Momoyo

Er zijn van die stemmen die je onmiddellijk herkent, zelfs al ken je het nummer (nog) niet. Eén ervan is zeker die van Frie Maline, zangeres bij (o.a.) momoyo. Die Gentse band heeft net een tweede full length album uit met de intrigerende titel Home is just a state of mind.
Met deze plaat blikken de bandleden terug, meer bepaald op die bepalende periode in hun leven tussen twintig en dertig, wanneer levenskeuzes gemaakt worden die nog niet definitief hoeven te zijn maar je leven toch richting geven. Het is ook de periode waarin je jezelf echt leert kennen, na de stappen daartoe die je al zette in je puberteit. Zeker in een tijd als deze waarin vaak langer gestudeerd wordt, later getrouwd (of een andere samenlevingsvorm) wordt en kinderen krijgen ook uitgesteld raakt (dit alles althans bij wie voor een vervolgopleiding kiest na het middelbaar), lijkt dertig meer en meer hét scharnierpunt te zijn in het volwassen worden.
Ook het verlies van mensen om je heen maakt daar deel van uit en het scherpst komt dit naar voor in My sister slept waarin dichter en frontman Jonas Bruyneel een ode brengt aan zijn dertig jaar eerder overleden zus, een ervaring die hij bleek te delen met Frie. Die song is een intimistisch pareltje waarin je elke zucht en elk detail kan horen en dat naar het hart grijpt, niet alleen omwille van het onderwerp, maar evenzeer door de minimalistische aanpak. Het is een song om te koesteren en misschien wel dé sleutelsong van dit album. Er hoort overigens een bijzonder mooie en passende video bij, gemaakt met familiebeelden van het zusje van Jonas. Die geeft het nummer zo mogelijk nog méér diepgang en ontroering zonder een moment sentimenteel te zijn.
Behalve songs die rust brengen en stilstaan bij de dingen (zoals ook To fix a heart with words en Forgotten cities), kunnen we op deze tweede van momoyo gelukkig ook weer genieten van het speelse van hun muziek. Spanish song from the 90s klinkt zo zomers en nostalgisch als de titel laat vermoeden. Je hoofd en benen stilhouden is bij Clouds onmogelijk maar gun je hersenen en hart toch ook maar wat werk en luister goed naar de lyrics over overdenken en keuzes willen overdoen of veranderen. Afsluiter When the morning comes is zo'n typisch liedje voor de band waarin de bas een stevig fundament vormt om alle andere instrumenten (en reken daar ook maar zang bij) overheen te draperen.
momoyo ontstond uit Uncle Wellinton's Wives en was bedoeld om een herstart te maken. De breuk met wat vooraf ging is bij de Gentenaars inderdaad goed hoorbaar, maar wie aandachtig luistert, merkt ook dat deze coming of age-plaat eigenlijk in wezen de coming of age is van de leden én van het geheel (dat zoals bekend meer is dan de som der afzonderlijke delen). 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via Wellington Records. Tien procent van de opbrengst gaat trouwens naar Fundación Natura, een herbebossingsproject in Colombië.

Bonfire Lakes

Sommige instrumenten en hun bespelers worden vaak over het hoofd gezien hoewel ze een belangrijke rol spelen op een plaat. Ze staan bij concerten vaak achteraan opgesteld en alle aandacht gaat vaak naar de zanger(es) en gitarist(e). Drums en bas hoeven doorgaans ook niet echt te klagen want ze worden gezien als een fundamenteel onderdeel van een band, en gooi daar ook nog maar de keyboards bij.
Nochtans kunnen de blazers het verschil maken en dat is exact wat gebeurt op Sorino van Bonfire Lakes, het project rond Marino Roosen. De warmte die het album kenmerkt, wordt subtiel de kamer ingeblázen, letterlijk. Luister maar eens goed naar The new wave type (always in between) waarin het refrein gedragen wordt door de trompet die zich om de stem van Roosen wentelt. Tegelijk verleent ze het nummer een hoge mate van nostalgie, precies het gevoel dat de zanger verwoordt in een terugblik op wie hij was en de weg die hij heeft afgelegd.
Die nostalgie betreft ook de bezongen relaties in songs als Island en WYMM. De band klinkt afwisselend bedaard, serieus en toch ook vrolijk, zoals in S-day. Dat lijkt wel een popversie van een fanfare mét zanger.
Dit tweede album van Bonfire Lakes kreeg een mooie productie van Gaetan Vandewoude (Isbells), waaruit zelfs een vriendschap groeide tussen de twee. Gaetan slaagde er immers in die tweeledigheid in Marino Roosen te helpen vertalen naar een bundel liedjes die zo precies dát weergeven. En daarmee slagen ze er samen in ons het mooiste geschenk te geven dat in die vriendschap zat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Leisure Hour

Leisure Hour is een fris klinkende band uit Indiana die het soort punkrock en slacker music brengt dat dankzij bands als PUP en Modern Baseball terug populair werd. Op hun tweede plaat ...and to think denderen ze goed derig minuten van song naar song en toveren zo een smile op je gezicht. 
Hoewel de nummers eenzelfde stramien aanhouden en drijven op eenzelfde mix van gejaagde drums en gitaren met urgente zang, vallen er toch een paar op. If I could kill you (I would) klinkt vrolijker dan je zou vermoeden terwijl Happy birthday! allerminst het cadeau is dat je wil horen op je feestje. Ode to Muncie is het eerbetoon van de groep aan hun thuisbasis. Jenny, de afsluiter van dit album, opent wat andere dimensies alvorens terug het intussen bekende register te benutten.
Deze plaat is vermakelijk, ligt goed in het gehoor en heeft vaart genoeg om geen moment te vervelen, maar toch missen we hier dat extraatje dat we bij PUP en Modern Baseball wél horen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen: 

Beck

Coveralbums blijken dezer dagen populair, want na The Damned met Not like everybody else gooit ook Beck ons een dergelijk werkstuk voor de voeten. Everybody's gotta learn sometime bevat acht nummers en biedt ons een half uur luisterplezier met nummers van andere artiesten die Beck naar zijn hand weet te zetten.
Die eigen interpretatie wordt misschien nog wel het duidelijkst in afsluiter True love will find you in the end van Daniel Johnston. Hier presenteert Beck ons geen ontroerend krakkemikkige love ballad, maar een mooi gearrangeerde versie waarin de uitvoering zorgzaam gebeurt. Waar Johnston dit liefdeslied als het ware rauw en schijnbaar ongeoefend op plaat zette, zijn gitaarspel en zang bij Beck precies en verzorgd. En toch verliest deze versie de eenvoud van het origineel niet. Bijna gelijkaardig is de aanpak van Can't help falling in love van Elvis, dat een sober jasje aangemeten krijgt, met een vleugje gedoseerde gospel dankzij het achtergrondkoortje. I only have eyes for you wordt gestript tot een hartbrekend pleidooi met behoud van een soort soulvolle doo-wop in de achtergrond en hiermee overstijgt hij de versie van The Flamingos (en van Art Garfunkel).
Beck verzamelt hier overigens songs die hij soms wel twintig jaar geleden opnam. De titelsong kennen we al uit de soundtrack van Eternal sunshine of the spotless mind. Er is één eigen song (Ramona) en twee nog niet eerder uitgebrachte nummers: de al vermelde cover van Daniel Johnston en een prachtige uitvoering van Your cheatin' heart van Hank Williams, dat de country nonchalant van zich afschudt.
We horen op deze plaat een ingehouden Beck, die zijn geniale en flamboyante arrangementen achterwege laat en kiest voor een schijnbare eenvoud. De songs zijn nochtans vaak mooi georchestreerd maar bieden alle elementen in zulk een bescheiden mate dat de eenvoud van de gekozen nummers helemaal tot zijn recht komt.

Je kan het album hieronder volledig beluisteren en hier kopen:

The Monkees

Voor wie The Monkees enkel kent van hun grootste hits (Last train to Clarksville, I'm a believer en Daydream believer) is de compilatie The A's, the B's and the Monkees een aangename verrassing. Deze dubbelaar laat zien dat de band toch wel meer te bieden heeft en in de tweede helft van de sixties mooie singles uitbracht.
The Monkees begonnen als een band die samengesteld werd voor de gelijknamige TV-serie. Bob Rafelson en Bert Schneider bedachten de groep voor een muzikale sitcom op NBC nadat een oorspronkelijk plan om de toen nog onbekende The Lovin' Spoonful te casten in duigen viel. In navolging van bands met verkeerd gespelde dierennamen (Beatles, Byrds) werd het uiteindelijk de eveneens fout gespelde Monkees. Ze werden erg succesvol met onder meer bovenstaande drie nummer 1-hits. Die zijn uiteraard ook terug te vinden hier.
Maar daarnaast biedt de compilatie een staalkaart van de diverse genres die de groep, die na een tijd zelf hun songs componeerden, ten berde bracht. Dat varieert van het vaudeville-achtige D.W. Washburn over het Beatle-esque Porpoise song (Theme from 'Heat') tot de country-stamper Good clean fun en het folky Listen to the band (hebben ze het hier over The Band?).
Deze verzameling van A- en B-kanten van de uitgebrachte singles is voor wie de band nog niet kende een fijne introductie en voor wie (zoals ik) eigenlijk enkel de hits kent, is het een verruiming van de horizon.

Je kan de compilatie hieronder beluisteren en hier kopen:

Searows

Met een quote uit Moby Dick als titel en een hoes waarop een scheepswrak het decor vormt, brengt Searows (ofwel Alec Ducart) een tweede album uit, gedrenkt in melancholie. Zelf omschrijft hij het als "de teloorgang van jezelf in de zoektocht naar het onvindbare". Dat onvindbare betekent in dit geval niet een walvis maar de ultieme verwezenlijking van jezelf. In een wereld waarin iedereen het beste van zichzelf moet geven en de beste versie van zichzelf moet vinden, is die zoektocht voor velen, en zeker ook jongeren, een last geworden waaraan ze ten onder dreigen te gaan.
Het hoeft dus niet te verbazen dat deze plaat niet meteen de vrolijkste van het jaar zal blijken. Anderzijds maakt ze wel kans op een prominente plek in eindejaarslijstjes. En ja, ik weet het: het is nog maar januari en dus nog veel te vroeg om daar voorspellingen over te doen. 
Opener Belly of the whale zet meteen de toon, met een repetitieve banjo en de dromerige, melancholieke stem van Alec. Je wordt een album ingezogen dat je geen ontsnapping biedt uit de opgeroepen emotionele toestand. Ook Photograph of a cyclone kan perfect dienen als een voorbeeld van wat je als luisteraar voorgeschoteld krijgt. Een buitenbeentje hier is Hunter, de meest donkere song. Die roept meteen ook een dreiging op de achtergrond op.
Death in the business of whaling is het soort plaat geworden dat fans van Phoebe Bridgers en Ethel Cain ogenblikkelijk zal bekoren, maar ook onze eigenste Tamino blijkt een groot liefhebber en vroeg Searows vorig jaar mee op zijn Amerikaanse tour. De uit Portland afkomstige muzikant schrijft zich met deze plaat in in een mooie traditie van muzikanten als Bon Iver, The Decemberists en Iron & Wine.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen:

The Damned

Met Not like everybody else brengt The Damned een album uit vol covers als eerbetoon aan de in maart overleden gitarist Brian James. De Britse oerpunkers blijven soms dichtbij het origineel maar geven er altijd een eigen Damned-twist aan.
Het voordeel van coveralbums is natuurlijk dat je heel wat songs al kent en die vertrouwdheid maakt het geheel veelal toegankelijker voor nieuwe luisteraars dan een plaat met eigen nummers. Toch geef ik hier graag toe dat ik wel houd van een (goeie!) cover op zijn tijd en in mijn platen- en cd-kast meerdere coveralbums zitten heb. En dus heb ik hoge verwachtingen bij deze release.
En die verwachtingen worden behoorlijk ingelost. Summer in the city (Lovin' Spoonful) bewaart de feel van het origineel en plakt er achteraan een lange eigen gitaaroutro aan toe. Ook See Emily play (Pink Floyd) verliest niets van de oorspronkelijke speelsheid. Doorheen al die speelsheid worden eigen accenten verweven. I'm not like everybody else mag dan in de versie van The Kinks op en top Brits klinken,  The damned slaagt erin dat typisch velletje eraf te pellen en een stevige portie rock in te spuiten.
Echt leuk wordt zo'n coverplaat pas echt als je erdoor pareltjes ontdekt en dat is hier gelukkig ook het geval. Heart full of soul van The Yardbirds was me niet bekend maar de Britse punkers maken me er meteen warm voor. Opener There's a ghost in my house (origineel van R. Dean Taylor en naar het schijnt al geweldigd gecovered door The Fall) doet zijn werk als opener én als teaser voor beide eerdere versies uitstekend. En You must be a witch brengt garagerockers The Lollipop Shoppe een verdiend eerbetoon en een nieuwe luisterpubliek.
The Damned klinkt bijzonder fris en gretig en het spelplezier spat ervan af en dus is het benieuwd afwachten hoe deze songs live klinken op 5 april in Amsterdam (Melkweg) en 6 april in Leuven (Het Depot).

Je kan de plaat hieronder volledig beluisteren en hier kopen:

The Paper Kites

Je zou het op het eerste gehoor niet zeggen, maar The Paper Kites zijn een Australische band. Ze klinken erg folky en alt-country-ish met als thuisbasis niet de Amerikaanse binnenlanden maar dus Melbourne. If you go there, I hope you find it is al hun zevende plaat. De vijfkoppige groep ontstond in 2010 toen de middelbare school-vrienden Sam Bentley en Christina Lacey drie bevriende muzikanten in hun project betrokken. Debuutsingle Bloom haalde intussen al platinum in de VS en ze behielden daar, maar ook in Canada, thuisland Australië, Nieuw-Zeeland en Europa een zeker populariteit.
Wie If you go there, I hope you find it beluistert, kan nauwelijks iets anders dan gecharmeerd zijn van hun rustige, warme sound en de mooie melodieën in songs als Change of the wind, When the lavender blooms en Every town. Zoals je dat ook hoopt van je favoriete voetbalclub, presteren ze de hele tijd op eenzelfde niveau. En al staan er geen wereldsongs op de plaat, ze stellen ook geen enkel moment teleur.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen: 

Gelezen (161)

Hier zijn de laatst gelezen boeken van 2025: 

Pechstrook - Kris Van Steenberge

Een fataal ongeluk met zijn kleine broertje waarvan hij getuige is, heeft verstrekkende gevolgen voor Raphaël, die leren kennen wanneer hij in de gevangenis zit. Het waarom wordt langzaam duidelijk in een verhaal waarin drie hoofdpersonages (Raphaël, diens vader Danny en moeder Nicole) afwisselend hun kant van het verhaal vertellen, in het heden en veelvuldig ook in flashbacks of herinneringen. Een vierde personage, zus Helena, komt pas helemaal op het eind aan het woord.
Kris Van Steenberge slaagt er op die manier in om op een ingenieuze maar niet complexe manier de lezer stap voor stap te laten ontdekken wat in het leven van deze vier mensen gebeurde en tot zo'n verschrikkelijke apotheose kwam.
Ik heb echt wel genoten van dit boek.

 

Houd afstand, raak me aan - Paul Verhaeghe

Paul Verhaeghe schreef dit essay toen we nog volop in corona-tijden zaten, vlak na de eerste lockdown. Wat meteen opvalt, is dan ook dat het minder goed onderbouwd is dan we van zijn boeken gewend zijn en bovendien is het met de inzichten van vandaag ook wel deels gedateerd. Vooral het voorzichtig optimisme dat hij vooropstelt over hoe we uit de pandemie zouden leren, is vandaag helemaal geloochenstraft. Verder komen wel de bekende thema's uit zijn boeken sterk naar voren (waaronder zelfs al een glimps van wat hij later in Wijsheid zou schrijven), zij het hier toch vooral toegespitst op de specifieke situatie van wat de pandemie met onze wereld op dat moment deed.
Het blijft natuurlijk aangename en interessante lectuur maar had hij dit essay met wat meer afstand (ook in de tijd) geschreven, het had wellicht beter geweest (en realistischer). 

 

Steeds verder weg - Boudewijn Büch

Ooit begon het met Eilanden en het tv-programma De wereld van Boudewijn Büch en sindsdien was ik altijd wel geïntrigeerd door de mix van reisverhaal en opeenstapeling van weetjes en curiositeiten die Boudewijn Büch presenteert. Doorheen de verschillende boeken en verdere tv-programma's leerde ik zijn obsessies kennen, zoals Goethe, Napoleon, eilanden en het verzamelen van elk mogelijk zeldzaam boek (zelfs folders of kleine gedrukte pamfletten). Toen ik het verhaal van zijn verzonnen leven leerde kennen (en zijn hang naar leugens om aandacht te krijgen), deed dat niet echt af aan mijn sympathie voor de man.
Toch moet ik bij dit boek vaststellen dat zijn obsessies en eigenzinnige trekjes deze later tijdens zijn leven geschreven reisverhalen zo doordrenken dat ik me er aan begon te storen. Zijn obsessies, op zich een een vreemd maar wel aardig trekje, bepalen echter zijn gedrag in die mate dat je hem gaandeweg steeds meer een verwend kind in een volwassen lichaam gaat vinden. Hij beschrijft zelf zonder schroom hoe hij nogal eisend en arrogant is, hoe negatief hij zich uitlaat over plekken en mensen, niet alleen tegenover de lezer maar ook tegenover de betrokkenen zelf. Bovendien springen het "verhaal" van zijn reizen en de uitgestrooide weetjes zodanig van de hak op de tak soms, dat er bijwijlen amper nog lijn te trekken valt in wat hij ons voorschotelt. Het lijkt soms meer op het protserig demonstreren van al zijn (weetjes)kennis en dat voegt nog meer toe aan het beeld van de schrijver dat hij zelf schetst: dat van een immer aandacht zoekende verwende man die zich heel hebberig opstelt tegenover alle publicaties die hem onder ogen komen (en andere objecten).
Van alle boeken van Büch die ik las, valt dit me dus toch wel tegen. Wie hem toch wil leren ontdekken, raad ik zijn vroege reisboeken aan, waarin die vervelende kanten van de man zelf nog bedekt worden onder zijn capaciteiten als schrijver (die hij ongetwijfeld wel bezat).

De bloemen van het kwaad - Charles Baudelaire

Eind de jaren negentig kocht ik in de reeks Rainbow Essentials deze uitgave van De bloemen van het kwaad (Les fleurs du mal) nadat verscheidene muzikanten in interview die ik had gelezen, ernaar verwezen als inspiratiebron. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik las toen met plezier deze gedichten van Charles Baudelaire.
Eind dit jaar nam ik me voor af en toe ook eens wat poëzie te lezen (terug zoals vroeger) en dit was het eerste werk waar ik naar teruggreep. De doorwrochte teksten voelen soms wat archaïsch en barok aan in vergelijking met hedendaagse gedichten maar de donkere rand (en vaak meer dan alleen de rand) is nog steeds sterk aanwezig en spreekt mij enorm aan. Het is dan ook begrijpelijk dat veel van mijn favoriete artiesten, die vaak over de donkere kanten van het leven en de dood zingen, mij op het spoor hiervan hebben gebracht. 

Wall and piece - Banksy

Toegegeven, dit boek van Banksy bevat veel meer foto's van zijn werken dan tekst, maar niettemin is de weinige tekst die tussen de foto's staat (en in een soort voorwoord) verhelderend over de ideeën (en een beetje de werkwijze) van Banksy. Bij de meeste werken staat bovendien vermeld hoelang het werk bleef bestaan (eer het overschilderd of verwijderd werd), een aardigheidje voor de lezer.
Het boek heeft alvast mijn bewondering voor Banksy verhoogd omdat ik nu iets meer inzicht kreeg in zijn beweegredenen en denkwijze. Ik begrijp nu ook iets beter één van zijn meer recente werken, dat verkocht werd en toen zichzelf vernietigde (deels althans, met die ingebouwde versnipperaar).

Fabiano do Nascimento & E Ruscha V

Tussen de releases deze week viel Aquáticos me op. Gitarist Fabiano do Nascimento, een Braziliaans-Amerikaans muzikant uit Los Angeles, werkt erop samen met E Ruscha V, die in dezelfde stad zijn op synthesizers geënte muziek al een tijd meer en meer richting ambient stuurt. Die samenwerking levert een plaat op die een soort Balearenambient vermengt met jazz, Braziliaanse genres en pop, als twee waterverfkleuren die in elkaar lopen. 
Het is dan ook even wennen als luisteraar naar die bevreemdende mix, die je in een rustige trance brengt maar af en toe toch een uitstekend randje op je pad in petto heeft. Zo wringt Bio net genoeg tegen om je niet zelfgenoegzaam een dutje in te wiegen en is Rio inverso bij momenten spannend genoeg om je aandacht af en toe te trekken. Ook opener Nascer weet interesse te wekken en is wellicht de meest Braziliaanse song.
Globaal echter wekt deze plaat toch de indruk dat je teveel van hetzelfde voorgeschoteld krijgt. Ze dreigt in een new age-nachtmerrie te verzanden en hooguit geschikt te zijn voor wachtzalen van reiki-therapeuten en andere alternatieve behandelaars. Nochtans hoor je verspreid over het album kiemen voor een interessantere uitwerking van de samenwerking.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren: 

Mavis Staples

Mavis Staples, de laatste der Staple Singers, maakt al haar hele leven muziek en op haar 86e voegt ze aan haar uitgebreide discografie nog dit prachtige Sad and beautiful world toe.             
Opener Chicago (origineel van Tom Waits) is een mooie ode aan de stad waar deze zangeres geboren en getogen is. Het is een mooie inleiding voor een album vol covers, die met veel liefde en zorg gezongen worden. Bovendien zijn de gastmuzikanten die mee deze versies vorm gaven, niet van de minsten: Buddy Guy, Nathaniel Radeliff, MJ Lenderman, Jeff Tweedy, Justin Vernon (Bon Iver), Bonnie Raitt,...
Het resultaat weet vooral te bekoren omdat de covers van o.a. Kevin Morby, Sparklehorse, Dave Rawlings & Gillian Welch, Hozier, Curtis Mayfield en Leonard Cohen zo naar haar hand gezet worden dat ze samen een coherente plaat vormen. De zalvende stem van Mavis pakt ze allemaal in zonder zoet of klef te klinken, maar met zoveel warmte overgoten dat je van Sad and beautiful world het in deze turbulente tijden gekweekt cynisme even in de kast durft te zetten.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:    
 

Vincent Coomans

Soms zet je een plaat op als achtergrond tijdens andere bezigheden, als een aangename achtergrond waartegen je dagelijks leven zich afspeelt. Er zijn albums die zich daar minder toe lenen, die zich aan je opdringen en je volle aandacht eisen. Misschien doen ze dat niet meteen vanaf de eerste beluistering, maar op een dag is er een muzikaal element of een stuk tekst dat je vastgrijpt, naar zich toe trekt en van je eist dat je je aandacht niet langer verdeelt. Dark dog van Vincent Coomans is zo'n plaat die je dwingt erin te kruipen, je te omhullen door de muziek en het ene grote verhaal dat al die songs overkoepelt, en je geen andere keuze meer laat dan te leven in het hoofd, het hart en het leven van de muzikant.
Vincent ken ik intussen al heel lang. Hij speelde ooit nog onder een andere naam een concert in mijn living, ik interviewde hem (toen hij voor mij in  de eerste plaats een collega-reviewer was bij Indiestyle), hij bracht een EP uit met zijn eerste band, ik zag hem zijn eerste EP uitbrengen onder eigen naam en later zijn eerste album The great rebuild. De muzikanten waarmee hij zich live omringde, werden zijn vaste band en op dit album hoor je dan natuurlijk wel nog steeds in de eerste plaats het werk van Vincent zelf, maar nu in een (h)echte groep. 
Als ik die evolutie tussen 2011 en vandaag overschouw (al 15 jaar!), valt op hoeveel matuurder hij niet alleen klinkt als muzikant maar zeker ook hoe hij tekstueel nog raker weet stil te staan bij zijn emoties. Dark dog is een album dat gemaakt werd in een periode waarin hij zelf vader werd én langzaam zijn vader zag verdwijnen. Zijn zieke vader verloor langzaamaan de vaardigheden die zijn dochtertje net aan het verwerven was. Het confronteerde hem met zijn twee intergenerationele rollen én met zichzelf als persoon (en als partner ongetwijfeld ook).
Dat hij erin geslaagd is om uit die moeilijke, lastige periode in zijn leven deze ongelooflijk diepgaande en persoonlijke plaat te puren, mag ons als luisteraar bijzonder verheugen. We krijgen een haast ongegeneerde inkijk in zijn hoofd en hart, we doorlopen met hem alle fasen die zich in zijn leven ontvouwen in die periode en we worden mee geconfronteerd met allerlei, soms tegenstrijdige facetten van beide vormen van zorg die van hem gevraagd worden. 
Het omgaan met de veranderingen (A bed can be many things), het dichter komen bij wie je vader is en was (Dear illustionist), het tegen je eigen verlangen wensen dat een geliefde eindelijk door de dood verlost wordt (de titelsong),...: allemaal passeert het de revue. In Only sun can  kill what's sad weet Vincent de beklemming van het naderende, onzekerre einde perfect te vatten in "The walls keep narrowing / narrowing us down / we have to leave our house / before we choke". Het gewicht ervan op zijn hele gezin voel je als aandachtige luisteraar op je eigen schouders. Het onvermogen om te praten met iemand die zijn taal verliest, net op het moment dat je met veel vragen en veel nood aan antwoorden zit, kent een rake verwoording in It is tough. In Pale ghost in a chrome bed legt Vincent ons zijn worsteling voor met tegenstrijdige verlangens om de stervende dierbare wel én niet nog te zien. Zijn twijfels over zichzelf duiken op in datzelfde nummer, waarin hij ook stilstaat bij hoe hij door anderen gezien wordt als al dan niet goede zoon. De last die het voor een jong kind is om zijn vader ziek en kwetsbaar aan te treffen, is het onderwerp van To not tell my mum. De nood van iedereen om gezien te worden krijgt een bijzondere dimensie door de aanwezigheid van de drie generaties: zijn vader die wil gezien en gehoord worden, de zanger zelf als de verteller en de dochter die in hun huis, waarin de song opgenomen wordt, aan het spelen en zingen is. 
Ook muzikaal bevat deze plaat een prachtige gelaagdheid waarin producer Jonas Bruyneel uiteindelijk elk instrument en elke nuance zijn precieze plaats heeft toegewezen. Zo onderlijnt de viool van Esther Coorevits de opgeroepen emoties in Dear illusionist nét door bescheiden op de achtergrond te blijven. De trompet en hoorn van Jan D'haene kruipen behoedzaam Lower your gun binnen terwijl ze in A bed can be many things net uitgroeien tot een uitwaaierend saluut. De speelse bijdragen van dochtertje Irene (in Seen en Open water) krijgen een plaatsje waar ze noch onopgemerkt blijven noch te prominent. Het is duidelijk dat de muzikanten goed op elkaar ingespeeld zijn en allemaal onbaatzuchtig hun bijdrage leveren aan het muzikaal verhaal dat Vincent ons brengt.
Dark dog is een enorme stap voorwaarts na het debuutalbum The great rebuild. Doe uzelf een plezier met deze plaat en sta toe dat ze je helemaal inpalmt. U zal me dankbaar zijn. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op de site van Wellington Records:  

Dry Cleaning

De Londense band Dry Cleaning valt vooral op door de parlando van frontvrouw Florence Shaw. De combinatie van haar rustig praten in plaats van zingen en de postpunk van de haar omringende muzikanten werkt uitstekend en voegt een extra dimensie toe aan het geheel. Wederom is dat immers meer dan gewoon de som van de delen. De muziek klinkt vaak erg dromerig, zoals in de titeltrack of in The cute things. I need you bezwijkt net niet onder de overdaad aan dromerigheid en zo weet het viertal voortdurend de juiste zijde van de grens van teveel te kiezen. Immers weten ze ook fel uit de hoek te komen (Evil evil idiot en Blood onder andere). Opener Hit my head all day is trouwens mijn favoriet omdat hierin alle elementen die het kwartet zo goed inzet, samenkomen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:       

The death of Bunny Munro

Hoera voor Canvas! Vanaf komende zondag zenden ze de miniserie The death of Bunny Munro uit, die je gewoon op tv kan zien vanaf 20u of op VRT MAX. Bekijk alvast de trailer:

De serie is de verfilming van de roman van Nick Cave, die er meteen ook de soundtrack bij maakte samen met Warren Ellis. De hoofdrol wordt vertolkt door Matt Smith, die je kan kennen als een Dr. Who of uit House of the dragon en The crown. 

Beluister hieronder de volledige soundtrack:

Passages

Het is natuurlijk niet alleen in de VS dat immigranten, vluchtelingen en asielzoekers in het verdomhoekje terecht gekomen zijn, maar sinds Trump de jacht helemaal geopend heeft met brutale ICE-acties, is een alarmkreet zeer op zijn plaats. En hoewel slechts enkele mij bekende artiesten meedoen, is het album Passages: artists in solidarity with immigrants, refugees and asylum seekers zo'n muzikaal protest. 
Alan Sparhawk (Low) opent de plaat met het rustige No more darkness, waarop hij hun verborgen en angstig bestaan even in het licht zet. Met Afterburner krijgen we het typische geluid van Lambchop in wederom een mooi lied en The autumn wind (no. 71) laat heel kort horen dat Bonnie 'Prince' Billy in goede doen verkeert. Dat laat het beste verhopen voor zijn later te verschijnen eigen plaat. Ook Dirty Projectors doen hun duit in het zakje met het gezellig folky One hundred-twenty dollar song, waarin we Who do you love? van The Doors herkennen.
De overige artiesten mogen dan onbekend zijn maar wat ze aandragen voor het goede doel, is vaak een aangename verrassing. En zo mondt dit project uit in een fijn plaatje waarvan je de aanschaf niet zal betreuren.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:        

Gelezen (160)

 

Wijsheid - Paul Verhaeghe

Na zijn vorige boeken heeft Paul Verhaeghe beslist om vanaf nu aparte onderwerpen aan te snijden, zonder onderling verband, die hij dan wil uitwerken (zoals hij dat in zijn trilogie eigenlijk ook al deed). Dit is het eerste boek met dat vernieuwde opzet en het gaat vooral over de "tegenstelling" tussen wijsheid en kennis. Verhaeghe ontkracht de mythe dat we met steeds meer kennis (tot die volledig zou zijn, wat echter onmogelijk is, en De Waarheid zou brengen, ook al een een niet waar te maken ambitie) alle problemen kunnen oplossen. Jazeker, kennis en de daaruit vloeiende technologische vooruitgang (in het Westen) heeft ons heel wat opgeleverd, maar zadelt ons ook op met nieuwe problemen. De klimaatverandering is daarvan wellicht het grootste en belangrijkste.
Verhaeghe houdt dan ook een pleidooi voor wijsheid, die je niet in de exacte wetenschappen kan ontdekken an sich en die je niet zomaar kan doorgeven als kennisoverdracht, maar die terug te vinden is in kunst, zingeving/religie en filosofie.
Maar in plaats van een tegenstelling te vormen, dienen kennis en wijsheid elkaar aan te vulllen.

 

De ballade van het treurige café - Carson McCullers

Carson McCullers neemt ons mee naar het verleden in een klein stadje of dorp in de VS, waar een bijzondere vrouw met het binnenhalen van een ver familielid haar hele leven op de kop blijkt te gaan zetten. Al lijkt het in het begin allemaal mee te vallen, de veranderingen voltrekken zich langzaam en volgen elkaar op tot het hoofdpersonage helemaal veranderd is.
Dit is een vlot boek dat je meeneemt bij de hand in deze wonderbaarlijke geschiedenis. 

Naar zachtheid en een warm omhelzen - Adriaan van Dis

In dit autobiografisch werk schetst Adriaan Van Dis voor het eerst het relaas van een periode in zijn leven die hij (naar het schijnt, ik ken zijn hele oeuvre immers niet) altijd vermeden heeft in eerdere boeken. Het behandelt de periode waarin hij op logement ging bij zijn grootvader aan moeders zijde en diens huismeid (die echter een niet-officiële grootmoeder zou genoemd kunnen worden). De reden voor zijn logement was de mentale toestand van zijn in Indonesië getraumatiseerde vader en de druk die dat gaf op het gezin.
Hij schetst de vrouw waar hij terecht komt (Ommie noemt hij haar) als een warme vrouw die hem met zoveel zorg omringde, ongeacht zijn gedrag, dat het een mooi en liefdevol portret wordt. Je merkt dat de jonge Adriaan hier alsnog de onvoorwaardelijke liefde vindt die hij zo vaak heeft moeten missen.
Dit boek is daarmee ook een pleidooi voor het zoeken en vinden van die mensen die een verschil in het leven kunnen maken voor jonge "moeilijke" kinderen, voor jongeren met een emotionele en psychische rugzak. 

In Holland staat mijn huis - Annie M.G. Schmidt

In de periode 1954-1955 schreef Annie M.G. Schmidt voor Het Parool, een Nederlandse krant, stukjes over het dagelijks, huishoudelijk leven in de "moderne" tijd toen Nederland al een eind rechtgekrabbeld was na de oorlog.
Het is een leuke verzameling die we in dit boek terugvinden, waarin je Schmidts kenmerkende, vlotte taal zo herkent en die een andere kant laten zien van de schrijfster van al die kinderboeken en -versjes.
Een aangename leeservaring dus! 

Ik zeg geen vaarwel - Han Kang

Het is eigenlijk wel jammer dat we hier zo weinig meekrijgen van de geschiedenis (zelfs de recente) van niet-westerse landen. Zo heb ik amper kennis vergaard over de Koreaanse oorlog, de jaren vooraf en erna zelfs heel weinig over de dictatuur die duurde tot eind jaren tachtig, begin jaren negentig in Zuid-Korea.
Die achter was ongetwijfeld nuttig geweest om beter te begrijpen waarover dit boek van Han Kang gaat, dat vooral de periode van de opstand in Jeju en de genocide aldaar behandelt. Dat gebeurt in het tweede deel van het boek, na een lange aanloop waarin het hoofdpersonage op vraag van een vriendin die in het ziekenhuis ligt na een ongeval, naar Jeju (het eiland ten zuiden van het Koreaanse schiereiland) afreist.
In dat tweede deel krijgt het boek ook een magisch-realistische toets die me wat deed denken aan Gabriel García Márquez in "Honderd jaar eenzaamheid", maar er ook van verschilt omdat de hele stijl van het boek afstandelijker aanvoelt.
Dat belette me zeker niet om te genieten van dit boek, dat mooi geschreven is en zich langzaam ontvouwt tot een verhaal dat we eigenlijk veel beter in zijn historische context zouden moeten kunnen begrijpen. Ik vermeld hier ook nog even dat Han Kang in 2024 de Nobelprijs voor Literatuur won.

Parov Stelar

De opener (en titelsong) Artifact had zo uit een album van Netsky kunnen komen en afsluiter Dystopia (toepasselijke titel) uit de soundtrack van een dystopische film of serie. En tussenin bevat Artifact van Parov Stelar een grote variëteit aan nummers. Shiver houdt het midden tussen Hozier en Rag'nBone Man en de zang in Six feet underground en nog meer in Rebel love benadert het heel herkenbaar geluid van Adele. Hier en daar schemert zelfs een flard Skyfall van de Britse door. 
Elementen uit dance vormen het ornament voor Hyper body, terwijl de meeste songs typische eentwintigste-eeuwse popsongs zijn à la Katy Perry en Dua Lipa. Daartussen vormen Absentis mater en The fortune teller welkome rustpunten. 
De Oostenrijker heeft daarmee op zijn zoveelste plaat nog maar eens bewezen dat hij niet alleen de vinger goed aan de pols houdt doch evenzeer beschikt over het talent én de vaardigheden om goeie elektronische popsongs te schrijven.

Je kan het album hieronder beluisteren of hier kopen via zijn website:
 

Jeff Tweedy

Vroeger zou dit commerciële zelfmoord genoemd worden door de ene, een creatief huzarenstuk door de ander. Jeff Tweedy bracht in september immers een driedubbele plaat uit, een prestatie die al wel door andere muzikanten was voorgedaan maar die menig koper en luisteraar afschrikt. Toch kan je na volledige beluistering ervan er niet omheen dat de Wilco-frontman een collectie liederen heeft bijeen geschreven en gespeeld die een consistent geheel vormt.
Twilight override werd volgens de man zelf geïnspireerd door de beluistering van Sandinista! van The Clash gedurende een lange autorit, een trip met zijn zonen. Die twee zonen, Spencer en Sammy, spelen overigens zelf ook mee op deze vijfde soloplaat. 
In deze donkere tijden vormen de bijna twee uur muziek waar je naar luistert, een prachtig tegengewicht, net zoals Tweedy het bedoelde. Bij momenten is Wilco (uiteraard) niet ver weg, zoals in Out in the dark, dat op Summerteeth had kunnen staan. Er is nog veel meer moois te vinden. Lou Reed was my babysitter is noiserock à la Tweedy, Betrayed klinkt zalvender dan de titel laat vermoeden en Feel free klinkt bedrieglijk eenvoudig. De melancholie van Caught up in the past weet het pad der meligheid vakkundig te vermijden. De titelsong is een pareltje dat je in je wandel-, fiets- of andere speellijsten mag verstoppen om telkens weer aangenaam verrast te worden. Ain't it a shame is de ballad waar je zonder het te weten op zat te wachten.
Ik heb alvast geen zwak moment ontdekt op deze plaat. Het enige nadeel van de overvloed aan songs waarop de zanger je vergast, is dat het een volgehouden inspanning vraagt om alles met evenveel aandacht te beluisteren als het album verdient. Ik besef zelf ook wel hoe verwend en muggenzifterig dit klinkt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:     

Zac Brown Band

 

Love & fear is al het achtste album van de Zac Brown Band, maar het eerste dat onder mijn aandacht komt. En bij vrijwel elk nummer moet ik onwillekeurig denken aan The Avett Brothers. De countryrock die beide bands maken schurkt heel erg tegen pop aan en het is dan ook geen wonder dat ze allebei heel populair zijn in de VS.
De negenkoppige (!) band van Zac Brown wist voor deze studioplaat dan ook enkele grote namen strikken: op Butterfly zingt Dolly Parton mee en Snoop Dogg mag opdraven voor wat raps op Let it run. Die gastbijdragen zijn helaas niet het verwachte succes. Wat Dolly Parton doet, kan niet tot haar beste werk gerekend worden, maar anderzijds stelt ze op zich ook niet teleur (dat doet ze zelden). De meerwaarde van Snoops interventie ontgaat me dan weer volledig.  
Nee, dan hou ik het lieve bij de songs waarop de band gewoon haar eigen ding doet zonder nog een extra muzikant. Animal is zo'n goed in het gehoor liggend nummer waarop er stilaan naar een climax toegewerkt wordt en die langzaam uitgroeit tot een aan Imagine Dragons verwant anthem. The sum, waarin ze het wat rustiger aandoen en dat begint met een piano, kan me weliswaar meer bekoren. Helaas wordt ook hier eenzelfde trucje uit de kast gehaald als op vrijwel de hele plaat, waarin de song opgeblazen wordt en zich dan herhaalt. Er wordt duidelijk gemikt op stadions en op de Sphere in Las Vegas, waar de groep inderdaad resideert.
Je hoort een hele plaat lang een negental muzikanten die hun stiel beheersen, die weten hoe ze een publiek moet aanspreken maar die ook naar mijn zin iets te veel crowdpleaser willen zijn waardoor dat extraatje om hier een heel goed geheel uit te puren, ontbreekt. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun site: 

Dove Ellis

Om Blizzard van Dove Ellis als kerstgeschenk te vragen, is het op Driekoningen natuurlijk te laat. En vermits het nog lang wachten is tot Valentijn, zou ik je toch aanraden om dit plaatje gewoon maar zelf aan te schaffen. Want dit debuut, uit sinds begin december, houdt veel beloftes voor de toekomst in door nu al te schitteren tussen de tientallen releases die ons elke week overspoelen.
De Ier heeft een opmerkelijke stem die bovendien goed past bij deze winterse (en met sneeuw gezegende) dagen waarbij je best gezellig thuis van de warmte kan genieten met een kop warme thee of -beter nog- chocomelk, met een dot slagroom op. De man zal je zeker verblijden met de variatie op dit album. Openers Little left hope en Pale song mogen dan het soort songs zijn dat je van een singer-songwriter verwacht, doch het daaropvolgende Pale song klinkt wat ruiger, scherper en meer up-tempo. When you tie your hair up is dan weer zo subtiel en bijna minimalistisch dat je de adem inhoudt. Van Jaundice druipt de traditionele Ierse folk in dikke druppels af. En zo is elk nummer een traktatie voor je oren, je geest en je hart.
Zelfs de prachtige hoes vraagt om de aandacht en maakt dit juweeltje ook visueel bijzonder aantrekkelijk. Dus doe jezelf dit plezier, gun het je met heel je hart en je zal er geen spijt van hebben.

Beluister hieronder het volledige album of bestel het hier via de Bandcamp-pagina van Dove Ellis: 

Gelezen (159)

Autobiografie van mijn lichaam - Lize Spit

Ziekte (en zeker kanker) gaat meer dan wat dan ook in het leven over het lichaam en hoe we ons ertoe verhouden. Dat geldt niet alleen voor ons eigen lichaam maar ook dat van andere mensen, in het bijzonder de mensen dichtbij. Dat heb ik zelf ondervonden, bij mezelf en bij mijn lief.
Voor Lize Spit vormt de kanker, die ongeneeslijk blijkt en tot de dood leidt, van haar moeder de aanleiding om niet alleen haar verhouding tot het lichaam van haar moeder (en ook dat van haar vader) te exploreren, maar zeker ook tot haar eigen lichaam. En zoals ik uit mijn professioneel leven weet, is het lichaam ook het kanaal waarlangs waarheden doorgegeven worden, zoals over relaties, over wie we zijn, over wie we denken te zijn. De verhaallijnen in dit boek vormen daarop geen uitzondering.
Wat me nog het meest trof in dit boek, dat ik mooi maar ook soms confronterend vond om te lezen, is de roep om gezien te worden door de ander, bij zowat iedereen die in het boek voorkomt: Lize, haar moeder, haar vader, haar zussen en broer, de nieuwe partner van moeder,... Het is de eenzaamheid van het niet gezien te worden die zo pijnlijk en tastbaar beschreven wordt, en die me raakt tot heel diep vanbinnen. 

 

De Hanze: de eerste Europese handelsmacht - Arnout van Cruyningen

Dit is een al bij al overzichtelijke geschiedenis van het onoverzichtelijk middeleeuws los-vast samenwerkingsverband der Hanzesteden door historicus Arnout Van Cruyningen. Ik las het boek ter voorbereiding van onze eerste meerdaagse trip in zeven jaar. Daarbij bezochten we enkele voormalige Hanzesteden, waaronder Doesburg dat daar heel trots op is.

In augustus zien we elkaar - Gabriel García Márquez

In dit ietwat vreemde, postuum uitgebrachte boek van Gabriel García Márquez volgen we Ana Magdalena Bach op haar jaarlijks uitstapje in augustus naar het graf van haar moeder op een Caraïbisch eiland. Daar beleeft ze enkele jaren na elkaar affaires die haar bevreemden en veranderen.
Márquez was zelf niet zo tevreden over dit boek maar zijn erfgenamen vonden het wel goed genoeg om het tenslotte toch te laten uitgeven. Zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet denken. Uiteraard is het duidelijk dat de auteur heel goed het schrijven beheerst, maar bij momenten verwonder je als lezer toch over wendingen en al zeker over het einde.

Dius - Stefan Hertmans

 

Stefan Hertmans heeft een mooi boek geschreven over een ongewone en onverwachte vriendschap tussen twee mannen die op vele vlakken elkaars tegenpool zijn. Hoewel het boek naar mijn gevoel wat traag en moeizaam begon, kwam de flow van het lezen er toch in en werd ik als lezer echt meegezogen in een verhaal van onvermogen, van mislukking maar ook van grote virtuositeit en enorme levenslust. Het was alweer een genoegen een boek van Hertmans te lezen.

Other Lives

Volume V van Other Lives werd uitgebracht in oktober, precies op de dag dat mijn lief en ik 15 jaar samen waren. Dat kan verklaren waarom het me toen ontging en ik de plaat pas nu ontdekte, bij het overlopen van allerlei eindejaarslijstjes van 2025. Gelukkig bleek in dit geval uitstel geen afstel want de band uit Oklahoma was totnogtoe niet veel meer dan een vertrouwde naam. Hun muziek was altijd al een beetje aan me voorbijgegaan en dus is dit -jawel- vijfde album een openbaring voor me.
Het vijftal heeft daarvoor overigens slechts iets meer dan een halfuur nodig maar elke song is wel raak. Het is inderdaad de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En hoewel Cisa cisa een buitenbeentje is tussen negen andere nummers (of net daarom?), zal ik maar meteen bekennen dat dit mijn favoriet is. Het klinkt meer uptempo en drijft op een gitaar die onopvallend de song stuurt tot alles samenkomt in een spectaculaire apotheose die gerust het einde van de gehele plaat had mogen vormen. Al moet gezegd worden dat rustpunten Read my mind en afsluiter The wake zeker geen overbodige nakomertjes zijn. Ik ben trouwens ook heel erg fan van What it's gonna take dat me doet denken aan de rustiger David Eugene Edwards. Toch zoekt Other Lives de bezwering niet door middel van een haast bezeten (religieuze) extase op maar door de intensiteit van de song.
Vanaf nu zullen deze Amerikanen mijn al overvol muziekgeheugen mee bewonen en houd ik hun komende releases zeker in het oog. En jazeker, ook in hun vorige platen ga ik me eens verdiepen.    

Retro review: Elvis Costello & Allen Toussaint

Toen de orkaan Katrina in 2005 grote delen van New Orleans verwoestte, liet de ramp een diep litteken na. Niet alleen de overstromingen zelf en de daardoor veroorzaakte schade maar ook de (te late en inadequate) reactie van de overheid bracht een bittere nasmaak teweeg. New Orleans is een heel bijzondere stad in de VS, met haar Frans-koloniale geschiedenis en haar unieke mix van culturen die wij vooral kennen van Mardi Gras en cajun. 
Bij muzikanten is de stad en haar erfenis bijzonder geliefd, tot ver buiten de grenzen van de Verenigde Staten. Het is dan ook geen wonder dat Elvis Costello zich door de woede die hij voelde alsook het verdriet liet inspireren tot het maken van een album. Het leidde tot een samenwerking tussen hem en zijn eigen Imposters en de uit die stad afkomstige Allen Toussaint, diens hoornsectie en gitarist. En gelukkig voor ons worden niet alleen die woede en dat verdriet verklankt, maar ook de vreugde om het moois dat New Orleans altijd al bood en vooral de liefde voor deze zuidelijke stad.
The river in reverse vormt daarmee een hoogtepunt in het al indrukwekkende oeuvre van de Britse (ooit) "angry young man". En tegelijk wellicht ook in dat van Toussaint, die hier hoorbaar in erg goeie doen is. De titeltrack verwijst expliciet naar de overstromingen en bevat enkele regels die hoewel niet openlijk politiek zijn, toch als speldenprikken bedoeld zijn naar de overheid die het zo schandelijk liet afweten. Muzikaal vormt de tristesse van de blazers een mooi tegengewicht. 
Vier songs schreef het duo samen. Broken promise land spruit uiteraard ook voort uit die boosheid maar klinkt veelzijdiger dan de titelsong. Ascension day wordt gedragen door een jazzy piano en dezelfde piano slaat een heel andere toon aan in International echo. In mijn oren klinken de echo's door van die andere grote muzikant uit New Orleans, Dr. John. Van de vier samen gecomponeerde nummers is voor mij The sharpest thorn met stip de beste: de altijd wat klaaglijk klinkende stem van Costello kan hier rusten op een melodie die haar goed tot zijn recht laat komen. In wezen is het een moderne treurmars die de begrafenis van de stad onder al dat oceaanwater lijkt te begeleiden.
Ook de meer uptempo nummers mogen er zijn. Tears, tears and more tears klinkt tegenstrijdig vrolijk zoals we New Orleans leerken kennen in het eerste seizoen van de tv-reeks Treme: in alle miserie blijven de inwoners het leven vieren. Who's gonnna help brother get further herbergt één van de mooiste trompetsolo's die ik ooit hoorde. En Six-fingered man is nog eenmaal, vlak voor het einde van het album, een parel die de samenwerking van de twee grote artiesten bezegelt.
Het is dan toch waar dat uit lelijke, verschrikkelijke gebeurtenissen iets prachtigs kan voortkomen, zoals deze plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen: