Gelezen (136)

Lovesick blues: the life of Hank Williams - Paul Hemphill

In deze biografie van Hank Williams, één van de grootste echte country-sterren wiens songs mij enorm aanspreken, begint en eindigt Paul Hemphill met de link die hij en zijn vader zelf hadden met Hank, luisterend naar en geraakt door zijn muziek. Daarmee maken ze dit biografisch verhaal wat persoonlijker. Het levensverhaal van deze countryzanger is op zich al een wilde rit tot hij op zijn negenentwintigste sterft en als lezer word je meegesleurd tussen de successen en de dieptepunten in diens leven.
Voor mij is Hank Willliams op Johnny Cash na de grootste ster uit de country. Zijn songtitels alleen al ("I'm so lonesome I could cry", "There's a tear in my beer", "You're gonna change (of I'm gonna leave", "I'll never get out of this world alive",..) zijn pareltjes en de simpele, directe taal die hij hanteert, weet me steeds te bekoren. Ik ben blij dat ik nu ook meer weet over de zanger achter die liedjes.

Een (ongewone) geschiedenis van doodgewone dingen - Annegreet van Bergen

Annegreet van Bergen verzamelde in dit boek haar columns over alledaagse zaken die ze als historicus benadert. Ze laat zien hoe vele dingen die wij tegenwoordig als (bijna) vanzelfsprekend beschouwen, dat vaak allerminst waren tot voor kort. Van koelkasten tot "doorleren", van boter tot treinen, heel wat producten en diensten kennen pas een recente geschiedenis, zeker voor de gewone man (in dit geval, in Nederland).
Het boek deed me heel erg denken aan "At home" van Bill Bryson, dat nog veel uitgebreider (en vanuit een Engels standpunt) gelijkaardige fenomenen en hun geschiedenis beschouwt en dat -eerlijk gezegd- daardoor ook een veel beter boek is geworden. Maar dit is voor wie minder tijd of zin heeft, alvast een heel toegankelijk begin.

Blues: seks, moed en tegenspoed - Johan Op De Beeck

In dit boek gaat journalist Johan Op De Beeck op zoek naar wat blues inhoudt. Hij gaat daarbij ten rade bij Belgische bluesmuzikanten of concertpromotoren maar ook bij de oude meesters zelf. Hij verbindt het hele boek door die roots van de muziek en haar vertolkers met de hedendaagse artiesten in ons land, met mensen van bij ons die gebeten zijn door eenzelfde bluesmicrobe als de auteur zelf. Daarin is het boek verhelderend, het beschrijft ook mooi de geschiedenis van het genre en van de voornaamste vertolkers.
Toch leest het ook vooral als een ode door een fan, die bijna elke oude bluesgrootheid als "de grootste" bestempelt en in zijn aanbidding voor het genre hedendaagse genres en artiesten meen te moeten neerhalen, alsof authenticiteit enkel in de blues (en jazz) terug te vinden zou zijn. Bovendien gaapt in zijn relaas te vaak een gat tussen de oude helden en de nieuwe generatie, waarin bluesartiesten uit de jaren tachtig en negentig uit het buitenland (of hedendaagse buitenlandse artiesten tout court) amper of niet aan bod komen. R.L. Burnside wordt weggezet als een marketingidee, hoewel zijn verhaal vele gelijkenissen vertoont met dat van de oude blueshelden: onbekend tot een blanke artiest (Jon Spencer) hem bekend maakte en hij eindelijk de erkenning kreeg die hij verdient. Die idolatrie en die verafgoding van alles wat maar oud en "authentiek" is naar de maatstaven van de auteur zelf, stoort bij momenten en dat is jammer.

Gelezen (47)

Een kleine geschiedenis van bijna alles - Bill Bryson

Wat In Europa van Geert Mak voor mij betekende op vlak van geschiedenis, betekent Een kleine geschiedenis van bijna alles van Bill Bryson als het op natuurwetenschappen aankomt. Op een begrijpelijke, mooi geschreven wijze wordt een mooi overzicht gegeven van de kennis die we hebben over de aarde, het heelal, het leven, de mens,... Het verhaal wordt doorspekt met anekdotes over de hoofd- en bijrolspelers in het grote verhaal van de (geschiedenis van de) natuurwetenschappen, en je komt een heleboel (veel te veel om ze allemaal te onthouden zelfs) weetjes tegen die je doen glimlachen of je verwonderd achterlaten. Dit is een soort naslagwerk in zekere zin, om af en toe nog eens fragmenten uit te herlezen.

En ik leerde er -naast de vele feiten en theorieën die erin uitgelegd staan- ook volgende dingen:

- In de wereld van het grote (het heelal) en het kleine (atomen, cellen) zijn de aantallen die gehanteerd (moeten) worden van een orde die niet te bevatten is voor een mens.
- Om in de wetenschap de erkenning te krijgen die je verdient, moet je geluk hebben, je kennis op het juiste moment, op de juiste manier en op de juiste plaats delen. Zoniet gaat een ander gegarandeerd met de pluimen lopen.
- Eigenlijk zijn wij zeer nietige wezens, die zichzelf héél belangrijk wanen, maar die slechts een fractie van die "geschiedenis van bijna alles" uitmaken en er maar een heel kleine plaats in hebben. Onszelf zien als het centrum van de wereld (laat staan het heelal) of als iets waar de evolutie naartoe gewerkt heeft, is ontzettend aanmatigend.

Kijken in de ziel: toptrainers - Coen Verbraak

Nadat Coen Verbraak al eerder psychiaters interviewde voor de tv-reeks Kijken in de ziel deed hij in deze reeks hetzelfde met toptrainers (uit Nederland), en de interviews (behalve dat met Van Haneghem) verschenen ook in boekvorm.

Foppe de Haan, Guus Hiddink, Leo Beenhakker, Co Adriaanse, Bert van Marwijk en Louis van Gaal passeren de revue en worden soms dezelfde vragen voorgelegd, waardoor je een beter zicht krijgt op wat de rol van een trainer is in een voetbalclub (of een nationaal elftal). Ondanks de individuele verschillen blijken enkele zaken opvallend vaak terug te keren: trainers moeten in de eerste plaats het verhaal kunnen overbrengen, ze moeten spelers beter maken door dicht bij hen te staan en hen te coachen (jammer genoeg vertelt enkel Foppe de Haan iets meer over hoe je dat doet), het trainersvak is een eenzame stiel en het helpt als je zelf toch minstens een redelijk goed voetballer was (maar topspelers zijn niet noodzakelijk toptrainers, of zoals Co Adriaanse het al ooit eens eerder uitdrukte: "Een goed paard is daarom nog geen goeie ruiter.")

Toch bleef ik, omdat de trainers eigenlijk weinig ingaan op hoe ze het precies doen, een beetje op mijn honger zitten. Ik had verwacht dat dit boek me méér zou leren over management en leiderschap, en nét dat aspect wordt wat onderbelicht.

Pickpockets bevinden zich mogelijks op onze trein

Gisteren op de trein gehoord : "Waarschuwing aan de passagiers. Gelieve op uw bezittingen (uitgesproken als "bezettingen") te letten. Pickpockets bevinden zich mogelijks op onze trein."
Wellicht komt het ook doordat ik aan het lezen was in Taal is zeg maar echt mijn ding, maar ik vond het een heel vreemde zin... In het Frans klonk hij overigens zo: "Pickpockets se trouvent possiblement dans notre train."
Nu is pickpockets al een vreemd en bij ons vrij ongebruikelijk woord. Gauwdieven en vooral zakkenrollers worden ze vaker genoemd. En blijkbaar bevinden ze zich (allemaal?) ergens, mogelijks zelfs op onze trein. Tja, verpleegsters bevinden zich eveneens mogelijks op de trein, want voor zover ik weet, vraagt de conducteur niet naar wat iedereen doet.
Ik vermoed natuurlijk dat een melding van een diefstal van een portefeuille of zo bij de conducteur de aanleiding vormde voor deze boodschap (trouwens gedaan net voor de deuren van de trein opengingen, als een waarschuwing voor hen om snel de trein te verlaten vooraleer ze betrapt kunnen worden?). Hoe men meteen ook tot de conclusie kwam dat het er méér dan één was, weet ik niet...
En tenslotte : ónze trein ? Sorry hoor, maar in deze dagen waarin bovenop de al gebruikelijke chaos van de spoorwegen de stakingen ook nog eens echt voor een tegenstelling tussen reizigers en spoorpersoneel zorgen, overbrugt deze conducteur meteen die tegenstellingen door ons deelgenoot te maken aan de trein : we zitten per slot van rekening allemaal in hetzelfde schuitje?

365faces

Via Turning pages kwam ik terecht bij het heerlijke project van Anja Brunt. Ze brengt elke dag gezichtjes, getekend op wattenstaafjes of aangebracht op foto's van tulpenblaadjes of...



Uiteraard heb ik het 365facesproject ook rechts in de blogroll opgenomen, zodat je elke dag mee kan volgen...

Bookcrossing

In de Nederlandse Man bijt hond zat gisterenavond een item over bookcrossing. We zagen een jonge vrouw die boeken vrijliet op allerlei plaatsen. Het gaat om boeken die ze zelf al gelezen heeft en die ze uit haar boekenkast vrijlaat om plaats te maken voor nieuwe boeken. Deze jonge vrouw schiep er plezier in om originele locaties te zoeken waar ze boeken dan achterlaat. Zo zagen we hoe ze een boek met als titel De beek achterliet, in een waterdichte plastic tas, op een beekje in een stadspark, wegdrijvend naar een volgende, nog onbekende lezer.


Het boek wordt geregistreerd op een (in dit geval Nederlandse) website van BookCrossing, en ze vermeldt waar, wanneer, hoe,.. ze het vrijliet en de vinder kan dan later eventueel ingeven waar hij het boek gevonden heeft, wat hij ervan vond,...

Ook in België is er een bookcrossing-site (net zoals heel wat Amerikaanse, Europese,... landen). Leuk is alvast dat boeken op deze avontuurlijke manier een tweede, derde, vierde,... leven leiden en je dus onbekende blij kan maken met wat jou zelf ook plezier verschafte.

Eindelijk een vrouw...

...die niet klaagt dat ze niets heeft om aan te trekken !

Te koop

Voordelen :

• genoeg plaats (voor een uitgebreid gezin, vriendjes die na school mee komen spelen, carpooling, wat extra materiaal, die knappe lifster,...)
• mooi overzicht over het verkeer vanuit de bestuurderszetel
• iedereen ziet je duidelijk aankomen van links

Nadelen :

• parkeerplaats vinden
• tunnels worden een probleem, evenals onder sommige bruggen doorrijden
• ergens incognito opdagen is wat lastig...

P.S. Ik heb hem alleen maar gespot vlakbij (Brusselsesteenweg Gentbrugge, aan het Q8 tankstation, voor wie geïnteresseerd is...), ik ben niet de verkoper...

rocketmail

Toen ik halfweg de jaren negentig voor het eerst in cybercafés internet, mail en chat gebruikte, nam ik een gratis mailaccount bij het intussen door Yahoo overgenomen en afgeschafte Rocketmail.

Het vervoer van post door middel van kleine raketten was ooit realiteit, zij het met wisselend succes. Nooit werd het echt een betrouwbare manier voor postbezorging, o.m. omwille van de kosten en de talloze problemen.

In het BBC-programma Coast werd het "rocket mail" experiment van de Duitser Gerhard Zucker overgedaan, met méér succes dan bij de originele poging overigens. Op 31 juli 1934 probeerde Zucker post te versturen van het Schotse eiland Scarp naar het vasteland van Harris, een halve mijl verder. Omdat hij geen toestemming had gekregen om zijn brandstof uit Duitsland te importeren, moest hij het doen met een soort buskruit voor vuurwerk, en bij de lancering ontplofte de raket en raakte de brieven verspreid over een deel van de kust van Scarp. De postbode verzamelde en zou ze uiteindelijk op de conventionele manier laten bezorgen. Zucker had er de postautoriteiten van kunnen overtuigen om speciale herdenkingszegels uit te geven, omdat postzegelverzamelaars daar ongetwijfeld veel voor zouden willen betalen, zeker wanneer die postzegel ook nog echt met een raket had meegevlogen. Toegegeven, dat deel van zijn plan werkte wel !

Eens terug in Duitsland zou Zucker overigens opgepakt worden en werd hij ervan beschuldigd militaire technologie uit het Derde Rijk gesmokkeld te hebben. De rakettechnologie zou immers later nog gebruikt worden bij de ontwikkeling van de V1 en V2 bommen...

Ik ben overigens een enorme fan van het programma Coast, dat soms meerdere keren per week herhaald wordt op BBC2 (de derde reeks vaak op donderdagavond, en fragmenten uit eerdere reeksen verspreid over de namiddagen, gedurende 5 tot 10 minuten). Het opzet van dit programma is eenvoudig : aangezien Groot-Brittanië een eiland is, wordt het omringd door een enorme kustlijn. Een team bestaande uit een geschiedkundige, een archeolooge, een zoöloge, een antropologe en een geoloog trekt langsheen de kust en vertelt verhalen die ermee verbonden zijn. Aan de hand van deze reis langs de kusten kom je vanalles te weten over de geschiedenis, de natuur en de cultuur van Groot-Brittanië. Ik ben er absoluut verslingerd aan geraakt, en nog nooit eerder verlangde ik zo naar een trip naar die kusten (overigens hoopte ik veel herinneringen te kunnen ophalen a.d.h.v. de aflevering waarin men de kusten van Cornwall, waar we 3 jaar geleden kampeerden, verkende, maar dat bleek tegen te vallen, omdat men nét voor die plaatsen had gekozen die wij niet bezocht hadden...)

Tetris 2.0

Als je dacht dat je Tetris beu was... hier is een nieuwe variant :

Schrikkeldag

Wie zich in een beetje verdiept in de geschiedenis van de kalender (en geef toe : welke dag is daarvoor beter geschikt dan 29 februari ?), stoot algauw op verrassende feiten over het ontstaan van de kalender(s).

In het jaar 46 voor Christus was het wel heel lang wachten op Oudejaarsavond. Om het administratieve en het landbouwkundige jaar opnieuw op elkaar af te stemmen, werd bij de invoering van de Juliaanse kalender een correctie uitgevoerd waardoor dat jaar 445 dagen telde. In andere jaren mochten we dan weer iets sneller Oudejaar vieren. Bij de invoering van de Gregoriaanse kalender in 1582 moest alweer een afwijking goedgemaakt worden en zo volgde op 4 oktober meteen 15 oktober... tenzij in gebieden waar de invoering van die nieuwe kalender op zich liet wachten. In Vlaanderen en Henegouwen werd dat jaar geen Kerstmis en geen Oudejaar gevierd. In december werd de Gregoriaanse kalender ingevoerd en volgde op 21 december meteen 1 januari 1583. In Groningen werd de nieuwe kalender al in 1583 ingevoerd, in de omliggende provincie daarentegen gebeurde dat pas in 1752. Stel je de datumverwarring maar eens voor tussen een Groninger en zijn broer uit Zevenhuizen ! In Engeland werd de Gregoriaanse kalender pas in 1752 ingevoerd en moesten al 12 dagen ingehaald worden. Rusland nam de kalender zelfs pas aan in 1912. Dat verklaart waarom de oktoberrevolutie in november verjaart... Griekenland was overigens het laatste Europees land in 1923 om de Gregoriaanse kalender in te voeren.

Alle correcties ten spijt blijft er altijd een foutenmarge die op (lange) termijn tot aanpassingen en uitzonderingen en correcties zal leiden, onder meer omdat de aarde vertraagt. Jawel, onze planeet draait steeds trager ten gevolge van de getijden en de aantrekkingskracht van de maan. Klimatologische omstandigheden remmen die vertraging wat af (een weinig belicht aspect van global warming).

Geniet dus nog maar van de laatste uren van deze dag, die écht wel heel bijzonder is !

Dans...

Iets minder serieus dan in mijn post over Maurice Béjart, maar toch een mooie staalkaart van "moderne dans" :

Animal Farm

Ik betwijfel of dit wel de boodschap was die George Orwell eigenlijk bedoelde...