver buiten de hitlijsten en zelfs de aandacht van heel wat indie muziekkanalen presenteert Harry Springer, de man achter de bandnaam, muziek die ons hart toch net iets sneller weet te doen slaan.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

MGMT

Little dark age, het nieuwe album van MGMT, heeft lang de tijd gehad om de verwachtingen op te bouwen. Het is immers al van 2013 geleden dat er nog een nieuwe plaat was en gezien de reputatie die MGMT meteen bij debuut Oracular spectacular had verworven, wordt daar altijd reikhalzend naar uitgekeken. Opvolger Congratulations en het titelloze derde album konden de verwachtingen niet helemaal inlossen, maar de vooraf geloste single Little dark age liet vermoeden dat we eindelijk nog eens een echt goeie MGMT-plaat mochten verwachten.
De titelsong was in november hier al "lied van de week" en toen viel me vooral het poppy karakter van de song op. Nu is het vooral de mengeling tussen het teruggrijpen naar de eerste singles en een vleugje Arcade Fire die eruitspringen. Verder is She works out too much een lekker vrolijke song die het als single minstens even goed zou doen.
Helemaal eighties gaat het duo op One thing left to try dat klinkt als één van die hitjes van toen met een vrouwelijke zangeres die een beetje naar achteren gemixt werd. Dat decennium drukte ook zijn stempel op Me and Michael. 
De plaat is een vrolijke plaat geworden vol nostalgietrips. En misschien moeten we daar gewoon blij mee zijn. Er zijn immers slechts weinigen die na een baanbrekende plaat nog gelijkaardige pareltjes weten af te leveren.

Beluister hieronder het volledige album:

Muzikale mailbox (17)

Er zit de laatste tijd weer heel wat muziek in mijn mailbox en het is dus tijd om daar enkele dingen uit te selecteren:

Het eerste nummer dat ik onder de aandacht wil brengen, is Happy illusions van Lavender Child, een feeëriek nummer dat zich traag ontvouwt. Het wordt bovendien voorzien van een clip die doet wegdromen en me ook wel een beetje doet denken aan de Sirenen in de film O brother where art thou. Lavender Child is afkomstig uit het Canadese Toronto.
Het nummer zal te vinden zijn op de EP Reflections die uitkomt op 1 december.


Bülow is een 17-jarige Nederlandse (Megan Bülow) die al een debuutplaat uitheeft (Damaged vol. 1), waaruit deze single This is not a love song komt. Haar muziek past helemaal in de poptraditie van het moment. Pretentieloze muziek is dit dus, maar daar houden we ook af en toe wel eens van. En mijn dochter zou wel eens weg kunnen zijn van deze song...

Kunde is een Gentse artiest die zijn hiphop graag mellow lijkt te hebben, getuige deze single Mellow mind. Begin volgend jaar brengt hij zijn debuutalbum uit en dit is alvast een proevertje. Mij doet het een beetje denken aan het debuut van De La Soul (zij het dat de kwaliteit van hun plaat toch nog een stuk hoger lag) en Set adrift on memory bliss van PM Dawn. 

Liam Gallagher

Blijft de echo van The Beatles doorklinken in elke plaat van Paul McCartney (of, bij uitbreiding, van elk van The Fab Four)? Kan je dat verleden eigenlijk nog van je afschudden als je zo’n essentieel bestanddeel van een legendarische band vormde? Het zijn vragen die opkomen bij elke nieuwe plaat van Noel en Liam Gallagher. De Oasis-broertjes stelden hun groepsmaten in de schaduw en wat ze ook uitbrengen, altijd hoor je meteen dat de artistieke lijn van Oasis op een of andere wijze verdergezet wordt. As you were is, na probeersel Beady Eye, het solodebuut van Liam. Waar Beady Eye roemloos ten onder zou zijn gegaan zonder de afstraling van de faam van de frontman, mag As you were trots op zichzelf staan.
Acht jaar na de krachtige implosie van "Manchester’s finest" rakelt de jongste broer de sound van die band weer op, alsof niet Noel maar hijzelf het merendeel van de klassiekers schreef. En al wordt de broedervete nog steeds lang en breed uitgesmeerd, het siert Liam dat hij niet te beroerd is om impliciet de verdiensten van zijn oudere broer te eren. Wall of glass had zowel op een Oasis- als op een High Flying Birds-album kunnen staan en is een dijk van een single in de rijke traditie van (het niet-exhaustieve lijstje) Live forever, Roll with it, D'you know what I mean?,… Uit hetzelfde vaatje wordt getapt tijdens I get by en Come back to me.
De onvermijdelijke Beatles-invloed is het sterkst hoorbaar in You better run waarin Liam zelfs klinkt alsof hij al zijn hele leven lang een Liverpudlian is. De obligate “helter skelter” in de lyrics tovert bij ons een glimlach van oor tot oor. Gratuit is die – alweer – niet: The Beatles citeren wanneer je hun beste werk benadert, het mag. Ook For what it's worth had eind jaren zestig, begin jaren zeventig zonder twijfel de discografie van de vier bekendste inwoners van Liverpool gehaald. Gallagher junior maakt slim gebruik van arrangementen zoals McCartney en Lennon die ook graag bezigden.
Toch zouden we deze muzikant oneer aandoen als we elke song zouden herleiden tot een Beatles- of Oasis-kloon. Liam slaagt erin écht goeie songs uit zijn mouw te schudden die anders klinken dan wat zijn oudere broer produceert. Bold groeit naar het einde toe uit tot een genoegen voor het oor zonder de eigen twist te verliezen. Greedy soul hinkt op twee gedachten, en dat is jammer want de song bevat potentieel dat helaas onbenut blijft.
Het meest verrast Liam nog op rustiger songs als Paper crown, ongetwijfeld een aanstekers-in-de-lucht-moment tijdens optredens, en Chinatown, dat diepgang toevoegt aan een oeuvre dat misschien net iets te veel teert op de opgestoken middelvinger. Beide nummers overstijgen de gemiddelde rock-‘n’-roll-ballad ruimschoots door intelligente dosering.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

Arcade Fire

Er was een tijd dat ik helemaal weg was van Arcade Fire. Funeral, en vooral single Rebellion (Lies), had me laten kennismaken met een band die een soort schoonheid maakte die ik op dat moment miste in veel muziek. Neon bible bevestigde al dat goeds en vind ik nog steeds hun beste plaat. The suburbs bleek minder toegankelijk, ik moest er meer moeite voor doen maar behalve goeie albums slaagde de band er duidelijk ook nog wonderwel in het soort singles uit te brengen dat je toch weer overtuigt. Toen ik hen in grote bezetting en met wisselend personeel achter de instrumenten (verschillende bandleden wisselden meermaals van plaats op het podium) zag op Pukkelpop, bleek dat één van de meest overweldigende festivalconcerten die ik zag (tot op heden zelfs). 
De verwarring startte met Reflektor, de vooruitgeschoven single en clip en de hele marketingstrategie die erbij hoorde. De band trad op in de Hallen van Schaarbeek, een behoorlijk exclusief concert waarvoor het me niet eens de moeite leek om te proberen erbij te zijn (en dat bovendien schandalig duur was). Maar het album wist na meerdere beluisteringen alsnog te overtuigen en schopte het tot voor mij beste album van 2013. De eerste single van de nieuwe plaat zorgde andermaal voor verwarring in mijn hoofd. Disco, een muziekgenre dat ik écht zelden goed vind, overheerste en ik miste zo hard het Arcade Fire waarvoor ik gevallen was. Het is alsof je je jeugdliefde, de crush van je tiener- of studentenjaren, terugziet en ze boekhouder geworden is, niet enkel van een klein onooglijk bedrijfje maar ook van haar leven en gezin. 
Je snapt dus wel dat het met een klein hartje was dat ik de hele cd aanvatte. Dat die opent met Everything now hielp ook niet meteen. Technisch gezien opent die met een soort prélude, Everything_now (continued), niet meteen een korte song om warm voor te lopen. Bovendien wordt de titelsong ook nog eens hernomen als Everything now (continued) om het album af te sluiten. Dat uit de tracklist af te leiden valt dat zulks trucje ook zal uitgehaald worden met Infinite content en Infinite_content stemt ook niet tot grote vreugde.
Maar zoals je het straatjoch niet uit de wereldvoetballer Zidane haalt, valt de geboren songschrijver van liedjes van wereldklaase ook niet zomaar weg te gommen uit een groep die uitgegroeid is tot een icoon van zijn tijd. Peter Pan is een meer dan goeie song en Signs of life is bezwerend en meeslepend en dat zijn adjectieven die vroeger deze band ook al sierden.
Chemistry bevat een basis van reggae die net niet werkt en Electric blue is bijna-irritant poppy. Tegenover deze nummers staan dan weer Put your money on me, dat zowel de eighties als de huidige jaren als een krans om het hoofd draagt, en Creature comfort, waarin ik zelfs een heel vage echo van Love missile F1-11 van Sigue Sigue Sputnik ontwaar.
De kans dat Arcade Fire dit jaar de hoogste regionen haalt in mijn eindejaarslijst lijkt me eerlijk gezegd klein, of het zou een geweldig groéialbum moeten blijken. Anderzijds zijn mijn ergste nachtmerries over wat ik voor de kiezen (en oren) zou geschoven gekregen krijgen, toch niet bewaarheid en blijft Arcade Fire gewoon goed.

Beluister hieronder het volledige album:

Millionaire

Holderdebolder vielen zowat alle muziekjournalisten over elkaar heen toen Millionaire begin april een single loste en een terugkeer aankondigde. De superlatieven die ooit Paradisiac omkransten, mochten weer uit de kast. Reikhalzend werd uitgekeken naar Sciencing, uitgebracht bij Unday Records, een label dat er zich op laat voorstaan kwaliteit boven kwantiteit te verkiezen bij hun releases.
Tim Vanhamel, de frontman waar we het onvermijdelijk over moeten hebben, heeft al een soloplaat achter de kiezen en reeg voorts parels als Broken Glass Heroes, Magnus, The Hickey Underworld, Eat Lions en Disko Drunkards aan zijn muzikale ketting. In Costa Rica ging hij samen met drummer Damien Vanderhasselt (Eat Lions) aan de slag en boksten ze een nieuw, derde Millionaire-album in elkaar. De productie werd dit keer niet uit handen gegeven. Het resultaat is een plaat die de verloren tijd lijkt in te halen.
Toch is dit geen loutere voortzetting van de weg die werd ingeslagen met Paradisiac. Opener I’m not who you think you are klinkt nochtans niet als een onlogisch vervolg op ouder Millionaire-materiaal. De geluidstsunami van het vorige album is nog niet helemaal weg. Vanhamel klinkt een beetje als de gek geworden professor die wereldheerschappij najaagt met zijn nieuwste uitvinding. Op heel wat andere songs breekt de funkman in Tim naar buiten (Little boy blue), de jazzcrooner (Silent river), de popkoning (Wastelands) of de seventies rocker (Visa running). Hij waagt zich zelfs aan het Frans (L’homme sans corps).
Gelukkig blijft er altijd een kern die al die uiteenlopende aspecten aan elkaar lijmt. Dat centrum waar elk nummer toch weer om draait, zou je “de liefde voor muziek” kunnen noemen, met alle melige VTM-associaties van dien. Feit is dat ongeacht de stijl die gehanteerd wordt, de band zulk een passie voor het métier tentoonspreidt en zulk een je-m’en-foutisme dat zelfs een schlager door de vingers zou worden gezien.
Busy man bewijst dat decennia pop- en rockgeschiedenis soms samenkomen op een kruispunt waar je je ziel niet eens aan de duivel hoeft te verkopen als je zo goed gitaar kan spelen als Vanhamel. Herinnert u zich nog hoe Lenny Kravitz op zijn eerste platen bezeten leek van de sound van zijn lievelingsplaten en enkel op oude apparatuur wou spelen? Het doet er niet eens toe of Millionaire een gelijkaardige drang voelde bij het maken van Sciencing, want in onze oren klinkt het alsof dit lied een eerbetoon is aan alle goeie nummers die zij al ooit beluisterden, ongeacht uit welk tijdvak ze komen. Ook Visa running is in zulke mate een liefdesverklaring aan de 45-toerenplaatjes, obscure hitjes en meestampers die ooit ooit gedraaid werden in hun tienerslaapkamers.
Twaalf songs lang baant het viertal zich een weg van hun eigen bejubelde, door Josh Homme uitgepuurde sound naar een verheerlijking van muziekstijlen die met eenzelfde plezier gespeeld worden en waarin echo’s van ontelbare bands terug te horen zijn. Tussen Under a bamboo moon en Bloodshot, om twee songs te noemen aan het begin en einde van de plaat, kristalliseert zich een essentie die enkel Millionaire kan heten en die de vier windrichtingen waarin de wind waait op deze plaat, samenbrengt. Het is een waar huzarenstukje wanneer je als groep je veelzijdigheid en je onmiskenbare eigenheid kan samenballen in een album. Het wachten duurde lang maar is het meer dan waard gebleken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

Muzikale mailbox (16)

Terug tijd voor wat muziek die ik in mijn mailbox kreeg...

Beginnen doen we met High Signs, een duo uit het Canadese Toronto dat eerder door het leven ging als Terrorista (en ik hier toen al vermeldde). Ze hebben een single uit, als voorbode voor hun album If so, then what?. Beluister hem hieronder:



Adrian Underhill releaste al eerder Not good enough, dat nu een remix kreeg van de producer Harrison (die eerder al werkte met o.a. Ryan Hemsworth en Purity Ring). Beluister hieronder de remix en bekijk de clip van het origineel:

Katie Von Schleicher brengt op 28 juli een plaat uit bij Full Time Hobby, Shitty hits, waaruit nu al de eerste single gereleast wordt: Paranoia.

Muzikale mailbox (15)

Een song over je ouders die na ontrouw van één van hen uit elkaar gaan, het lijkt wel een tienerprobeersel maar de Canadese DYLYN weet er een twist aan te geven. Daardoor is dit nummer meer dan gewoon een hedendaagse popliedje, er ligt een soort muzikale terughoudendheid in besloten (ondanks de openhartigheid in de tekst) die me weet te overhalen.


Even dachten we Beck te horen maar het is wel degelijk Ginger Snaps die ons Number crunching in de oren spiest. Deze multi-instrumentalist en producer die eigenlijk Jay Brooks heet, heeft samen met Lee Irons, die met hem mee de nummers schrijft, bracht deze single eind maart uit.



Als je een song (bovendien hier gratis te downloaden) aangeboden krijgt die Melle heet, dan wordt je aandacht toch wel serieus getrokken. Uiteraard gaat dit lied niet over de buurgemeente van Gent. Wat we te horen krijgen, is een knutselwerkje dat niet zou misstaan hebben op het Mo' Wax-label. Benjamin Muñoz brengt binnenkort een EP¨uit bij het Britse label Push And Run.

Muzikale mailbox (14)

Tijd om terug enkele artiesten die in mijn mailbox belandden, in het zonnetje te zetten!

De eerste is alvast Lex Land, die ons gratis als Valentijnscadeau haar nummer If I aanbiedt (rechtsklikken en opslaan als... mp3-bestand en het is gratis het uwe). Die song komt uit haar tweede album Were my sweatheart to go... Beluister het hieronder helemaal:



Ook Christine Leakey wist mijn aandacht te trekken en wel met onderstaande clip voor haar nieuwe song Walks like an angel. De beelden werden grotendeels onder water opgenomen en passen perfect bij de wat zweverige sfeer die het nummer kenmerkt. Dit lied zal terug te vinden zijn op haar album Wanderlust wishin well, dat uitgebracht wordt op 3 maart. Voorlopig kan je op haar Bandcamp-pagina nog maar drie songs daaruit beluisteren, maar de overige zal je dus vermoedelijk vanaf die datum ook kunnen streamen.

Dan is er tenslotte nog Chances, een band die electropop mixt met wereldmuziek en net hun debuutsingle uit hebben: Shine.

Muzikale mailbox (13)

Buzz Rodeo

 

De Duitse artpunkrockband Buzz Rodeo brengt punkrock die herinnert aan de dagen dat ik het genre ontdekte langs de omweg van de grunge. Het trio doet me nog het sterkst denken aan bands als Fugazi en Shellac. Beluister hieronder hun meest recente album, Sports:

Jens Lekman

Over Jens Lekman schreef ik al eerder hier en hier. Deze Zweedse muzikant maakt muziek die het zoetste uit de pop naar boven haalt zonder aan de foute kant van de imaginaire lijn tussen kunst en kitch te belanden, wat toch een behoorlijke prestatie is. Eindelijk heeft hij een nieuwe single uit, What's that perfume that you wear? Op 17 februari verschijnt het album Life will see you now waaruit de song komt. Allerlei leuke weetjes over die plaat kom je hier te weten. De plaat alvast bestellen kan je dan weer hier.

Serge Bulot

Wie ervan droomt iets exclusiefs in huis te halen, kan zijn hart ophalen aan het slechts in 50 exemplaren beschikbaar cassettebandje van Serge Bulot, Les Légendes De Brocéliande. Wie minder elitair ingesteld is, kan het gewoon (hier) kopen omwille van de mooie muziek die je erop vindt. Deze cassette werd oorspronkelijk reeds uitgebracht in 1981 en is geïnspireerd op een mythisch bos dat ergens in Frankrijk zou moeten liggen, Brocéliande. Zijn aantrekkingskracht haalt het uit de band met koning Arthur. Serge Bulot componeerde en speelde elf (soms korte) liedjes die licht mystiek aandoen maar vooral eigenlijk nog best hedendaags klinken en tegenwoordig als soundscapes door het leven zouden gaan. Beluister hieronder het volledige album:

Muzikale mailbox (12)

De afgelopen maanden bereikten mij via mijn mailbox weer talloze leuke liedjes en albumaankondigingen. Hieronder een selectie daaruit:

Andrew Johnston



Andrew Johnston is en Canadees die alternatieve rock brengt en al sinds 2015 broedt op zijn eerste album The new game, dat vermoedelijk binnenkort uitkomt. Intussen verblijdt hij ons alvast met deze single.

Dirk Serries

Over Dirk Serries blogde ik hier al eens eerder en hij heeft sinds eind november alweer een nieuwe release: Microphonics XXVI​-​XXX : resolution heart. Daarop laveert hij als vanouds tussen post-rock, ambient en shoegaze.

Beluister hieronder het volledige album:



JonoJosh

Ook al uit Canada komt JonoJosh, een muzikant die getuige zijn single Birds goed geluisterd heeft naar soul en hiphop en daar een eigen variant van maakt. Hoewel de song over de zoektocht naar identiteit en een plaatsje in de wereld nogal soft klinkt op het eerste gehoor, bevat het aanzetten tot toekomstig moois.

Billy Moon

Tot slot is er nog een Canadees: Billy Moon. Op Roads klinkt die als een door psychedelica geïnspireerde indierocker.

Muzikale mailbox (11)

In mijn mailbox krijg ik af en toe muziek doorgestuurd. Het werd tijd om die mailbox nog eens op te kuisen, dus hier enkele vondsten die me op die manier bereikten:
Once in a while I get mails from musicians sending me their music. Not all that I'm being sent, sounds great, but going through my mailbox, these seemed worth sharing:

Terrorista

Dit Canadees duo uit Toronto heeft net de tweede van vier cassettes uit die als je ze naast elkaar legt hun bandnaam opleveren. Elke cassette bevat 2 songs. Na Pink tape is er nu dus Purple tape, later volgen nog Green tape en Blue tape. Je kan alles blijven volgen op hun Bandcamp, waar je de songs gratis mag downloaden, of aan 5 Canadese dollars de cassette kan kopen.

This Canadian duo from Toronto has released the second of four cassettes, each carrying 2 songs. First there was 'Pink tape', now there's 'Purple tape' and we can expect 'Green tape' and 'Blue tape'. Together, these four tapes form the bandname. You can download all the songs from their Bandcamp, where you can also buy the physical releases for 5 Canadian dollars each.



Munroe

In februari van volgend jaar zal Munroe haar eerste EP uitbrengen, via Hidden Pony. Een eerste liedje, Bloodlet, valt nu al te beluisteren (en gratis te downloaden) op Soundcloud. Deze Amerikaanse actrice waagde zich dit jaar voor het eerst op een podium om te zingen en alvast dit liedje vind ik erg geslaagd.

 
Munroe will release a first EP in February of next year, through Hidden Pony. A first song of that EP, 'Bloodlet', can be heared (and downloaded for free) at Soundcloud. Munroe is an American actress who only this year started climbing stages to perform songs. I think this one is a great song.



C Duncan

C Duncan is één van de recentste artiesten op Fat Cat en zijn single For kan je op via Soundcloud beluisteren en gratis downloaden. Zelf hou ik vooral van het gefluit, dat het liedje iets vrolijk en zomers geeft.

C Duncan is one the recently signed artists at Fat Cat. His single 'For' can be heard and downloaded for free at Soundcloud. Personally, I'm very fond of the whistling, giving the song a jolly and summery mood.

Muzikale mailbox (10)

Some interesting music I received in my mailbox:

Wat interessante muziek die in mijn mailbox terechtkwam:

We beginnen met New Hands, een groep waarvan hun eerste single het eind vorig jaar tot "lied van de week" schopte. Ze hebben alweer een nieuwe single klaar, en die heet Tulips. Hij is minder meteen toegankelijk dan Things I've heard, en het duurde enkele beluisteringen eer we mee waren, maar we kunnen het u toch aanraden.

We'll start with New Hands, a band that convinced us to make their first song 'song of the week' last year, due to the irresistable sound of it. Today, they present us their new song, "Tulips". It takes a bit more effort than last year's "Things I've heard", but still, after relistening a few times, we can really recommend it!

Matthew De Zoete leeft op een boerderij op het platteland van Ontario, en maakte een album met muziek die hoort te passen bij een korte film, geïnspireerd door home videos van zijn grootouders. Zijn album Colour film kan je hier kopen.

Drie nummers kan je hier downloaden / You can download 3 songs for free :

 

Matthew De Zoete lives on a farm in rural Ontario and has made this album, "Colour film", with songs destined to suit as a soundtrack for a short movie, inspired by home videos his grandparents made. You can buy the album here.

Beluister het hele album hier / Listen to the whole album here :

Tot slot stellen we u The Imaginary Suitcase voor, het soloproject van Laurent Leemans, lid van folkrockgroep Ceilí Moss, dat op zijn laatste album onder meer een (korte) cover speelt van Each man kills the thing he loves (mij bekend van Gavin Friday & The Man Seezer). Op het solo-album van The Imaginary Suitcase, Here's to those we could not save, wanen we ons temidden Kiss The Anus Of A Black Cat en Love Like Birds.

Je kan de man alvast live aan het werk zien op volgende locaties :

17/5: Concert @ In Vino Veritas (Waterloo)

24/5: Concert @ La Porte Noire (Brussel) als support-act voor Floatstone

23/6 (wordt bevestigd/to be confirmed) : Concert @ Fêtes de la Musique (Nijvel)

21/11: Concert @ Le Fonograf (Brussel) met Marieke Lightband

Hier alvast een voorproefje met een cover van April skies van The Jesus & Mary Chain / A small teaser with a cover of "April skies" (The Jesus & Mary Chain) :

 

Last but no least, let us introduce to you The Imaginary Suitcase, solo project of Laurent Leemans, member of Ceilí Moss, a folk-rock band  on whose latest album we heard a (short) cover of "Each man kills the thing he loves" (a song known to me through Gavin Friday & The Man Seezer). On his solo album ("Here's to those we could not save"), it's easy to compare his music to that of Kiss The Anus Of A Black Cat and Love Like Birds.

Above you'll find some concert dates. 

Muzikale mailbox (9) : The Last 3 Lines

From Spain, we present you the band The Last 3 Lines, which have just released their album "Visions from Oniria"In onze mailbox vonden we deze Spaanse band, The Last 3 Lines, die net hun album Visions from Oniria uitgebracht hebben.

Deze band uit Barcelona bracht in 2008 al hun debuutalbum, You are a deep forest, uit en nu is er dus de opvolger. De plaat begint met gitaren en zang die zomaar door een teletijdmachine uit de jaren '70 hierheen geflitst zijn, en dit is pas het inleidende Introlude, dat overigens nogal abrupt eindigt na zowat een minuut. Bij wat volgt, Your bruising charm, moeten we onwillekeurig aan bands als Customs denken. Het is een heerlijk nummer, uitstekend geschikt om als single in de de alternatieve hitlijsten hoge ogen te gooien. Het hele album is trouwens meer dan gemiddeld goed. Er hangt een pop-gevoel over de plaat, en een vleugje nostalgie door de retro-geluiden. Lonely parade is een prachtig voorbeeld van de indie pop die de Spanjaarden maken, met een zoete samenzang en een catchy refrein. Soms zijn de gitaarpartijen wat te wijdlopend naar onze smaak (zoals in Andromeda), wat gelukkig goedgemaakt wordt door een fantastische brug ("You, spell of a witch...").

Wat zoeken op het internet leerde ons dat Oniria de naam is van een geneesmiddel tegen slapeloosheid, én dat de naam ook al gebruikt is voor een fictieve planeet. Beide betekenissen lijken op dit album terug te komen: de hoesfoto toont ons een soort sterrennevel, en er zijn nummers met als titel Andromeda, Sleepwalker en (Insomnia). 

Een gebalder album had wellicht onze aandacht langer kunnen vasthouden, al hoor je ons niet klagen over wat we te horen hebben gekregen... Fijn plaatje!

This Barcelona-based band made their debut, "You are a deep forest", in 2008. This year's release starts off with guitars en vocals that seem to have been teleported throught time from the seventies. And this is just the beginning: "Introlude", a 1 minute song that abruptly ends, and gives way to "Your bruising charm", a song which would make a great single. It would certainly top some of the alternative hit lists, and we think it sounds a lot like Belgian band Customs. 

The whole album is more than average, with a sense of pop feeling and nostalgia. "Lonely parade" is a good example of the kind of indie pop this Spanish band produces, with sweet vocal harmony and a catchy chorus. At times, we think the guitars to go wander off a little too much for our taste (as in "Andromeda") but then they put it all right again with a truly catchy bridge, in which they sing "You, spell of a witch"...

Some surfing on the internet teached us that Oniria are both a medication against insomnia and a made-up planet, and both senses of the name seem to return, in the artwork (showing a nebula) and song titles such as "Andromeda", "Sleepwalker" and "(Insomnia)".

Would they have made an album a bit shorter and more intense, they would have probably not stretched our attention span this much, but hey, we're not going to complain, as this is quite a nice record indeed!

Hier alvast een voorproefje / Have a taste of it :

Andromeda (mp3)

Je kan het album hier downloaden / You can buy the album here.

Muzikale mailbox (8) : gratis downloads voor kerst en nieuwjaar !

In mijn mailbox kreeg ik volgende gratis downloads, die ik graag met jullie deel :

The Black Atlantic, over wie ik vroeger al blogde en die ik zag als voorprogramma voor Woven Hand, en wiens debuutalbum nog steeds gratis te downloaden valt (hier), maakte op tekst van een gedicht uit In de ban van de ring (meer bepaald uit hoofdstuk 6 van De twee torens) dit nummer :

The Black Atlantic - "Rohirrim" by Beep! Beep!

Hun nieuwe EP, Darkling, I listen, wordt uitgebracht op 13 januari en kan je hier al bestellen.

Josh Haden, oprichter van Spain, deelt dan weer dit nummer op zijn Bandcamp :

Tot slot deelt Sigur Rós ook nog de slotsong van het prachtige live-album Inni, dat op de 7e plaats eindigde in mijn top 10 van beste albums van het voorbije jaar :

Lúppulagið (mp3)

Muzikale mailbox (7)

Today's selection from my mailbox / Een greep uit mijn mailbox :

Dim the lights (mp3) - The Cloud I'm Under

Dit klinkt als een mengeling van een speels muziekje en de soundtrack bij een oude horrorfilm, met die lage stem, het handgeklap, het gitaarintrootje en het orgeltje... The Cloud I'm Under is een New Yorkse muzikant van wie je nog meer liedjes hier kan beluisteren.

The Cloud I'm Under is the name this New York based musician goes by, and this song is sort of a mixture of a light pop song and a movie soundtrack for an old horror classic, having a combination of a low sounding voice, hand clapping, the guitar intro and the organ being played quite intimidatingly throughout the song. You can listen to more of his songs here.

Misfits (mp3) - Lunar Youth

Er is iets vreemds aan de hand met dit nummer van Lunar Youth, waarbij de muziek heel erg jaren '80 klinkt en zo vertrouwd klinkt als alle eendagshitjes uit die periode, maar de stem klinkt dan weer heel erg jaren '90 en vooral heel erg indie, op de één of andere manier.

Musically, this song by Lunar Youth sounds as if it's a very familiar eighties pop song, but then again, the voice sounds more like the nineties to me, and very much indie (hard to explain why, but trust me, it does...)

I'd like to teach the world to sing (mp3) - The Fades

The Fades coveren dit nummer (bekend van The New Seekers) op een wel heel verrassende wijze. Waar het origineel vooral heel erg mellow klinkt, is dit een punkversie (nu ja, natuurlijk geen rauwe punk, maar toch...) Hou je dus maar stevig vast... !

The New Seekers made this song very famous, but whereas that was quite a mellow, true-hippie-style version, the one by The Fades has a lot of punk attitude to it, so hold on...

Muzikale mailbox (6)

Today's music from my mailbox starts with Ohio-based King Tut, a band which records songs that they themselves describe as a mix of folk, electro, indie pop and cinematic instrumental (but I heard a hint of post-rock in them too, especially in new song "Francis"). They give away most of their music on their website...

• Monsters (mp3)
• I have so many things to say to you... but you already know, don't you ? (mp3)
  
  
  

King Tut, een band uit Ohio die een mix claimen te maken van electro, folk, psychedelische rock 'n roll, cinematische instrumentals en volgens mij zelfs post-rock, geeft de meeste van zijn nummers gratis weg op de website.


The Heavy have just released their second album : "The house that dirt built". It really seems to live up to the grimness of its title, judging by this song :

Short change hero (mp3)

The house that dirt built : het is een titel die het beste laat vermoeden, zeker als de band ook nog eens The Heavy heet. Gedrenkt in blues, soul en garagerock gaat deze band recht naar je oor, en dat levert tegelijk mooie en verrassende luisterervaringen op.

You can buy the album here / Je kan het album hier kopen

To end, today we bring you a teaser for the eigth Maison compilation by Kitsuné, with a nice video...
Om te eindigen een teaser voor de compilatie door Kitsuné, ondersteund met een leuk filmpje...

Muzikale mailbox (5)

Some new releases I found in my mailbox...
Opnieuw een greep uit het aanbod nieuwe releases in mijn mailbox...

Wat begint als een lieflijk, naïef liedje verandert al gauw in een rammelend en rockend veellagig werkstukje : Darling van The Zookeepers. Het komt op het nog te verschijnen album Elmer's paste land. Je kan 2 andere albums van de band streamen : Streetsigns en Ballin' outrageous.

"Darling" starts off as a simple, quite naieve song, but then it turns into a shackly bluesy rock song. The Zookeepers will release this song on the new album "Elmer's paste land". In the meanwhile, you can stream their two other albums : "Streetsigns" and "Ballin' outrageous".

Darling - The Zookeepers (mp3)

As Tall As Lions brengt dan weer heerlijke indierock. Geniet van deze 2 songs :
As Tall As Lions stands for some great indierock. Judge for yourself with these 2 songs :

• Circles (Diplo remix) (mp3)
• Ghost of York (mp3)

Ze hebben net hun derde album, You can't take it with you, uit, dat je hier kan kopen / They just released their third album : "You can't take it with you". You can buy it here.

Muzikale mailbox (4)

Some more music straight from my mailbox...
Nog meer muziek die ik toegestuurd kreeg in mijn mailbox...

ME MY HEAD klinkt in dit nummer, Damage is done (mp3), een beetje als Franz Ferdinand (de openingsseconden), Arctic Monkeys (eens de gitaren echt voluit gaan) en EMF (ja, de stemmen...). Je kan de helft van hun debuutalbum Survival in no mans land voor gratis downloaden op hun site en je betaalt wat je wil voor het hele album...

ME MY HEAD sound like a mixture of Franz Ferdinand, Arctic Monkeys and (hey, it's true!) EMF (those voices...). Well, at least they do in this song : "Damage is done" (mp3). They have decided you can get half their album "Survival in no mans land" for free here and get the whole album for whatever you're willing to pay (sounds quite Radiohead, doesn't it ?).

Als je van

Belly en The Breeders hield (wie niet?), kan dit bandje misschien ook wel bekoren : The Happy Hollows

. De door gitaren gedragen songs waarin zangeres Sarah Negahdari haar stem laat kronkelen als was ze een Kim Deal-soundalike weten alvast te boeien in Faces (mp3) en ook in Monster room (mp3) waarin de gitaren een iets minder prominente plaats opeisen, is het aangenaam toeven... In oktober brengen ze hun debuut Spells uit.

The Happy Hollows are just the band for all you Belly and Breeders fans. Guitars claim the lead in "Faces" (mp3) but just as in "Monster room" (mp3) it's Sarah Negahdari's voice that lures you right into the songs... Sounds great and promising for their album release "Spells" in October.


De bevreemde sfeer van Curve is het eerste waar ik moet aan denken bij Catamaran (mp3) van Candy Claws, een groep uit Colorado die op In the dream of the sea life de fascinatie voor de zee muzikaal tracht gestalte te geven. Je kan het album hier kopen en voorbeluisteren.

I immediately thought of Curve when listening to Candy Claws in this song : "Catamaran" (mp3). Of course, you can just think of the sea, cause their fascination for the sea is just what they try to express musically on their album "In the dream of the sea life" which you buy here (or can stream before buying...).

In-Flight Safety... opnieuw

Hier is de mp3 van Model homes, net aanbeland in mijn mailbox...

Here's the mp3 for "Model homes", which I just received in my mailbox...