De Ververij concert: Le Noise

Zaterdagavond stond Piet De Pessemier (Mad About Mountains, Krakow, Monza) samen met acht andere muzikanten op het podium in CC De Ververij in Ronse onder de naam LeNoise om Neil Young-covers te brengen voor een enthousiast publiek. Daarmee ging voor hem een lang gekoesterde droom in vervulling: niet in Ronse op te treden, maar om Neil Young eer te bewijzen door ook minder bekende songs van de Canadees in de spotlights te zetten. In deze band mocht hij zich overigens verheugen op de toevoeging van Jorunn Bauweraert en Nathalie Delcroix (beiden Laïs) en violist Jeroen Baert, waardoor uitvoeringen mogelijk werden die in de bezetting waarmee hij al een vorige tour rond Young had gemaakt, niet konden. 

We zagen een enthousiaste De Pessemier èn band tijdens zijn Ronsisch debuut, die een mooie combinatie brachten van rustige en stevigere nummers. Naast (behalve voor Neil Young-fans) minder gekende songs zaten er toch enkele bekenden tussen, zoals Old man, Harvest moon en als eerste bisnummer Heart of gold. Voor de pauze in het optreden bracht Piet De Pessemier solo The old laughing lady, het openingsnummer op de Unplugged-plaat die voor de Limburger zijn eerste kennismaking was met de Canadees. De Pessemier speelde toen zelf nog in een speedmetalband en dankt voor eeuwig het ECI-lidmaatschap van zijn ouders.

Na de pauze brachten Jorunn en Nathalie een eerbetoon aan Dolly Parton door The pain of loving you, een song die ze ooit op Trio bracht met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, te coveren. De volledige band bracht erna overtuigende versies van onder meer After the goldrush, Helpless, New mama en Only love can break your heart. We werden ook nog vergast op twee bisnummers, het al eerder vermelde Heart of gold en Long may you run.

Playlist:

Journey through the past
The old country waltz
I believe in you
Transformer man
Old man
Bite the bullet
Running dry
Lotta love
A man needs a maid
The old laughing lady (Piet De Pessemier solo)

The pain of loving you (Dolly Parton-cover)
After the goldrush
Get back to the country
Hold back the tears
Look out for my love
Helpless
New mama
Comes a time
Harvest moon
Only love can break your heart

Bisnummers:
Heart of gold
Long may you run

10 platen die zijn leven beïnvloedden: Jonas Bruyneel

Iedereen heeft wel zo zijn favoriete platen, waar hij af en toe naar
teruggrijpt, of platen die ooit belangrijk waren in zijn of haar leven omdat
ze verbonden zijn met bepalende gebeurtenissen of omdat ze de
toegangsdeur bleken tot iets nieuws. Welke 10 platen het leven van
Jonas Bruyneel hebben beïnvloed, kan u hieronder lezen.
Jonas is wat je gerust een artistieke duizendpoot mag noemen. Hij schrijft
poëzie (broedland, Mulhacén) en fictie (Vijd, Grot), is muzikant bij momoyo
en het jazz-trio Foutloos (en voorheen bij Uncle Wellington Wives,
waarover ik al meermaals schreef op deze blog), producer van o.a. momoyo
en Vincent Coomans en richtte zijn eigen platenlabel op (Wellington
Records). Hij nam van 2017 tot 2019 het stadsdichterschap van Kortrijk
(Letterzetter) op, is performer,... Voor het volledige overzicht kan je hier
terecht.

Dit zijn de tien platen (of combinaties) die hij koos:

1. Yankee foxtrot hotel – Wilco

Deze plaat beluistert hij niet zo vaak meer maar was vooral tijdens zijn
studie kunstwetenschappen belangrijk. Hij was toen al altijd een grote fan
van muzikanten die rootsmuziek maakten, alsook van singer-songwriters.
Wat hem in dit album zo aantrok, was hoe Wilco erin slaagt om de
rootsplaat die ze maakten te verstoren, “kapot te maken” door het gebruik
van kettingen en dergelijke, waardoor je geen rechttoe-rechtaan songs
meer krijgt.
Daarmee slechtten ze het onderscheid tussen pop en experimentele
muziek en dat is iets wat Jonas zelf ook probeert wanneer hij songs schrijft.
De songs die hij schrijft, maakt hij daarna “stuk” door er disrupties in aan
te brengen, zij het minder subtiel dan Wilco dat deed.
Hij was als tiener begonnen in enkele punk- en aanverwante bandjes maar
begon pas serieus muziek te maken toen hij zijn universitaire studies in
Gent aanvatte. Hij heeft van deze plaat vooral geleerd dat je mooie muziek
kan maken zonder dat elk element op zich mooi moet zijn.
Hij speelde vooral Reservations constant op repeat, later zelfs de
soundscapeoutro er apart uitgehaald en die dan op repeat. Hij ging vaak
naar de concerten van Wilco en heeft als gitarist veel gekopieerd van
Nels Cline, tot en met het hangen van DJ-gear aan zijn instrument om de
sound ervan te vervormen. Het liefst van al liet hij zijn eigen muziek
masteren op dezelfde locatie als Yankee hotel foxtrot.

2. August and everything after – Counting Crows

Dit album vormde zowat de soundtrack van zijn tienerjaren en hoor je hier
en daar doorklinken in Jonas's roman Grot in de vorm van flarden lyrics
uit Mr. Jones. Het grapje deed de ronde onder zijn vrienden dat die song
de cue was bij het uitgaan voor Jonas om naar huis te gaan, nadat het al
meerdere keren het laatste nummer was waar hij op danste. De rest van
deze plaat heeft hij nooit met eenzelfde intensiteit beluisterd en
tegenwoordig gebeurt het ook amper nog dat hij ze opzet.

3. Dragon new war mountain I believe in you - Big Thief

Een paar jaar geleden was Jonas op Best Kept Secret waar in zijn
herinnering vooral heel erg brave Cranberries-achtige groepen speelden,
maar hij werd door het concert van Big Thief heel erg omvergeblazen.
Vooral Change maakte grote indruk. Frontvrouw Adrianne Lenker schrijft
heel begrijpbare songs met veel open akkoorden om zichzelf uit te dagen.
Daarvan leerde Jonas nieuwe dingen te proberen, niet per se moeilijke
maar gewoon gekke ideeën en toeval een grote rol te laten spelen.
Bijna heel de laatste momoyoplaat is daaruit voortgegroeid Er staan heel
veel open akkoorden op waardoor het heel open klinkt. Hij trok dit ook door
bij platen die hij producete (zoals van Vincent Coomans).
De plaat die hij me toont, is al het tweede exemplaar dat hij kocht omdat
hij op zijn origineel aankochte vinyl Change letterlijk kapotdraaide, het
nummer is daarop niet meer beluisterbaar.
Elke song op dit album is een verhaal van begin tot einde, eerder roman
dan poëzie, je loopt mee met het personage.
Vroeger heeft Jonas veel meer poëzie-songs geschreven – daaruit blijkt de
invloed van Leonard Cohen – terwijl hij zich nu meer aangetrokken voelt
tot deze manier van schrijven: een verhààl vertellen.

4. You want it darker – Leonard Cohen

Naar deze laatste plaat van Cohen heeft Jonas, net als naar diens debuut,
veel geluisterd. Cohens debuutplaat was vooral tijdens de studentenjaren
een metgezel, deze plaat kwam veel later. Jonas heeft veel willen schrijven
zoals Cohen, zeer poëtisch. Later ontdekte dat ze allebei zeer beïnvloed
werden door Federico Garcia Lorca. Deze Spaanse dichter zou de inspiratie
vormen voor Jonas' dichtbundel Mulhacén.
Cohen leerde gitaar spelen door flamenco, een heel melancholische
Spaanse muziekstijl en ook door de canto jondo, die aan de basis van de
flamenco ligt. Deze muziekstijl bevat veel Moorse en Roma-invloeden, met
teksten die diep melancholisch zijn, romantisch ook, vaak ook over de dood.
De canto jondo was compleet verdwenen begin 20e eeuw. Lorca
organiseerde samen met componist Manuel de Falla een canto jondo
festival in het Alhambra dat de revival van heel die cultuur heeft
teweeggebracht.
Hoewel Jonas nog weinig luisterde naar de platen tussen het debuut en dit
album, dat vlak voor Cohens dood uitkwam, werd hij hierdoor heel erg
gegrepen. Hier gaat Cohen immers zo diep tekstueel en gaat hij terug naar
zijn eigen Joodse (muzikale) roots en die combinatie zorgde voor een heel
andere, nieuwe Cohen-plaat. Je krijgt als luisteraar tegelijk het gevoel dat
het naar iets heel ouds teruggrijpt.
Mulhacén zit uiteraard vol passages die naar Lorca lijken te verwijzen
maar in essentie dat nog veel meer doen naar Cohen. Toch is de bundel
vooral opgedragen en opgehangen aan Lorca. Wat Jonas vooral mooi vindt
aan Lorca, is dat hij enerzijds radicaal nieuwe poëzie schreef en dus als
modernist mag beschouwd worden en anderzijds zocht naar de wortels
van de Andalusische poëzie. Hij deed dat niet op een nationalistische maar
net op een heel progressieve manier. Tegenwoordig neemt iedereen aan
dat je óf progressief óf conservatief-nationalistisch bent maar hij toonde
aan dat je ook voeling kan houden met het verleden om progressieve
ideeën te ontwikkelen. Die verzoening van schijnbare tegenstellingen is
trouwens een reden waarom hij vermoord is door aanhangers van Franco.

5. Hunter / Hunted - Anna Calvi

Op een lokaal festival in London, waar Jonas was om Michael Kiwanuka te
zien en The Smile, die hij beiden overigens niet overweldigend vond, ging
hij tijd doden tussendoor door op een kleiner podium Anna Calvi te gaan
kijken tijdens het eten. Het bleek achteraf één van de beste optredens die
hij ooit zag. Vooral de uitvoering van Indies or paradise bleef hem heel erg
bij. Hij zag een indrukwekkende gitariste aan het werk, die de hele tijd met
een bottleneck speelde en die teksten zong die door merg en been gingen.
Anna Calvi had een heel ruwe rauwe gitaartechniek. Waar op de rest van
het festival duidelijk producties te horen waren, klonk de muziek van Anna
Calvi heel massief met heel veel improvisaties.
Hunted is de live-plaat van de nummers op Hunter. Dezelfde fantastische
songs klinken daarop nog rauwer en vol energie.
Het heeft Jonas weer zin gegeven in gewoon live te spelen op monitors,
waarbij je dan als muzikant in gevecht moet gaan met het geluid, met
ruimte voor improvisatie en dus gevaar.

6. Bright future – Adrianne Lenker

Adrianne Lenker is de zangeres van Big Thief. Deze plaat leerde Jonas
kennen dankzij de Spotify-playlist Monthly moods van Vincent Coomans.
Vrijwel elk nummer is een persoonlijke favoriet en wordt steeds
herbeluisterd. Slotnummer Ruined wordt op trioshows van momoyo steeds
gecoverd. Jonas krijgt dan altijd tranen in de ogen, wie het ook zingt (Frie,
Esther), omdat het zo goed geschreven is, zowel tekstueel als de manier
waarop de akkoorden doorkomen en hoe ze gespeeld worden. Op de
plaatversie staat elk instrument te luid, alsof ze gaan oversturen, en haar
stem overstuurt vaak. De micro's staan zo luid dat het gevaar van
mislukking voortdurend om de hoek loert. Het effect echter is alsof ze in je
oor zitten, of er minstens heel dichtbij.
Jonas heeft hetzelfde geprobeerd bij de momoyo-song over zijn overleden
zus (My sister slept). Hij had alles voor de opnames helemaal open gezet
waardoor alle bandleden ingehouden moesten zingen en spelen, om zo
voortdurend het gevoel te krijgen dat er iets op het spel stond.

7. Black classical music – Yussef Dayes

Eigenlijk zijn alle live-albums van die songs (zoals Live at Malibu of Live at
Joshua Tree) gewoon nog veel beter, omdat elk optreden uniek is. Yussef
Dayes maakt op veel buitenlocaties dit soort live-opnames (waar er
overigens géén publiek aanwezig is), waar de locatie zelf de uitvoering
bepaalt, door de specifieke sfeer, echo, het verhaal van de locatie,... Yussef
leert immers ook altijd eerst de streek kennen door met de locals te praten,
met lokale jazzmuzikanten te jammen,... Dan laat hij zich door alle
aspecten van de locatie inspireren om telkens andere improvisaties van de
songs te spelen.
Jonas leerde dit kennen door Renaud Debruyne, de drummer van momoyo,
Vincent Coomans en Foutloos. Foutloos bestaat uit de combinatie
viool-drum-bas, om helemaal vrij te kunnen spelen. In de periode waarin
beide muzikanten vaak in de studio begonnen samen te werken, begon
Jonas veel bas te spelen en wisselde hij muziek uit met Renaud. Yussef was
één van de muzikanten die Renaud hem leerde kennen, evenals Rocco
Palladino (die meespeelt op de platen van Yussef).
Het werd een grote inspiratie voor wat hij doet bij Foutloos. Zo maakt het
trio nieuwe, andere live-versies van het nummer Verduaalpaal. Zo lieten ze
zich inspireren door de locatie, bloemenatelier en tentoonstellingsruimte De
Egelantier, tussen de kunstwerken en de planten. Ze speelden twee dagen
lang telkens nieuwe versies tot ze de uitgebrachte live-versie hadden, die
Jonas veel beter vindt dan de oorspronkelijke studioversie.

8. Donuts – J Dilla

Dit is dé referentieplaat van moderne jazz/hiphop-timing. Dilla wist als
eerste zijn beats op het/zijn gevoel te creëren in plaats van ze op de tellen
recht te trekken. De afstand van kick en snare was tot dan immers
gebaseerd op de tellen zoals we ze kennen in de westerse muziek, maar
daar had hij geen voeling mee en hij durfde die afstand te variëren. Hij was
ook de eerste die de drumcomputer echt als instrument ging gebruiken,
niet als vervanging van een ander instrument.
Deze plaat bevat allemaal onafgewerkte ideeën achter elkaar, niet nummers
op zich. Dilla richtte zich als beatmaster dan ook in de eerste plaats op
hiphopartiesten die hiermee dan iets zouden kunnen doen en daarover heen
konden rappen. Hij dacht dus zeker zelf niet in termen van afgewerkte,
commerciële nummers maar dat hield hem niet tegen deze ideeën uit te
brengen. En vrijwel meteen werd het een nieuwe, zeer herkenbare manier
van beats maken en gebruiken. Zowat alles van D'Angelo is op dit
“Dilla-ritme” gebaseerd.
Het niet wachten tot songs af zijn maar ze uitbrengen wanneer je het
gevoel hebt dat de tijd ervoor gekomen is, is in wezen de filosofie die Jonas
ook hanteert bij Wellington Records.
Wie het boek Grot aandachtig gelezen heeft, zal overigens merken dat hij
de drummer uit de roman ook op die manier laat spelen. Eigenlijk is het ook
de manier waarop zijn drummer Renaud in enkele bands waarbij Jonas
betrokken is vaak speelt.

9. Off the record – Makaya McCraven

Off the records wordt hier gekozen als een voorbeeld van de manier waarop
McCraven platen maakt, en het is net die werkwijze die Jonas zo weet te
waarderen.
Makaya McCraven is een fantastische drummer, die alles opneemt en elke
dag muziek maakt. Hij combineert de filosofie van hiphop met een live
jazzband door zijn eigen live-opnames te producen als een hiphopproducer.
Alles wordt gebaseerd op toeval: wat hebben ze die dag gespeeld? Die
losse, opgenomen sessies vormen daarna de basis van wat hij uitbrengt.
Zijn output is heel groot en zijn platen zijn dus gemaakt op basis van die,
achteraf bewerkte, live-sessies (met publiek). Hij gaat ermee aan het
knippen en plakken. Hoewel het eindresultaat wel klinkt als afgewerkte
nummers bevatten ze ook veel spanning omdat grote delen van die songs
geïmproviseerd waren.

10. The drift – Scott Walker

Vooral de song Clara trekt Jonas erg aan. Die gaat over de vrouw van
Mussollini en duurt 15 minuten lang. Scott Walker had in studio karkassen
van koeien waarop met vuisten geklopt werd. Zijn oorspronkelijk idee was
een live-uitvoering met publiek in Milaan op te nemen. Daarin zou hij het
verhaal van Clara vertellen, niet met woorden maar met geluiden.
Jonas werd daardoor heel erg geïnspireerd voor Boonyi, zijn project met
schrijver Hans Depelchin. Jonas schreef hier veel noise voor. Het is nog
steeds Jonas' droom om een plaat te maken die ook zo een verhaal vertelt,
zoals de klassieke componisten dat ook deden. Bovendien leerde hij uit de
evolutie van Scott Walker dat je je niet moet vastpinnen op één iets, maar
in het wilde weg vanalles mag en moet proberen.

 

Je kan Jonas Bruyneel binnenkort hier live aan het werk zien:

 

16/10: op Wonderwoorden (Taalfeest) in de Koningin Elisabethzaal
(Antwerpen)

16/10: Hostel Snuffel (Brugge) - met Vincent Coomans

17/11: Uitgelezen in Viernulvier (Gent) - met Vincent Coomans
20/11: CC Wevelgem - Mulhacén
26/11: The Preacher (Geraardsbergen) - met Vincent Coomans
28/11: Atelier De Kus (Veurne) - met Vincent Coomans
4/12: Herberg Macharius (Gent) - met Vincent Coomans
05/03: Herberg Macharius (Gent) - met momoyo

Alle info en tickets én nieuwe data vind je op dit overzicht. 

Dustin O'Halloran

Soundtracks, zeker de instrumentale (en dat zijn de meeste), weten zelden op zichzelf staand evenveel te raken als wanneer je ze bij de film hoort. Af en toe zijn er uitzonderingen, zoals The piano van Michael Nyman, en liefhebbers van neoklassieke muziek zoals van Nyman, Ludovico Einaudi en Max Richter zullen ongetwijfeld blij zijn dat Dustin O'Halloran met Love of your life een toevoeging gedaan heeft aan dat lijstje uitzonderingen.
Dustin O'Halloran leerde ik vooral als pianist kennen, o.a. met Piano solo vol.2, mijn kennismaking met deze Amerikaanse componist. Hij kwam op deze blog al meermaals aan bod (zie hier). Zijn piano is nog steeds aanwezig op deze soundtrack (b.v. heel prominent in This path unknown) maar zijn muziek brengt heel wat meer instrumenten samen. Het resultaat is een prachtige plaat, die je ook zonder film kan beluisteren.
Die film, Love of your life, is een  pas uitgebrachte film (die helaas voornamelijk via Amazon Prime te zien zal zijn en slechts in een beperkt aantal cinemazalen) van regisseur Rachel Morrison. Het is pas haar tweede film, ze regisseerde wel eerder afleveringen van Quantico en The mandalorian. Hoofdpersonage verpleegster Maya (gespeeld door Margaret Qualley, die je al kon zien in Once upon a time in... Hollywood) ontmoet een man waarop ze zo verliefd wordt dat het haar hele leven zal veranderen.
Wie luistert naar de plaat, ontdekt een spanningsboog die ongetwijfeld de film volgt en daaruit kan je afleiden dat het vanaf Lisbon en Felix serieus mis begint te lopen. Er valt dreiging te horen in die nummers, die je de verdere plaat maar af en toe eens loslaat. Wanhoop horen we dan weer in All of it en (nog meer) in I can't do this. Dat je dat alles zo goed hoort, maakt deze plaat ook alleenstaand interessant. Dit is opnieuw een knap staaltje van O'Halloran.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen:

Johnny Marr

Zelfs bij een deel van de fans van The Smiths hebben de nukken van Morrissey, breed uitgesmeerd in de pers, intussen aversie voor de frontman van de ter ziele gegane band opgewekt. 
Dergelijke negatieve reacties heb ik nog nooit gehoord of gelezen over de andere helft van het legendarische duo. En ook muzikaal blijkt Johnny Marr intussen zijn sporen meer dan ruim verdiend. Tot onze vreugde voegt hij aan zijn solo-oeuvre nu The age of everything toe, een nieuw album dat overtuigt met een pak goeie songs. Mijn persoonlijke favoriet is Ophelia, dat er na meerdere luisterbeurten echt uitspringt en een heerlijke single is waarin het uitstekende gitaarspel gekoppeld is aan meeslepende zang. Ook heel wat andere songs kunnen bogen op een dergelijke combinatie: It's time klinkt opgewekt, In and out of love heeft dat melancholische dat The Smiths zo herkenbaar maakte en All in a life kent een bijna perfecte opbouw.
Met dit album bewijst Johnny Marr dat hij zeker niet moet onderdoen voor zijn voormalige compagnon.

Luister hieronder naar het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

Gelezen (166)

Absolute democratie: kroniek van een aangekondigde afrekening - Ilja Leonard Pfeijffer

 

 

Anderhalf jaar lang schreef Ilja Leonard Pfeijffer columns voor De Morgen waarin hij observeert hoe extreem-rechtse (maar ook extreem-linkse) populistische partijen trachten de democratie te ondergraven, met name in Nederland en Italië maar ook in andere landen. Hij legt daarbij bloot dat zij dat doen in naam van hun aanhangers die een andere definitie van democratie hanteren dan wij gewoon zijn. Waar wij voorlopig nog vasthouden aan een constitutionele democratie waarin de grondrecht, checks and balances, procedures, scheiding der machten en bescherming van minderheden een centrale plaats krijgen, kiezen deze populisten voor een absolutistische democratie: de meerderheid beslist en die ene wil mag niet gehinderd worden door procedures en instellingen in het uitvoeren van die zogenaamde éne "wil van het volk".
Het boek is bij momenten verhelderend en helpt goed om gebeurtenissen die nu, na het voltooien van het boek, plaatsvinden goed te begrijpen. Dat de columns op enkele details na ongewijzigd werden opgenomen, heeft het voordeel van het blootleggen van een chronologie. Anderzijds leidt dit ook wel tot veel (onnodige) herhalingen van feiten en van meningen, waardoor het boek als geheel nogal drammerig kan overkomen. Je kan je daar als lezer wel proberen overheen te zetten om het verteerbaarder te maken. 

 

Het onbegrepen kind - Maria Montessori

 

 

Het is soms goed om eens achterom te kijken binnen je vakgebied om te realiseren welke weg we afgelegd hebben intussen. Ooit kocht ik dit boek(je) van de Italiaanse arts en pedagoog Maria Montessori op een rommelmarkt. Dat onbegrepen kind verwijst niet naar een bepaalde groep kinderen met gedrags- of andere problemen omdat ze niet begrepen worden (de foto op de cover leek dat heel erg te suggereren, vond ik) maar over alle kinderen die toen (jaren '50) volgens de auteur niet begrepen werden in hun wezen als kind. Ze legt uit hoe belangrijk het is om inzichten uit de ontwikkelingspsychologie mee te nemen in de pedagogiek (iets waar ik het als ontwikkelingspsycholoog grondig mee eens ben). Ook schetst ze haar idee dat kinderen als kind niet zomaar "onaffe volwassenen" zijn maar een eigen specifieke taak en kenmerken hebben die in de opvoedkunde dienen gehonoreerd te worden.
Dit boekje was interessant, soms even relevant als toen, soms wat verouderd, maar toch een stimulans om af en toe te proberen met een frisse blik je eigen opvattingen kritisch te bekijken. 

 

Op een dag zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest -
Omar El Akkad

 

 

Omar El Akkad, geboren in Egypte, zijn jeugd doorgebracht in Qatar, Canadees staatsburger geworden en levend in de VS, analyseert hoe in het Westen omgegaan wordt met de genocide in Gaza, op dat moment (en eigenlijk ook nu) nog steeds gaande. Hij bekijkt het vanuit het standpunt van een voormalig inwoner van het Midden-Oosten én als inwijkeling en deels ingewijde in het Westen. Dat levert een voor ons bij momenten verrassende, nieuwe en ook zeer verhelderende analyse op.
Wat voor mij de grootste eye-opener was, is zijn analyse dat het hele discours rond mensenrechten, democratie en internationaal recht (en alle hypocrisie errond) in de eerste plaats een discours is van de machtigen tegenover de onderdrukten. Uiteindelijk, zo beargumenteert hij, is het toch vooral een narratief dat bedoeld is voor de machtige partij(en), doorgaans dus de westerse wereld, en waarvan de onderdrukten uitgesloten worden. Hooguit wordt hun slachtofferschap achteraf erkend, wanneer dat geen consequenties meer heeft voor de macht en de machtige schuldigen geen verantwoording meer hoeven af te leggen.
De hele discussie of het woord "genocide" gebruikt mag worden, komt erop neer dat benoemen wat men ziet, zou neerkomen op de plicht ernaar te handelen (en in het geval van de houding t.a.v. Israëls omgang met de Palestijnen, het toegeven dat men al die tijd het verschrikkelijk geweld heeft toegestaan, dat al sinds de oprichting van Israël gaande is). El Akkad legt de hypocrisie en de zogezegde morele superioriteit bloot van hen die het internationaal recht naar goeddunken inzetten in functie van hun eigen belangen.
De analyses die hij maakt in het boek, kunnen nog elke dag opnieuw getoetst worden aan de geopolitieke actualiteit en wie dat doet, ziet dat het alleen maar erger wordt en dat de achterliggende mechanismen steeds openlijker, minder verhuld gebeuren (zoals de aanval op het ICC door de VS vanwege de bedreiging die dat vormt voor henzelf, de Israëlische machthebbers en hun Amerikaanse bondgenoten). 

 

Het nachtlicht - Erik Vlaminck

 

 

De lotgevallen van de dakloze Ronny en het minderjarig straathoertje Nicky worden afwisselend verteld in deze roman van Erik Vlaminck. Hij toont hierin opnieuw de onderkant van de maatschappij en bekijkt de wereld vanuit hun perspectief, zoals hij dat ook zo vaak doet in de mij al (uit mijn vroegere job) bekende Brieven van Dikke Freddy. Toch is dit veel meer dan een verhaal over daklozen en prostituees, het is vooral een schets van een oudere man die beseft dat hij door stommiteiten in zijn huidige situatie is terechtgekomen, wat hem er niet van weerhoudt nieuwe stommiteiten uit te steken, en een kwetsbaar kind dat al gebroken is nog voor haar leven echt start. Ronny en heel wat andere personages blijken goedbedoelende mensen in omstandigheden die een hardheid vereisen waardoor bijna niemand dat (én hen) ziet. Hij tracht op onhandige wijze fouten uit het verleden alsnog een beetje te herstellen, verlangt net als iedereen naar verbondenheid met zijn zoon en kleinkind, heeft een grotere mond dan goed voor hem is, wil anderen behoeden voor de fouten die hij maakte en sukkelt van het ene malheur in het andere zonder te verloochenen wie hij is. En Nicky, haar verhaal is zo mogelijk nog triester, want nog niet meerderjarig slingert ze voortdurend tussen overleven en het leven buitensluiten (en anderen en verbondheid buitensluiten).
Toch is dit allesbehalve een somber boek, het is vaak zelfs enigszins grappig en het leest vlot, is herkenbaar en lijkt bij momenten een schelmenroman.
Het slotakkoord van de roman is overigens een ode aan mensen die inspanningen leveren voor mensen die door iedereen vergeten worden, namelijk het toneelgezelschap Tutti Fratelli van Reinhilde Decleir. Die mooie ode zet meteen één van de meest humane, stille projecten uit Antwerpen terecht in de schijnwerpers.

Twintig parels per maand: september 2026

Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: 

Tom Morello

De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album. 
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken). 
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet. 
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Arab Strap

Malcolm Middleton kende ik al langer via zijn eigen solo-albums Into the woods en A brighter beat maar ik wist niet dat hij samen met Aidan Moffat Arab Strap vormt, een band waarvan de naam de voorbije decennia meermaals voorbijkwam zonder dat ik hun muziek ooit beluisterde. Met hun nieuwe plaat, Half-told tales, is het er dan toch van gekomen en nu besef ik pas wat ik al die tijd gemist heb.
Op deze plaat grossiert het duo immers in contrasten: vrolijke melodieën gaan samen met donkere teksten (Be a man), kritiek op Spotify wordt vergezeld van zelfkritiek (You, you, you) en lawaaiige rock van een funky saxofoon (I get noise). De humor is soms gitzwart en het Schots accent klinkt zwaar door. Er wordt voortdurend gewisseld tussen stevige indierock, elektronica, post-punk en een op het eerste zicht eenvoudige powerballad (Ampersand). Dat beide muzikanten tientallen jaren ervaring kunnen voorleggen, hoor je. Soms klinken ze gewoon als boze oudere mannen, die tegelijk mee willen zijn met hun tijd als de moderniteit een schop onder de kont willen verkopen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun site: 

Pokey LaFarge

In 2014 zag ik Pokey LaFarge live op het Roots&Roses-festival in Lessines en ik was meteen verkocht. Af en toe haal ik wel eens muziek van de man boven om naar te luisteren, zeker als ik heimwee voel naar ouderwetse muziek van rond de tweede wereldoorlog:blues, jazz, swing, vroege rock,... 
Intussen zijn we twintig jaar na zijn in eigen beheer uitgebracht debuut en twaalf jaar na dat optreden en ik kan alvast verklappen dat zijn nieuwe plaat, Rent money, nog meer enthousiasme bij me oproept. De intussen ervaren muzikant en zijn band weten een mooi evenwicht te bewaren op dit album, waardoor je helemaal ondergedompeld wordt in hun muzikale wereld. Er staat werkelijk geen énkel minder nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, opener The thing dat je ongeforceerd meeneemt in zijn universum en het rustige, aan Amy Winehouse schatplichtige Told you no.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via zijn site of hier via zijn Bandcamp-pagina kan kopen: 

Julia Holter

Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino: 

Bloc Party

Toen Bloc Party in 2005 debuut Silent alarm uitbracht, heerste er groot enthousiasme, ook hier, over het stuiterende jonge geweld dat de band liet horen. Ook de single Flux en het album A weekend in the city wisten dat vuur brandende te houden, maar sindsdien is die sprankelende jeugdheid toch wat verdwenen uit het oeuvre van de band.
Op Anatomy of a brief romance slaagt de groep er slechts half in om dat vuur weer wat op te poken. Zo weet opener 22.01.22 ons maar matig te bekoren: goeie song, maar ook niet meer dan dat. Daarna volgen Coming on strong en (in iets mindere mate) Love bombs die ons weer doen houden van die hyperkinetische mix van elektronica en gitaren. Helaas blijken de meeste nummers op deze schijf niet echt boven een "best wel goed" niveau uit te komen en gezien de verwachtingen toch nog steeds iets hoger liggen, valt dat dus een beetje tegen. We horen veel goede ideeën waarvan jammer genoeg niet het hele potentieel benut wordt. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun site:  

The Valley Sessions

Gisterenavond werd de eerste editie gehouden van The Valley Sessions, een minifestival in CC De Ververij in Ronse, dat rootsmuziek en rock 'n roll terug een plaats wil geven in hun muziekprogrammatie.

Afgetrapt werd er door het Gentse A Murder In Mississippi, dat een mix bracht van americana, folk, bluegrass en blues. Frontman Leander Vandereecken wist met veel podiumprésence en een dosis humor zijn band door een gesmaakt optreden te loodsen. Met verrassende veel variatie laveerde het zestal door songs die een paar fanatieke dansers tot extrase brachten en verder ook het toen nog bescheiden publiek wist te animeren.

In 2023 liet Gulo Gang voor het eerst van zich horen met Ballad of a grim man. Hun geluid klonk een stuk steviger op het podium van De Ververij dan hun voorgangers, vol referenties aan King Gizzard & The Lizzard Wizard, The Viagra Boys en Cake. Maar door de prominente aanwezigheid van de saxofoon deden ze nog het meest aan Morphine denken, maar dan alsof dat drietal aan de steroïden had gezeten. De stevige rock van dit vijftal had de eerste songs nog wat tijd nodig om het publiek mee te krijgen, maar daarna was dat probleem kundig opgelost.

Afsluiter was Thomas Frank Hopper, een Waalse artiest die geboren is in Brugge, heeft al een pak meer ervaring met zijn band waarmee hij al sinds 2019 platen uitbrengt. Zijn moderne bluesrock exploreert de grenzen van het genre en klink doorgaans zeer stevig, al last hij in het optreden twee rustmomenten in. Het eerste rustmoment komt er wanneer hij solo op het podium een song brengt op zijn tot gitaar omgebouwde houten kistje. Het voorlaatste nummer van de set wordt akoestisch gebracht tussen het in een cirkel om hem heen verzamelde publiek. 
Hij gooide ook hoge ogen door zijn spel op de slide guitar die gebouwd was op een echt skateboard. De jongeman, die behoorlijk Nederlands en vooral Engels sprak in de bindteksten, straalde vanaf de eerste minuut zulk een aanstekelijk enthousiasme uit dat de hele zaal vrolijk meezong en op elk nummer begeesterd reageerde.

Swamp Dogg

Het is niet abnormaal dat pubers fantaseren over hun eigen dood en wat die zou teweegbrengen, het is een deel van de eigen identiteitsvorming. De 84-jarige Jerry "Swamp Dogg" Williams is die levensperiode al ver voorbij en zoekt het op zijn nieuwe plaat nog een beetje verder. Op Swamp Dogg contemplates the afterlife denkt hij niet alleen over de dood na maar ook over het al dan niet hiernamaals.
Al in de jaren vijftig was deze man actief als muzikant maar zelf leerde ik hem pas in 2020, net voor corona uitbrak, kennen. Ik was toen helemaal weg van Sorry you couldn't make it, zoals je hier kan lezen.
Op zijn nieuwste plaat brengt hij opnieuw soulmuziek die je ziel verscheurt maar die je hart en je benen ook laat dansen. Opener Searching for heaven trekt de plaat langzaam op gang. Knock knock (memories) zit vol heerlijke blazers en neigt naar funk zonder dat typische soulgeluid te verliezen. Dat hoor je nog het best in de zang. Funk hoor je eveneens terug in de bas en de saxofoon in A million tears ago. Twee hoogtepunten op deze plaat volgen elkaar op met Unhappy song en Don't burry me. Voor mij kunnen zelfs zij niet tippen aan de samenwerking met Gary U.S. Bonds op Waka waka waka.
Zes jaar na Sorry you couldn't make it kruist Swamp Dogg opnieuw mijn pad en ditmaal doet hij dat met een nóg betere plaat. 

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen via zijn website: 

Afghan Whigs

Al had de band voorheen al enkele platen uitgebracht, het was pas in 1993 met Gentlemen dat (The) Afghan Whigs een groter publiek bereikten. Frontman en zanger Greg Dulli werd dé posterboy van de jaren negentig bij vrouwen die pas of niet meer zo pas afgestudeerd waren en mocht zelfs (toen Studio Brussel-) presentatrice Chantal Pattyn tot zijn schare aanbidsters rekenen. Zelfs nu hij de zestig gepasseerd is, ziet hij er nog goed genoeg uit om het hart van menige dame van middelbare leeftijd het hart op hol te doen slaan. Althans, dat begrijp ik toch uit reacties van die vrouwen, want zelf behoor ik niet tot die demografische doelgroep.
Mij gaat het natuurlijk om de muziek (en hen misschien ook) en ook de daaropvolgende albums bleef die goed. In 2001 hield de band ermee op, er kwam een korte reünie in 2006 en vanaf 2011 hadden oorspronkelijke leden Dulli en bassist John Curley er weer zoveel zin in dat ze nog steeds voortdoen, onder dezelfde naam met voor de rest andere muzikanten. In 2014 resulteerde dat in Do do the beast, dat ik ook kon smaken (zoals je hier kan lezen) en nog twee platen die aan mij voorbijgegaan zijn.
Soft control, het tiende studio-album dat ze nu uitbrengen, weet mijn aandacht weer ten volle te trekken. Vanaf opener Jungle roux hoorde ik weer de soulvolle (post-)grunge waarmee ze doorbraken en hun nieuw elan van Do do the beast opnieuw wisten op te pakken. Er is de gitaarmuur waartegen die meteen herkenbare stem van Greg Dulli mooi contrasteert én afwisselend samenvalt. Het smachten in zijn stem, dat altijd al klonk alsof het voor jou persoonlijk bedoeld is, legt net dat extra laagje over elke song en dat is op Soft control niet anders. Je hoort het ook in de rustiger nummers als The deepest part of the darkest shadow en Duvateen. Natuurlijk is het o zo herkenbaar present in de opener, in House of I (dat niet misstaan zou hebben op Gentlemen) en in 77. 
Afghan Whigs zijn erin geslaagd de lijn door te trekken die doorheen hun oeuvre loopt zonder afgezaagd of verouderd te klinken. Net als in 2014 bewijzen ze hun relevantie en staat de plaat weer bol van de goeie songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:  

Yadayn

Wie deze blog al een hele tijd leest (misschien wel al sinds of van voor 2014), herinnert zich misschien nog Yadayn, de naam waaronder Gowaart Van De Bossche als twaalf jaar lang platen uitbrengt. Een overzicht van de aan bod gekomen plaat vind je hier. Vandaag concentreer ik me op zijn nieuwste, Huis, opgenomen in diverse huizen in Londen, Parijs en Brussel. 
De gitarist die zich voor zijn muziek vaak laat inspireren door zijn reizen en de plekken waar hij verbleef, doet dat expliciet ook hier weer en zijn minimalistische aanpak brengt opnieuw rust en verstilling. Kortere songs zoals opener Oogzeil worden afgewisseld met langere, waaronder het centrale nummer van deze plaat: Tolhuis. Meer dan twintig minuten lang ontvouwt dit nummer, dat zijn oorsprong al vond voor Yadayn voorganger Elders maakte in 2020, zich tot een kronkelend soundscape met wisselende gedaantes. Het strekt zich uit over genres als ambient en post-rock, loopt een marathon met af en toe stukken wandelen en overweldigt nu eens om dan de hartslag weer helemaal tot rust te brengen. Onmiskenbaar is dit het hoogtepunt, precies zoals Yadayn het ook bedoelde. Dat maakt er de andere nummers niet minder om: Dut  is de rustige avondwandeling die na de marathon van Tolhuis de luisteraar een aangename cool-down verschaft, Heuvel I en Heuvel II vormen een tweeluik waarin je elk detail van het luisterspel vanop de eerste rij hoort alsof het de ademzuchten zijn voor en na een gesproken woord en waar Vooreerst acht minuten lang een gelijkaardige dynamiek kent als Tolhuis weet Voortwee zo sacraal te klinken dat je denkt dat het in een kapel in plaats van een huiskamer opgenomen is.
In onze wereld waarin airplay en interviews in diverse media het bereik van platen sterk bepalen, zal deze gitarist wellicht nooit hits scoren of een breed publiek bereiken, maar zij die de moeite doen hem te ontdekken worden meer dan beloond!

Je kan Tolhuis alvast hieronder beluisteren (en de video bekijken) en hier het hele album kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

The Womack Sisters

Ze zijn de kleindochters van Sam Cooke, drie van de vier dochters van (Cecil en Linda) Womack & Womack en de nichtjes van Bobby Womack (van Street life, voor velen vooral bekend van de soundtrack van de Tarantino-film Jackie Brown). Zussen BG, Zeimani en Kucha zetten als The Womack Sisters de familietraditie van prachtige soul brengen, voort met hun titelloze debuutalbum. En man, wat doen ze dat goed!
Letterlijk àlle 11 songs op deze plaat weten de luisteraar te grijpen om nooit meer los te laten. Het hele album is één lange trip in soulland die geen moment verveelt en die je keer op keer wil herbeleven. Single Chauffeur zet als opener meteen de toon met een ritme, een blazerssectie en vooral die stemmen die zo typisch zijn voor het genre dat je als luisteraar pardoes helemaal in dat tijdloze muzikale spectrum van Cook en de eerdere Womacks terechtkomt. Tegelijk weet ook het op een heerlijk orgeltje gebouwde If I let you je mee te slepen, net als het op de percussie drijvende Laughter and tears of de vloertegelschuiver I just don't want you (to say goodbye). De drie zussen bespelen elk aspect van de soul en hiermee klinkt hun debuut tijdloos én indringend. 
Af en toe passeren hier soulplaten (en dat zullen ze blijven doen) maar zelden halen ze de uitmuntende kwaliteit van deze. Dit is echt zo'n plaat om te koesteren en elk jaar in de komende decennia minstens éénmaal (en nog beter: meermaals) boven te halen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun webshop: