8tracks mix: Sea mix (gewonnen door Nachtbraker)

In deze wedstrijd ter gelegenheid van 6 jaar De ongeletterde wanhoop won Nachtbraker een gepersonaliseerde 8tracks-mix. Hij koos voor het thema "de zee".
Het voordeel van het kunnen klaarzetten van blogposts is dat ik van deze gewonnen blogpost meteen de eerste post van het nieuwe jaar kan maken.
Gelukkig nieuwjaar aan iedereen, en veel plezier aan Nachtbraker (en aan alle andere lezers ook natuurlijk) met deze thematische mix. We starten bij Sea en eindigen Overseas, en onderweg komen we in stormen terecht, raken jongens en zelfs hele staten verzwolgen door de zee en komen we met onze geliefden samen aan de zee...

Sea mix from deongeletterdewanhoop on 8tracks Radio.

Dit zijn de songs in de Sea mix:

1. Sea- Low
2. A burial at sea - Get Well Soon
3. Stay with me (by the sea) - Al Green
4. Sun and sea and you - Pond
5. Secret of the sea - Billy Bragg & Wilco
6. Rolling sea - Vetiver
7. Sea green sea - Bad Rabbit
8. Sea - Codeine
9. On the sea - Beach House
10. Back to the sea - The Futureheads
11. The seabirds - The Triffids
12. Sea talk - Zola Jesus
13. The golden boy that was swallowed by the sea - Swans
14. Sea of orange - Jonas Munk
15. The sea after a storm - Sea+Air
16. Deep blue sea - South Memphis String Band
17. Lost at sea - The Fiery Furnaces
18. The day Texas sank to the bottom of the sea - Micah P. Hinson
19. Overseas - Floyd Jones

Alternatief eurosongfestival 2012 (aanvulling)

Omdat de mensen die deze landen hadden, er niet bij konden zijn, maar ze wel al een inzending hadden gestuurd, nog deze aanvulling :

Portugal : Mr. Carousel - Noiserv

Tsjechië : To se mi snad jen zda - Laura A Jeji Tygřy

Hopelijk zijn zij er volgend jaar wel bij...

Kraakpand 4.4

Met gewonnen tickets (dankzij Gentblogt) mocht ik gisteren naar de Handelsbeurs in Gent, voor wat in essentie een (bijzonder) festivalprogramma bleek te zijn : Kraakpand 4.4.

Stoeltjes al dan niet rond tafels en enkele zetels voor het publiek en de 5 podiumopstellingen voor de aangekondigde artiesten netjes naast elkaar in een halve cirkel : het deed me al een beetje denken aan de opstelling voor Later... with Jools (het fantastische muziekprogramma van de BBC) en jawel hoor, toen de artiesten samen opkwamen en elk naar hun podiumplaats gingen en presentator Dirk Blanchart samen met hen een korte en gewijzigde versie van Jonathan Richman's Roadrunner, bleek dat inderdaad de formule te zijn. Alle artiesten speelden om beurt 1 of 2 nummers, tussendoor praatte Dirk Blanchart het geheel aan elkaar en bracht hij zelfs een duet met Micheline Van Hautem (L'amour, ça va) en zo kreeg je heel wat afwisseling en een heel aparte sfeer...

CO.ntradiction is een trio met een drummer, een gitarist en een zangeres die contrabas speelt en bij hun eerste nummers riepen ze vooral herinneringen op aan Vaya Con Dios, ook al vanwege de stemgelijkenis met Dani Klein.

Micheline Van Hautem schijnt met haar nummers en haar covers wereldwijd al behoorlijk wat succes geoogst te hebben, maar zelf kende ik haar niet. Dat ze de dochter is van de vroegere tourmanager van Luna Twist (Blancharts vroegere groep), kregen we van de presentator te horen, en deze dame heeft inderdaad een sterke en mooie stem, en de eigen nummers (ze had beslist enkel nummers uit haar nieuwste album te spelen) zijn zondermeer goed, maar veel meer was het uiteindelijk niet... Goed, en door de afwisseling met de andere artiesten, werd je dit ook niet beu...

Filip Jordens was in dit gezelschap duidelijk een buitenbeentje : met een repertoire van enkel Brel-nummers (en niet de allerbekendste, vermoed ik - ik ken echt héél weinig van Brel) en looks die aan de man zelf herinnerden, grootse gebaren en tomeloze inzet én een deugdelijke begeleidingsband slaagde hij erin mij te laten genieten van deze songs (normaal gezien nochtans niet mijn cup of tea).

Venus In Flames kende ik al een beetje van op de radio, en hun nummers zijn zondermeer uitstekend. Het is een rockband zoals je mag verwachten in een finale van een Rock Rally (brons in 2000 !), die intussen duidelijk gegroeid is en een hechte set speelt, waarbij frontman Jan De Campenaere duidelijk de touwtjes in handen houdt.

Maar het beste van de avond kwam toch onmiskenbaar (en met kop en schouders boven de rest uitstekend) uit Canada : Basia Bulat. Deze mooie blonde Canadese multi-instrumentaliste (gisteren alvast gitaar, piano en autoharp) had haar broer mee als drummer en een violiste en als dit trio brachten ze prachtige nummers, die met zoveel plezier, flair, goesting en kunde gespeeld werden, dat je hier niet onbewogen kon bij blijven... Meer zelfs, telkens ze zong, veranderde ze van een gewoon leuke vrouw in een prachtige, hemels mooie engel, die straalde van geluk omdat ze voor ons mocht zingen en spelen. Ze deed iets haast onbeschrijflijks met haar ogen dat de intensiteit van de muziek ten volle uitdrukte, ze lachte en knikte vaak naar haar groepsleden (de boodschap was duidelijk : we doen dat hier goed hé, en we amuseren ons samen...) en ze ging zo op in haar songs dat ik gehypnotiseerd werd door deze zangeres. Mocht de kans zich voorgedaan hebben, ik had haar na het optreden misschien wel durven aanspreken... Zelfs tussen haar nummers door, keek ik af en toe eens sluiks naar haar en ik zag haar haast evenveel genieten van de muziek van de andere artiesten ! Dít is werkelijk een vrouw om smoorverliefd op te worden : geef haar een instrument en laat haar zingen en ze wordt de mooiste en meest intrigerende vrouw op aarde !

Calvarie voor The Low Anthem

Enkele maanden geleden won ik een AB concertcheque van 10 euro (geldig tot het einde van dit jaar). "Leuk", dacht ik, "daarmee kan ik eens een concertje meepikken in de AB, dat komt er anders toch nooit van..." Maar dat bleek uiteindelijk toch een beetje een calvarietocht, om mijn cheque te verzilveren...
In de concertagenda zag ik dat op 24/9 (een donderdag, dus dat kwam mooi uit voor mij) The Low Anthem optreedt in de ABClub. Nu ben ik dol op deze band (zie lied van deze week), dus dat was mooi meegenomen.
Op de site van de Ancienne Belgique las ik dat de AB concertcheque enkel gebruikt kan worden aan de ticketshop (in Brussel) en aan de avondkassa (als het concert tenminste niet uitverkocht is), maar gelukkig ook in de Fnac. Dus toog ik gisteren naar de Fnac, waar een vriendelijke dame uitlegde dat voor de concerten in de Club er maar een beperkt aantal plaatsen zijn, deze doorgaans snel uitverkocht zijn en dat de Fnac daarom zelden tickets voor de Clubconcerten krijgt.
Na mailen en telefoneren bleek er inderdaad maar één mogelijkheid : zelf een ticket halen in Brussel of iemand erom sturen. Maar er waren slechts 21 kaarten meer en aan de telefoon kon ik geen kaart reserveren die ik dan zou betalen aan de ticketshop (zelf of via familie die in Brussel werkt). De man aan de telefoon verwachtte dat het concert trouwens tegen het einde van de week uitverkocht zou zijn...
Rondbellen naar mijn ouders die allebei in Brussel werken, had ook geen resultaat : mijn vader is met verlof en mijn moeder kan over de middag niet weg (de ticketshop is doorlopend open van 11u tot 16u in de vakantie).
En dus ben ik maar vroeger gestopt en heb ik een tripje gemaakt naar Brussel, waar ik gelukkig nog een kaart kon kopen...
Gelukkig is The Low Anthem zoveel moeite waard...

Don't let nobody turn you 'round

This god damn house

To the ghosts who write history books

Cage the songbird

Sawdust saloon

Gent Jazz : The Herbaliser + Erykah Badu

Vroeger viel het Gent Jazz festival (dat toen nog Blue Note Festival heette) samen met de Gentse Feesten, nu is het geprogrammeerd in de week ervoor (met een kleine overlap). Ik was er nog nooit naartoe geweest, hoewel jazz ruim gehanteerd wordt en er altijd wel artiesten kwamen die ik ook graag hoor.
En zie, dit jaar won ik een vrijkaart voor één dag (gisteren), zodat ik kon genieten van optredens van Buscemi Big Band featuring Michel Bisceglia, The Herbaliser en Erykah Badu.
Eigenlijk ging ik vooral voor The Herbaliser, een groep op het Ninjatune label. Ninjatune vind ik een fantastisch label, dat heel wat goeie muziek uitbrengt (Coldcut, DJ Food, DJ Vadim, Kid Koala, Amon Tobin, The Cinematic Orchestra, Animals On Wheels, Jaga Jazzist,...) en ik ben ooit eens naar hun fantastische label night geweest in de Ancienne Belgique. Met heel wat verwachting ging ik dan ook naar hun optreden, dat inderdaad heel swingend en heel veelbelovend startte. Echt goeie muziek, met live trompet, saxofoon en dwarsfluit en Ollie Teeba achter de draaitafels, en af en toe een zangeres (Jessica Darling) in een zwarte, van gaten voorziene jurk brachten opzwepende nummers, en het publiek reageerde heel enthousiast. Maar na bijna een uur zakte de set verbazingwekkend snel als een pudding ineen, vooral door het stijgende gevoel van toch iets te veel herhaling en de slappere nummers (die vooral in de nogal lange bisronde bovengehaald werden). Mijn aandachtsboog verslapte, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was, te merken aan het stijgende geroezemoes rondom mij.

Omdat ik meestal met een grote boog om r'n'b heenloop (ik bedoel niet goeie ouwerwetse rhythm en blues, maar het moderne slapgekookte, aan (weliswaar slappe) hiphop verwante en blijkbaar heel populaire genre, waarbij smooth zo'n typische eigenschap geworden is dat je naadloos van het ene nummer in het andere en in weer een ander glijdt), kende ik nog niets (maar dan ook helemaal niets) van Erykah Badu. Ik had ooit een recensie gelezen waarin haar muziek beschreven werd als uitstijgend boven 99 % van wat geproduceerd wordt binnen het genre, maar ik was er nog nooit toe gekomen om eens naar haar te luisteren. Maar kom, ik was er toch (met een vrijkaart), dus kon ik maar eens de gok wagen, en viel het tegen, dan kon ik nog altijd gewoon naar huis gaan.
Het begon nochtans onheilspellend, want toen alles klaarstond, de aankondiging gemaakt was en het concert zou starten, was er een technisch probleem met één van de computers van de band, waardoor we nog meer dan tien minuten moesten wachten vooraleer de show dan toch begon.Anderhalf nummer duurde het vooraleer Erykah ook zelf tevoorschijn kwam en zong (het eerste nummer was volgens iemand naast mij van Al Green en het was volgens diezelfde bron diens stem die we hoorden). Maar mijn God, het was het wachten (méér dan) waard...
Wat een vrouw ! Wat een stem ! En wat een band had ze meegebracht ! En wat een muziek ! Bijna twee uur (een half uur langer dan voorzien) duurde het optreden, en hoewel ik echt waar niet één nummer (her)kende, bleef ze me bijna de hele tijd boeien. Er zat enorm veel vaart in het optreden, zeker het eerste anderhalf uur, o.m. doordat liedjes vaak afgebroken werden vooraleer ze uitgezongen waren om zich meteen in een volgend nummer te storten, en door de vele korte instrumentale of vocale intermezzo's in de show. Er zat heel wat afwisseling in de nummers en Erykah Badu leek zelf ook intens te genieten (hoe langer hoe meer zelfs) van het optreden, en tijdens één van de laatste nummers dook ze zelfs de frontstage in om heel dicht bij de fans te gaan zingen en handjes te schudden. De show (want dat was het ook, niet alleen een optreden) eindigde met hetzelfde hiphopfragment dat al het eerste nummer van het optreden had ingeleid, en omdat het publiek zo enthousiast reageerde, bleef de man achter de draaitafels nog wat langer en was nog zo'n 10 minuten de DJ met nog meer echt goeie hiphop !
Het meest beklijvende, intense nummer van de avond was wel The healer, dat je hieronder live kan zien...

En zo werd het optreden waarvan ik niets verwachtte, oneindig veel beter dan datgene waarvoor ik eigenlijk gekomen was...

Gewonnen ! (2)

Blijkbaar werd mijn recensie van 4 months, 3 weeks and 2 days opgepikt door Nieuwe Revu en heb ik een telefoon gewonnen !
Tof !

Gewonnen !

Onze bibliotheek neemt jaarlijks deel aan het nomineren van boeken voor de International IMPAC Dublin Literary Award door aan de lezers te vragen 5 boeken te nomineren. Uit al die inzendingen in de urne in de bibliotheek wordt een top 3 geselecteerd, die bekendgemaakt wordt in de bib (ik zou eens moeten gaan kijken welke boeken het uiteindelijk gehaald hebben...). Twee lezers worden voor hun moeite beloond met een mooi boekenpakket. En zie, dit jaar (bij de nominaties voor 2008) was ik (al voor de tweede keer trouwens...) bij de winnaars.
Het ontvangen boekenpakket bevatte deze prachtige, de komende maanden te lezen boeken :

In the country of men - Hisham Matar
The inheritance of loss - Kiran Desai

The good life - Jay McInerney

The night watch - Sarah Waters

Ik laat het hier zeker horen als ze gelezen zijn...