Twintig parels per maand: april 2026

 

Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

Retro review: Paperclip People

Het lijkt een eeuwigheid geleden maar ooit bezocht ik enkele jaren de Ten Days Off (die voorheen de Ten Days Of Techno heetten) in mijn geboortestad Gent. Ik kocht zelfs een abonnement voor de hele 10 (eigenlijk 11) dagen, die toen doorgingen in de oude, leegstaande bowlingzaal nabij het Gravensteen, die voor de gelegenheid omgedoopt was tot Star Building. Het leidde ertoe dat ik in die jaren ook techno-albums kocht van artiesten die er optraden en die ik goed vond. 
Eén van die aankopen was The secret tapes of Dr. Eich van Paperclip People, één van de vele alter ego's van Carl Craig (van wie ik ook een plaat kocht trouwens).
Het nadeel van techno-albums is dat de muziek erop in de regel gemaakt is voor een ander context dan je huiskamer. Techno hoort thuis op een dansvloer, in een club, in de nachtelijke uren, en de artiesten hebben die setting ook in gedachten bij het maken van de nummers. Toch is het mogelijk om een goed album vol techno te maken, als je de songs maar melodieus genoeg maakt zodat het niet gauw vervelend wordt. Enkel een opeenvolging van beats kan opzwepend zijn om op te bewegen, zeker wanneer je al in een zekere flow zit. Voor huiskamergenot is dat echter te weinig.
The secret tapes of Dr. Eich weet gelukkig wel stand te houden eens je gewoon thuis bent. Songs als Oscilattor, Throw en Floor zitten gewoon uitstekend in elkaar natuurlijk vormen ze daarmee uitstekende singles doch hier blijkt ook dat als ze samen een album moeten dragen dat toch ruim een uur omspant, ze de luisteraar geboeid te kunnen houden. Natuurlijk kan dat enkel omdat ook de songs errond goed zijn en naast de flow die zo belangrijk is bij techno (en dance in het algemeen) voldoende structuur en melodie hebben. En om de plaat meer dan een verzameling singles te laten vormen, dient er een eenheid in te zitten en die weet Carl Craig als Paperclip People als geen ander te realiseren.
Wie zich afvraagt in welke thuisomstandigheden zo'n techno-album dan  wel kan werken, wil ik suggereren om de plaat op te zetten tijdens huishoudelijke of doe-het-zelfklussen. Die vragen immers niet te opdringerige muziek waar je je toch goed bij voelt en de flow kan je helpen om die vloeienheid ook in je bewegingen te krijgen.

(De hoesafbeelding bovenaan is die van de versie die ik kocht, die gedeeltelijk gemixt werd door Carl Craig waardoor de songs nog meer aan elkaar hangen. Spotify gebruikt de gebruikelijke hoes van het niet-gemixte album) 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via Discogs: 

Joe Jackson

Hij wordt dit jaar 72 maar dat houdt Joe Jackson uiteraard niet tegen om zijn 22e studioplaat uit te brengen. Met Hope and fury bewijst de muzikant die amper nog introductie behoeft dat hij ook in 2026 relevant blijft en klaar is om ook de huidige jonge generatie voor zich te winnen.
De complexiteit en de suggestie van exotische muziekstijlen van opener Welcome to Burning-By-Sea vormen daarbij alvast een meer dan verdienstelijke bijdrage. Zelf beschrijft Joe Jackson deze plaat als "Latin-jazz-funk-rock" en de Latin invloed is duidelijk hoorbaar, onder meer in I'm not sorry. De muziek die op deze plaat gebracht wordt, is duidelijk van een ander kaliber dan zijn vroegere hits en dat is wat mij betreft een pluspunt, want enkel pure nostalgici zitten te wachten op herhalingen van oude succesnummers. Doch ook die nostalgici zullen blij zijn te merken dat Jacksons karakteristieke stem, die zijn successen die onmiskenbare eigenheid gaven, nog steeds intact is. Luister maar eens goed naar Made God laugh, dat net als die hits drijft op zijn vocalen, of naar Fabulous people dat erg vintage Joe Jackson is qua feel. 
Afsluiter See you in September is een bijna perfecte synthese van deze plaat en laat zien hoe goed Joe Jackson nog steeds is. Het maakt enkel maar benieuwd naar zijn nieuwe tour, die hem in november onder meer naar Antwerpen (Roma), Brussel (AB), Gent (Vooruit/nulnulvier), Rotterdam (Nieuwe Luxor), Eindhoven (Muziekgebouw), Groningen (De Oosterpoort) en begin december naar Amsterdam (Carré) brengt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via zijn website:

Terry Allen

Het vorige album van Terry Allen, Just like Moby Dick, vond ik het beste album van 2020 en ik schreef eerder dat jaar waarom die plaat zo goed was op deze blog. Ik ben dan ook bijzonder verheugd dat hij een nieuwe plaat heeft uitgebracht: Blood sucking maniacs. Die Blood Sucking Maniacs is de naam van zijn begeleidingsband op deze plaat en dat zijn niet alleen zijn vrouw Jo Harvey maar ook meerdere kinderen, kleinkinderen en andere familieleden. 
Het is dus een waar familie-album geworden, nu eens niet vol foto's maar vol songs. De nummers meanderen alle kanten op en waar Just like Moby Dick een erg toegankelijke plaat was, wordt hier van de luisteraar wat meer moeite gevraagd. Bij momenten krijg je immers parlando voorgeschoteld op een bedje van experimentele gitaarmuziek (A pogo is a logo) alsof Patti Smith en Sonic Youth een samenwerking aangingen. Natuurlijk (en gelukkig voor de gewoontedieren onder ons) overheersen de folksongs zoals het prachtige Down to the river waarop het echtpaar Terry en Jo Harvey een duet ten beste geeft waarin hun hoorbaar oudere stemmen de ster zijn. Ook Just pray ontroert door de schoonheid van het zachte gezang, dit keer van Terry en kleinzoon Calder. 
Tweeëntwintig songs schreef de familie bij elkaar, goed voor een uur afwisselende muziek. Want al blijft de folk centraal staan, met liedjes als Kru jam en Kru jam 2 (piano-jazzimprovisaties), Mahalabalapurem-poppa-oo-maumau (een tribaal klinkende trance-inducerende mantra) en Blues (een oldskool pianonummer dat aan Count Basie doet denken) laat deze familie zien dat ze van meerdere markten thuis zijn. Die laatste song is trouwens een opname van Terry's moeder Pauline, die overleed in 1984, uit de jaren 70. De foetale hartslag van achterkleinkind Lucky Marlo opent en eindigt het album.
Deze plaat is wat hardnekkiger dan Just like Moby Dick maar is niet minder mooi. Het is één van de geweldigste familiale samenwerkingen die ik ken en vertolkt prachtig hoe deze familie muziek ademt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via de Bandcamp-pagina van Terry Allen:

Jarboe

De samenwerking met het Gentse platenlabel Consouling in 2020 resulteerde in Illusory, een plaat waarover ik het hier al had. Het moet Jarboe ook bevallen zijn want voor haar nieuwste plaat, Sightings, koos ze opnieuw voor dit label. 
Net als Illusory is dit album geen hapklare brok noch een ontoegankelijke experimentele plaat geworden. Ook nu weer worden de vocalen niet enkel gebruikt om met woorden een boodschap te brengen, maar worden ze opnieuw benaderd als één van de instrumenten waarmee de artieste zorgvuldig een universum oproept. Of het door de hoes komt of niet, zou ik niet meteen kunnen zeggen: de eerste indruk die Sightings me geeft, is die van een door klanken en melodieën opgebouwde jungle waar je je met een machete doorhakt om uit te komen bij een open plek in het woud. De rijkdom die je daar te zien (en in dit geval dus vooral te horen) krijgt, slaat je met verbazing en laat je achter in verwondering. Het ruim acht minuten durende Choir and night fox ontvouwt zich als een exotische bloem die slechts om de zoveel jaar bloeit. Vireo serenade is bij uitstek die open plek, waarin de vireo, een geslacht zangvogels uit Zuid-, Centraal- en Noord-Amerika alsook Zuidoost-Azië, de totale vrijheid krijgt om zijn talenten te showen. Die demonstratie wordt aangevuld door Jarboe's stem, die zich net als de vogels woordenloos laat beluisteren. 
Dat Jarboe zich echter samen met de gastmuzikanten niet beperkt tot een sfeervolle en bij momenten serene, wordt duidelijk in afsluiter Of ancient memory oblivion, waarin een onderhuidse spanning een dreiging lijkt aan te kondigen op een explosie van agressie die nog net op tijd vermeden wordt. Eenzelfde gevoel kregen we ook al eerder bij Breathe, met gasten Freddy Murphy en Chiara Lee van wijlen de band Father Murphy. Met deze band bracht Jarboe in 2017 al de EP Jarboe/Father Murphy uit bij datzelfde Consouling.
Wie zichzelf de tijd gunt om dit prachtige album te ontdekken, zal merken dat Jarboe ook nu weer heel wat interessante details verstopte in de songs, waardoor je als luisteraar alweer lang kan genieten.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier via Consouling kopen:

The Twilight Sad

The Twilight Sad ken ik sinds hun album The Twilight Sad killed my parents and hit the road uit 2008 en passeerden al enkele malen op deze blog. Hun shoegaze heeft me altijd al kunnen bekoren en daar vormt hun  nieuwste worp, It's the long goodbye, geen uitzondering op. Songs als het geweldige Attempt a crash landing - theme en het openbloeiende TV people still throwing TVs at people zuigen je het muzikale universum van de Schotten in. Nummers beginnen op deze plaat wel vaker vrij rustig om uit te monden in een verzengende shoegazechaos zoals we die graag horen. Af en toe krijg je verrassende toetsen, zoals het elektronisch gedreven Waiting for the phone call. Het plezier dat dit album je verschaft, begint al vanaf opener Get away from it all en blijft aanhouden tot de laatste noot. 
Wereldschokkend is het niet en hun bekendheid dreigt ook nu weer niet groter te worden maar de consistentie van hun discografie verdient bewondering en een hoop méér fans. 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Help(2)

Picture: By War Child - https://music.apple.com/gb/album/help-2/1870313498, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=82189131

In 1995 werd het album Help uitgebracht als een liefdadigheidsplaat voor War Child, een organisatie die hulp bood (vooral aan kinderen) in door oorlog getroffen gebieden. Toen ging het in de eerste plaats om Bosnië-Herzegovina, dat in een bloedige oorlog die het uiteenvallen van Joegoslavië markeerde, zwaar getroffen werd. Die plaat bevatte songs van Britse en Ierse artiesten waarvan sommigen op de top van hun succes stonden en sommigen samenwerkten met onverwachte gasten: Oasis liet zich bijstaan door Kate Moss en Johnny Depp, KLF nam onder de naam One World Orchestra na 2 jaar stilte nog eens een song op en verder kon je je ook laven aan nummers van Sinéad O'Connor, The Stones Roses, Radiohead, Massive Attack,...
Nu is er Help(2) waarop een even indrukwekkend lijstje hedendaagse artiesten bijdragen. De aanleiding dit keer werd gevormd door de Israëlische oorlog/genocide in Gaza. Zonder hier verder in te willen gaan op die aanleiding, ga ik me vooral concentreren op de songs op deze plaat.
Eén van de verrassende hoogtepunt komt van Black Country, New Road met Strangers, een nummer dat opmerkelijk vertrouwd klinkt hoewel ik deze band eigenlijk alleen van naam en faam ken. Ik ben ook een grote fan van de cover van Universal soldier (van Donovan) die Depeche Mode hiervoor maakte. Ook Olivia Rodrigo brengt samen met Blur-gitarist Graham Coxon een indrukwekkende cover: The book of love van The Magnetic Fields. 
Dat Pulp in goede doen is viel al te horen op hun vorig jaar verschenen plaat More en wordt hier nog eens bevestigd met Begging for change. Fontaines D.C. weet een eigen draai te geven aan Black boys on mopeds, een politiek helaas nog steeds actueel nummer van Sinéad O'Connor. Ook Arooj Aftab en Beck verrassen met nog eens een cover van Lilac wine van Broadway-ster James Shelton (in navolging van o.a. Nina Simone, Jeff Buckley, Katie Melua, The Walkabouts en Dave Gahan met Soulsavers).
Alle songs overlopen zou ons te ver leiden dus moet hier volstaan dat er geen enkel zwak moment op deze plaat te vinden valt en dat alle bijdragers duidelijk hun best gedaan hebben. Dit album kopen is niet alleen goed voor uw oren, maar ook voor uw geweten. 

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van War Child:

The Sophs

Het zestal The Sophs uit Los Angeles debuteert met Goldstar, een plaat die ze op 25 april live komen voorstellen in de AB in Brussel. Gezien frontman Ethan Ramon zelf openlijk zegt dat hij wil stelen, lenen en plagiaat plegen, mag je daar een ambitieuze band verwachten die erg herkenbaar klinkt. Wanneer je bovendien weet dat de muzikanten aan wie ze zich spiegelen variëren van Muse, My Chemical Romance, Panic! At The Disco tot The White Stripes en Ben Folds zonder piano, dan worden de verwachtingen hooggespannen.
Helaas is het adagium "less is more" hen blijkbaar niet echt bekend, want de songs springen alle kanten uit en het is allemaal wat véél. En soms wordt het zelfs wat flauw, zoals in The told me jump, I say how high (té vette knipoog naar Rage Against The Machine) dat met een vorm van spoken word geplakt op gitaren probeert te charmeren tot het ineens abrupt afgebroken wordt.
De ideeën op deze plaat zijn niet mis maar het geheel mist een overkoepelen idee, of het moesten de soms puberale lyrics zijn. 
Er zijn slechtere manieren voor jongeren denkbaar om zich te amuseren, dat is zeker.  Als deze band de rem vindt en een richtingsbord, staan ons nog mooie dingen te wachten maar totnogtoe beschouwen we hen met Goldstar tot een sympathieke bende waar muziek in zit (pun intended), die eens iemand ze stroomlijnt, écht zal weten te bekoren.

Je kan hun volledige debuut hieronder beluisteren en kopen via hun website of hun Bandcamp-pagina:

Kim Gordon

De muziek waarop Kim Gordon ons op haar recentere plaatsen vergast, klinkt duisterder maar ook meer gericht dan die van Sonic Youth, waarvan ze één van de boegbeelden vormde. Waar die band volop experimenteerde met soms vreemde bokkensprongen tot gevolg, lijkt er een consistente lijn te lopen door haar vorige albums en het nieuwe Play me.
Die doorlopende sound die past bij donkere hiphop en grime vormt de achtergrond voor zang die aanleunt bij parlando. Kim Gordon weet daarmee voortdurend een spanning op te roepen die onder de huid kruipt. Zo claustrofobisch als Busy bee is het gelukkig niet de hele tijd, al boren de diepe bassen in Subcon ook visioenen van ondergrondse tunnels aan.
Kim Gordon zagen wij al sinds de jaren negentig als één van de meest intense rock chicks, een vrouw om te bewonderen en tegelijk te vrezen, en ook op eigen vleugels bewijst ze die reputatie niet zonder reden verworven te hebben.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:

Gorillaz

Sinds Damon Albarn en Jamie Hewlett in 1998 de virtuele band Gorillaz in het leven riepen, hebben ze met wisselend succes intrigerende muziek op de wereld losgelaten. Vooral de eerste platen bevatten singles die tot het beste van de vroege 21e eeuw behoren. Daarna vergleden ze een beetje en werd de interesse in hun recenter werk wat minder, maar middels een uitgekiende strategie proberen ze voor The mountain eenzelfde enthousiasme als weleer op te werken. In de pr-campagne ligt, zoals helaas nodig in deze AI-tijden, de nadruk op het feit dat ze echte muziek maken met echte mensen en echte instrumenten en dat de bijhorende animatiefilm evenmin met AI gemaakt werd.
Het maakte echter dat ik met enige scepsis hun nieuwe plaat ging beluisteren. Gelukkig wisten ze mijn argwaan om te toveren in milde bewondering.
Op The mountain passeren net als op vorige albums heel wat bekende namen: Bobby Womack, Sparks, acteur Dennis Hopper, Tony Allen, Idles, Johnny Marr, Omar Souleyman, Mark E. Smith,... Onder hen bemerk je zelfs wat namen van mensen die intussen het tijdelijke voor het eeuwige verruild hebben. Die pleiade aan gastmuzikanten zou een gefragmenteerde plaat hebben kunnen opleveren, die eerder klinkt als een verzameling singles dan een congruente, aaneenhangende plaat. Nog meer dan Albarn en Hewett zelf weten de muzikanten met Indische roots, zoals Anoushka Shankar (jawel, dochter van), een rode draad doorheen de 15 songs te weven.
De Blur-frontman en de animator verloren beiden hun vader en dat bepaalde heel erg de sfeer van deze plaat (en de bijhorende 8 minuten durende animatiefilm die hierbij hoort en die zeker de moeite van het bekijken waard is). Ze gingen immers beiden het Indische subcontinent ontdekken om daar te rouwen én zichzelf te vinden (als waren ze deelnemers aan een TV-programma). Die in Indische muziektradities gedrenkte songs geven een draai aan hun repertoire die goed uitpakt. De titelsong is daarvan een uitstekend voorbeeld: de kalmte die opgeroepen wordt door de sitar en andere exotische instrumenten neemt je bij de hand en opent als een deur van Sesam's grot een nieuwe wereld waarin wat erna volgt, zich thuisvoelt en jou als luisteraar omhelst. 
Hoogtepunten zijn er voldoende. The happy dictator heeft het jolige Britse dat de meest poppy songs van Blur indertijd kenmerkte. Orange county wordt opgevrolijkt én gedragen door gefluit. Wat meer tijd om open te bloeien heeft The manifesto nodig, dat, op het juiste moment beluisterd, een heel dansbaar nummer blijkt. Delirium hoort thuis in het rijtje singles zoals Dare en Feel good inc, dankzij de zeer gewaardeerde postume (?) bijdrage van Mark E. Smith (The Fall). 
Boven alle andere goeie songs steekt voor mij Damascus er nog met kop en schouders bovenuit. De ook al overleden Omar Souleyman weet met zijn typische dabka (Syrische feestmuziek) de song een swing te verlenen die onweerstaanbaar blijkt: je zou me eens moeten zien dansen in de living!
The Mountain is een gebalanceerd geheel geworden dat zoals eerder aangegeven bijeengehouden wordt door de muzikanten met Indische roots en zo de openbaringen die het tweetal in Indië kregen aan ons doorgeeft. 

Je kan het album hieronder volledig beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:   

Bonnie 'Prince' Billy

Will Oldham leerde ik kennen ten tijde van Palace Brothers (waarop hij qua artiestennaam nog ging variëren met Palace Music, Palace Songs en gewoonweg Palace). Daarna maakte hij ook onder eigen naam de plaat Joya maar zijn carrière nam pas echt een (relatieve) vlucht vanaf I see a darkness, waarop hij zichzelf voor het eerst Bonnie 'Prince' Billy noemde. Zijn albums onder die naam zijn bijna niet bij te houden, het betreffen soms ook herwerkingen van oudere nummers. En nu is er dus alweer een nieuwe plaat: We are together again.
Door zijn soms bijzondere manier van zingen en zijn bijwijlen lijzige, slepende stem zijn de platen die hij al uitbracht niet altijd even toegankelijk en daarom noemde ik de vlucht die hij nam ook relatief, want een echte hit zit er niet meteen in. Wel verleende Johnny Cash hem op de derde American recordings de eer om de titelsong uit I see a darkness te coveren. We are together again valt meteen op als misschien wel de meest toegankelijke plaat die ik van de man al hoorde (al heb ik meerdere albums door omstandigheden wat gemist destijds).
Bonnie 'Prince' Billy wordt door meerdere muzikanten geholpen in het verwezenlijken van die toegankelijkheid en van hen allen mogen de drie zangeressen van Duchess het meeste krediet opstrijken. Zowel in opener Why is the lion? als Strange trouble bedden hun stemmen de zang van Will Oldham in als een berg donsveren. De gastbijdragers komen allen uit de omgeving in Ohio rond Louisville en die samenwerking met lokale artiesten die eenzelfde culturele en muzikale oorsprong kennen, noemt hij zelf zijn "Louisville-first" aanpak. Wat je al luisteraar als resultaat daarvan hoort, is een hechte groep muzikanten wiens neus in dezelfde richting staat. Het levert een album op met tien sterke songs die een stevig geheel vormen en die de nieuwe luisteraars die Bonnie 'Prince' Billy nu pas ontdekken, zeker kunnen overtuigen. Alleen al mijn favoriet (Everybody's got a) Friend like Joe is zo'n song die je meteen inpakt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Gelezen (163)

Zwarte zomer - Tea Tupajic

Tea Tupajic overleefde de gruwel van Srebrenica, waar Serviërs in de jaren negentig de Nederlands soldaten van de VN-vredesmacht belegerden en alle Bosnische jongens en mannen vermoordden. Twintig jaar later sprak ze met meer dan honderd van de Dutchbat-veteranen en verwerkte hun verhalen niet alleen tot een toneelstuk maar ook tot dit boek, dat via doorgaans korte fragmenten uit het leven toen en nu van de Dutchbatters (samengeweven tot zes prototypische personages) de dagelijkse realiteit daar tastbaar maakt. Ze slaagt er in om "de banaliteit van het kwaad" dichtbij te brengen, de terloopsheid van de gruwelijke ontwikkelingen. Het boek confronteert omdat het de laffe houding van het Westen zo zichtbaar maakt in de kleinste details. 

Open ogen - Remco Campert

In de dichtbundel Open ogen uit 2018 kiest Remco Campert voor grote toegankelijkheid van zijn gedichten, met weinig moeilijke woorden, met vaak korte gedichten en met een vlotte leesbaarheid. Dat zorgt ervoor dat de gedichten over het geweld in de wereld (de aanslagen in Brussel, de Syrische burgeroorlog, de haat tegen vluchtelingen,...) des te harder binnenkomen. Ze zijn niet omfloerst, verhullen de gruwel niet (en tonen die ook niet exhibitionistisch en sensatiezoekend) en treffen ze zo raak dat zelfs de slechte verstaander begrijpt wat Campert wil zeggen. Aangrijpend is bijvoorbeeld het gedicht over dat jongentje (van die iconische foto) die dood op het strand ligt, een kleuter verongelukt bij de oversteek over de Middellandse Zee.
Tussen deze ogen openende gedichten onderzoekt Remco Campert ook in meerdere gedichten het wezen van de poëzie zelf, als een dichter die zijn eigen métier in de handen neemt, langs alle kanten bekijkt en zo de essentie ervan tracht terug te vinden.
Deze bundel is een erg mooie verzameling gedichten die ook wie niet thuis is in de poëzie, kan aanspreken. Zeker wanneer de actualiteit (van toen, maar helaas nog steeds actueel) het onderwerp vormt, raakt hij evengoed het hart van de niet-poëzielezer. 

Een visje bij de thee: drieëntwintig verhalen en achtenzestig versjes uit eenentwintig boeken - Annie M.G. Schmidt

Een visje bij de thee is een bundeling van 23 verhalen en 68 gedichten van de gevierde Nederlandse auteur Annie M.G. Schmidt, met wie iedereen van mijn generatie opgroeide, zelfs hier in Vlaanderen. En mensen als ik geven graag het stokje door aan de volgende generatie. Toen mijn kinderen klein waren, las ik voor uit de grote gedichtenbundel van haar, 's avonds voor het slapengaan. Willekeurige bladzijden werden gekozen en ik las voor, af en toe dezelfde gedichten (diegene die het meest succes hadden). Jip en Janneke en Pluk van de Petteflet, ook grote voorleesfavorieten in veel gezinnen, heb ik hen nooit gedeclameerd. Maar ik heb nog steeds dierbare herinneringen, zowel uit mijn eigen kindertijd als uit de hunne, aan die leuke gedichten.
Het was dus nostalgie die me dit boek in Nederland tweedehands liet kopen en nu het boek uit is, kan ik alleen maar eerlijk bekennen dat ik nog steeds enorm genoot van de losse verhaaltjes en de gedichten die in deze bloemlezing zijn samengebracht. Want hoewel ze voor kinderen bedoeld zijn, weten ze ook de volwassenen te bekoren. Er is natuurlijk die mooie speelse taal die Schmidt hanteert, vol grappige rijmen en hier en daar zelf verzonnen woorden. Maar inhoudelijk blijven de verhaaltjes die intussen ruim een halve eeuw oud zijn vaak verrassend fris. Zo vertelt Het fornuis moet weg! over een meisje dat timmervrouw wil worden en een jongentje huisman. Ze bevragen heel wat volwassenen en de één roept dat het niet kan omdat God het niet wil en de ander dat het niet kan omdat het tegen de natuur is, maar door samen met een volwassene logisch na te denken, komen ze tot het besluit dat iedereen best datgene doet wat hij of zij het liefste wil. Annie M.G. Schmidt schotelt die wijsheid niet zomaar voor, nee, ze beschrijft het denkproces van de kinderen en de volwassenen waarmee ze overleggen, en zo wordt het besluit ook voor kinderen goed en helder onderbouwd.
Annie M.G. Schmidt laat in al haar gedichten en haar verhaaltjes een grote liefde voor kinderen zien, waarbij ze soms de heersende normen (over braaf en stout, in die tijd) laat vertegenwoordigen door menselijke en dierlijke personages, maar soms ook gewoon het ondeugende dat in elk kind zit, ruimte geeft.
Soms hebben kinderen en zelfs volwassenen iemand nodig die beide polen in zulke mooie taal een plaats geeft, vroeger, vandaag en in de toekomst. 

In aanwezigheid van Schopenhauer - Michel Houellebecq

Als ik vergeten zou zijn waarom ik niet graag filosofie lees, dan weet ik het dankzij dit boek weer. Filosofie lezen vraagt een intellectuele inspanning die ik op zich wel bereid ben te leveren indien de opbouw zorgvuldig gebeurt zodat ik als lezer kan volgen, maar te vaak dient elk woord uitgebreid gedefinieerd te worden met weer nieuwe te definiëren woorden, zodat de draad algauw bedolven raakt onder een kluwen waar een kat staart noch kop noch eigen jongen in terugvindt.
Dat is helaas ook het geval in dit boek, dat uiteenvalt in twee delen. Er is immers eerst een uitgebreid voorwoord van de vertaler, Martin de Haan, dat ruwweg een derde van het boekje in beslag neemt. Hoewel ik graag de boeken van Michel Houellebecq heb gelezen, kreeg ik door dit voorwoord het gevoel me amper nog iets te herinneren van zijn romans. De vertaler probeert de evolutie in het denken van Houellebecq te schetsen van een fervente aanhanger van Schopenhauer en grote criticus van Wittgenstein tot positivist à la Comte en daarmee nuanceerder van Schopenhauers ideeën. Hij put hiervoor ruimschoots uit teksten van Houellebecq maar die zijn vaak zo ontdaan van de context van het verhaal waarin ze voorkomen (of de essasys) dat ze nauwelijks herinneringen oproepen aan waarover het boek ging waaruit ze komen.
Houellebecqs eigen tekst In aanwezigheid van Schopenhauer is wat dat betreft minder confronterend maar vertoont toch ook het euvel dat in mijn ogen zoveel Franse literatuur kenmerkt: het intellectuele spel (o.a. met de taal en met het denken) primeert te vaak over de inhoud. Dat euvel weet hij nochtans in zijn romans prima te vermijden, maar hier is het bij momenten moeilijk volgen voor lezers die zoals ik niet echt vertrouwd zijn met de werken van de filosofen zelf en enkel een synoptische kennis hebben van hun denkbeelden.
Gelukkig heeft Houellebecq ook in deze tekst nog steeds de volle beschikking over zijn kwaliteiten als schrijver en zijn perfect aanvoelen van wat ik een pre-postapocalyptische tijdsgeest zou durven noemen.  

Puscifer

James Maynard Keenan, ooit enig vast lid van Puscifer, ken je vast wel als zanger en frontman van Tool en hopelijk ook van A Perfect Circle. Intussen zijn Matt Michel en Carina Round ook gepromoveerd tot vaste leden en Normal isn't staat heden te boek als het vijfde studio-album van het trio.
Nu zijn de platen (én wereldbeeld) van Keenan zelden rooskleurig en dat geldt ook voor deze nieuwe plaat, doch verrassend genoeg is ze in bitterder tijden dan toen Existential reckoning vijf jaar geleden uitkwam, net iets minder donker, genuanceerder en -"dare we say it?"- hoopvoller. De hoopvolle boodschap die misschien wel als rode draad doorheen de plaat loopt, is dat beschavingen een kwestie van eb en vloed zijn, tenminste als we in moeilijke tijden onze liefde niet verliezen en haat niet de beslissende emotie laten zijn. Die terugkerende beweging van samenlevingen wordt het duidelijkst in Pendulum, dat baadt in een Sisters Of Mercy-sfeertje. Die sfeer komt ook al eerder in The quiet parts om de hoek kijken. 
Wat vooral opvalt, is de grotere subtiliteit die van de elf songs geen langgerekte kopstoot maakt, maar net ook rust biedt. Zo kent opener Thrust meer momenten van achteruitleunen vooraleer weer toe te slaan dan je zou verwachten. The algorithm, een kritische aanval op hoe sociale media momenteel werken, vertaalt de kwaadheid niet in beuken en stoten, zoals Keenan dat vaak wel doet bij Tool. We houden hier ook wel van Mantastic, dat het soort toxische masculiniteit dat Andrew Tate en consoorten propageert, fileert. 
Dat je van deze plaat vrolijk gaat huppelen door je living is weinig waarschijnlijk. Deze relatief toegankelijke plaat beantwoordt dit bizarre tijdsgewricht onder Trump II wel op een manier die niet verlamt, maar in het beste geval aanzet tot ieders eigen kleine weerstand in goede daden, liefde en mededogen met de medemensen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

't Molenhuis concert: Vincent Coomans

 

Samen met mijn lief had ik Vincent Coomans met zijn band al live gezien in november toen hij zijn pas in januari uitgebrachte, nieuwe plaat voorstelde in de 4AD in Diksmuide. Ik blogde toen nog niet opnieuw en schreef dus geen verslag. Intussen schreef ik wat ik vind van die plaat, Dark dog, hier. En gisteren zag ik de groep rond de Kortrijkzaan dus opnieuw optreden, in de gezellige en drukke herberg 't Molenhuis in Vichte.

Op een krapper podium dan in Diksmuide en tegen het geroezemoes in van een deel van het publiek dat daar toevallig was, met andere bedoelingen dan naar een concert luisteren, wisten de zes muzikanten opnieuw te overtuigen. Soms brachten ze de songs uit die plaat met zijn allen samen, sommige liedjes bracht Vincent solo of met ondersteuning van slechts een deel van de band. Tussen de nummers door probeerde hij het geroezemoes van sommigen te overstemmen om te duiden hoe de plaat tot stand was gekomen, waarover ze ging (of bepaalde songs gingen) en wie er aan had bijgedragen, inclusief zijn eigen dochtertje, dat al spelend mee had gemusiceerd en gezongen op sommige liedjes zoals die op plaat verschenen. We kregen een heel pakkende versie te horen van titel- én sleutelsong Dark dog, die de herberg wél stil kreeg. Ondanks de moeilijke periode waarin de plaat ontstond, weet de band zeker live ook het plezier over te brengen dat onderdeel uitmaakt van die spanning (in het contrast met de verdrietige momenten en gevoelens waarover het ook gaat). Dat plezier was heel erg hoorbaar op nummers als It is tough en Only sun can kill what's sad. Zulke momenten zorgden voor ademruimte voor het publiek (én de band, veronderstel ik).

Er kwamen ook enkele oudere nummers aan bod, zoals concertopener Desire en het al uit 2020 stammende One way love. Ook bisnummer Slow down is terug te vinden op het vorige album en werd hier intiem akoestisch gebracht door de bandleden die rond een tafel tussen het publiek gingen zitten en ons allen uitnodigden om mee te zingen.

Damberd concert: Bazz Normann

Wie Het Damberd op de Gentse Korenmarkt (zoals ik) vooral nog kent als jazzcafé (en voorheen blijkbaar zelfs nog hippiecafé), zal gisteren vreemd opgekeken hebben toen hij er een optreden zag van de vierkoppige band Bazz Normann. Dit kwartet, klassiek bestaand uit drummer, bassist, gitarist en zangeres, bracht immers geen jazzklanken voort, maar eighties en nineties alternative rock.
De invloeden waren duidelijk hoorbaar: new-wave en punk, maar dus ook de alternative rock van bands als Magnapop, Lush en Sugar. De zangeres serveerde bij de sterk door de ritmesectie (en vooral de bas) gedreven nummers een stem die varieerde tussen het gespeeld onschuldige van Blondie en de krachtige vocalen van Skin (Skunk Anansie). Het viertal bracht voornamelijk eigen nummers maar speelde ook een cover van Sisters Of Mercy (Alice), die het origineel alle eer aandeed. 
Er werd dus geput uit de reeds verschenen EP en het full-album Days to remember. De zangeres kondigde aan dat de band binnenkort voor de derde maal de studio induikt en daarop brachten ze het nieuwe nummer The party man.

Tommorow immortal vormde een fijn bisnummer waarop de groep door een enthousiast publiek nogmaals het podium opgejouwd werd en ze dan The party man nog eens hernamen. 

Twintig parels per maand: februari 2026

We presenteren weer elke maand twintig lukraak gekozen parels en dit zijn de keuzes voor deze maand:

1.My girl - The Rolling Stones: de mij bekendste versie is natuurlijk die van The Temptations maar deze cover door de Stones mag er zeker ook zijn

2. I'm gonna be warm this winter - Connie Francis: eigenlijk een kerstliedje maar zo jolig en zo geldig voor de hele winter dat het ook nu nog kan

3. Materials made from the blood - Five Green Moons: de man achter Five Green Moons is Justin Robertson, een britse DJ die ons eerder al vermaakte als Lionrock (met o.a. de single Fire up the shoesaw). Dit komt uit de eerste plaat, Moon 1, uit 2024, die vorig jaar een opvolger kreeg in -zoals te verwachten- Moon 2

4. The heat - Jungle: dit komt uit de debuutplaat van de Londenaars

5. How can you luv me - Unknown Mortal Orchestra: een fantastisch futurisch gebouw siert de hoes van de titelloze plaat uit 2011 waaruit dit nummer komt

6. Bum bum bum - Cass McCombs: deze Californische singer-songwriter maakt nooit saaie, laat staan slechte platen, en is een favoriete metgezel in de auto

7. Sleeper car - Mike Reid & Joe Henry: de Amerikaan Joe Henry leerde ik kennen met het geweldige album Civilians. Naast zijn eigen platen produceerde hij ook meerdere platen van andere artiesten, waaronder 3 Grammy-winnaars. In september vorig jaar bracht hij samen met countryzanger Mike Reid Life and time uit

8. I don't wana disappear - Malcolm Holcombe & Iris DeMent: de in 2024 overleden Malcolm Holcombe zag ik ooit live in een muziekcafé in Haren (Brussel). Ik kocht er zijn toen recentste plaat en bleef hem altijd wel een beetje volgen. Hier brengt hij een mooi duet met Iris DeMent

9. 500 miles away from home - Bobby Bare: we keren nog eens terug naar de sixties met deze countryballad

10. Horror head - Curve: ik kocht Döppelganger van Curve na het zien van de fantastische hoes met allemaal uit elkaar gehaalde poppen en hoorde kort erna deze single daaruit meermaals op Studio Brussel. Deze band kende zijn hoogdagen in het begin van de jaren negentig en hield ermee op in 2005, na vijf albums. Eigenlijk vind ik enkel Döppelganger echt de moeite

11. Lunacy - Swans: met The seer wisten Swans mijn enthousiasme voor de band een serieuze boost te geven. Dit nummer daaruit durft op onverwachte momenten wel eens in mijn hoofd te gaan zitten als een bizarre oorworm.

12. Movie (never made) - Silver Mt. Zion: He has left us alone but shafts of light sometimes grace the corners of our room is één van die geweldige ontdekkingen ooit in de bib van Gent (toen die nog niet in De Krook zat). Ik leende het enkel en alleen op basis van de intrigerende hoes, want van de band had ik nog nooit gehoord. Intussen hebben ze al heel wat uiteenlopende bandnamen versleten maar hun muziek wist me telkens te bekoren

13. Old town road - Lil Nas X: in de VS zette dit hiphop-countrynummer de hele country-scene op zijn kop, waar puristen uiteraard schande spraken van de manier waarop Lil Nas X hun (wit) genre "besmette" met een toch wel erg zwarte subcultuur

14. Alors on danse (Dubdogz remix) - Stromae: de eerste hit van Stromae, maar hier in een remix door Dubdogz, een Braziliaans electronica-duo

15. Baddadan - Chase & Status: toen drum 'n bass in de vroege jaren negentig langzaam populairder werd, ging ik met heel veel plezier naar d&b-fuiven. Dat deed ik nog steeds toen vanaf 2003 Chase & Status hun plek veroverden en intussen groeiden ze uit tot één van de populairste artiesten binnen het genre, waarvan ik zelfs vermoed dat ook mijn stiefdochters met volle overtuiging staan te dansen op hun muziek

16. Teachers - Daft Punk: op debuut Homework staat ook deze ode aan al hun helden. De broers Dewaele brachten in 2005 een eigen versie uit op basis van hetzelfde idee en vernoemde hún helden (terug te vinden op Nite versions

17. Weight off - Kaytranada & Badbadnotgood: ik reviewde vroeger voor het online magazine Indiestyle. Eén van de (voor de rest vooral persoonlijke en gezondheids-) redenen waarom ik op een bepaald moment stopte, was dat ik merkte dat ik de voeling wat verloor met de evoluties binnen de alternatieve muziek. Ik reviewde voornamelijk nog artiesten en genres die ik al kende en waagde me amper nog aan nieuwere stromingen en artiesten, al bleef ik wel volgen wat mijn collega's zoal recenseerden en af en toe beluisterde ik dat ook. En zo ontdekte ik o.m. Kaytranada en Badbadnotgood, die op  dit nummer samenwerken

18. Life is sweet (Daft Punk remix) - The Chemical Brothers: op de soundtrack van de film Nowhere vind je deze versie van Life is sweet, een herwerking van een vroege single (uit debuut Exit planet dust) die hier onherkenbaar is

19. All is love - Karen O & The Kids: ook deze song komt uit een soundtrack, namelijk die van Where the wild things are. Karen O kan je ook kennen als zangeres van Yeah Yeah Yeahs

20. Keep slipping away - A Place To Bury Strangers: we eindigen met shoegaze van deze groep uit New York, die ik in 2012 live zag in De Kreun (tegenwoordig Wilde Westen) in Kortrijk

Beluister hieronder de volledige playlist: 

Megadeth

De grote namen in de metal zoals Iron Maiden, Slayer, Judas Priest, Mötley Crüe,... zijn lang aan mij voorbijgaan en dat geldt ook voor Megadeth. Toen ik ook metal ging beluisteren, waren het bands als Pantera en Sepultura die het mooie weer maakten en me overtuigden. In hun kielzog volgden voor mij o.a. Prong, Mastodon, Baroness, Dool, Type O Negative en uiteraard Amenra. Ik beken dus alvast maar dat ik de eerdere platen van de Amerikaanse band nooit echt goed beluisterd heb. Het is pas door een tip van een kennis dat ik deze nieuwe plaat die titelloos bleef, een kans gaf.
Het is al meteen vanaf opener Tipping point duidelijk dat ik die kennis dankbaar mag zijn. Gitaren en drums geven meteen van katoen en zullen dat de komende 45 minuten blijven doen. Zanger Dave Mustaine zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Misschien is dat niet zo verwonderlijk, gezien hij zelf het einde van de band, met afscheidstournee, aankondigde. Nog één keer knallen en op een hoogtepunt stoppen, is daarbij zijn betrachting. Ook I don't care is een opzwepende song waar ik nog regelmatig naar terug wil luisteren. 
Niet alles op deze plaat blijkt echter even geweldig. Hey God?! stijgt amper boven de middelmatigheid uit maar wordt gelukkig wel gevolgd door het gaspedaal induwend Let there be shred. Another bad day klinkt zowaar alsof er verleidelijk naar de hitparade geknipoogd wordt en schurkt daarmee wat aan tegen het beste van Guns 'n Roses. 
Al bij al stelt deze laatste plaat van het viertal (waaronder een Vlaamse drummer, Dirk Verbeuren) nooit teleur voor mij, misschien wel soms voor de fans, dat kan ik niet echt inschatten. Het is dan ook nog maar de vraag of dit het hoogtepunt is waarmee Mustaine wou eindigen. Afgesloten wordt er alvast met een deugdelijke cover van Ride the lightning (Metallica).

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Ververij concert: Douglas Firs

Gisterenavond speelde Douglas Firs in CC De Ververij in Ronse. Enkele maanden geleden tourde hij nog met een zeskoppige band, maar voor deze concertreeks in kleinere zaaltjes brengt hij enkel zijn geluidsman en zijn instrumenten mee. 
Gertjan van Hellemont, zoals hij bij de burgerlijke stand bekend staat, ken ik al langer. Ik interviewde hem in 2012 ter gelegenheid van de release van zijn debuut Shimmer & glow en hij passeerde al enkele malen op deze blog. Nu het weer haalbaar is om concerten bij te wonen, was ik dan ook verheugd hem te kunnen zien in mijn huidige woonplaats. 
Meer dan dertien jaar later op de dertiende van de maand mocht hij mij en mijn lief trakteren op nummers uit zijn intussen vijf albums. Hij bracht solo intiemere versies van o.a. Pretty legs and things to do en Pains in the asses, die doorgaans krachtiger klinken mét band maar toch overeind blijven in deze versie. Uiteraard passeerden ook sowieso al rustiger nummers als Montréal en I miss you, dat thematisch nog erg hoort het album Heart of a mother maar terug te vinden is op zijn vijfde plaat, Happy, pt. 2. Hij deed ook enkele verzoekjes, zoals Judy, echt een band-song die hij voor het eerst solo bracht, en Don't buy the house, dat ook wat inspanning vroeg om zonder de overige muzikanten te spelen. Toch bracht hij het er telkens goed vanaf.

Douglas Firs toonde zich overigens als entertainer een grappige en openhartige gastheer, waardoor je niet alleen via de liedjes zijn universum in gezogen werd. Het publiek vergaste hem dan ook op veel applaus en zong op verzoek soms zelfs verrassend enthousiast mee.

Ulrika Spacek

Hoewel Ulrika Spacek klinkt als de naam van een Duitse electronica-artieste, betreft het een Engelse band die ons verblijdt met een vierde full length, Expo. Ze hebben een voet in post-rock, shoegaze, art-rock en psychedelische rock maar laten we al die labels even vergeten bij het beluisteren van de drie kwartier muziek waarop we getrakteerd worden. 
De songs doen bij momenten dromerig aan (Showroom poetry, A modern low) en laveren zo tussen Beach House en Curve. Echo's van Tortoise horen we dan weer in Picto en I could just do it. Op afsluiter Incomplete symphony horen we dan weer een gitaarintro die niet zou misstaan op High/Low van Nada Surf. Weight & measures zou de eenentwintigste soundtrack kunnen vormen bij een stedelijke nacht, met verlaten straten en flikkerende neonlichten. 
Het kwartet weet dus duidelijk uit meerdere vaten te tappen en houdt het daarmee boeiend tot de laatste noot.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via Full Time Hobby, hun platenlabel:

Gelezen (162)

Dode kamer - Erik Spinoy

Poëzie, zo zei een leraar Nederlands uit het middelbaar ooit, is de kunst om met zo weinig mogelijk woorden zoveel mogelijk te zeggen. Daar moest ik vaak aan denken bij deze bundel gedichten van Erik Spinoy. Vooral in het eerste en derde deel ervan staan veel gedichten die je volle concentratie vereisen omdat elke zin en bijna letterlijk elk woord meerdere betekenissen tegelijk gebruikt om in het korte bestek van het gedicht toch zoveel mogelijk te delen. In het eerste deel gaat het vooral over het verblijf in een exotisch, niet-gespecifieerd land en in het derde deel schetst Pinoy herinneringen uit zijn kindertijd.
In het tweede deel van de bundel staan dan weer de gedichten die hij maakte bij de kunstwerken (ik vermoed video-installaties) van de Belgische Ann Veronica Janssens. Een tijdlang waren kunstwerken én gedichten samen te zien op een website die nu helaas niet meer bestaat. Doordat je niet meer kan zien waar de gedichten bijhoren en/of een reactie op waren, mis je natuurlijk de helft van het plezier. Ik las wel ergens in een oude recensie van deze bundel (die uitgebracht werd in 2011) dat de gedichten heel beschrijvend zijn, maar toch...
Ik lees niet zo vaak poëzie (al nam ik mij intussen voor dat meer te gaan doen) dus een echt goed gefundeerde en door kennis gespekte mening pretendeer ik niet te hebben, maar het belangrijkste is dat ik alvast van deze verzameling gedichten genoten heb. 

Wat we kunnen weten - Ian McEwan

Ik lees zelden recensies van boeken die ik van plan ben te lezen, dus wellicht was mijn beeld vooraf sowieso onvolledig. Wat we kunnen weten van Ian McEwan werd in de berichtjes (vooral op sociale media) die me toch bereikten, vooreerst neergezet als een roman over de klimaatverandering. In het boek dat zich over iets meer dan 100 jaar afspeelt, kijken we over de schouder van het hoofdpersonage mee naar de gebeurtenissen en rampen die ons sinds pakweg 2025 overkomen ten gevolge van (o.a.) de klimaatverandering (die in de toekomst aangeduid wordt als De Ontwrichting).
Dat aspect blijkt uiteindelijk een niet onbelangrijk maar relatief klein deel te zijn van het verhaal en dit boek gaat in de eerste plaats over menselijke relaties, over schaamte, over wat liefde is,... Het gaat ook over overleven, maar dan niet zozeer in de betekenis van rampen overleven, maar van het dagelijks overleven in de omstandigheden waarin je terechtkomt door al dan niet bewuste keuzes én door toeval. Terloops worden allerlei onderwerpen aangereikt en lezen we er verstandige dingen over (zoals over sociale media, waarvan men zich in deze fictieve toekomst afvraagt hoe we ooit zo stom konden zijn die over te laten aan commerciële bedrijven in plaats van aan overheden die de publieke belangen voorop horen te stellen).
Het boek valt uiteen in twee delen: in het eerste deel volgen we literatuurhistoricus Thomas Metcalfe die in het midden van de tweeëntwintigste eeuw probeert het beroemde maar nooit teruggevonden gedicht (sonnetenkrans eigenlijk) Een lauwerkrans voor Vivien terug te vinden. In deel twee lezen we de tekst die hij uiteindelijk vindt bij die queeste.
Zoals ik onlangs nog tegen iemand zei: Ian McEwan stelt nooit teleur, je weet dat het een goed boek zal zijn. En dat is deze roman dus ook: het is een grootse roman die doet wat grootse literatuur doet. Hij zet je aan het denken over universele waarheden en hun betekenis voor je eigen leven.

Ist Ist

De uit de regio rond Manchester afkomstige band Ist Ist is met Dagger al aan zijn vijfde album toe. De post-punk van het viertal lijkt zwaar gedrenkt in inspiratie die gehaald werd bij The Sisters Of Mercy. De stem van zanger Adam Houghton klinkt dan ook nog bijwijlen heel sterk als die van Andrew Eldritch. Waar die laatstgenoemde band echter in het beste geval is blijven stilstaan (en afgaande op commentaren op hun concerten de laatste jaren zelfs achteruit gegaan), weet Ist Ist het muzikaal pad van hun inspiratoren verder te zetten met een modernere sound. Opener I am the fear weet te charmeren met een madchester sound die ons ook doet denken aan EMF, Jesus Jones en The Shamen. Encouragement is hoe Pet Shop Boys zouden klinken als ze zich zouden wagen aan wat meer zwart in hun muziek en een lager toonregister zouden aanboren. Obligations drijft op een ritmesectie die voortdendert als een zwaar geladen goederentrein. 
Het rustige Song for someone is een buitenbeentje op deze plaat. Jammer genoeg weet de band in deze modus minder te overtuigen, al lijkt de song na twee minuten toch wat op gang te komen. Doorgezet wordt er echter niet en dus valt het nummer tegen op een verder wel aangename plaat, waarop de Mancunians de muzikale lijn van The Sisters Of Mercy doortrekken, nog niet meteen de eenentwintigste eeuw in, maar toch op zijn minst al de nineties. 

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina. Een luxe-versie van de plaat (met live-versies van nieuwe en oude songs) vind je hier.