Twintig parels per maand: oktober 2026

Dit is de selectie van twintig parels van deze maand:

1. The bomb (These sounds fall into my mind) - The Bucketheads: we starten deze maand met een leuke dance-hit van een team rond DJ en producer Kenny Dope
2. Groove is in the heart - Deee-Lite: ik zag op Instagram een filmpje dat uitlegt hoe deze hit uit 1990 eigenlijk opgebouwd werd uit maar liefst 9 andere songs of geluidsfragmenten waaronder Bring down the birds (Herbie Hancock), Get up (Vernon Birch), Right on (Ray Barretta), The art of belly dancing (Bel-Sha-Zaar) en een filmfragment met Billy Preston. 
3. Pretend we're dead - L7: een grungehit van de nog steeds actieve punkrockband uit Los Angeles. 
4. Lump - The Presidents Of The United States Of America: dit trio had een titelloze plaat die het heel goed deed waarna ze al heel snel de vergetelheid indoken. Maar die ene plaat was wel écht goed!
5. Computer cowboy - Neil Young: begin jaren 80 werkte Neil Young voor zijn zoon (die cerebrale parese of hersenverlamming had) een therapie-programma uit via muziek om op die manier contact te krijgen met zijn hem.  Hij kon immers niet praten. Eerst vloeide Re-ac-tor daaruit voort maar het tweede album, waaraan hij nog begon met zijn begeleidingsband Crazy Horse, werd ineens een hele ommezwaai in zijn oeuvre, omdat hij -geïnspireerd door Kraftwerk- met allerlei synthesizers en vocoders ging werken. Uit die plaat, Trans, kom dit nummer dat ik leerde kennen dankzij de versie die LeNoise speelden in Ronse eerder deze maand (zie dit concertverslag).
6. Paranoimia - The Art Of Noise: de elektronische avant-garde groep maakte vooral instrumentale songs (hoewel hun hit Kiss een cover is van een song van Prince). Ze gebruikten vooral samples, een nieuwe manier toen van muziek maken. Hun bekendste lid was wellicht Trevor Horn, die we ook kennen als muzikant bij Yes en The Bubbles en als producer van o.a. Frankie Goes To Hollywood, Pet Shop  Boys, Seal, Belle & Sebastian, Spandau Ballet en Clannad.
7. Chase - Giorgio Moroder: deze Italiaanse producer en componist is één van de pioniers van de synthesizermuziek en disco, met onder meer deze hit en samenwerkingen met Donna Summer.
8. Dreams never end - New Order: dit nummer staat op hun debuutalbum Movement waarop ze het geluid van Joy Division (waar ze uit groeiden na de dood van Ian Curtis) verderzetten.
9. Tragedy >for you< - Front242: dit is het lied waarmee ik deze Belgische pioniers van EBM (electronic body music) leerde kennen, op een samplet van het label Play It Again Sam.
10. Goldfinger 1981 - Die Krupps: nog meer EBM,  uit Duitsland. Hen leerde ik ooit kennen door hun eigenzinnig tribute aan Metallica, een EP vol covers van de Amerikanen.
11. Final countdown - Laibach: deze controversiële Sloveense band maakt nog steeds muziek op het kruispunt van EBM, industrial, avant-garde en andere elektronische genres. Dit is een cover van de grote hit van de Zweedse metalgroep Europe.
12. Happiness is within sight - Annelies Monseré: deze Gentse muzikante en zangeres zag ik ooit optreden in een verlaten kerk en sindsdien tracht ik haar muzikaal pad verder te blijven volgen. Dit vind ik één van haar mooiste nummers.
13. Swans - Rivulets: het bijzondere label Erased Tapes heeft een nieuwsbrief waarop ik geabonneerd ben en die me regelmatig op de hoogte houdt van muzikanten die vaak maar niet alleen in de hoek van neoklassiek terug te vinden zijn, zoals Nils Frahm en deze Rivulets.
14. Pilot - Under Byen: na mijn scheiding besloot ik op een emotioneel dieptepunt om meer voor mezelf te zorgen en daar hoorde het bezoeken van concerten ook bij. Under Byen was één van de eerste groepen die ik live aan het werk zag (in het voorprogramma van Get Well Soon, zoals je hier kan lezen). De Denen veroverden met het album Samme stof som stof voor altijd een plek in mijn hart. Die concertbezoeken leidden uiteindelijke tot recensies op mijn blog en mijn jarenlange medewerking aan Indiestyle.
15. What's another year - Johan: de Nederlandse band is hier niet zo bekend maar best goed. 
16. Organ donor - Lefties Soul Connection: dit nummer kende ik vooral als het origineel van DJ Shadow, maar deze Amsterdamse funkband zet hier ook een leuke cover neer, tien jaar na de release door DJ Shadow. 
17. Your teeth in my neck - Roots Radics: Jamaïcaanse reggae van de nog steeds actieve band.
18. Nosferatu - Blue Öyster Cult: en als we het dan toch over vampieren hebben, de originele vampier is natuurlijk Dracula of Nosferatu, hier bezongen door Blue Öyster Cult in 1977
19. This must be the place (Naïeve melody) - Talking Heads: tijdens zijn recentste tournee bracht David Byrne een prachtige versie van deze mooie song.
20. When it's cold I'd like to die - Moby: eindigen doen we deze maand met een recente ontdekking voor mij, deze prachtsong van Moby, uit 1995. Hij werd opnieuw bekend bij een groter publiek dankzij de soundtrack voor de Netflix-serie Stranger things.

Beluister hieronder de volledige playlist:  

Ryan Adams

Na 3 albums met Whiskeytown, besloot Ryan Adams (op geen enkele manier te verwarren met Bryan) solo te gaan. Sindsdien (2000) maakte hij zoveel muziek tussen folk, alt.country en rock, dat een deel ervan nooit eerder uitgebracht werd. Dat gebeurde zelfs al heel vroeg in zijn carrière, na Heartbreaker. Er circuleerde vanaf 2001 al een versie van deze plaat als bootleg, die bijzonder populair was bij zijn fans. Die bevatte eigenlijk 21 songs, waarvan er slechts 17 op de release via streaming-platforms staan maar die wel allemaal op de vinyl- en CD-versie staan. Bovendien is van deze plaat geen sprake op de officiële website van Ryan Adams, maar dat kan te maken hebben met het feit dat hij de laatste tijd zelfs op zijn socials weinig actief was.
Hoedanook, de collectie van vroege songs (met een uitstekende opnamekwaliteit trouwens) die we hier voor onze neus geschoven krijgen, laat een staalkaart zien van hoe goed hij wel was in die periode. 
Opener Wild flowers weet meteen al de toon te zetten voor wat een prachtige rustige plaat wordt. De vaak akoestische nummers weten een snaar te raken, zoals we dat intussen gewend geworden zijn bij Ryan Adams. Famous eyes draagt een delta blues gitaar in zich en Touch, feel & love komt vaak ontzettend dicht in de buurt van Purple rain van Prince. 
Dit blijft een album met een vreemde geschiedenis maar laat dat je zeker niet verhinderen ernaar op zoek te gaan.

Beluister hieronder de plaat:

Meshell Ndegeocello

Er zijn een handvol albums waarvan ik me nog heel goed herinner dat de review ervan in Humo de rechtstreekse weg was naar het ontdekken van muziek die ik altijd zou blijven meedragen. Eén ervan is Plantation lullabies van (toen nog zo geschreven) Me'Shell NdegéOcello uit 1993. Tegenwoordig is de spelling dan wel eenvoudiger geworden, haar muziek is nog steeds een verrassende, verfrissende en vernieuwende mix van funk, soul, hiphop, jazz en rock. 
Op Synonym staan 15 covers, steeds gezongen in een duet (of trio) met andere, heel uiteenlopende artiesten. Zo horen we Cat Power op een versie van Don't you want me (The Human League) die verbluffend veraf staat van het arrangement en de instrumentatie van het origineel en tegelijk op een vreemde manier trouw blijft aan dat origineel, en ANOHNI op een traag, zeer jazzy I got you babe (Sonny & Cher). Hier wordt heel veel afstand genomen van de sixties hit en lijken enkel de fundamenten nog gebruikt. Bill Callahan (Smog) mag dan weer met mandolinespeler Chris Tile zijn onmiskenbare stempel drukken op Dylan's With God on our side, het buitenbeentje op deze plaat. Ook de keuze is divers, zoals je al uit de hierboven vernoemde songs kan afleiden. Verder passeren o.a. ook nog Islands in the stream (Dolly Parton & Kenny Rogers), Don't stop the music (Rihanna) en It ain't me babe (ook al van Bob Dylan) naast songs van Brian Eno, Barbara Streisand & Barry Gibb en grungeband Temple Of The Dog.
Meshell trekt die songs binnen in haar eigen universum, soms tot ze bijna onherkenbaar worden, soms hun origineel palet respecterend. Hoewel het een coveralbum is, klinkt het hierdoor alsnog als een geheel. 
Doe uzelf een plezier en laat dit uurtje covers over u neerdalen, geniet van de herkenning die u soms zal ervaren en van de ontdekking die u zal doen van haar unieke mix van genres. En indien dit u evenveel bevalt als mij, probeer dan toch ook maar eens haar debuut Plantation lullabies.

Beluister hieronder het volledige album, dat je via haar site kan kopen: 

Jeffrey Silverstein

Het mag dan een vrij kort album zijn met zijn 9 nummers die samen nog geen half uur duren, maar Doggone van Jeffrey Silverstein is de beperkte aandacht die het vraagt zeker waard. De muziek zweeft tussen lo-fi, het betere alt.countrywerk en laidback jazz, de stem van Silverstein laveert tussen Leonard Cohen, David Sylvian, Kurt Wagner van Lambchop en Kevin Ayers zoals we die laatste kennen van Still life with guitar. Drie instrumentals heeft Silverstein op deze plaat gezet: het dromerige Portland works, het opgewektere Patchouli en de sobere, haast verlegen afsluiter Onlyness.
Op de hoes zien we één van die typisch Amerikaanse bouwsels, een uitvergroting van een paar cowboylaarzen, tegen een helderblauwe lucht. Meteen wordt de sfeer opgeroepen die doorheen de hele plaat waart. Als luisteraar herken je de onmiskenbare quirkyness van de VS alsook de chille houding op een warme zomerdag. Dat past niet meteen bij het huidige weer, maar binnen kan het ook gezellig zijn. 
De twee instrumentals die nog gevolgd worden door gezongen liedjes, behoren tot de hoogtepunten van dit korte plaatje, alsook opener Coming back around en Drop of a dime.
Deze plaat is zo'n kleinood dat zich bijna per ongeluk in je platenkast nestelt en waar je telkens je erlangs gaat, denkt "daar moet ik nog eens naar luisteren". Ook daarin lijkt het op Still life with guitar van Kevin Ayers. 

Beluister het volledige album hieronder. Je kan het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Retro review: Bruce Springsteen

Laten we even terugkeren naar 1984, het jaar van de Olympische Winterspelen in Sarajevo en de (zomer)Spelen in Los Angeles, de gifgasaanvallen in de oorlog tussen Iran en Irak, de eerste aanslagen van de CCC. We keken in de cinema onder meer naar Ghostbusters, Gremlins en The Karate Kid. In juni bracht Bruce Springsteen zijn langverwachte album Born in the U.S.A. uit, nadat hij in de maanden ervoor al heel erg succesvol was in zowat alle hitlijsten met Dancing in the dark. 
Zelf zou ik pas eind dat jaar 13 worden, ik was pas begonnen in het middelbaar en thuis luisterden we vooral naar de BRT top-30 en misschien keken we toen ook wel al naar Countdown met Adam Curry, op Nederlands meest hippe zender Veronica. De single van Springsteen was ook bij ons een succes, ik herinner me dat zelfs mijn ouders een exemplaar kochten op de wekelijkse markt. Het album, met verder singles als (titelsong) Born in the U.S.A., Glory days en I'm on fire, kwam in de eerste plaats dankzij die singles die een hitlijstnotering haalden, tot mij. Dat jaar leerde ik Springsteen voor het eerst kennen en deze potente plaat klonk in mijn jonge oren als rock met heel veel testosteron. Je kan je wel voorstellen hoe vatbaar een twaalfjarige uit 1984 was voor zulk een geluid in de hitlijsten.
Later, behoorlijk veel later zelfs, werd me pas duidelijk dat Bruce Springsteen, "The Boss", in de eerste plaats een chroniqueur is van het leven van de Amerikaanse arbeidersklasse. In veel van zijn songs beschrijft hij het Amerika van de hardwerkende mensen voor wie inflatie geen abstract begrip is maar een werkelijk verschil maakt in wat ze die maand eten en doen. Het zijn de mensen die elke dag vroeg opstaan om naar hun werk te rijden, die zelf in Vietnam vochten of er minstens een familielid hadden (of verloren), ontspanning zoeken voor de tv en hun eigen stad of regio amper verlaten, tenzij om verre familie op te zoeken.
Achter een song vol testosteron als Born in the U.S.A. gaan net zulke mensen schuil, onhoorbaar voor de toen twaalfjarige die ik was, maar vandaag natuurlijk overduidelijk uit de lyrics naar voren stappen. Springsteen accentueert het verschil tussen de patriottische slogan die hij als titel kiest en het verhaal van de mislukte oorlog in Vietnam. Vaak brengt hij dit type Amerikanen voort en is hij kritisch voor de beleidsmakers, wat hij ook daarna is blijven doen, denk maar aan de post-9/11 plaat The rising. Het is dan ook geen wonder dat Trump, in wiens eendimensionele wereld je niet én andere overtuigen én talent kan hebben, hem "ongetalenteerd" noemde.
Naast de stevige liedjes vinden we op deze plaat ook de mooie, rustige afsluiter My hometown. De tekst is nog steeds actueel, misschien nog wel voor meer dorpjes en kleine stadjes dan toen, en beschrijft Springsteens liefde voor zijn geboortestadje dat destijds ook de wijdverspreide spanningen moest ondergaan tussen blanken en Afro-Amerikanen en dat in het heden van de song stilaan leegloopt, met leegstaande winkelpanden en fabrieken die sluiten omdat er elders goedkoper kan geproduceerd worden. 
Wie voorbij de masculiene uitstraling kan kijken, treft een afwisselend en tekstueel-thematisch sterk album. Voor mij is dit niet zijn beste plaat (ik verkies The rising of, nog meer, The ghost of Tom Joad) maar het vormt een mooie staalkaart van waar het bij Bruce meestal om draait: een muzikale stem geven aan gewone Amerikaanse arbeiders in kleine stadjes, die geen invloed hebben op de nationale en globale ontwikkelingen die ze wel lijdzaam moeten ondergaan. 

Beluister hieronder nog eens de volledige plaat: 

Charlie Parr

Charlie Parr bracht net zijn twintigste album (waaronder één live-plaat) uit, Rooming house, en het is moeilijk niet verliefd te worden op zijn folkblues die hij met zachte hand je oor en hart inbrengt. Charlie Parr kwam op deze site al eerder aan bod met Dog.
Deze troubadour uit het Amerikaanse Midwesten (specifiek Minnesota) vertelt het verhaal van zijn tot fictie geknede streekgenoten, die in een harde wereld (die maar blijft verharden) trachten te overleven, bij gebrek aan een ernstig sociaal en maatschappelijk net. Dat had kunnen leiden tot een donkere, pessimistische plaat maar Parr geeft zijn personages humor, relativeringsvermogen en creatieve oplossingsvaardigheden mee. 
Muzikaal kiest hij voor een zeer sobere uitvoering, waarmee hij herinnert aan Nebraska van Bruce Springsteen of het drieluik Cotton/Pretty world/Mercy van Sam Baker. Het is tussen de kabbelende folk van Sam Baker en meer traditionele blues (duidelijk hoorbaar in Duluth 1964 en Bank robber) dat hij laveert. 
Deze plaat vormt een essentiële aanzet tot het begrijpen van de gemeenschappen in afgelogen en/of verwaarloosde stadjes en steden in het Midwesten, hier in Europa vaak gezien als MAGA-land. Charlie Parr kijkt naar het leven daar met een kritische blik en durft vraagtekens te zetten bij de politiek van afbraak en besparingen die gemeenschappen als deze treft. Dat doet hij zelfs letterlijk met een songtitel als (What's so funny about) Universal healthcare?. Daarin vertelt hij het trieste verhaal van een terminaal zieke die zich geen doktersbezoek kan veroorloven maar zich herinnert dat je in de gevangenis wel gezondheidszorg, een warm bed en eten krijgt. En dus besluit hij een misdaad te plegen om gearresteerd en opgesloten te worden. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn site: 

Gelezen (167)

Liverpool: over een stad, een club & een vader - James Worthy

James Worthy, eigenlijk James Pugh, vertelt in dit boek over het afscheid van zijn aan overleden vader. Toen die een jaar overleden was, ging James naar Liverpool, de stad waarvan zijn vader afkomstig was, om er de as uit te strooien. Hij praat er met oude bekenden van zijn vader en bezoekt er plekken die hem aan zijn vader doen denken. Hij heeft het over hun gezamenlijke liefde voor Liverpool FC, het rode team uit de stad (Everton zijn de blauwe, voor wie het voetbal minder volgt). Uiteindelijk strooit hij de as uit op het veld van Liverpool FC, aan Anfield Road, aan de cornervlag.
Dit verhaal is een ode aan de stad én de voetbalploeg maar veel meer nog aan zijn vader. Daarvoor gebruikt hij veel metaforen, die soms voor mij wat geforceerd overkomen, maar dat kan ook liggen aan het feit dat ik niet een gelijkaardige relatie met mijn vader heb als hij had.

Voortschrijdend inzicht - Julian Barnes

In vijf essays die op elkaar voortbouwen, wijdt Julian Barnes zich aan een studie van veranderende gedachten (of voortschrijdend inzicht, zoals hij het enkel in de titel noemt). Hij gaat na wat maakt dat we van gedacht veranderen en hoe standvastig we eigenlijk zijn in onze ideeën over herinnering, woorden (en taal), politiek, boeken en (leef)tijd. Hij put daarvoor voornamelijk uit eigen ervaringen natuurlijk en pretendeert geenszins een wetenschappelijke aanpak, eerder een intuïtieve en/of logische op basis van dus slechts één "casus".
Hij weet echter zo mooi te schrijven (wat ik al wist door de andere boeken van hem die ik al las) dat hij de lezer in de ban weet te houden, en is bij momenten herkenbaar en andere keren denk je geheid "dat geldt niet voor mij". En zo zet het boek aan tot denken, maar niet al te veel, want het blijft ook voldoende ontspannend.

Voorbijganger - Leonard Nolens

Deze bundel bevat vooral toegankelijke, mooie gedichten, zoals we gewoon zijn van Leonard Nolens, waaronder een reeks gedichten opgedragen aan de toen "net" overleden Herman de Coninck.

Gezien: The blind couple from Mali

Ook de documentaire The blind couple from Mali (originele titel: Amadou & Mariam: sons de Mali) zag ik afgelopen week op het Film Fest Gent. In deze documentaire wordt de carrière geschetst van de Malinese muzikanten Amadou & Mariam, die in 2005 internationaal doorbraken met het album Dimanche à Bamako. Beiden zijn blind sinds hun kindertijd, ontmoetten elkaar in de instelling/school voor blinden en vonden elkaar in hun liefde voor muziek. Ook hun liefde voor elkaar bleek een belangrijke factor te zijn in hun muzikale opgang en succes. Amadou Bagayoku stierf in 2025. Deze film werd pas later afgewerkt. Grotendeels werd hij gefilmd tijdens de opnames voor het nieuwe (en zoals zo blijken: laatste) album en het bezoek dat ze tussen die opnames maakten naar hun moederland omdat ze op een bepaald moment wat vastliepen en inspiratie nodig hadden in hun vertrouwde omgeving, tussen de Malinezen.
De documentaire laat goed zien hoe hun muziek steeds diep verankerd bleek in de bloeiende muzikale traditie van hun land en hoe ze, mede dankzij de steun en bewondering van internationaal bekende artiesten als Manu Chao, Chris Martin (Coldplay), Damon Albarn en Vitalic, steeds meer bekendheid kregen in Europa en de VS. 
Tegelijk worden bijna terloops mythes ontkracht over blind-zijn en wordt een inkijk gegeven in de relatie tussen beiden, de relatie die ze -ook (of vooral) nadat ze naar Parijs verhuisden- hebben met hun moederland, de bezorgde houding die ze aannemen tegenover de politieke problemen in Mali en in de ontwikkeling van de muziek"industrie" in Mali.
Natuurlijk was de muziek van het koppel de voornaamste reden om deze film te willen zien, doch het was een veel ruimere en leerrijkere ervaring dan ik had verwacht. Deze docu lijkt me bijzonder geschikt om op Canvas en VRT.MAX te komen en ik hoop dat de VRT ze dan ook, ondanks de besparingen die ook de zender treffen, zal aankopen.

Gezien: The loneliest man in town

Het was jaren geleden, maar ik ben dan toch nog eens op Film Fest Gent geraakt. De vorige keer heette het nog Filmfestival Gent, zo lang is het al geleden.
De film die ik er zag was The loneliest man in town. Die brengt een fictief verhaal rond de echt bestaande Oostenrijkse muzikant Al Cook (Aloïs Koch) vol biografische elementen, waarin hij zichzelf speelt. Toch is het geen documentaire, want (zoals regisseur Tizza Covi achteraf in de Q&A uitlegde) alles was gescript en de gebeurtenissen in de film komen dan wel in de buurt van wat zich echt in zijn leven afspeelde, maar kregen toch een twist in functie van het verhaal dat Tizza Covi met collega-regisseur Rainer Frimmel wilde vertellen.
In dat verhaal blijft Aloïs als enige bewoner over in een appartementsgebouw dat de eigenaren willen slopen om er een nieuw te zetten. Omdat hij in het appartement geboren is, wil hij er eigenlijk blijven wonen tot zijn dood, maar de eigenaren doen er alles aan om hem eruit te krijgen. Wanneer hij overstag gaat, wil hij zijn droom najagen en muziek gaan maken in Tennessee. En dus neemt hij langzaamaan afscheid van Wenen.
De regisseurs wilden vooral de manier waarop vastgoedeigenaren omgaan met het patrimonium in Wenen en met de soms oude bewoners van die statige gebouwen, aan de kaak stellen. Ze doen dat hier middels een mooie, ontroerende film die zeker de bluesliefhebbers ook muzikaal zeer zal aanspreken.

Er zijn geen vertoningen meer gepland op Film Fest Gent maar de inleider van de Q&A verzekerde ons dat de film in maart of april volgend jaar in de zalen te zien zal zijn. 

De Ververij concert: Le Noise

Zaterdagavond stond Piet De Pessemier (Mad About Mountains, Krakow, Monza) samen met acht andere muzikanten op het podium in CC De Ververij in Ronse onder de naam LeNoise om Neil Young-covers te brengen voor een enthousiast publiek. Daarmee ging voor hem een lang gekoesterde droom in vervulling: niet in Ronse op te treden, maar om Neil Young eer te bewijzen door ook minder bekende songs van de Canadees in de spotlights te zetten. In deze band mocht hij zich overigens verheugen op de toevoeging van Jorunn Bauweraert en Nathalie Delcroix (beiden Laïs) en violist Jeroen Baert, waardoor uitvoeringen mogelijk werden die in de bezetting waarmee hij al een vorige tour rond Young had gemaakt, niet konden. 

We zagen een enthousiaste De Pessemier èn band tijdens zijn Ronsisch debuut, die een mooie combinatie brachten van rustige en stevigere nummers. Naast (behalve voor Neil Young-fans) minder gekende songs zaten er toch enkele bekenden tussen, zoals Old man, Harvest moon en als eerste bisnummer Heart of gold. Voor de pauze in het optreden bracht Piet De Pessemier solo The old laughing lady, het openingsnummer op de Unplugged-plaat die voor de Limburger zijn eerste kennismaking was met de Canadees. De Pessemier speelde toen zelf nog in een speedmetalband en dankt voor eeuwig het ECI-lidmaatschap van zijn ouders.

Na de pauze brachten Jorunn en Nathalie een eerbetoon aan Dolly Parton door The pain of loving you, een song die ze ooit op Trio bracht met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, te coveren. De volledige band bracht erna overtuigende versies van onder meer After the goldrush, Helpless, New mama en Only love can break your heart. We werden ook nog vergast op twee bisnummers, het al eerder vermelde Heart of gold en Long may you run.

Playlist:

Journey through the past
The old country waltz
I believe in you
Transformer man
Old man
Bite the bullet
Running dry
Lotta love
A man needs a maid
The old laughing lady (Piet De Pessemier solo)

The pain of loving you (Dolly Parton-cover)
After the goldrush
Get back to the country
Hold back the tears
Look out for my love
Helpless
New mama
Comes a time
Harvest moon
Only love can break your heart

Bisnummers:
Heart of gold
Long may you run

10 platen die zijn leven beïnvloedden: Jonas Bruyneel

Iedereen heeft wel zo zijn favoriete platen, waar hij af en toe naar
teruggrijpt, of platen die ooit belangrijk waren in zijn of haar leven omdat
ze verbonden zijn met bepalende gebeurtenissen of omdat ze de
toegangsdeur bleken tot iets nieuws. Welke 10 platen het leven van
Jonas Bruyneel hebben beïnvloed, kan u hieronder lezen.
Jonas is wat je gerust een artistieke duizendpoot mag noemen. Hij schrijft
poëzie (broedland, Mulhacén) en fictie (Vijd, Grot), is muzikant bij momoyo
en het jazz-trio Foutloos (en voorheen bij Uncle Wellington Wives,
waarover ik al meermaals schreef op deze blog), producer van o.a. momoyo
en Vincent Coomans en richtte zijn eigen platenlabel op (Wellington
Records). Hij nam van 2017 tot 2019 het stadsdichterschap van Kortrijk
(Letterzetter) op, is performer,... Voor het volledige overzicht kan je hier
terecht.

Dit zijn de tien platen (of combinaties) die hij koos:

1. Yankee foxtrot hotel – Wilco

Deze plaat beluistert hij niet zo vaak meer maar was vooral tijdens zijn
studie kunstwetenschappen belangrijk. Hij was toen al altijd een grote fan
van muzikanten die rootsmuziek maakten, alsook van singer-songwriters.
Wat hem in dit album zo aantrok, was hoe Wilco erin slaagt om de
rootsplaat die ze maakten te verstoren, “kapot te maken” door het gebruik
van kettingen en dergelijke, waardoor je geen rechttoe-rechtaan songs
meer krijgt.
Daarmee slechtten ze het onderscheid tussen pop en experimentele
muziek en dat is iets wat Jonas zelf ook probeert wanneer hij songs schrijft.
De songs die hij schrijft, maakt hij daarna “stuk” door er disrupties in aan
te brengen, zij het minder subtiel dan Wilco dat deed.
Hij was als tiener begonnen in enkele punk- en aanverwante bandjes maar
begon pas serieus muziek te maken toen hij zijn universitaire studies in
Gent aanvatte. Hij heeft van deze plaat vooral geleerd dat je mooie muziek
kan maken zonder dat elk element op zich mooi moet zijn.
Hij speelde vooral Reservations constant op repeat, later zelfs de
soundscapeoutro er apart uitgehaald en die dan op repeat. Hij ging vaak
naar de concerten van Wilco en heeft als gitarist veel gekopieerd van
Nels Cline, tot en met het hangen van DJ-gear aan zijn instrument om de
sound ervan te vervormen. Het liefst van al liet hij zijn eigen muziek
masteren op dezelfde locatie als Yankee hotel foxtrot.

2. August and everything after – Counting Crows

Dit album vormde zowat de soundtrack van zijn tienerjaren en hoor je hier
en daar doorklinken in Jonas's roman Grot in de vorm van flarden lyrics
uit Mr. Jones. Het grapje deed de ronde onder zijn vrienden dat die song
de cue was bij het uitgaan voor Jonas om naar huis te gaan, nadat het al
meerdere keren het laatste nummer was waar hij op danste. De rest van
deze plaat heeft hij nooit met eenzelfde intensiteit beluisterd en
tegenwoordig gebeurt het ook amper nog dat hij ze opzet.

3. Dragon new war mountain I believe in you - Big Thief

Een paar jaar geleden was Jonas op Best Kept Secret waar in zijn
herinnering vooral heel erg brave Cranberries-achtige groepen speelden,
maar hij werd door het concert van Big Thief heel erg omvergeblazen.
Vooral Change maakte grote indruk. Frontvrouw Adrianne Lenker schrijft
heel begrijpbare songs met veel open akkoorden om zichzelf uit te dagen.
Daarvan leerde Jonas nieuwe dingen te proberen, niet per se moeilijke
maar gewoon gekke ideeën en toeval een grote rol te laten spelen.
Bijna heel de laatste momoyoplaat is daaruit voortgegroeid Er staan heel
veel open akkoorden op waardoor het heel open klinkt. Hij trok dit ook door
bij platen die hij producete (zoals van Vincent Coomans).
De plaat die hij me toont, is al het tweede exemplaar dat hij kocht omdat
hij op zijn origineel aankochte vinyl Change letterlijk kapotdraaide, het
nummer is daarop niet meer beluisterbaar.
Elke song op dit album is een verhaal van begin tot einde, eerder roman
dan poëzie, je loopt mee met het personage.
Vroeger heeft Jonas veel meer poëzie-songs geschreven – daaruit blijkt de
invloed van Leonard Cohen – terwijl hij zich nu meer aangetrokken voelt
tot deze manier van schrijven: een verhààl vertellen.

4. You want it darker – Leonard Cohen

Naar deze laatste plaat van Cohen heeft Jonas, net als naar diens debuut,
veel geluisterd. Cohens debuutplaat was vooral tijdens de studentenjaren
een metgezel, deze plaat kwam veel later. Jonas heeft veel willen schrijven
zoals Cohen, zeer poëtisch. Later ontdekte dat ze allebei zeer beïnvloed
werden door Federico Garcia Lorca. Deze Spaanse dichter zou de inspiratie
vormen voor Jonas' dichtbundel Mulhacén.
Cohen leerde gitaar spelen door flamenco, een heel melancholische
Spaanse muziekstijl en ook door de canto jondo, die aan de basis van de
flamenco ligt. Deze muziekstijl bevat veel Moorse en Roma-invloeden, met
teksten die diep melancholisch zijn, romantisch ook, vaak ook over de dood.
De canto jondo was compleet verdwenen begin 20e eeuw. Lorca
organiseerde samen met componist Manuel de Falla een canto jondo
festival in het Alhambra dat de revival van heel die cultuur heeft
teweeggebracht.
Hoewel Jonas nog weinig luisterde naar de platen tussen het debuut en dit
album, dat vlak voor Cohens dood uitkwam, werd hij hierdoor heel erg
gegrepen. Hier gaat Cohen immers zo diep tekstueel en gaat hij terug naar
zijn eigen Joodse (muzikale) roots en die combinatie zorgde voor een heel
andere, nieuwe Cohen-plaat. Je krijgt als luisteraar tegelijk het gevoel dat
het naar iets heel ouds teruggrijpt.
Mulhacén zit uiteraard vol passages die naar Lorca lijken te verwijzen
maar in essentie dat nog veel meer doen naar Cohen. Toch is de bundel
vooral opgedragen en opgehangen aan Lorca. Wat Jonas vooral mooi vindt
aan Lorca, is dat hij enerzijds radicaal nieuwe poëzie schreef en dus als
modernist mag beschouwd worden en anderzijds zocht naar de wortels
van de Andalusische poëzie. Hij deed dat niet op een nationalistische maar
net op een heel progressieve manier. Tegenwoordig neemt iedereen aan
dat je óf progressief óf conservatief-nationalistisch bent maar hij toonde
aan dat je ook voeling kan houden met het verleden om progressieve
ideeën te ontwikkelen. Die verzoening van schijnbare tegenstellingen is
trouwens een reden waarom hij vermoord is door aanhangers van Franco.

5. Hunter / Hunted - Anna Calvi

Op een lokaal festival in London, waar Jonas was om Michael Kiwanuka te
zien en The Smile, die hij beiden overigens niet overweldigend vond, ging
hij tijd doden tussendoor door op een kleiner podium Anna Calvi te gaan
kijken tijdens het eten. Het bleek achteraf één van de beste optredens die
hij ooit zag. Vooral de uitvoering van Indies or paradise bleef hem heel erg
bij. Hij zag een indrukwekkende gitariste aan het werk, die de hele tijd met
een bottleneck speelde en die teksten zong die door merg en been gingen.
Anna Calvi had een heel ruwe rauwe gitaartechniek. Waar op de rest van
het festival duidelijk producties te horen waren, klonk de muziek van Anna
Calvi heel massief met heel veel improvisaties.
Hunted is de live-plaat van de nummers op Hunter. Dezelfde fantastische
songs klinken daarop nog rauwer en vol energie.
Het heeft Jonas weer zin gegeven in gewoon live te spelen op monitors,
waarbij je dan als muzikant in gevecht moet gaan met het geluid, met
ruimte voor improvisatie en dus gevaar.

6. Bright future – Adrianne Lenker

Adrianne Lenker is de zangeres van Big Thief. Deze plaat leerde Jonas
kennen dankzij de Spotify-playlist Monthly moods van Vincent Coomans.
Vrijwel elk nummer is een persoonlijke favoriet en wordt steeds
herbeluisterd. Slotnummer Ruined wordt op trioshows van momoyo steeds
gecoverd. Jonas krijgt dan altijd tranen in de ogen, wie het ook zingt (Frie,
Esther), omdat het zo goed geschreven is, zowel tekstueel als de manier
waarop de akkoorden doorkomen en hoe ze gespeeld worden. Op de
plaatversie staat elk instrument te luid, alsof ze gaan oversturen, en haar
stem overstuurt vaak. De micro's staan zo luid dat het gevaar van
mislukking voortdurend om de hoek loert. Het effect echter is alsof ze in je
oor zitten, of er minstens heel dichtbij.
Jonas heeft hetzelfde geprobeerd bij de momoyo-song over zijn overleden
zus (My sister slept). Hij had alles voor de opnames helemaal open gezet
waardoor alle bandleden ingehouden moesten zingen en spelen, om zo
voortdurend het gevoel te krijgen dat er iets op het spel stond.

7. Black classical music – Yussef Dayes

Eigenlijk zijn alle live-albums van die songs (zoals Live at Malibu of Live at
Joshua Tree) gewoon nog veel beter, omdat elk optreden uniek is. Yussef
Dayes maakt op veel buitenlocaties dit soort live-opnames (waar er
overigens géén publiek aanwezig is), waar de locatie zelf de uitvoering
bepaalt, door de specifieke sfeer, echo, het verhaal van de locatie,... Yussef
leert immers ook altijd eerst de streek kennen door met de locals te praten,
met lokale jazzmuzikanten te jammen,... Dan laat hij zich door alle
aspecten van de locatie inspireren om telkens andere improvisaties van de
songs te spelen.
Jonas leerde dit kennen door Renaud Debruyne, de drummer van momoyo,
Vincent Coomans en Foutloos. Foutloos bestaat uit de combinatie
viool-drum-bas, om helemaal vrij te kunnen spelen. In de periode waarin
beide muzikanten vaak in de studio begonnen samen te werken, begon
Jonas veel bas te spelen en wisselde hij muziek uit met Renaud. Yussef was
één van de muzikanten die Renaud hem leerde kennen, evenals Rocco
Palladino (die meespeelt op de platen van Yussef).
Het werd een grote inspiratie voor wat hij doet bij Foutloos. Zo maakt het
trio nieuwe, andere live-versies van het nummer Verduaalpaal. Zo lieten ze
zich inspireren door de locatie, bloemenatelier en tentoonstellingsruimte De
Egelantier, tussen de kunstwerken en de planten. Ze speelden twee dagen
lang telkens nieuwe versies tot ze de uitgebrachte live-versie hadden, die
Jonas veel beter vindt dan de oorspronkelijke studioversie.

8. Donuts – J Dilla

Dit is dé referentieplaat van moderne jazz/hiphop-timing. Dilla wist als
eerste zijn beats op het/zijn gevoel te creëren in plaats van ze op de tellen
recht te trekken. De afstand van kick en snare was tot dan immers
gebaseerd op de tellen zoals we ze kennen in de westerse muziek, maar
daar had hij geen voeling mee en hij durfde die afstand te variëren. Hij was
ook de eerste die de drumcomputer echt als instrument ging gebruiken,
niet als vervanging van een ander instrument.
Deze plaat bevat allemaal onafgewerkte ideeën achter elkaar, niet nummers
op zich. Dilla richtte zich als beatmaster dan ook in de eerste plaats op
hiphopartiesten die hiermee dan iets zouden kunnen doen en daarover heen
konden rappen. Hij dacht dus zeker zelf niet in termen van afgewerkte,
commerciële nummers maar dat hield hem niet tegen deze ideeën uit te
brengen. En vrijwel meteen werd het een nieuwe, zeer herkenbare manier
van beats maken en gebruiken. Zowat alles van D'Angelo is op dit
“Dilla-ritme” gebaseerd.
Het niet wachten tot songs af zijn maar ze uitbrengen wanneer je het
gevoel hebt dat de tijd ervoor gekomen is, is in wezen de filosofie die Jonas
ook hanteert bij Wellington Records.
Wie het boek Grot aandachtig gelezen heeft, zal overigens merken dat hij
de drummer uit de roman ook op die manier laat spelen. Eigenlijk is het ook
de manier waarop zijn drummer Renaud in enkele bands waarbij Jonas
betrokken is vaak speelt.

9. Off the record – Makaya McCraven

Off the records wordt hier gekozen als een voorbeeld van de manier waarop
McCraven platen maakt, en het is net die werkwijze die Jonas zo weet te
waarderen.
Makaya McCraven is een fantastische drummer, die alles opneemt en elke
dag muziek maakt. Hij combineert de filosofie van hiphop met een live
jazzband door zijn eigen live-opnames te producen als een hiphopproducer.
Alles wordt gebaseerd op toeval: wat hebben ze die dag gespeeld? Die
losse, opgenomen sessies vormen daarna de basis van wat hij uitbrengt.
Zijn output is heel groot en zijn platen zijn dus gemaakt op basis van die,
achteraf bewerkte, live-sessies (met publiek). Hij gaat ermee aan het
knippen en plakken. Hoewel het eindresultaat wel klinkt als afgewerkte
nummers bevatten ze ook veel spanning omdat grote delen van die songs
geïmproviseerd waren.

10. The drift – Scott Walker

Vooral de song Clara trekt Jonas erg aan. Die gaat over de vrouw van
Mussollini en duurt 15 minuten lang. Scott Walker had in studio karkassen
van koeien waarop met vuisten geklopt werd. Zijn oorspronkelijk idee was
een live-uitvoering met publiek in Milaan op te nemen. Daarin zou hij het
verhaal van Clara vertellen, niet met woorden maar met geluiden.
Jonas werd daardoor heel erg geïnspireerd voor Boonyi, zijn project met
schrijver Hans Depelchin. Jonas schreef hier veel noise voor. Het is nog
steeds Jonas' droom om een plaat te maken die ook zo een verhaal vertelt,
zoals de klassieke componisten dat ook deden. Bovendien leerde hij uit de
evolutie van Scott Walker dat je je niet moet vastpinnen op één iets, maar
in het wilde weg vanalles mag en moet proberen.

 

Je kan Jonas Bruyneel binnenkort hier live aan het werk zien:

 

16/10: op Wonderwoorden (Taalfeest) in de Koningin Elisabethzaal
(Antwerpen)

16/10: Hostel Snuffel (Brugge) - met Vincent Coomans

17/11: Uitgelezen in Viernulvier (Gent) - met Vincent Coomans
20/11: CC Wevelgem - Mulhacén
26/11: The Preacher (Geraardsbergen) - met Vincent Coomans
28/11: Atelier De Kus (Veurne) - met Vincent Coomans
4/12: Herberg Macharius (Gent) - met Vincent Coomans
05/03: Herberg Macharius (Gent) - met momoyo

Alle info en tickets én nieuwe data vind je op dit overzicht. 

Dustin O'Halloran

Soundtracks, zeker de instrumentale (en dat zijn de meeste), weten zelden op zichzelf staand evenveel te raken als wanneer je ze bij de film hoort. Af en toe zijn er uitzonderingen, zoals The piano van Michael Nyman, en liefhebbers van neoklassieke muziek zoals van Nyman, Ludovico Einaudi en Max Richter zullen ongetwijfeld blij zijn dat Dustin O'Halloran met Love of your life een toevoeging gedaan heeft aan dat lijstje uitzonderingen.
Dustin O'Halloran leerde ik vooral als pianist kennen, o.a. met Piano solo vol.2, mijn kennismaking met deze Amerikaanse componist. Hij kwam op deze blog al meermaals aan bod (zie hier). Zijn piano is nog steeds aanwezig op deze soundtrack (b.v. heel prominent in This path unknown) maar zijn muziek brengt heel wat meer instrumenten samen. Het resultaat is een prachtige plaat, die je ook zonder film kan beluisteren.
Die film, Love of your life, is een  pas uitgebrachte film (die helaas voornamelijk via Amazon Prime te zien zal zijn en slechts in een beperkt aantal cinemazalen) van regisseur Rachel Morrison. Het is pas haar tweede film, ze regisseerde wel eerder afleveringen van Quantico en The mandalorian. Hoofdpersonage verpleegster Maya (gespeeld door Margaret Qualley, die je al kon zien in Once upon a time in... Hollywood) ontmoet een man waarop ze zo verliefd wordt dat het haar hele leven zal veranderen.
Wie luistert naar de plaat, ontdekt een spanningsboog die ongetwijfeld de film volgt en daaruit kan je afleiden dat het vanaf Lisbon en Felix serieus mis begint te lopen. Er valt dreiging te horen in die nummers, die je de verdere plaat maar af en toe eens loslaat. Wanhoop horen we dan weer in All of it en (nog meer) in I can't do this. Dat je dat alles zo goed hoort, maakt deze plaat ook alleenstaand interessant. Dit is opnieuw een knap staaltje van O'Halloran.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen:

Johnny Marr

Zelfs bij een deel van de fans van The Smiths hebben de nukken van Morrissey, breed uitgesmeerd in de pers, intussen aversie voor de frontman van de ter ziele gegane band opgewekt. 
Dergelijke negatieve reacties heb ik nog nooit gehoord of gelezen over de andere helft van het legendarische duo. En ook muzikaal blijkt Johnny Marr intussen zijn sporen meer dan ruim verdiend. Tot onze vreugde voegt hij aan zijn solo-oeuvre nu The age of everything toe, een nieuw album dat overtuigt met een pak goeie songs. Mijn persoonlijke favoriet is Ophelia, dat er na meerdere luisterbeurten echt uitspringt en een heerlijke single is waarin het uitstekende gitaarspel gekoppeld is aan meeslepende zang. Ook heel wat andere songs kunnen bogen op een dergelijke combinatie: It's time klinkt opgewekt, In and out of love heeft dat melancholische dat The Smiths zo herkenbaar maakte en All in a life kent een bijna perfecte opbouw.
Met dit album bewijst Johnny Marr dat hij zeker niet moet onderdoen voor zijn voormalige compagnon.

Luister hieronder naar het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Gelezen (166)

Absolute democratie: kroniek van een aangekondigde afrekening - Ilja Leonard Pfeijffer

 

 

Anderhalf jaar lang schreef Ilja Leonard Pfeijffer columns voor De Morgen waarin hij observeert hoe extreem-rechtse (maar ook extreem-linkse) populistische partijen trachten de democratie te ondergraven, met name in Nederland en Italië maar ook in andere landen. Hij legt daarbij bloot dat zij dat doen in naam van hun aanhangers die een andere definitie van democratie hanteren dan wij gewoon zijn. Waar wij voorlopig nog vasthouden aan een constitutionele democratie waarin de grondrecht, checks and balances, procedures, scheiding der machten en bescherming van minderheden een centrale plaats krijgen, kiezen deze populisten voor een absolutistische democratie: de meerderheid beslist en die ene wil mag niet gehinderd worden door procedures en instellingen in het uitvoeren van die zogenaamde éne "wil van het volk".
Het boek is bij momenten verhelderend en helpt goed om gebeurtenissen die nu, na het voltooien van het boek, plaatsvinden goed te begrijpen. Dat de columns op enkele details na ongewijzigd werden opgenomen, heeft het voordeel van het blootleggen van een chronologie. Anderzijds leidt dit ook wel tot veel (onnodige) herhalingen van feiten en van meningen, waardoor het boek als geheel nogal drammerig kan overkomen. Je kan je daar als lezer wel proberen overheen te zetten om het verteerbaarder te maken. 

 

Het onbegrepen kind - Maria Montessori

 

 

Het is soms goed om eens achterom te kijken binnen je vakgebied om te realiseren welke weg we afgelegd hebben intussen. Ooit kocht ik dit boek(je) van de Italiaanse arts en pedagoog Maria Montessori op een rommelmarkt. Dat onbegrepen kind verwijst niet naar een bepaalde groep kinderen met gedrags- of andere problemen omdat ze niet begrepen worden (de foto op de cover leek dat heel erg te suggereren, vond ik) maar over alle kinderen die toen (jaren '50) volgens de auteur niet begrepen werden in hun wezen als kind. Ze legt uit hoe belangrijk het is om inzichten uit de ontwikkelingspsychologie mee te nemen in de pedagogiek (iets waar ik het als ontwikkelingspsycholoog grondig mee eens ben). Ook schetst ze haar idee dat kinderen als kind niet zomaar "onaffe volwassenen" zijn maar een eigen specifieke taak en kenmerken hebben die in de opvoedkunde dienen gehonoreerd te worden.
Dit boekje was interessant, soms even relevant als toen, soms wat verouderd, maar toch een stimulans om af en toe te proberen met een frisse blik je eigen opvattingen kritisch te bekijken. 

 

Op een dag zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest -
Omar El Akkad

 

 

Omar El Akkad, geboren in Egypte, zijn jeugd doorgebracht in Qatar, Canadees staatsburger geworden en levend in de VS, analyseert hoe in het Westen omgegaan wordt met de genocide in Gaza, op dat moment (en eigenlijk ook nu) nog steeds gaande. Hij bekijkt het vanuit het standpunt van een voormalig inwoner van het Midden-Oosten én als inwijkeling en deels ingewijde in het Westen. Dat levert een voor ons bij momenten verrassende, nieuwe en ook zeer verhelderende analyse op.
Wat voor mij de grootste eye-opener was, is zijn analyse dat het hele discours rond mensenrechten, democratie en internationaal recht (en alle hypocrisie errond) in de eerste plaats een discours is van de machtigen tegenover de onderdrukten. Uiteindelijk, zo beargumenteert hij, is het toch vooral een narratief dat bedoeld is voor de machtige partij(en), doorgaans dus de westerse wereld, en waarvan de onderdrukten uitgesloten worden. Hooguit wordt hun slachtofferschap achteraf erkend, wanneer dat geen consequenties meer heeft voor de macht en de machtige schuldigen geen verantwoording meer hoeven af te leggen.
De hele discussie of het woord "genocide" gebruikt mag worden, komt erop neer dat benoemen wat men ziet, zou neerkomen op de plicht ernaar te handelen (en in het geval van de houding t.a.v. Israëls omgang met de Palestijnen, het toegeven dat men al die tijd het verschrikkelijk geweld heeft toegestaan, dat al sinds de oprichting van Israël gaande is). El Akkad legt de hypocrisie en de zogezegde morele superioriteit bloot van hen die het internationaal recht naar goeddunken inzetten in functie van hun eigen belangen.
De analyses die hij maakt in het boek, kunnen nog elke dag opnieuw getoetst worden aan de geopolitieke actualiteit en wie dat doet, ziet dat het alleen maar erger wordt en dat de achterliggende mechanismen steeds openlijker, minder verhuld gebeuren (zoals de aanval op het ICC door de VS vanwege de bedreiging die dat vormt voor henzelf, de Israëlische machthebbers en hun Amerikaanse bondgenoten). 

 

Het nachtlicht - Erik Vlaminck

 

 

De lotgevallen van de dakloze Ronny en het minderjarig straathoertje Nicky worden afwisselend verteld in deze roman van Erik Vlaminck. Hij toont hierin opnieuw de onderkant van de maatschappij en bekijkt de wereld vanuit hun perspectief, zoals hij dat ook zo vaak doet in de mij al (uit mijn vroegere job) bekende Brieven van Dikke Freddy. Toch is dit veel meer dan een verhaal over daklozen en prostituees, het is vooral een schets van een oudere man die beseft dat hij door stommiteiten in zijn huidige situatie is terechtgekomen, wat hem er niet van weerhoudt nieuwe stommiteiten uit te steken, en een kwetsbaar kind dat al gebroken is nog voor haar leven echt start. Ronny en heel wat andere personages blijken goedbedoelende mensen in omstandigheden die een hardheid vereisen waardoor bijna niemand dat (én hen) ziet. Hij tracht op onhandige wijze fouten uit het verleden alsnog een beetje te herstellen, verlangt net als iedereen naar verbondenheid met zijn zoon en kleinkind, heeft een grotere mond dan goed voor hem is, wil anderen behoeden voor de fouten die hij maakte en sukkelt van het ene malheur in het andere zonder te verloochenen wie hij is. En Nicky, haar verhaal is zo mogelijk nog triester, want nog niet meerderjarig slingert ze voortdurend tussen overleven en het leven buitensluiten (en anderen en verbondheid buitensluiten).
Toch is dit allesbehalve een somber boek, het is vaak zelfs enigszins grappig en het leest vlot, is herkenbaar en lijkt bij momenten een schelmenroman.
Het slotakkoord van de roman is overigens een ode aan mensen die inspanningen leveren voor mensen die door iedereen vergeten worden, namelijk het toneelgezelschap Tutti Fratelli van Reinhilde Decleir. Die mooie ode zet meteen één van de meest humane, stille projecten uit Antwerpen terecht in de schijnwerpers.

Twintig parels per maand: september 2026

Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: