Tanya Donelly & Chris Brokaw

 

Chris Brokaw, gitarist bij legendarische bands Codeine en Come, kruiste al meermaals mijn pad en dit keer doet hij dat aan de zijde van Tanya Donelly, die we dan weer kennen van Throwing Muses, The Breeders en Belly. Had ik Brokaw niet al eerder solo aan het werk gezien in de knusheid van een huiskamer, ik had nogal geschrokken van wat het gelegenheidsduo ons voorschotelt op The undone is done again, een vier nummers tellende EP.
Het kwartet songs dat onze oren ingefluisterd lijkt te worden door Donelly, drijft immers steeds op de minimalistische gitaarakkoorden van Brokaw die ik beter ken van zijn kleine solo-optredens dan van de bands waarin hij speelde. Deze EP vraagt dan ook om een uitvoering in een kapel, kerk, kathedraal of basiliek, of zoals op 12 november in de Kunsthal in Gent. Zo ingetogen Brokaw zijn gitaar laat glijden door de lucht, zo breekbaar waaien de vocalen van Donelly mee op de geluidsgolven. Gewijd klinken deze in het Latijn gezongen songs, waardoor nog meer een religieuze ziel door dit kleinood waart. Sainte Nicholaes klinkt schroomvoller dan een gekwelde man die na jaren opnieuw een kerk betreedt om met zijn gebeden genade af te smeken. Novus annus adiit neemt de tijd (iets meer dan zes minuten) om de toon te zetten als opener, net als In hoc anno circulo dat gedurende bijna zeven minuten rust brengt in onze gehaaste levens. Ook Plaudit letitia tenslotte houdt de chaos van de dagelijkse rat race even buiten de deur. 
Deze twee fantastische muzikanten hebben elkaar gevonden voor een EP die ongetwijfeld voor velen door de mazen van het net zal vallen omdat deze muziek bijzonder onhedendaags klinkt, zo zonder bassen en beats, zonder luid gitaargeweld of aanstekelijke popmelodieën. Toch raad ik u aan af en toe een pauze in het leven in te lassen in dit fijne gezelschap.

Je kan de EP hieronder beluisteren en hier kopen:

Aankondiging: nieuwe single van The Shadow Machine

The Shadow Machine is de band van Jo Geboers, die zich laat bijstaan door enkele getalenteerde muzikanten. Zo kan je Gianni Marzo horen op gitaar. Geluidstechnicus van dienst voor de nieuwe single, Have I been wrong?, is overigens de ook al niet onbekende Fernant Zeste.
Jo Geboers leerde ik kennen toen hij bij Bearskin speelde (en ze zelfs ooit nog een huiskamerconcert bij mij gaven). Later speelde hij ook korte tijd bij Astronaute en in zijn eigen band Low Land Home. Omdat een muzikant blijft zoeken naar het juiste kanaal om muzikaal en tekstueel zijn boodschap te verspreiden, is er dus al een tijdje The Shadow Machine. Vorige single, Reappear, werd zelfs mee ingezongen door Chantal Acda. Allemaal mooi volk dus in en rond de band!
In Have I been wrong? bezingt Geboers zijn blijvende zoektocht naar zichzelf en zijn twijfels, maar de belangrijkste boodschap van dit nummer is toch wel zijn oproep om tijdens dat zoekproces mild te blijven voor jezelf. Dat is voorwaar een mooie levenles, die hier ook nog eens mooi gebracht wordt.

Bekijk de video:

Have I been wrong? is de derde single van de EP Embrace the things inside die op 19 april verschijnt bij Revanche Records. Ongetwijfeld zal je de EP ook via de Bandcamp-pagina van de band kunnen bestellen.

Isla

Josh Rouse kent u misschien al maar wist u dat hij een zij-project heeft waarmee hij in 2021 al een album uitbracht (The Mediterrenean gardener)? Nu is er een opvolger van dat project, Isla. Deze keer betreft het een EP, Oceanside.
De vijf songs op de EP klinken zo relaxed als de titel en de hoes al laten vermoeden. Opener Down by the oceanside is zomerser dan een parasol en Hurricane heeft de cruise control opgezet zodat je ongestoord kan genieten van het uitzicht tijdens het rijden. Helaas ben ik minder te spreken over Milwaukee dat teveel moderne dancepop achterna loopt waarmee de hitparades al te veel gevuld zijn naar mijn smaak. Maar gelukkig wordt het gevolgd door Valerie Marquee dat slimmer omgaat met electronica en wel weet te bekoren. Afsluiter Photograph is dan weer voor mij weer een twijfelgeval. Ik hoor goede elementen maar tegelijk doet het nummer me iets te veel zijn best om ook de meer hitgevoelige radiostations te verleiden tot airplay.

U kan de EP hieronder beluisteren en kopen via de Bandcamp-pagina van Josh Rouse:

Suuns

In 2018 haalde Suuns met Felt een mooie 33e plaats in mijn eindejaarslijstje en twee jaar later brengen ze een EP uit, Fiction, waarop zes songs opnieuw een bedwelmende poging doen om uw oren en hart te veroveren.

Ik ben wel weg van het repetitieve in de titelsong en van de Oosterse invloeden die doorklinken in Breathe, een (hernieuwde) samenwerking met Jerusalem In My Heart. Death klinkt lekker dystopisch met een dreigende stem van Amber Webber (van Black Mountain) en de parlando van Trouble every day wordt onderbouwd met een post-industriële geluidsbrij. Pray hypnotiseert en opener Look is toch wel een buitenbeentje dat intrigeert.

De Canadezen hebben het weer geflikt met deze zesling. Hun universum werd uitgebreid en elke song is een waardevolle toevoeging.

Je kan deze EP hier kopen via hun Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

PUP

Vier jaar geleden was ik hier enthousiast over The dream is over, het tweede album van PUP. Verwacht op deze EP, This place sucks ass, niet veel anders dan wat ze toen voorschotelden op die plaat. Nog steeds zijn de punkrocksongs aanstekelijk, ligt het tempo hoog en zijn de zes songs stuk voor stuk lappen rammende gitaren en doodgemepte drums waarop met meer enthousiasme dan met zuiverheig gezongen wordt (gelukkig zingen ze niet vals). 

Dat de overigens uitstekende cover van A.M. 180 (van Grandaddy) niet het hoogtepunt is, is een verdienste die deze EP toch die extra stimulans geeft om beluisterd te worden. Anaphylaxis weet immers melodieus de cover naar de kroon te steken. Een andere opmerkelijke song is afsluiter Edmonton, dat nauwelijks iets meer dan een minuut duurt en dus zoveel Stürm und Drang toont dat je het liefst ergens een betoging zou willen gaan leiden.

De reeds genoemde cover geeft het origineel een scherper randje maar blijft tegelijk mooi trouw aan wat Grandaddy erin stopte. En zo is deze EP zeker de moeite waard.

Beluister de EP hieronder:

Pauwel

Tegenwoordig heeft Pauwel De Meyer zijn familienaam laten vallen op zijn muzikaal werk en met enkel de opmerkelijke voornaam Pauwel klinkt dat krachtiger. Nochtans is kracht niet meteen het hoofdkenmerk van de muziek die hij maakt, hij lijkt eerder voor een lo-fi singersongwriterschap te staan dat leuke, rustige liedjes oplevert. 

Deze titelloze EP telt vijf zulke pareltjes. Soms eist de piano de hoofrol op (Waves) naast een ook prominent aanwezige klarinet, soms zijn het gitaren en drums die het bedje leggen waarop de stem van Pauwel zich te rusten mag leggen (Molly). Witches had een Kurt Vile-song gezongen door Bon Iver kunnen zijn. Buitenbeentje is het met veel effecten op de stem opgenomen July, dat die lo-fi aanpak nog benadrukt. 

Beluister hieronder de volledige EP:

Faces On TV

Faces On TV, de band rond muzikale duizendpoot Jasper Maekelberg, heeft twee jaar na debuutplaat Night funeral een EP uit, Keep me close, die weliswaar slechts vijf songs telt maar zeker de moeite waard is om ergens een plekje te geven in je platenkast.

Opener Womba is een springerige single, een zomer-bij-het-zwembadversie van Talking Heads met een vleugje Les Rita Mitsouko. Daarna volgt het tegelschuifelende Time after time, een behoorlijk zwoel nummer dat vol verwijzingen zit naar Roxy Music. Het is overigens een referentie die wel bij meer songs om het hoekje komt kijken. Ook What love means (Show me) en Loser zijn popsongs geïnjecteerd met die jazzy mood die Bryan Ferry met zijn band zou perfect wist te vatten. De titelsong is een rustpunt dat tegelijk verleidelijk klinkt, zodat je Jasper met plezier aan de borst zou drukken (als hij tenminste tot je bubbel zou behoren!).

Beluister hieronder de EP die je hier kan kopen via Unday Records:

Momoyo

Na de single Breath, waar ik het hier al over had, is er nu een eerste volledige EP van Momoyo, de band die ontstond uit het vrijwillig stopgezette Uncle Wellington. Die song, nu opener van dit titelloos debuut, gaat zowel over de kracht van ademen maar ook de vernietiging van alles wat te dicht komt en het ademen bemoeilijkt. Die dubbelheid voel je in de zang van Frie Mechele, tegelijk kwetsbaar en krachtig klinkt.  

Met Sweat gaat de band even een andere richting uit waarin vooral het arrangement verbaast en het ritme de song schraagt waardoor die aan kracht wint. Spirituals, mijn persoonlijke favoriet, is een rustig, van zulke schoonheid blakend nummer dat je je activiteiten onderbreekt om het helemaal op je in te laten werken. De tederheid die daarin al te horen was, zet zich verder door in Skin, waarin ook alweer de details die het arrangement subtiel aanbrengt, een hoorbare verrijking brengen. 

Colours klinkt een pak vrolijker, al worden hier geen lockdownfeestjes gehouden noch een festivalsfeer opgeroepen. Zoals wel vaker zit het hem in de kleine toetsen, spaarzaam aangebracht maar wel heel efficiënt in het creëren van de juiste sfeer. Afsluiter Spit laat nog eens hun eigen sound uitdrukkelijk horen en hier is het de bas die onopvallend toch de sterkhouder van de song blijkt.

De Gentse band weet met dit debuut zijn plaats op te eisen door zijn troeven uit te spelen: een intussen meer en meer uitgebeend eigen geluid dat de basis vormt en waarrond slimme arrangementen vol verrassende details elk liedje een nieuwe ontdekking maken.

Beluister hieronder de EP, die je hier kan kopen via de verkoopssite van Starman Records:

Semisonic

Het lijkt wel alsof we luisteren naar een nieuwe song van The Red Hot Chili Peppers wanneer de titelsong de EP You're not alone opent. Semisonic wist ons al in 1998 te verblijden met Closing time en in 2001 volgde nog eens een weliswaar kleinere radiohit, Chemistry. Daarna werd het stil rond het trio uit Minneapolis maar na 19 jaar zijn ze terug met een vijf songs tellende EP.

Nog steeds grossiert de band in pretentieloze indiepop gedreven door gitaren. Fijne melodieën maken van de vijf werkstukjes kleine pareltjes. Behalve in de hierboven al aangehaalde titelsong komt dat het sterktst naar voren in Basement tapes, een leuk nummer over het wedervaren van frontman Dan Wilson (die songs schreef voor onder meer Taylor Swift, Adele en Dixie Chicks).

Beluister hieronder de volledige EP:

 

Vincent Coomans

Wie de debuut-EP van Vincent Coomans beluistert en hem al een tijdje volgt, van toen hij nog als J. Keens (Balloon Flight) en met zijn band Ho Bear optrad en zelfs muziek uitbracht, hoor wat een groei hij doormaakte.  Die groei als singer-songwriter hoor je het best in opener I will be your man, zonder twijfel de mooiste song die hij al ooit opnam. Het kan geen toeval zijn dat hij daarin de transformatie beschrijft van het hoofdpersonage van zachtmoedige vriend tot sterke man die zich vol overgave geeft aan zijn vrouw. Waar hij voordien vaak wat braafjes klonk (al hoorden we op EP Patterns van Ho Bear ook al wat meer ontblote tanden), treffen we op deze song een kracht die onder een bedrieglijk rustige melodie doorklinkt en die laat merken dat je niet zomaar om hem heen kunt.

Twee singles waren al vooruitgestuurd: One way love, waarvan ik hier al schreef dat ik er een vleug Bon Iver in herkende, en Pretence, dat dan weer aan Damien Rice doet denken. In die laatste song roept hij de groter wordende afstand tussen geliefde op die de EP zijn titel oplevert. Die bewust afstand die genomen wordt, is echter van twijfel doordrenkt: "...am I startin to heal? / Or am I making it worse?". Afsluiter Bait hoorden we nog niet eerder en verdient hier zeker ook zijn plaats. Dit nummer houdt een belofte in, dat het helemaal zal openbloeien, je voelt de spanning die daar net aan vooraf gaat, maar de Kortrijkzaan beheerst zich en laat ons een beetje op onze honger zitten (of geeft ons zin in meer, afhankelijk van hoe je het bekijkt).

Dit viertal songs werd geproduced door Jonas Buyneel, wiens stempel we menen te horen, en Esther Coorevits zorgt voor strijkers als aanvulling.

 

De EP wordt gereleased als een split 12" met op de B-zijde drie lange soundscapes van Pol Isaac, ook al afkomstig uit de stad van de Guldensporenslag. Onder de titel Conversations krijgen we drie lappen muziek, die helaas niet online terug te vinden waren, maar waarvan Luminous Dash ons verzekert dat het boeiende muzikale verhalen zijn.

Beluister hieronder de EP van Vincent Coomans, die je hier op vinyl kan kopen:

 

Granville Automatic

Een heerlijke country-EP is exact wat Granville Automatic net uitbracht. Tiny televisions bevat zes songs die een meesterschap laten horen dat weet te raken.
Granville Automatic is een vrouwelijk duo uit het zuiden van de VS Ze staan met beide voeten stevig in de country en weten goeie countryrock te schrijven die zo de radio op mag. Het heerlijk stompende Getaway car is bijna een cliché waar gelukkig ook violen onder te horen zijn. De ode aan de tempel van de country (de Grand Ole Opry) in Opryland is ook bijzonder geslaagd. En ook in tragere songs laten de vrouwen horen uit het juiste hout gesneden te zijn.

Beluister hieronder de EP:

Orville Peck

Ik smelt bijna wanneer de EP Show pony van Orville Peck start als ware de muziek gecomponeerd door Ennio Morricone en dan volgt ook nog een stem die lijkt op die van Elvis Presley. Dat is het moment waarop Peck al niets meer verkeerd kan doen voor mij en ik deze EP in mijn hart sluit. We zijn dan amper 20 seconden ver.
Dat ik me zo snel gewonnen geef, gebeurt niet zo vaak. Gelukkig krijg ik er geen spijt van. De Canadees slaat erin met zijn diepe stem een soulvolle gloed te geven aan de songs die in essentie countryliedjes zijn. Drive me, crazy bijvoorbeeld is een sleper die zijn tenen doopt in plassen van soul. De country komt dan weer helemaal tot zijn recht in het duet Legends never die met Shania Twain (jaja, haar ken je vast nog van That don't impress me much).Afsluiter Fancy laat nog eens horen hoezeer The King doorklinkt in de stem van Peck.

Beluister hieronder de volledige EP:

Wye Oak

No horizon is een waarlijk prachtige EP waarmee Wye Oak, het duo uit Baltimore, nog maar eens bewijst hoe mooi hun muziek kan zijn. Vijf songs lang worden ze bovendien bijgestaan door het Brooklyn Youth Chorus, een koor uit New York dat meer dan zeshonderd kinderen en jongeren telt en al heeft samengewerkt met een keur aan grote artiesten (The National, Bon Iver, David Byrne, Arcade Fire, Barbra Streisand, Grizzly Bear,...).
De combinatie van de vaak complexe indiepop van het duo en de engelenstemmen levert een schoonheid op die de bittere pil die tekstueel soms geleverd wordt (zo gaat AEIOU over de onder de huidige president wegkwijnende rechten van transgenders in de VS), aanzienlijk verzacht. Een song als Spitting image koppelt een ingewikkelde ritmepatroon aan de hemelse gezangen van het koor en zo ontstaat een allerminst voor de hand liggende song die toch een voldoende grote mate van toegankelijkheid bezit om weinig mainstreamluisteraars weg te jagen. Het amper meer dan een minuut durende (cloud) lijkt een tussendoortje dat geen echte plek heeft in de EP en niet veel meer dan een vingeroefening mag heten. Het afsluitende Sky witness is daarna zowat de vocaal mooiste song die ik dit jaar al hoorde.

Je kan deze EP hier kopen via hun Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Yo La Tengo

Temidden deze coronatijden moeten artiesten soms improviseren en nieuwe dingen proberen en dat is exact wat Yo La Tengo deed. Ze namen in hun repetitieruimte in Hoboken (niet dat nabij Antwerpen maar in New Jersey) enkele instrumentale songs op, die het resultaat waren van wat los gejam en geëxperimenteer en heel veel improvisatie, gedurende vijf opeenvolgende dagen. En deze verzameling van vijf songs brengen ze nu uit als een EP, getitels We have amnesia sometimes.
Het trio heeft al heel wat door de critici goed onthaalde platen gemaakt maar de verkoopcijfers maken duidelijk dat het grote publiek deze band nog niet omarmd heeft. Gelukkig lijken ze zich daar niet al te veel van aan te trekken en deze EP zal zeker geen nieuwe luisteraars over de streep trekken, toch niet in die aantallen dat ze ineens succesvol genoemd kunnen worden. Toch zijn de vijf nummers wel best goed. Er wordt telkens ruim de tijd genomen om de muzikale ideeën goed uit te werken en dat levert songs op die er staan. Hoogtepunt daaronder is voor mij toch het woensdagnummer James gets up and watches mourning birds with Abraham. Dat is een langoureus stuk muziek waarin je kan wegzinken als in een verkwikkende droom.

Je kan deze EP hier kopen via hun Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Reinhard Vanbergen

Na twee singles (en ééntje met Troels Hammer) dit jaar is er nu een eerste EP van Reinhard Vanbergen, een muzikant wiens naam u wellicht nooit op de radio zal horen vernoemen of in "de boekskes" zal lezen. Toch is hij een ex-lid van Das Pop en heeft hij ook als producer al een mooi palmares opgebouwd (Hercules And Love Affair, Goose, The Hickey Underworld, School Is Cool, DIRK.,...). Vier songs bevat Sids first smile, die allemaal van een eenvoud zijn die rust schenkt in deze hectische tijden.
De titelsong mag openen en doet dat met pianotoetsen die een zondagse wandeling door het park lijken aan te kondigen. Dit klinkt conventioneel en traditioneel en daarin schuilt ook net zijn grote kracht: je voelt je meteen op vertrouwd terrein en wordt tot een tranquiliteit gebracht waardoor je alles scherper kan waarnemen. Voor altijd haalt het leeftempo nog iets meer naar beneden en blijft ver van de eentonigheid weg: dit wiegt je niet in slaap maar ontspant wel. Love will find a way bloeit pas helemaal open als ook het register van de hoge noten aangeroerd wordt en afsluiter Gus gus gus is dan wel het kortste nummer maar balt in die nog geen twee minuten genoeg moois om de dag weer door te komen.
Eenvoud siert, en dat geldt ook voor deze EP.

Je kan deze EP hier kopen via zijn Bandcamp-pagina en hieronder alvast beluisteren:

Dav Dralleon

Van Dav Dralleon had ik nog nooit gehoord tot ik toevallig op een website zag dat zijn platen in die specifieke winkel terug in stock waren. Uit pure nieuwsgierigheid zocht ik hem eens op op Spotify en nu mag de Fransman zich verheugen in aandacht voor zijn EP Everflame, uit sinds februari.
Over de artiest zelf is weinig bekend, wel dat hij één van de opkomende namen is in de darksynth, een genre binnen de synthwave dat meer metalinvloeden herbergt en ook een fascinatie voor horrorfilms gemeen schijnt te hebben. Als ik het op basis van deze EP zou moeten beschrijven, hangt her ergens tussen de dance van Boom Boom Satellites of Tekton Motor Corporation zonder de autogeluiden, een opbeurender versie van Front 242 en Ministry in. Synthesizers overheersen uiteraard het geluid, dat erg vol klinkt en een soort bombast incorporeert die het ongetwijfeld live erg goed doet.
Sword ov Saturn lijkt dan wel op bijna identieke manier te starten als opener Horizon set ablaze maar hier horen we meer verknipte geluiden alsof Aphex Twin af en toe ook eens aan knopje draaide. Ad astra klinkt donkerder, dreigender en meer ingehouden en is daarmee de stilte voor de storm genaamd Ultra knight. De titelsong mag afsluiten en daarin trekt Dav Dralleon eens goed alle registers open. Het enige wat je als luisteraar kan doen, is het allemaal over je heen laten komen en de zeveneneenhalve minuut uitzitten, verstand op nul en dansbenen op automatische piloot.

Je kan deze EP hier kopen op zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Marble Sounds

Het lijkt een tussendoortje, Traces - Outtakes Vol. 1, maar toch zijn de vijf songs op deze EP van Marble Sounds van dezelfde kwaliteit als de het materiaal dat op eerdere platen verscheen.
Traces is een typische Marble Sounds-song met dat unieke geluid waardoor je de groep meteen herkent. Het is dus een uitstekende keuze als opener. En de manier waarop Pieter Van Dessel hoog zingt in The numbers game weet me ook altijd te charmeren. All assumptions klinkt als een lichtvoetige song met die geweldige intro en de samenzang maakt het nummer heel aangenaam in het oor liggend. Ook zowel Stand up nine als The evitable world hebben iets vertrouwds over zich.
Zo is deze EP een heerlijk en welkom tussendoortje geworden, waarop we de groep zoals we die al kennen, in vijf variaties te horen krijgen. Maar never change a winning team hé!

Luister hieronder naar de volledige EP:

Wiz Khalifa

Er was een tijd dat mijn zoon vooral Wiz Khalifa graag hoorde. Die tijden heeft hij achter zich gelaten toen hij andere rappers leerde kennen. In die periode luisterde ik ook eens wat gerichter naar zijn toenmalige nieuwe plaat, Rolling papers 2. Nu is er een nieuwe EP: 7 songs goed voor 20 minuten vertier. 
Ik ben wel gecharmeerd van sommige nummers. Zo is het erg slim en handig hoe hij Dr. Dre persifleert in Still Wiz, dat op dezelfde sample drijft, en dat alleen al daarom mijn favoriet is op deze EP. Y U mad is ook een fijn nummer, waar de samenwerking met onder meer Ty Dollar $ign ook schatplichtig aan is. Clouds in the air is heerlijk relaxt en heeft een diepe bastoon die het nummer volume geeft. En er is zowaar iets lieflijks aan afsluiter High today.

Beluister de nieuwe EP hieronder:

Rumours

Er gaat een kracht uit van de EP How many roses van Rumours die je verrast. Op het label van Fenne Kuppens en Kobe Lijnen (allebei lid van Whispering Sons) debuteert die Gentse viertal met vijf songs die de mystiek van The Knife in ere houden met toegankelijke dreampop. Seven imiteert helikoptergeluiden vooraleer uit te barsten in een gothic dancenummer en het titelnummer dwaalt door een nachtelijk bos in een wapperend slaapkleed. Alle songs wekken onze fantasie en de stem van de (beide?) zangeressen neemt je bij de hand op ontdekkingstocht door een donkere maar fascinerende wereld.

Je kan de EP hier kopen via de Bandcamppagina van Sentimental en hem hieronder alvast beluisteren:

Blue Yser

Blue Yser, het muzikaal alter ego van Mathias Bourgonjon, is een fijne Brusselse singer-songwriter die net zijn eerste EP uit heeft: At times, present. Daarop vind je vijf mooie, kleine popsongs die vooral drijven op de zoete stem van de Brusselaar. Zo weet Land of time een snaar te raken door een combinatie van goeie poprockmelodie en een licht nostalgische zang. De songs klinken overigens stuk voor stuk tijdloos, niet onderhevig aan de mode van het moment maar hadden eender wanneer in de voorbije twintig jaar uitgebracht kunnen zijn. Goed debuteren is half gewonnen, zullen we maar zeggen.

Beluister hieronder de volledige EP: