Gelezen (165)

Oroppa - Safae el Khannoussi

Deze roman van Safae el Khannoussi vertelt veel meer dan een verhaal (de plot omtrent de kunstenares Salomé Abergel die niet verlost raakt van haar verleden). Ook talloze nevenverhalen en nevenpersonages passeren de revue evenals een schets van een wereld in de onderbuik van Europa. Dat is een wereld waar de meesten van ons niet eens een besef van hebben, maar die tegelijk de realiteit is voor een deel van de migranten (vooral uit de Europese ex-kolonies, in dit boek specifiek Noord-Afrika).
Safae el Khanoussi hanteert vaak heel lange zinnen vol beschrijvingen dus het lezen vraagt wel concentratie en zelfs dan zijn sommige zinnen wel érg lang. Als lezer dien je je te laten verleiden door de schoonheid van de taal. Toch is dit allerminst schoonheid om de schoonheid zelve, maar blijft ze toch functioneel in het vertellen van een plot én een andersoortig verhaal. Ze laat ons binnengezogen worden in die soms absurde, ruwe maar ook interessante andere wereld.

Gissingen, gebeurtenissen - Hans Tentije

Deze bundel van de in 2023 overleden Hans Tentije bevat eerst enkele losse gedichten en dan gedichten die onder een titel gebundeld worden. Waar de losse gedichten vaak vrij ontoegankelijk bleken, waren de gebundelde begrijpelijker gemaakt door de rode draad die er als een stippellijn doorheen liep. Dat verhoogde het leesplezier, waardoor ik die gedichten beter kon smaken. En zo werd deze bundel al bij al toch nog een kleine meevaller.

Grot - Jonas Bruyneel

In Grot laat Jonas Bruyneel twee verhaallijnen naast elkaar lopen, die elk gebeuren op een ander tijdstip in het leven van hoofdpersonage Luka. Ik probeer zonder al te veel te spoilen toch een idee te geven van die narratieven. We lezen hoe hoofdpersonage Luka, een duiker die helpt bij archeologische onderzoeken, op Malta een belangrijke klus uitvoert samen met zijn kompaan-duikster Romi. In een pas ontdekte (door een grote storm blootgelegde) grot doen zij beiden de eerste verkenningen, die hen steeds dieper de grot in brengen waar opmerkelijke en eeuwenoude resten van dierlijke en mogelijks menselijke activiteit zich voor het eerst door mensen laten aanschouwen. De auteur maakt van dit verhaal gebruik om zijn ideeën rond de destructieve aard van de mens ten aanzien van de natuur vorm te geven en daarbij ruimer dan enkel de klimaatverandering te tackelen.
De tweede verhaallijn neemt ons mee terug in de tijd naar de studentenjaren (min of meer) van Luka en zijn vrienden, waarin muziek en drank centraal staan en de vriendschappen binnen een groep leeftijdsgenoten uit eenzelfde dorp. Een heel ingrijpende gebeurtenis gaat als een schokgolf door de levens van deze jongeren, die we leren kennen in hun kracht maar ook hun kwetsbaarheden, hun talenten en kwaliteiten maar ook hun gebreken en hun fouten. Het contrast tussen studentenstad Gent waar een deel van hun leven stilaan plaatsvindt en het niet nader genoemd Westvlaams dorp waarvan Luka afkomstig is, herbergt ook breuklijnen in hun levens én de mogelijkheid om andere kanten van zichzelf en hun persoonlijkheid gestalte te geven.
Wanneer je zoals ik in dit geval de auteur (een beetje) persoonlijk kent, loert als lezer altijd het gevaar dat je in het boek autobiografische elementen denkt te lezen die er wel of niet zijn, maar je weet nooit waar de autobiografie (of die elementen) eindigt en de fictie begint. Of is het omgekeerd? Dat was hier nog meer zo omdat Jonas Bruyneel in zijn vorige roman, Vijd, net zo expliciet de historische realiteit zo sterk mogelijk benaderde maar hij het toch als een fictieboek aan de lezers aanbood omdat hij tussen alle gekende feiten natuurlijk veel fantaseerde (gesprekken en andere aspecten van het leven waarvan geen sporen bewaard zijn). En dat roept natuurlijk de vraag op hoe hij dit keer is omgegaan met de balans fictie/non-fictie.
Maar los van die vraag, kan ik hier alleen maar erkennen dat het boek leest als een trein en mij meesleurde in het verhaal (al ken ik van de context van het duikersverhaal helemaal niets en was het duiken op zich nu niet meteen iets dat me boeide).
De blik waarmee Jonas Bruyneel naar de verhouding tussen mens en natuur kijkt, is pessimistisch en niet bepaald flatterend voor onze soort. Maar door zo duidelijk te zijn, dwingt hij ons wel tot het innemen van een positie. Eerlijk, zelf ben ik er niet uit of ik zijn duister mensbeeld (de mens vernietigt alles wat hij aanraakt) deel dan wel of ik milder ben. Ik dacht het laatste te zijn maar hij argumenteert zo goed...

Twintig parels per maand: juni 2026

Mijn voornemen om terug elke maand twintig muzikale parels te posten in een afspeellijst, is gigantisch mislukt tot op heden. Edoch, vandaag presenteer ik mijn selectie van deze maand:

1. Ditch - The Jon Spencer Blues Explosion: uit hun fantastische plaat Orange
2. United states of whatever - Liam Lynch: dit nummer vond ik toen echt het anthem voor die jonge generatie (toch zeker in de VS)
3. Spinal meningitis (got me down) - Ween: het album Chocolate and cheese blijft mijn favoriet Ween-album met soms bizarre songs zoals deze over hersenontsteking
4. D-I-V-O-R-C-E - Tammy Wynette: het was in 1968, toen Tammy Wynette, erg gedurfd om een country-song uit te brengen rond dit thema
5. Everybody wants to go to heaven - Loretta Lynn: deze grote country-dame leerde ik kennen toen ze Van Lear rose uitbracht, een soort comebackplaat geproduceerd door Jack White (The White Stripes). Ook daarna maakt ze nog enkele mooie platen voor ze overleed in 2022
6. Caught out there - Kelis: de doorbraak voor Kelis bij ons
7. Kream - Izzy Azalea featuring Tyga: wat een geweldige bass in dit nummer
8. All of the lights - Kanye West featuring Rihanna: net zoals er een tijd was dat je Musk nog ongegeneerd een genie mocht vinden, was Kanye ooit in de eerste plaats een muzikale superster. Hier zingt Rihanna mee
9. River runs red - Life Of Agony: in de tweede helft van de jaren negentig verkochten ze bij het Gentse Music Mania vaak spotgoedkope verzamelaars van kleinere platenlabels en daar stond al eens een aangename verrassing tussen, zoals dit nummer uit het gelijknamig album van Life Of Agony, onlangs nog te zien op Graspop
10. Tales from the hard side - Biohazard: in diezelfde periode had ik ook al Biohazard leren kennen, die ik zelfs eens live zag op Pukkelpop. Dit komt uit State of the world address
11. Hurricane - Kyuss: tegenwoordig is Queens Of The Stone Age een grootheid die vrijwel iedereen kent maar dat gold nog niet voor Josh Hommes vorige band, Kyuss. Luister zeker eens naar het volledige album ...And the circus leaves town
12. When the circus comes - Los Lobos: hun grootste succes kenden ze natuurlijk met hun covers van Ritchie Valens voor de biopic over de muzikant. Helaas blijven ze onderschat en verder onbekend bij de meeste mensen 
13. (Hey baby) Que paso - Texas Tornados: een streepje texmex gaat er altijd wel in
14. Inspiracion - Calexico: ook de Amerikanen van Calexico integreren Mexicaanse muziek in hun oeuvre
15. This corrosion - Lambchop: deze trage cover van The Sisters Of Mercy door de band rond Kurt Wagner, wiens zang je meteen herkent, is voor mij zoveel beter dan het origineel (dat nochtans ook niet slecht is)
16. Marijuana, the devil flower - Johnny Price: over deze artiest vond ik geen informatie, het nummer vond ik terug op de compilatieplaat Hillbillies in hell: select curios from the Dank Hayseed dungeon, vol. 1 (ook bekend als Hillbillies in hell: country music's tormented testament 1952-1974)
17. Little miss teardrop - Larry Phillipson & Larry Lee Trio: Larry Phillipson is de Larry Lee uit de naam van zijn groep, onder die naam nam hij in de jaren vijftig vooral rockabilly op. Hij overleed in 2018 en bracht tot halfweg de jaren zeventig muziek uit.
18. Flightline - Rue Royale: deze sympatieke band zag ik enkele malen in huiskamers in Gent optreden én in de Botanique, gelegen ín de... Rue Royale in Brussel
19. Are you there? - Luke Slater: bij het doornemen van het programma van de Gentse Feesten was ik blij verrast te zien dat ook hij komt optreden in de stad waar ik bijna heel mijn leven woonde
20. Chicago indian - System 7: System 7 heeft net een nieuwe plaat uit, die ik hier besprak enkele dagen geleden, dit is een ouder nummer (uit 1996) 

Beluister de afspeellijst hieronder: 

Jon Spencer

Voor vuile bluesrock mag je nog steeds aankloppen bij Jon Spencer, de man die met zijn Jon Spencer Blues Explosion op Orange als een bliksemschicht in mijn muzikaal hart insloeg en het nooit meer verliet. De bandleden werd opgeheven na de dood van Judah Bauer, terwijl ik rustig verder de discografie van Jon Spencer leerde kennen, met onder meer Boss Hog (met zijn vrouw Cristina Martinez), Pussy Galore, Heavy Trash en zijn samenwerking met R.L. Burnside.
Als vanouds start Spencer opener Fanfare (Another point of view) met parlando waarna gitaar en drums losbarsten in het soort rock dat je verwacht in een rokerige kroeg in de vroege uurtjes. Daarmee krijgt Songs of personal loss and protest een passend begin, dat de hele plaat lang doorgezet wordt. Hier en daar krijg je een rommelig buitenbeentje voorgeschoteld als Hangover, dat aaneenhangt van goede ideeën die samen een wat verwarrende song opleveren. De geest van Primus waart door Give it up 4 the devil en Slip away had niet misstaan op de soundtrack van een Tarantino-film. 
Natuurlijk schreeuwen alle nummers op een live-uitvoering en gelukkig kan je het allemaal meemaken op Sjock festival in Gierle (11/7) of in Nederland in Patronaat Haarlem (4/7) of dB's Utrecht (5/7 helaas al uitverkocht). 

Je kan deze plaat hieronder volledige beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Death Cab For Cutie

Elf platen lang al weet Death Cab For Cutie muziek uit te brengen die steeds goed onthaald wordt door critici en een schare trouwe fans die echter niet groot genoeg is om eindelijk dat verdiende grote succes te halen dat je een band als deze gunt. De recentste van die elf, I built you a tower, onderstreept nog maar eens de kwaliteit die ze brengen en niettemin vrees ik dat té weinig mensen hier kennis mee gaan maken om de hitlijsten te veroveren. Wie zich wel laat charmeren, kan zich net als "de afwezigen" op de borst kloppen omdat hij/zij maar weer eens gelijk krijgt.
Na de rustige opener Full of stars bloeit de band helemaal open op Punching the flowers, een single die de punch uit de titel zelf ook bevat. Pep talk is als het beste van Snow Patrol en Envy the birds klinkt aanvankelijk wat springerig maar komt tot rust naarmate het einde nadert. How heavenly a state is mijn persoonlijke favoriet. De titelsong is verdeeld over een (a) en een (b) of hebben we hier eerder te maken met twee uiteenlopende versies van eenzelfde idee? The flavor of metal heeft dan weer niks met het muziekgenre vandoen, het is een prima rocksong waar je normaal gezien toch elke luisteraar zou moeten kunnen veroveren.
Wees dus bij de gelukkigen die zich levenslang tot fan laten bekeren en beluister dit album (meermaals!). 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

System 7

System 7 brengt ambient house die behoorlijk stevig verankerd zit in seventies space rock en daarmee is het project van Steve Hillage (ex-Gong) toch wel vrij uniek. Al valt niet te verhullen dat de muziek die hij onder deze naam maakt dicht aanleunt bij wat de bevriende Alex Patterson bij The Orb uitvreet.
Intussen bestaat System 7 al 37 jaar en Flower of life brengt de teller qua studioplaten op 15. Wat mij vooral aantrekt in deze plaat is de nostalgie naar mijn 10 Days Off-periode waarin ik dit soort house enorm wist te smaken. Clubs of festival waar je dit nog kan horen tegenwoordig, bezoek ik allang niet meer om allerlei redenen (waarvan mijn leeftijd misschien nog wel de meest bepalende is) maar thuis kan ik hier nog steeds enorm van genieten. 
La catrina bijvoorbeeld weet je in trance te brengen en verrast met een lichtelijk Midden-Oosters aandoend riedeltje dat erin verwerkt zit. I want more ruikt sterk naar The Orb, EMF en The Sabres Of Paradise, allemaal bands waartoe ik me aangetrokken voelde in de jaren negentig. Firewheel bedwelmt, niet zachtjes maar met een hypnotiserende beat die wat gedempt klinkt maar niet minder effectief blijkt. Ook Atmosphere tapt uit eenzelfde vaatje. Transceptor roept dan weer herinneringen op aan The Grid. Eigenlijk is elke song op zichzelf al een voltreffer en als geheel weet deze plaat zeker te overtuigen. Al blijft natuurlijk wel het euvel dat een houseplaat in je living opzetten, hooguit driekwart uur interessant genoeg blijft en deze muziek beter tot zijn recht komt op een dansvloer, de biotoop waarvoor ze ook gemaakt is. 

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen op hun Bandcamp-pagina: 

 

Nubiyan Twist

In 2011 stichtte Tom Excell in Leeds het muzikaal collectief Nubiyan Twist waarin hij een tiental muzikanten samenbracht en -brengt met uiteenlopende muzikale invloeden. Sindsdien brachten ze reeds meerdere platen uit die een mix bevatten van jazz, afrobeat, hiphop, latin, soul en reggae. 
Nu is er dus Chasing shadows waarop die aanstekelijke cocktail geschonken wordt in elf nummers om vingers en duimen van af te likken. Persoonlijk hou ik vooral van de smooth hiphop van Red herring waarop Bootie Brown (The Pharcyde en guest vocals op Dirty Harry van Gorillaz) de raps voor zijn rekening neemt, de titelsong met vocals door de Malinese Fatoumata Diawara en Mlonje: voices joined met de Tanzaniaanse Zawose Queens. Die laatste song bevat dankzij die gastbijdrage traditionele zang die perfect versmelt met de meer westerse en afrobeat-elementen. Het hele album klinkt behoorlijk laidback en lijkt ons uiterst geschikt voor een festivalnamiddag (bij voorkeur in een tent eerder dan op een weide-podium). Je laat je zonder weerstand binnentrekken in hun muzikaal universum. 
De band kan je in juli in ons land live aan het werk zien op het Lasemo festival in Enghien (11/7) en op de Gentse Feesten (19/7, gratis!) en later nog in de Cactus in Brugge (21/11) en in Nederland in de Luxor (Arnhem 24/2), Inter-city (Den Haag 27/2) en Tivoli (Utrecht 28/2).

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Neurosis

De mannen van Neurosis gaan niet bepaald vrolijk en optimistisch door het leven en in 2026 kan je hen niet eens ongelijk geven. Gitarist Steve Von Till kwam op deze blog eerder al eens aan bod met zijn solo-album No wilderness deep enough en in mijn recensie lees je hoe donker zijn muziek klinkt. An undying love for a burning world, hun veertiende studioplaat intussen, klinkt harder en misschien een beetje minder zwartgallig maar is nog steeds geen voer voor de escapist in deze grimmige tijden.
Klimaatverandering, de geopolitieke spanningen, het oprukken van extreem-rechts in zowat het gehele Westen,... de wereld staat (zelfs letterlijk) in brand. De machteloze woede die sommigen voelen die nog niet in defaitistisch berusten zijn vervallen, wordt door het Californische vijftal uitstekend vertaald in muziek. Opener We are torn wide open komt binnen als een mokerslag, amper muziek als ondergrond voor een schreeuw van pijn, wordt gevolgd door Mirror deep dat na de eerste strofe lijkt stil te vallen. Dat blijkt echter stilte voor de storm. 
Met deze plaat zegt Neurosis zelf net het verstikkende gevoel van uitputting bij al het slechte tegen te willen gaan met een soort catharsis van de intentie tot een wedergeboorte. Dat kan dan wel hun doel zijn, voor mij klinkt toch vooral de woede nog heel scherp door. Blind lijkt mij eerder een berustende song dan één van veerkracht. Ook In the waiting hours lijkt vertolkt door mensen die uitgeput zijn van het vechten tegen het kwade, dan door enthousiast weerstand biedenden.
Toch is deze plaat allerminst zelf een kwelling. Door het verstandig gebruik van tempo- en stemmingswisselingen weet de band hun nummers interessant te houden, zelfs als die zoals afsluiter Last light langer dan een kwartier duren. Die slimme variatie behoedt hen ook voor een deprimerende zwartgalligheid. Wanneer de laatste noot is gespeeld, ervaar je toch nog de voldoening van ruim een uur luisterplezier (voor wie van harde gitaren houdt toch).

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun Europese webshop: 

Motorpsycho

De Noren van Motorpsycho duiken om de paar jaar wel eens op tussen de groepen waar ik nog eens naar teruggrijp. Hun op psychedelische rock en zelfs progressieve rock gebaseerde geluid klinkt dan ook steevast opzwepend. Met dit duo (soms aangevuld met andere muzikanten) verveel je je immers geen moment. Ook hun nieuwste plaat, The gaia II space corps, klinkt als één lange trip waarin je zelfs echo's hoort van de hardrockscene uit de Scandinavische landen. Ze klinken als The Black Crowes zonder die immense rhythm 'n blues-injectie of als Hawkwind met meer nuchterheid. En hun songs staan, ook nu weer, als een huis.
The gaia II space corps is overduidelijk hun poging om de rock uit de jaren 70 zo dicht mogelijk te benaderen en de gitaren overheersen dan ook van de eerste tot de laatste noot.  

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina: 

Late Transmissions starring Eve Quartermain

 

Telkens ik de gezwollen muziek hoor die tijdloos in elke cinema past, is mijn eerste associatie Shirley Bassey, die ik vooral ken van haar Bondsongs (voornamelijk Goldfinger natuurlijk, maar ook Diamonds are forever en Moonraker) en haar samenwerking met Propellerheads (History repeating). Eenzelfde cinematografische sound is waar Late Transmissions op grossieren op hun debuutalbum The heart wants what it wants, waarop ze de zangeres Eve Quatermain naar voren schuiven als de nieuwe stem in deze erg visueel klinkende pop. 
Late Transmissions is de samenwerking tussen David Balfe en David Hughes, twee muzikanten die elkaar al in de post-punkscene troffen bij de band Dalek I Love You. Balfe speelde eerder al bij Big In Japan en The Teardrop Explodes en richtte enkele platenlabels op, Hughes speelde ooit bij OMD en maakte enkele filmscores, zoals die voor Lock, stock and two smoking barrels. Ze hervonden elkaar en introduceren hier Eve Quatermain, wiens stem uiterst geschikt is voor deze muziek. Eve weet immers perfect te balanceren tussen fragiliteit en ruimtevullende vocalen. Het levert songs op zoals de titelsong, I'm done with London en Lightning never strikes twice. Het geluid van orchestrale cinemasountracks van minstens een halve eeuw geleden overheerst zo sterk dat je je op een tijdreis waant. Blazers, strijkers, piano en heel veel details complementeren dat geluid. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen: 

Soft Machine

Dit jaar is het exact 60 jaar geleden dat o.a. Robert Wyatt en Kevin Ayers de band Soft Machine oprichten in Canterbury, het stadje bekend van de Canterbury Tales die Geoffrey Chaucer schreef. Wyatt maakte een verlammende val waardoor hij niet langer kon drummen maar wel een solo-carrière opbouwde met een geheel ander instrumentarium dat hij uitprobeerde en Kevin Ayers overleed in 2013. Niemand van het oorspronkelijke vijftal is er nog bij, sinds Mike Ratlidge vorig jaar stief. Toch hebben de muzikanten die intussen de rest van de over de tijd wisselende bezetting uitmaakten net Thirteen uitgebracht, dat als zowat de helft van de albums vernoemd werd naar de plaats in de rang der studio-albums.
Nog steeds grossiert het (intussen) viertal in muziek op het kruispunt van progrock, psychedelische rock en avant-garde jazz en hoewel enkele van die termen doorgaans spontaan rillingen bij me oproepen, resulteert dat hier toch in een opmerkelijk goede plaat die me onverwacht weet te bekoren. Toegegeven, een song als Seven hours (die gelukkig niet zó lang duurt) had gerust korter gemogen voor mij. Niettemin bezit hij zeker kwaliteiten waardoor ik de eerste helft ervan gerust wil blijven herbeluisteren. Het aan mede-oprichter Wyatt opgedragen Waltz for Robert strekt zich langzaam uit als een beginnende nevelwolk boven het platteland. Op de meeste (overigens geheel instrumentale) songs is een hoofdrol weggelegd voor de saxofoon waardoor de plaat soms wat gevaarlijk richting smooth jazz glijdt. Al bij al weet de band wel aan de juiste kant van de grens te blijven.
De hoogstaande kwaliteit van de eerste albums van de (originele) band wordt hier niet meer bereikt. Laat dat echter geen belemmering zijn om deze plaat te ontdekken al raad ik aan wie de band niet kent, toch eerder The soft machine en Third aan. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren en het hier kopen via de Bandcamp-pagina van de band of hier: 

Charif Megarbane & Ali

Tirakat, het album van de Libanees Charif Megarbane en het Indonesische trio Ali, ontdekte ik per toeval door een reclame in het door mij op onregelmatige basis gekochte tijdschrift Mojo.
Veel informatie vind je niet meteen over de artiesten. Ali blijkt uit Jakarta, de Indonesische hoofdstad, afkomstig en maakt een mix van seventies psychedelische funk, traditionele muziek, disco en Arabische muziek. Voor dit album werkten ze samen met de multi-instrumentalist en hyperproductieve Charif Megarbane. 
Het resultaat is een verrassende plaat, die tegelijk retro en exotische klinkt en waarop de muzikanten in de dertien voornamelijk instrumentale songs op verkenning gaan door tal van westerse en niet-westerse muziekstijlen. Dat leidt tot een aangenaam in het gehoor liggend rustig nummer als Jamal, maar evenzeer tot het modern aandoende Pekojan funk dat eerst refereert naar westerse dans maar daarna ingetogener wordt en een Arabische trip wordt die een beetje herinnert aan Ozric Tentacles.
Tirakat is verre van een vertrouwd geluid. Toch raden we je aan deze plaat een kans te geven om verrast te worden door de veelgelaagdheid van deze mengeling van muziekstijlen. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via de Bandcamp-pagina van het label Habibi Funk Records: 

Spencer Cullum

Spencer Cullum, die vooral met zijn pedal steel enige bekendheid verwierf, mag dan wel in Nashville wonen, hij werd geboren in Londen en groeide op in Engeland, en dat is zeker te horen op zijn nieuwste album, Spencer Cullum's coin collection 3. Dit album is de afsluiter van een trilogie waarin de artiest antwoorden zoekt op actuele vraagstukken zoals de klimaatcrisis en de huidige harde vorm van kapitalisme. Daarvoor wendt hij zich immers niet tot de religieuze ideologie van het Zuiden in de VS, maar tot de folklore van het Engeland waarin hij op groot werd (als mens, niet als muzikant).
De Britse folk waaraan hij zich laaft, klinkt sterk door op de negen songs. Zo voert Jackie paints je op een haast pastorale wijze mee als een gevallen blad op een stromend beekje. Waar hij op zijn vorige platen ook jazz en psychedelische folk omarmde, keert hij hier terug naar een meer traditionele sound, vergelijkbaar met Jacko Pastorius of Nick Drake. Zodoende vindt hij hier een balans tussen de melodieuze schoonheid van de muziek en de thema's over het duister van deze moderne tijden. Zelf wil hij niet politiek klinken maar wel zijn bezorgdheden uiten over hoe we omgaan met elkaar en met de planeet. 
In opener Rowan tree brengt hij het folkverhaal van een man die een oude boom omkapt die bekend staat als een rustplaats voor geesten, die de man dan ook een zware prijs laten betalen voor zijn daad. Spencer Cullum zoekt in deze folkloristische waarheden telkens een manier om zich via een omweg uit te spreken over wat mensen aan verontrustende zaken doen tegenwoordig.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Muzikale mailbox: Moon Walker

Na al die jaren en verwonderlijk na de soms lange inactiviteitsperiodes, krijg ik nog steeds mails met aankondigen van nieuwe muziek, in de hoop dat ik er iets over schrijf op deze blog. Dat gebeurt (te) weinig, maar soms steekt er toch iets bovenuit dat het simpelweg verdient ruimere bekendheid te krijgen, zoals Moon Walker, een muzikant uit Brooklyn.
De aanleiding voor deze spot op de artiest is zijn vijfde album, Wasteland country. De songs op deze plaat drijven vooral op zijn enthousiast gitaarspel en liggen goed in het gehoor. Persoonlijke favorieten hier zijn opener Disappearing act (dat door zijn tempowisselingen instant weet te bekoren), het kinderlijk naïeve Sandbox, Supernationalist en het langzaam opgebouwde Not even human. 
Moon Walker laat geen steken vallen op een album dat tegelijk afwisselend klinkt en toch een herkenbaar eigen gelaat heeft. Ver buiten de hitlijsten en zelfs de aandacht van heel wat indie muziekkanalen presenteert Harry Springer, de man achter de bandnaam, muziek die ons hart toch net iets sneller weet te doen slaan.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Hiss Golden Messenger

 

In 2016 beviel Heart like a levee me zo dat ik besloot de plaat hier te reviewen. Sindsdien bleef Hiss Golden Messenger (het alias van MC Taylor, het enige vaste bandlid) platen maken, maar ikzelf verloor hem weer uit het oog, tot ik toevallig ontdekte dat hij alweer een nieuw album heeft uitgebracht. I'm people, zijn intussen zestiende studio-album, moet niet onderdoen voor die voorganger uit 2016.
MC Taylor beschrijft op zijn website hoe deze plaat gaat over naar of net weg van dingen lopen, over verwachtingen die realistischer worden, over ouder (van) worden en liefde, lust, geluk en muziek. De muziek waarin al die verhalen gegoten worden, is zoals weleer doordrongen van americana en soms klinkt de band als Tom Petty of zelfs Bob Dylan. Er zit een rustige flow in die ook in de meer uptempo-nummers overeind blijft. Who you gonna run to? combineert vertwijfeling met aanvaarding en de titelsong I'm people verwoordt het verlangen om erbij te horen. Spirit cat ontaardt naar het einde in een lange gitaarsolo die klinkt als een roedel wolven in de nacht.
Hiss Golden Messenger mag dan geen potten breken, wat ik tien jaar geleden schreef, blijft gelden: dit klinkt precies zoals een goede vriend hoort te zijn.

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn website:   

Tanya Donelly & Chris Brokaw

 

Chris Brokaw, gitarist bij legendarische bands Codeine en Come, kruiste al meermaals mijn pad en dit keer doet hij dat aan de zijde van Tanya Donelly, die we dan weer kennen van Throwing Muses, The Breeders en Belly. Had ik Brokaw niet al eerder solo aan het werk gezien in de knusheid van een huiskamer, ik had nogal geschrokken van wat het gelegenheidsduo ons voorschotelt op The undone is done again, een vier nummers tellende EP.
Het kwartet songs dat onze oren ingefluisterd lijkt te worden door Donelly, drijft immers steeds op de minimalistische gitaarakkoorden van Brokaw die ik beter ken van zijn kleine solo-optredens dan van de bands waarin hij speelde. Deze EP vraagt dan ook om een uitvoering in een kapel, kerk, kathedraal of basiliek, of zoals op 12 november in de Kunsthal in Gent. Zo ingetogen Brokaw zijn gitaar laat glijden door de lucht, zo breekbaar waaien de vocalen van Donelly mee op de geluidsgolven. Gewijd klinken deze in het Latijn gezongen songs, waardoor nog meer een religieuze ziel door dit kleinood waart. Sainte Nicholaes klinkt schroomvoller dan een gekwelde man die na jaren opnieuw een kerk betreedt om met zijn gebeden genade af te smeken. Novus annus adiit neemt de tijd (iets meer dan zes minuten) om de toon te zetten als opener, net als In hoc anno circulo dat gedurende bijna zeven minuten rust brengt in onze gehaaste levens. Ook Plaudit letitia tenslotte houdt de chaos van de dagelijkse rat race even buiten de deur. 
Deze twee fantastische muzikanten hebben elkaar gevonden voor een EP die ongetwijfeld voor velen door de mazen van het net zal vallen omdat deze muziek bijzonder onhedendaags klinkt, zo zonder bassen en beats, zonder luid gitaargeweld of aanstekelijke popmelodieën. Toch raad ik u aan af en toe een pauze in het leven in te lassen in dit fijne gezelschap.

Je kan de EP hieronder beluisteren en hier kopen:

Memorials

Matthew Simms, gitarist bij Wire, vormt sinds 2023 een duo met Verity Susman (zangeres van Electrelane) dat aanvankelijk enkele soundtracks uitbracht maar in 2024 Waterslides releaste, een "gewoon" album vol eigen geschreven songs. En nu brengt Memorials dus opvolger All clouds bring not rain.
Life could be a cloud trapt het album af als een rustige folksong. Dat is echter slechts één kant van de veelzijdige muziek die Memorials brengt. Ze putten immers uit zowat alle denkbare genres. In the weeds is zo'n song die je meteen terugkatapulteert naar de jaren 90. Mediocre demon bevat sporen van dreampop en Bell miner draagt wat van de postpunk van Wire in zich. 
Op deze plaat weet het duo voortdurend de mood te verschuiven waardoor All clouds bring not rain zeer gevarieerd en toegankelijk blijft, met eigenlijk niets dan goede nummers die uw aandacht meer dan verdienen. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren en je kan het hier kopen via hun Bandcamp: 

Sunn O)))

Dat ik een zwak heb voor de in monnikspijen gehulde mannen van Sunn O))) mag blijken uit de vele posts over (of met) hen in al de jaren dat ik deze blog onderhoud. Hun nieuwe, titelloze album voegt daar nog maar eens een streepje meer respect aan toe. De zes drones die hun tiende studioplaat vullen weten de luisteraar meteen hun unieke universum in te zuigen. Althans, dat geldt voor wie open staat voor dit soort trance-achtig gitaargeweld, want anders vind je er vast geen moer aan.
Stephen O'Malley en Greg Anderson, het duo dat lijkt weggelopen uit een kruising tussen The name of the rose en The lord of the rings, slagen er ook dit keer een expressie in muziek te brengen van wat abstracte begrippen zijn, natuurkrachten als storm, tektoniek en stroming (van water). Het levert ook op deze plaat weer massieve songs op, waartegen vechten zinloos lijkt en onvoorwaardelijke overgave de enige mogelijkheid is die ze je laten.
Bijna twintig minuten lang rijst opener XXANN voor de geïmponeerde luisteraar op. Alles rondom je vergeet je wanneer je je laat meedrijven op de drones, die allerminst vervelen vanwege de vele kleine variaties en net merkbare wijzigingen die stilstand uitsluiten. Does anyone hear like venom? klinkt daarna weliswaar minder overweldigend maar vergis je niet, de band beukt onophoudelijk. 
De zes songs gaan naadloos in elkaar over en daardoor lijkt ook deze plaat weer één langgerekte song, meer een gevoel dan een melodie, meer sfeer dan ritme. En toch blijft het ook op deze tiende werken als vanouds. 
Toegegeven, wie de band voorheen links liet liggen wegens "niet zijn/haar ding", zal niet van mening veranderen. Wie het duo nog niet kent, kan een verrassende ontdekking doen. En wie hen wel al wist te smaken (zoals ik), mag opnieuw juichen.

Beluister hieronder het volledige album. Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp of hier op de store van hun website.  

Gelezen (164)

Dolende zielen - Cecile Pin

Ik herinner me van eind de jaren zeventig, toen ik nog in het lager zat, dat er Vietnamese bootvluchtelingen in het nieuws waren en dat er zelfs enkele kinderen onder hen op onze school (zij het niet in mijn klas) belandden. Ik stelde me toen voor dat ze helemaal vanuit Vietnam met een klein bootje (zo'n Chinese platboot zoals ik kende uit Suske en Wiske) naar de Belgische kust gevaren waren. Ik besefte toen uiteraard niet hoe ver Vietnam wel was en dat zoiets onmogelijk zou zijn. Ik had me wel, meen ik me te herinneren, afgevraagd waarom ze helemaal tot hier waren gekomen terwijl op het journaal te zien was op het kaartje dat getoond werd dat ze een heleboel andere landen waren gepasseerd. Maar verder wist ik als kind eigenlijk niets over hen en in al die jaren sindsdien veranderde dat niet echt. Af en toe kwam de herinnering even terug zonder dat ik me afvraagde hoe dat dan precies zat en waarvoor ze op de vlucht waren (ik veronderstelde armoede na de Vietnamoorlog, eerlijk gezegd).
Cecile Pin schrijft in Dolende zielen over de reis van haar moeder en nonkels uit Vietnam, tot ze als volwassenen in Engeland wonen en zij hun verhaal in fictie giet met behoud van de essentie van die realiteit. En nu vallen de puzzelstukken een beetje in elkaar en krijg ik niet alleen een andere maar vooral een bredere en meer gefundeerde blik op de "Vietnamese bootvluchtelingen" uit mijn kindertijd.
De auteur doet dat doorheen een mooi geconstrueerd verhaal waarin de oudste dochter en oudste overledene uit een gezin dat hun dorp verlaat, centraal staat. Ze beschrijft niet alleen de gebeurtenissen, maar ook al die ingewikkelde en complexe emoties die ontstaan tussen trots op wat bereikt wordt en schaamte, schuldgevoel en verdriet. Aanvankelijk duurde het even maar daarna werd ik met hevigheid het verhaal in gesleurd en las ik met plezier over weer een deeltje van de wereld dat eigenlijk aan mij voorbij was gegaan ondanks die vroege herinnering.

Maeterlinck. Een Nobelprijs voor Gent - André Capteyn

Dit boek van André Capteyn over het leven van Maurice Maeterlinck, zijn literaire nalatenschap en de sporen die in Gent terug te vinden zijn van de Nobelprijswinnaar Literatuur 1991, is ontstaan uit de brochure die in 1999 uitgegeven werd door de Stad Gent. Die brochure kwam er ter gelegenheid van de 50e verjaardag van Maeterlincks overlijden en werd dus bijgewerkt en geactualiseerd door Capteyn in 2008.
Hoewel hij in het Frans schreef en doorgaans Frans sprak, is deze gegoede Gentenaar echt een kind van mijn geboortestad, die toch ook vaak met gewone Gentenaars en een mondje Gents sprak. In Gent (en in Vlaanderen en Nederland in het algemeen) is deze Nobelprijswinnaar vrij snel in de vergetelheid beland, maar de auteur van dit boek weet hem toch weer tot leven te wekken in een boek dat de interesse moet aanwakkeren, wat alvast bij mij lukte.
Het boek bevat ook eerder onvertaald gebleven fragmenten uit zijn autobiografische geschriften met jeugdherinneringen. Waar de stijl van Capteyn eerder zakelijk is, weten die stukken te bekoren door de zwierigheid van Maeterlincks taal.
Dit boek is voor elke Gentenaar maar eigenlijk voor iedereen een aanrader!

Doodseskader

Tim De Gieter kende ik al van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär, die beiden al aan bod kwamen op deze blog, en van de productie van enkele andere platen. I: Levensmoeheid, de EP uit 2018, was het laatste wapenfeit waarover ik berichtte voor mijn gezondheidsproblemen mijn engagement hier meer en meer op een lager pitje zetten. Die EP was een mokerslag die alle optimisme dat restte, in gruzelementen leek te slaan.
Intussen vormt Tim De Gieter met drummer Sigfried Burroughs (o.a. van Paard en Kapitan Korsakov) Doodseskader, met een naam die niets aan de verbeelding overlaat wat betreft de muzikale ambities van het tweetal. Sinds 2020 brachten ze elke twee jaar een plaat uit (MMXX: Year Zero, Year One en Year Two). Datzelfde ritme wordt volgehouden met The change is me. Het duo giet een heleboel genres in een blender tot er een mix tevoorschijnt komt die geheel uniek klinkt en nog steeds de kracht van de afzonderlijke genres in zich heeft om hard toe te slaan. Synthesizers en gitaren vechten om de overhand en het is een wonder dat er onder de 10 liedjes geen slachtoffers vallen. Het geheel klinkt alvast een beetje meer optimistisch dan de reeds vermelde EP van Every Stranger Looks Like You, al is het eerder een streepje licht dat is binnengevallen dan dat het gordijn helemaal is opengeschoven om de zon binnen te laten.
Voor mij vormen Glass mask on (met vocals die doen denken aan MC 900 Ft. Jesus), Please just make it stop (met rhymes die mitrailleurgewijs op ons afgevuurd worden zoals bij M.I.A.) en It keeps on stinging (drijvend op drum 'n bass die we sinds Atari Teenage Riot niet meer gehoord hebben) de hoogtepunten van deze uitstekende plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van de band of digitaal via hun Bandcamp-pagina: 

Twintig parels per maand: april 2026

 

Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

Retro review: Paperclip People

Het lijkt een eeuwigheid geleden maar ooit bezocht ik enkele jaren de Ten Days Off (die voorheen de Ten Days Of Techno heetten) in mijn geboortestad Gent. Ik kocht zelfs een abonnement voor de hele 10 (eigenlijk 11) dagen, die toen doorgingen in de oude, leegstaande bowlingzaal nabij het Gravensteen, die voor de gelegenheid omgedoopt was tot Star Building. Het leidde ertoe dat ik in die jaren ook techno-albums kocht van artiesten die er optraden en die ik goed vond. 
Eén van die aankopen was The secret tapes of Dr. Eich van Paperclip People, één van de vele alter ego's van Carl Craig (van wie ik ook een plaat kocht trouwens).
Het nadeel van techno-albums is dat de muziek erop in de regel gemaakt is voor een ander context dan je huiskamer. Techno hoort thuis op een dansvloer, in een club, in de nachtelijke uren, en de artiesten hebben die setting ook in gedachten bij het maken van de nummers. Toch is het mogelijk om een goed album vol techno te maken, als je de songs maar melodieus genoeg maakt zodat het niet gauw vervelend wordt. Enkel een opeenvolging van beats kan opzwepend zijn om op te bewegen, zeker wanneer je al in een zekere flow zit. Voor huiskamergenot is dat echter te weinig.
The secret tapes of Dr. Eich weet gelukkig wel stand te houden eens je gewoon thuis bent. Songs als Oscilattor, Throw en Floor zitten gewoon uitstekend in elkaar natuurlijk vormen ze daarmee uitstekende singles doch hier blijkt ook dat als ze samen een album moeten dragen dat toch ruim een uur omspant, ze de luisteraar geboeid te kunnen houden. Natuurlijk kan dat enkel omdat ook de songs errond goed zijn en naast de flow die zo belangrijk is bij techno (en dance in het algemeen) voldoende structuur en melodie hebben. En om de plaat meer dan een verzameling singles te laten vormen, dient er een eenheid in te zitten en die weet Carl Craig als Paperclip People als geen ander te realiseren.
Wie zich afvraagt in welke thuisomstandigheden zo'n techno-album dan  wel kan werken, wil ik suggereren om de plaat op te zetten tijdens huishoudelijke of doe-het-zelfklussen. Die vragen immers niet te opdringerige muziek waar je je toch goed bij voelt en de flow kan je helpen om die vloeienheid ook in je bewegingen te krijgen.

(De hoesafbeelding bovenaan is die van de versie die ik kocht, die gedeeltelijk gemixt werd door Carl Craig waardoor de songs nog meer aan elkaar hangen. Spotify gebruikt de gebruikelijke hoes van het niet-gemixte album) 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via Discogs: 

Joe Jackson

Hij wordt dit jaar 72 maar dat houdt Joe Jackson uiteraard niet tegen om zijn 22e studioplaat uit te brengen. Met Hope and fury bewijst de muzikant die amper nog introductie behoeft dat hij ook in 2026 relevant blijft en klaar is om ook de huidige jonge generatie voor zich te winnen.
De complexiteit en de suggestie van exotische muziekstijlen van opener Welcome to Burning-By-Sea vormen daarbij alvast een meer dan verdienstelijke bijdrage. Zelf beschrijft Joe Jackson deze plaat als "Latin-jazz-funk-rock" en de Latin invloed is duidelijk hoorbaar, onder meer in I'm not sorry. De muziek die op deze plaat gebracht wordt, is duidelijk van een ander kaliber dan zijn vroegere hits en dat is wat mij betreft een pluspunt, want enkel pure nostalgici zitten te wachten op herhalingen van oude succesnummers. Doch ook die nostalgici zullen blij zijn te merken dat Jacksons karakteristieke stem, die zijn successen die onmiskenbare eigenheid gaven, nog steeds intact is. Luister maar eens goed naar Made God laugh, dat net als die hits drijft op zijn vocalen, of naar Fabulous people dat erg vintage Joe Jackson is qua feel. 
Afsluiter See you in September is een bijna perfecte synthese van deze plaat en laat zien hoe goed Joe Jackson nog steeds is. Het maakt enkel maar benieuwd naar zijn nieuwe tour, die hem in november onder meer naar Antwerpen (Roma), Brussel (AB), Gent (Vooruit/nulnulvier), Rotterdam (Nieuwe Luxor), Eindhoven (Muziekgebouw), Groningen (De Oosterpoort) en begin december naar Amsterdam (Carré) brengt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via zijn website:

Terry Allen

Het vorige album van Terry Allen, Just like Moby Dick, vond ik het beste album van 2020 en ik schreef eerder dat jaar waarom die plaat zo goed was op deze blog. Ik ben dan ook bijzonder verheugd dat hij een nieuwe plaat heeft uitgebracht: Blood sucking maniacs. Die Blood Sucking Maniacs is de naam van zijn begeleidingsband op deze plaat en dat zijn niet alleen zijn vrouw Jo Harvey maar ook meerdere kinderen, kleinkinderen en andere familieleden. 
Het is dus een waar familie-album geworden, nu eens niet vol foto's maar vol songs. De nummers meanderen alle kanten op en waar Just like Moby Dick een erg toegankelijke plaat was, wordt hier van de luisteraar wat meer moeite gevraagd. Bij momenten krijg je immers parlando voorgeschoteld op een bedje van experimentele gitaarmuziek (A pogo is a logo) alsof Patti Smith en Sonic Youth een samenwerking aangingen. Natuurlijk (en gelukkig voor de gewoontedieren onder ons) overheersen de folksongs zoals het prachtige Down to the river waarop het echtpaar Terry en Jo Harvey een duet ten beste geeft waarin hun hoorbaar oudere stemmen de ster zijn. Ook Just pray ontroert door de schoonheid van het zachte gezang, dit keer van Terry en kleinzoon Calder. 
Tweeëntwintig songs schreef de familie bij elkaar, goed voor een uur afwisselende muziek. Want al blijft de folk centraal staan, met liedjes als Kru jam en Kru jam 2 (piano-jazzimprovisaties), Mahalabalapurem-poppa-oo-maumau (een tribaal klinkende trance-inducerende mantra) en Blues (een oldskool pianonummer dat aan Count Basie doet denken) laat deze familie zien dat ze van meerdere markten thuis zijn. Die laatste song is trouwens een opname van Terry's moeder Pauline, die overleed in 1984, uit de jaren 70. De foetale hartslag van achterkleinkind Lucky Marlo opent en eindigt het album.
Deze plaat is wat hardnekkiger dan Just like Moby Dick maar is niet minder mooi. Het is één van de geweldigste familiale samenwerkingen die ik ken en vertolkt prachtig hoe deze familie muziek ademt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via de Bandcamp-pagina van Terry Allen:

Jarboe

De samenwerking met het Gentse platenlabel Consouling in 2020 resulteerde in Illusory, een plaat waarover ik het hier al had. Het moet Jarboe ook bevallen zijn want voor haar nieuwste plaat, Sightings, koos ze opnieuw voor dit label. 
Net als Illusory is dit album geen hapklare brok noch een ontoegankelijke experimentele plaat geworden. Ook nu weer worden de vocalen niet enkel gebruikt om met woorden een boodschap te brengen, maar worden ze opnieuw benaderd als één van de instrumenten waarmee de artieste zorgvuldig een universum oproept. Of het door de hoes komt of niet, zou ik niet meteen kunnen zeggen: de eerste indruk die Sightings me geeft, is die van een door klanken en melodieën opgebouwde jungle waar je je met een machete doorhakt om uit te komen bij een open plek in het woud. De rijkdom die je daar te zien (en in dit geval dus vooral te horen) krijgt, slaat je met verbazing en laat je achter in verwondering. Het ruim acht minuten durende Choir and night fox ontvouwt zich als een exotische bloem die slechts om de zoveel jaar bloeit. Vireo serenade is bij uitstek die open plek, waarin de vireo, een geslacht zangvogels uit Zuid-, Centraal- en Noord-Amerika alsook Zuidoost-Azië, de totale vrijheid krijgt om zijn talenten te showen. Die demonstratie wordt aangevuld door Jarboe's stem, die zich net als de vogels woordenloos laat beluisteren. 
Dat Jarboe zich echter samen met de gastmuzikanten niet beperkt tot een sfeervolle en bij momenten serene, wordt duidelijk in afsluiter Of ancient memory oblivion, waarin een onderhuidse spanning een dreiging lijkt aan te kondigen op een explosie van agressie die nog net op tijd vermeden wordt. Eenzelfde gevoel kregen we ook al eerder bij Breathe, met gasten Freddy Murphy en Chiara Lee van wijlen de band Father Murphy. Met deze band bracht Jarboe in 2017 al de EP Jarboe/Father Murphy uit bij datzelfde Consouling.
Wie zichzelf de tijd gunt om dit prachtige album te ontdekken, zal merken dat Jarboe ook nu weer heel wat interessante details verstopte in de songs, waardoor je als luisteraar alweer lang kan genieten.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier via Consouling kopen:

The Twilight Sad

The Twilight Sad ken ik sinds hun album The Twilight Sad killed my parents and hit the road uit 2008 en passeerden al enkele malen op deze blog. Hun shoegaze heeft me altijd al kunnen bekoren en daar vormt hun  nieuwste worp, It's the long goodbye, geen uitzondering op. Songs als het geweldige Attempt a crash landing - theme en het openbloeiende TV people still throwing TVs at people zuigen je het muzikale universum van de Schotten in. Nummers beginnen op deze plaat wel vaker vrij rustig om uit te monden in een verzengende shoegazechaos zoals we die graag horen. Af en toe krijg je verrassende toetsen, zoals het elektronisch gedreven Waiting for the phone call. Het plezier dat dit album je verschaft, begint al vanaf opener Get away from it all en blijft aanhouden tot de laatste noot. 
Wereldschokkend is het niet en hun bekendheid dreigt ook nu weer niet groter te worden maar de consistentie van hun discografie verdient bewondering en een hoop méér fans. 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: