Klavertje vijf (5)

Het is nog eens tijd voor een klavertje vijf, een selectie van vijf losse songs die ik de moeite waard vind. En dit keer bestaat onze verzameling uit:

1. Cursed female - Porno For Pyros: uit het titelloze debuut van de toen nieuwe band van Perry Farrell (Jane's Addiction) komt dit iets minder bekende liedje. Dat het minder bekendheid geniet, is best wel jammer want het is niet alleen heel goed, het is ook representatief voor het soort muziek dat deze band maakte.
2. Tick tock - The Vaughan Brothers: lang voor TikTok een bekende en populaire app was (lang voor het bestond zelfs), zongen de broers Stevie Ray en Jimmie Vaughan al dit mooie nummer, terug te vinden op het enige album dat ze samen maakten (Family style).
3. Right here - The Go-Betweens: The Go-Betweens waren een Australische band uit de jaren tachtig met onder meer Robert Forster en Grant W. McLennan, die daarna solo nog geweldige platen zouden maken. Grote hits hadden ze niet echt, dit is wellicht het meest bekende liedje.
4. Buffalo ballet - The Walkabouts: Satisfied mind, de plaat waarop je deze cover van een John Cale-nummer kunt vinden, was mijn eerste kennismaking met The Walkabouts. Het album staat vol prachtige covers.
5. T.V. song - Moondog Jr.: voor Zita Swoon heette zoals ze nu heten, maakte de band rond Stef Kamiel Carlens één album onder de naam Moondog Jr. en dat was op dat moment één van de beste Belgische platen naast die van dEUS.

Beluister hieronder de afspeellijst met het klavertje vijf:

Klavertje vijf (4)

Alweer tijd voor een klavertje vijf en dit keer ga ik zelfs bekendere songs niet uit de weg:

1. Don't come home a-drinkin' (with lovin' on your mind) - Loretta Lynn: nog lang voor ze, door Jack White geholpen het prachtige album Van Lear rose uitbracht, was Loretta al een bekende countryster die in haar songs voor die tijd (eind jaren zestig) behoorlijk feministische standpunten innam. Nu ja, ze bracht de verhalen vanuit het perspectief van een sterke vrouw die niet met zich laat sollen door haar man, wat in die tijd zeker in het zuiden van de VS toch wel ongewoon was. Dat hoor je onder meer in dit nummer, dat een groot succes werd voor haar.
2. Everybody knows (except you) - The Divine Comedy: op het korte A short album about love staat dit liedje, dat steevast mijn cassette-compilaties haalde die ik toen nog maakte voor meisjes waar ik een oogje op had. 
3. Taillights fade - Buffalo Tom: als ik nog zo'n cassette zou maken voor mijn lief, zou deze er zeker op moeten, want dit hoort tot haar favorieten uit de jaren negentig. Intussen zagen we deze band zelfs samen live op Cactusfestival in Brugge.
4. Underwhelmed - Sloan: ik weet niet of je bands met een radiohitje ook "one hit wonders" mag noemen, anders komt Sloan zeker in aanmerking. Hoewel ze nog steeds albums uitbrengen (in 2018 nog), kent hier bijna niemand hen behalve voor deze song, waarin ze een grappig verhaal vertellen over een goed studerende scholier die verliefd wordt op het mooie (maar uiteraard domme) meisje uit de klas.
5. Born to run - Bruce Springsteen: wat moet een mens nog voor zinnigs zeggen over deze grote hit voor Bruce. Voor mij strijdt deze song met The river voor de titel van beste Springsteen-nummer.

Geniet hieronder van de playplist met de vijf songs:

Klavertje vijf (3)

Voor ons klavertje vijf koos ik voor deze vijf songs:

1. I turn my camera on - Spoon: voor mij is Gimme fiction nog steeds het beste album dat Spoon ooit maakte en het is zo'n album dat bij elke beluistering zelfs nog beter lijkt te worden. Toch zijn zowel de band als de plaat het grote publiek voorbijgescheerd als een minuscule komeet in het midden van een zwaarbewolkte nacht. Ik koos voor wellicht zelfs het beste nummer erop
2. Ode to Billy Joe - Mercury Rev with Lucinda Williams: op Bobby Gentry's 'The Delta sweete' revisited neemt Mercury Rev met hulp van allerlei gastvocalisten de prachtplaat van Gentry onder handen. Ode to Billy Joe ken ik intussen al in diverse versies maar dit blijft toch wel de allermooiste
3. Misery - Soul Asylum: na het succes van Grave dancers union (met Runaway train en Somebody to shove) kwam de band uit Minneapolis met Let you dim light shine op de proppen, een plaat die de sterrenstatus bijlange niet kon evenaren maar waarop wel dit pareltje, uitgebracht als single, staat. "They say misery loves company / We could start a company and make misery", zingt frontman Dave Pirner, met zo'n mooie zachte stem dat je bijna zwelgt in zíjn verdriet
4. I was in the house when the house burned down - Warren Zevon: de Amerikaan wist in zijn nummers scherp en satirisch het leven in zijn tijd vast te leggen en het benieuwt me soms wel eens welke songs hij zou schrijven in het huidig tijdperk van Trump, sociale media en electrische auto's. Helaas moeten we het doen met songs over de laatste decennia van de vorige eeuw
5. The pocket knife - PJ Harvey: op Uh huh her, haar debuutalbum, laat de Engelse zangeres horen dat zij perfect het gevoel weet te vangen van voortijdige volwassenheid en het verzet van jonge mensen ertegen. Futiel verzet, zo voel je als luisteraar, maar niettemin verzet vormt de drijvende kracht achter deze song

Geniet hieronder van de playlist met de vijf songs:

Klavertje vijf (2)

Tijd voor de tweede aflevering van "Klavertje vijf":

1. Jesus was a social drinker - Chuck Prophet: met Green On Red werd Chuck Prophet bekend, maar ook zijn solowerk is meer dan de moeite waard. Met enige regelmaat brengt hij nog steeds albums uit. Deze singer-songwriter weet me altijd te boeien en prikkelt af en toe met uitdagende songtitels, zoals deze.
2. Aguaplano - Paolo Conte: met Max had deze Italiaan een wat onverwachte hit te pakken, want zijn muziek is nu niet meteen spekkie voor het bekkie voor grote massa's luisteraars. Vaak is hij daarvoor én te ingetogen én te dicht aanleunend bij klassieke arrangementen. Toch is struinen door zijn oeuvre een plezier met hier en daar pareltjes, zoals ook deze Aguaplano.
3. Judgement day - Scott H. Biram: van deze man reviewde ik nog maar pas zijn nieuwste verzamelaar, met gospelsongs, en ik maak van de gelegenheid graag gebruik om u richting zijn andere platen te wijzen, waarop je songs van deze pracht kan terugvinden.
4. Ladykillers - Lush: enkele jaren geleden was er een korte reünie van deze Engelse band die tussen 1987 en 1996 enkele platen uitbracht en vooral in de eerste helft van de nineties enig succes kende. In 1996 wisten ze me het meest te boeien met Lovelife, het album waarop ook dit nummer staat. De tekst is bijzonder grappig en vertelt vanuit het standpunt van jonge vrouwen hoe pathetisch sommige versierpogingen van sommige mannen zijn. "I dont need your practised lines / your school of charm mentality", zingen ze en ze schilderen hem zo zielig af dat ik in zijn plaats zou afdruipen...
5. Tennessee - Arrested Development: dit hiphopcollectief uit Atlanta klinkt bij momenten zo smooth en tegelijk zo politiek geëngageerd dat je meteen beseft dat politieke actie niet altijd een feestje in de weg hoeft te zitten.

Beluister hieronder de afspeellijst:

Klavertje vijf (1)

Geen twintig parels per maand meer, maar in "klavertje vijf" breng ik op onregelmatige tijdstippen vijf songs onder de aandacht die uw leven nét dat tikje mooier kunnen maken.
In deze eerste aflevering maken we ruimte voor:

1. Pockets full of gold - A Murder In Mississippi: deze Gentse band bracht vorig jaar zijn debuutalbum uit, dat totaal aan mij voorbijging maar waar ik dan nu alsnog kennis mee maakte. De heerlijke country houdt het midden tussen bluegrass zoals we dat kennen dankzij The broken circle breakdown, Mumford And Sons en zelfs af en toe Rag 'n' Bone Man.
2. Across the alley from the Alamo - The Pine Valley Cosmonauts: hoor die heerlijke retro sound die je terugbrengt naar de fifties en al die films waarin je kennismaakte met het genoegen dat Amerikanen kenden om via hun radio (in de auto) te kunnen cruisen op geluidsgolven die doen wegdromen van lange trips naar zonnige stranden en zwoele avonden. The Pine Valley Cosmonauts zijn een gelegenheidsband rond Jon Langford (The Mekons) die er tribute-platen mee uitbracht, van Johnny Cash en ook van Bob Wills (uit die laatste komt deze song), en andere verzamelaars met covers. De groep spreekt zich duidelijk uit tegen de doodstraf (opbrengsten van enkele van hun platen gingen naar een organisatie die de doodstraf bestrijdt). Occasionele leden waren onder andere Neko Case, Alejandro Escovedo, Steve Earle en Mark Eitzel.
3. Heart beats faster - Dirk Blanchart And The Groove Quartet: in 1990 maakte ik via zijn album Mama luba kennis met de voormalige frontman van Luna Twist (sla er uw Belpopgeschiedenisboek nog maar eens op na). Tot mijn lichte verbazing blijkt de man nog steeds platen uit te brengen, dit jaar verscheen van hem zelfs A boy named dIRK.
4. My girl is a heartbreak - Ida Mae: voor wie houdt van The White Stripes, The Jon Spencer Blues Explosion en Doo Rag is er nu een nieuwe ster aan het firmament. Het Britse duo Ida Mae laat de gitaar schuren en de stem is navenant even rasperig als ruw schuurpapier. Vuil, zo hoort bluesrock toch te klinken?
5. Jesus is coming soon - Cowboy Junkies: ik ga tot het einde der dagen The trinity session van Cowboy Junkies blijven aanraden, al was het maar om die prachtige cover van Sweet Jane. Maar de band heeft zoveel mooie albums gemaakt dat hun hele discografie het beluisteren meer dan waard is. Ook wanneer ze songs van anderen onder handen nemen, zoals dit lied op een tribute aan Blind Willie Johnson, hoor je hoe goed ze zijn.

Beluister hieronder het eerste klavertje vijf: