The death of Bunny Munro

Hoera voor Canvas! Vanaf komende zondag zenden ze de miniserie The death of Bunny Munro uit, die je gewoon op tv kan zien vanaf 20u of op VRT MAX. Bekijk alvast de trailer:

De serie is de verfilming van de roman van Nick Cave, die er meteen ook de soundtrack bij maakte samen met Warren Ellis. De hoofdrol wordt vertolkt door Matt Smith, die je kan kennen als een Dr. Who of uit House of the dragon en The crown. 

Beluister hieronder de volledige soundtrack:

Passages

Het is natuurlijk niet alleen in de VS dat immigranten, vluchtelingen en asielzoekers in het verdomhoekje terecht gekomen zijn, maar sinds Trump de jacht helemaal geopend heeft met brutale ICE-acties, is een alarmkreet zeer op zijn plaats. En hoewel slechts enkele mij bekende artiesten meedoen, is het album Passages: artists in solidarity with immigrants, refugees and asylum seekers zo'n muzikaal protest. 
Alan Sparhawk (Low) opent de plaat met het rustige No more darkness, waarop hij hun verborgen en angstig bestaan even in het licht zet. Met Afterburner krijgen we het typische geluid van Lambchop in wederom een mooi lied en The autumn wind (no. 71) laat heel kort horen dat Bonnie 'Prince' Billy in goede doen verkeert. Dat laat het beste verhopen voor zijn later te verschijnen eigen plaat. Ook Dirty Projectors doen hun duit in het zakje met het gezellig folky One hundred-twenty dollar song, waarin we Who do you love? van The Doors herkennen.
De overige artiesten mogen dan onbekend zijn maar wat ze aandragen voor het goede doel, is vaak een aangename verrassing. En zo mondt dit project uit in een fijn plaatje waarvan je de aanschaf niet zal betreuren.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:        

Gelezen (160)

 

Wijsheid - Paul Verhaeghe

Na zijn vorige boeken heeft Paul Verhaeghe beslist om vanaf nu aparte onderwerpen aan te snijden, zonder onderling verband, die hij dan wil uitwerken (zoals hij dat in zijn trilogie eigenlijk ook al deed). Dit is het eerste boek met dat vernieuwde opzet en het gaat vooral over de "tegenstelling" tussen wijsheid en kennis. Verhaeghe ontkracht de mythe dat we met steeds meer kennis (tot die volledig zou zijn, wat echter onmogelijk is, en De Waarheid zou brengen, ook al een een niet waar te maken ambitie) alle problemen kunnen oplossen. Jazeker, kennis en de daaruit vloeiende technologische vooruitgang (in het Westen) heeft ons heel wat opgeleverd, maar zadelt ons ook op met nieuwe problemen. De klimaatverandering is daarvan wellicht het grootste en belangrijkste.
Verhaeghe houdt dan ook een pleidooi voor wijsheid, die je niet in de exacte wetenschappen kan ontdekken an sich en die je niet zomaar kan doorgeven als kennisoverdracht, maar die terug te vinden is in kunst, zingeving/religie en filosofie.
Maar in plaats van een tegenstelling te vormen, dienen kennis en wijsheid elkaar aan te vulllen.

 

De ballade van het treurige café - Carson McCullers

Carson McCullers neemt ons mee naar het verleden in een klein stadje of dorp in de VS, waar een bijzondere vrouw met het binnenhalen van een ver familielid haar hele leven op de kop blijkt te gaan zetten. Al lijkt het in het begin allemaal mee te vallen, de veranderingen voltrekken zich langzaam en volgen elkaar op tot het hoofdpersonage helemaal veranderd is.
Dit is een vlot boek dat je meeneemt bij de hand in deze wonderbaarlijke geschiedenis. 

Naar zachtheid en een warm omhelzen - Adriaan van Dis

In dit autobiografisch werk schetst Adriaan Van Dis voor het eerst het relaas van een periode in zijn leven die hij (naar het schijnt, ik ken zijn hele oeuvre immers niet) altijd vermeden heeft in eerdere boeken. Het behandelt de periode waarin hij op logement ging bij zijn grootvader aan moeders zijde en diens huismeid (die echter een niet-officiële grootmoeder zou genoemd kunnen worden). De reden voor zijn logement was de mentale toestand van zijn in Indonesië getraumatiseerde vader en de druk die dat gaf op het gezin.
Hij schetst de vrouw waar hij terecht komt (Ommie noemt hij haar) als een warme vrouw die hem met zoveel zorg omringde, ongeacht zijn gedrag, dat het een mooi en liefdevol portret wordt. Je merkt dat de jonge Adriaan hier alsnog de onvoorwaardelijke liefde vindt die hij zo vaak heeft moeten missen.
Dit boek is daarmee ook een pleidooi voor het zoeken en vinden van die mensen die een verschil in het leven kunnen maken voor jonge "moeilijke" kinderen, voor jongeren met een emotionele en psychische rugzak. 

In Holland staat mijn huis - Annie M.G. Schmidt

In de periode 1954-1955 schreef Annie M.G. Schmidt voor Het Parool, een Nederlandse krant, stukjes over het dagelijks, huishoudelijk leven in de "moderne" tijd toen Nederland al een eind rechtgekrabbeld was na de oorlog.
Het is een leuke verzameling die we in dit boek terugvinden, waarin je Schmidts kenmerkende, vlotte taal zo herkent en die een andere kant laten zien van de schrijfster van al die kinderboeken en -versjes.
Een aangename leeservaring dus! 

Ik zeg geen vaarwel - Han Kang

Het is eigenlijk wel jammer dat we hier zo weinig meekrijgen van de geschiedenis (zelfs de recente) van niet-westerse landen. Zo heb ik amper kennis vergaard over de Koreaanse oorlog, de jaren vooraf en erna zelfs heel weinig over de dictatuur die duurde tot eind jaren tachtig, begin jaren negentig in Zuid-Korea.
Die achter was ongetwijfeld nuttig geweest om beter te begrijpen waarover dit boek van Han Kang gaat, dat vooral de periode van de opstand in Jeju en de genocide aldaar behandelt. Dat gebeurt in het tweede deel van het boek, na een lange aanloop waarin het hoofdpersonage op vraag van een vriendin die in het ziekenhuis ligt na een ongeval, naar Jeju (het eiland ten zuiden van het Koreaanse schiereiland) afreist.
In dat tweede deel krijgt het boek ook een magisch-realistische toets die me wat deed denken aan Gabriel García Márquez in "Honderd jaar eenzaamheid", maar er ook van verschilt omdat de hele stijl van het boek afstandelijker aanvoelt.
Dat belette me zeker niet om te genieten van dit boek, dat mooi geschreven is en zich langzaam ontvouwt tot een verhaal dat we eigenlijk veel beter in zijn historische context zouden moeten kunnen begrijpen. Ik vermeld hier ook nog even dat Han Kang in 2024 de Nobelprijs voor Literatuur won.

Parov Stelar

De opener (en titelsong) Artifact had zo uit een album van Netsky kunnen komen en afsluiter Dystopia (toepasselijke titel) uit de soundtrack van een dystopische film of serie. En tussenin bevat Artifact van Parov Stelar een grote variëteit aan nummers. Shiver houdt het midden tussen Hozier en Rag'nBone Man en de zang in Six feet underground en nog meer in Rebel love benadert het heel herkenbaar geluid van Adele. Hier en daar schemert zelfs een flard Skyfall van de Britse door. 
Elementen uit dance vormen het ornament voor Hyper body, terwijl de meeste songs typische eentwintigste-eeuwse popsongs zijn à la Katy Perry en Dua Lipa. Daartussen vormen Absentis mater en The fortune teller welkome rustpunten. 
De Oostenrijker heeft daarmee op zijn zoveelste plaat nog maar eens bewezen dat hij niet alleen de vinger goed aan de pols houdt doch evenzeer beschikt over het talent én de vaardigheden om goeie elektronische popsongs te schrijven.

Je kan het album hieronder beluisteren of hier kopen via zijn website:
 

Jeff Tweedy

Vroeger zou dit commerciële zelfmoord genoemd worden door de ene, een creatief huzarenstuk door de ander. Jeff Tweedy bracht in september immers een driedubbele plaat uit, een prestatie die al wel door andere muzikanten was voorgedaan maar die menig koper en luisteraar afschrikt. Toch kan je na volledige beluistering ervan er niet omheen dat de Wilco-frontman een collectie liederen heeft bijeen geschreven en gespeeld die een consistent geheel vormt.
Twilight override werd volgens de man zelf geïnspireerd door de beluistering van Sandinista! van The Clash gedurende een lange autorit, een trip met zijn zonen. Die twee zonen, Spencer en Sammy, spelen overigens zelf ook mee op deze vijfde soloplaat. 
In deze donkere tijden vormen de bijna twee uur muziek waar je naar luistert, een prachtig tegengewicht, net zoals Tweedy het bedoelde. Bij momenten is Wilco (uiteraard) niet ver weg, zoals in Out in the dark, dat op Summerteeth had kunnen staan. Er is nog veel meer moois te vinden. Lou Reed was my babysitter is noiserock à la Tweedy, Betrayed klinkt zalvender dan de titel laat vermoeden en Feel free klinkt bedrieglijk eenvoudig. De melancholie van Caught up in the past weet het pad der meligheid vakkundig te vermijden. De titelsong is een pareltje dat je in je wandel-, fiets- of andere speellijsten mag verstoppen om telkens weer aangenaam verrast te worden. Ain't it a shame is de ballad waar je zonder het te weten op zat te wachten.
Ik heb alvast geen zwak moment ontdekt op deze plaat. Het enige nadeel van de overvloed aan songs waarop de zanger je vergast, is dat het een volgehouden inspanning vraagt om alles met evenveel aandacht te beluisteren als het album verdient. Ik besef zelf ook wel hoe verwend en muggenzifterig dit klinkt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:     

Zac Brown Band

 

Love & fear is al het achtste album van de Zac Brown Band, maar het eerste dat onder mijn aandacht komt. En bij vrijwel elk nummer moet ik onwillekeurig denken aan The Avett Brothers. De countryrock die beide bands maken schurkt heel erg tegen pop aan en het is dan ook geen wonder dat ze allebei heel populair zijn in de VS.
De negenkoppige (!) band van Zac Brown wist voor deze studioplaat dan ook enkele grote namen strikken: op Butterfly zingt Dolly Parton mee en Snoop Dogg mag opdraven voor wat raps op Let it run. Die gastbijdragen zijn helaas niet het verwachte succes. Wat Dolly Parton doet, kan niet tot haar beste werk gerekend worden, maar anderzijds stelt ze op zich ook niet teleur (dat doet ze zelden). De meerwaarde van Snoops interventie ontgaat me dan weer volledig.  
Nee, dan hou ik het lieve bij de songs waarop de band gewoon haar eigen ding doet zonder nog een extra muzikant. Animal is zo'n goed in het gehoor liggend nummer waarop er stilaan naar een climax toegewerkt wordt en die langzaam uitgroeit tot een aan Imagine Dragons verwant anthem. The sum, waarin ze het wat rustiger aandoen en dat begint met een piano, kan me weliswaar meer bekoren. Helaas wordt ook hier eenzelfde trucje uit de kast gehaald als op vrijwel de hele plaat, waarin de song opgeblazen wordt en zich dan herhaalt. Er wordt duidelijk gemikt op stadions en op de Sphere in Las Vegas, waar de groep inderdaad resideert.
Je hoort een hele plaat lang een negental muzikanten die hun stiel beheersen, die weten hoe ze een publiek moet aanspreken maar die ook naar mijn zin iets te veel crowdpleaser willen zijn waardoor dat extraatje om hier een heel goed geheel uit te puren, ontbreekt. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun site: 

Dove Ellis

Om Blizzard van Dove Ellis als kerstgeschenk te vragen, is het op Driekoningen natuurlijk te laat. En vermits het nog lang wachten is tot Valentijn, zou ik je toch aanraden om dit plaatje gewoon maar zelf aan te schaffen. Want dit debuut, uit sinds begin december, houdt veel beloftes voor de toekomst in door nu al te schitteren tussen de tientallen releases die ons elke week overspoelen.
De Ier heeft een opmerkelijke stem die bovendien goed past bij deze winterse (en met sneeuw gezegende) dagen waarbij je best gezellig thuis van de warmte kan genieten met een kop warme thee of -beter nog- chocomelk, met een dot slagroom op. De man zal je zeker verblijden met de variatie op dit album. Openers Little left hope en Pale song mogen dan het soort songs zijn dat je van een singer-songwriter verwacht, doch het daaropvolgende Pale song klinkt wat ruiger, scherper en meer up-tempo. When you tie your hair up is dan weer zo subtiel en bijna minimalistisch dat je de adem inhoudt. Van Jaundice druipt de traditionele Ierse folk in dikke druppels af. En zo is elk nummer een traktatie voor je oren, je geest en je hart.
Zelfs de prachtige hoes vraagt om de aandacht en maakt dit juweeltje ook visueel bijzonder aantrekkelijk. Dus doe jezelf dit plezier, gun het je met heel je hart en je zal er geen spijt van hebben.

Beluister hieronder het volledige album of bestel het hier via de Bandcamp-pagina van Dove Ellis: 

Gelezen (159)

Autobiografie van mijn lichaam - Lize Spit

Ziekte (en zeker kanker) gaat meer dan wat dan ook in het leven over het lichaam en hoe we ons ertoe verhouden. Dat geldt niet alleen voor ons eigen lichaam maar ook dat van andere mensen, in het bijzonder de mensen dichtbij. Dat heb ik zelf ondervonden, bij mezelf en bij mijn lief.
Voor Lize Spit vormt de kanker, die ongeneeslijk blijkt en tot de dood leidt, van haar moeder de aanleiding om niet alleen haar verhouding tot het lichaam van haar moeder (en ook dat van haar vader) te exploreren, maar zeker ook tot haar eigen lichaam. En zoals ik uit mijn professioneel leven weet, is het lichaam ook het kanaal waarlangs waarheden doorgegeven worden, zoals over relaties, over wie we zijn, over wie we denken te zijn. De verhaallijnen in dit boek vormen daarop geen uitzondering.
Wat me nog het meest trof in dit boek, dat ik mooi maar ook soms confronterend vond om te lezen, is de roep om gezien te worden door de ander, bij zowat iedereen die in het boek voorkomt: Lize, haar moeder, haar vader, haar zussen en broer, de nieuwe partner van moeder,... Het is de eenzaamheid van het niet gezien te worden die zo pijnlijk en tastbaar beschreven wordt, en die me raakt tot heel diep vanbinnen. 

 

De Hanze: de eerste Europese handelsmacht - Arnout van Cruyningen

Dit is een al bij al overzichtelijke geschiedenis van het onoverzichtelijk middeleeuws los-vast samenwerkingsverband der Hanzesteden door historicus Arnout Van Cruyningen. Ik las het boek ter voorbereiding van onze eerste meerdaagse trip in zeven jaar. Daarbij bezochten we enkele voormalige Hanzesteden, waaronder Doesburg dat daar heel trots op is.

In augustus zien we elkaar - Gabriel García Márquez

In dit ietwat vreemde, postuum uitgebrachte boek van Gabriel García Márquez volgen we Ana Magdalena Bach op haar jaarlijks uitstapje in augustus naar het graf van haar moeder op een Caraïbisch eiland. Daar beleeft ze enkele jaren na elkaar affaires die haar bevreemden en veranderen.
Márquez was zelf niet zo tevreden over dit boek maar zijn erfgenamen vonden het wel goed genoeg om het tenslotte toch te laten uitgeven. Zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet denken. Uiteraard is het duidelijk dat de auteur heel goed het schrijven beheerst, maar bij momenten verwonder je als lezer toch over wendingen en al zeker over het einde.

Dius - Stefan Hertmans

 

Stefan Hertmans heeft een mooi boek geschreven over een ongewone en onverwachte vriendschap tussen twee mannen die op vele vlakken elkaars tegenpool zijn. Hoewel het boek naar mijn gevoel wat traag en moeizaam begon, kwam de flow van het lezen er toch in en werd ik als lezer echt meegezogen in een verhaal van onvermogen, van mislukking maar ook van grote virtuositeit en enorme levenslust. Het was alweer een genoegen een boek van Hertmans te lezen.

Other Lives

Volume V van Other Lives werd uitgebracht in oktober, precies op de dag dat mijn lief en ik 15 jaar samen waren. Dat kan verklaren waarom het me toen ontging en ik de plaat pas nu ontdekte, bij het overlopen van allerlei eindejaarslijstjes van 2025. Gelukkig bleek in dit geval uitstel geen afstel want de band uit Oklahoma was totnogtoe niet veel meer dan een vertrouwde naam. Hun muziek was altijd al een beetje aan me voorbijgegaan en dus is dit -jawel- vijfde album een openbaring voor me.
Het vijftal heeft daarvoor overigens slechts iets meer dan een halfuur nodig maar elke song is wel raak. Het is inderdaad de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En hoewel Cisa cisa een buitenbeentje is tussen negen andere nummers (of net daarom?), zal ik maar meteen bekennen dat dit mijn favoriet is. Het klinkt meer uptempo en drijft op een gitaar die onopvallend de song stuurt tot alles samenkomt in een spectaculaire apotheose die gerust het einde van de gehele plaat had mogen vormen. Al moet gezegd worden dat rustpunten Read my mind en afsluiter The wake zeker geen overbodige nakomertjes zijn. Ik ben trouwens ook heel erg fan van What it's gonna take dat me doet denken aan de rustiger David Eugene Edwards. Toch zoekt Other Lives de bezwering niet door middel van een haast bezeten (religieuze) extase op maar door de intensiteit van de song.
Vanaf nu zullen deze Amerikanen mijn al overvol muziekgeheugen mee bewonen en houd ik hun komende releases zeker in het oog. En jazeker, ook in hun vorige platen ga ik me eens verdiepen.    

Retro review: Elvis Costello & Allen Toussaint

Toen de orkaan Katrina in 2005 grote delen van New Orleans verwoestte, liet de ramp een diep litteken na. Niet alleen de overstromingen zelf en de daardoor veroorzaakte schade maar ook de (te late en inadequate) reactie van de overheid bracht een bittere nasmaak teweeg. New Orleans is een heel bijzondere stad in de VS, met haar Frans-koloniale geschiedenis en haar unieke mix van culturen die wij vooral kennen van Mardi Gras en cajun. 
Bij muzikanten is de stad en haar erfenis bijzonder geliefd, tot ver buiten de grenzen van de Verenigde Staten. Het is dan ook geen wonder dat Elvis Costello zich door de woede die hij voelde alsook het verdriet liet inspireren tot het maken van een album. Het leidde tot een samenwerking tussen hem en zijn eigen Imposters en de uit die stad afkomstige Allen Toussaint, diens hoornsectie en gitarist. En gelukkig voor ons worden niet alleen die woede en dat verdriet verklankt, maar ook de vreugde om het moois dat New Orleans altijd al bood en vooral de liefde voor deze zuidelijke stad.
The river in reverse vormt daarmee een hoogtepunt in het al indrukwekkende oeuvre van de Britse (ooit) "angry young man". En tegelijk wellicht ook in dat van Toussaint, die hier hoorbaar in erg goeie doen is. De titeltrack verwijst expliciet naar de overstromingen en bevat enkele regels die hoewel niet openlijk politiek zijn, toch als speldenprikken bedoeld zijn naar de overheid die het zo schandelijk liet afweten. Muzikaal vormt de tristesse van de blazers een mooi tegengewicht. 
Vier songs schreef het duo samen. Broken promise land spruit uiteraard ook voort uit die boosheid maar klinkt veelzijdiger dan de titelsong. Ascension day wordt gedragen door een jazzy piano en dezelfde piano slaat een heel andere toon aan in International echo. In mijn oren klinken de echo's door van die andere grote muzikant uit New Orleans, Dr. John. Van de vier samen gecomponeerde nummers is voor mij The sharpest thorn met stip de beste: de altijd wat klaaglijk klinkende stem van Costello kan hier rusten op een melodie die haar goed tot zijn recht laat komen. In wezen is het een moderne treurmars die de begrafenis van de stad onder al dat oceaanwater lijkt te begeleiden.
Ook de meer uptempo nummers mogen er zijn. Tears, tears and more tears klinkt tegenstrijdig vrolijk zoals we New Orleans leerken kennen in het eerste seizoen van de tv-reeks Treme: in alle miserie blijven de inwoners het leven vieren. Who's gonnna help brother get further herbergt één van de mooiste trompetsolo's die ik ooit hoorde. En Six-fingered man is nog eenmaal, vlak voor het einde van het album, een parel die de samenwerking van de twee grote artiesten bezegelt.
Het is dan toch waar dat uit lelijke, verschrikkelijke gebeurtenissen iets prachtigs kan voortkomen, zoals deze plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Nas & DJ Premier

 

 
Wanneer Nas en DJ Premier voor het eerst sinds de jaren negentig samenwerken, ditmaal voor een full album (Light-years), liggen de verwachtingen hoog. Met zijn debuut Illmatic en opvolger It was written schoot Nas meteen naar de top, op enkele nummer mét hulp van DJ Premier. Die laatste vormde met Guru het al even fantastische Gang Starr, in mijn huis bekendst van You know my steez.
Die verwachtigen worden meermaals ingelost. Opener My life is real drijft op eenvoudige ritmes en rhymes waarin Nas zijn eigen betekenis in de hiphopgeschiedenis met plezier belicht. Bescheidenheid kan je hem daarbij zeker niet verwijten (al heeft hij natuurlijk wel een punt). Met NY state of mind pt. 3 brengt Nas een herwerking van een eigen nummer van zijn debuut, en dat blijft ook deze keer overeind. 
Het is duidelijk dat het duo met deze plaat de groei van beide artiesten (tekstueel dan vooral toch van Nas) willen etaleren. Geen wonder dus dat je hier waadt door een hiphopveld dat heel erg old skool en nineties aanvoelt. Vooral Pauze tapes weet die sfeer heel goed te vatten, door de parlando intro en de minimale muzikale onderbouw. Op It's time herkennen we moeiteloos een sample van Fly like an eagle van Steve Miller Band, waardoor deze song een softer en soulvoller karakter krijgt. Nasty Esco Nasir voert de drie "personages" waaronder Nas doorheen zijn carrière rapte, op. Vreemd genoeg klinkt dit muzikaal net het meest als een Gang Starr-nummer. 
Helaas verstoren het mindere My story your story en Shine together de kwaliteit van de plaats waardoor dit toch niet het door de fans verwachte meesterwerk is geworden. Niettemin is Light-years een puike plaat die het hart van menig hiphopfan zal doen juichen.

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:

   

Gelezen (158)

Ik ga hier niet alle boeken inhalen die ik las sinds de vorige post in de reeks Gelezen, maar dit is alvast een eerste selectie uit de boeken die ik in 2025 las:

 

Een pleidooi voor echt eten - Michael Pollan

Dit boek van Michael Pollan is een stevig en onderbouwd pleidooi voor het eten van "echt" onbewerkt voedsel ipv bewerkte voedingsmiddelen. Er is ook aandacht voor de context van eten (eetcultuur, teeltcultuur, koken,..) en de samenhang met de natuur en eigenlijk onze planeet. De auteur doet dat niet àl te prekerig. Wel wordt er veel tijd besteed aan de ideologie van het nutritionisme, dat eten benadert als een chemisch proces en voedingsmiddelen reduceert tot voedingsstoffen, met intussen desastreuze gevolgen.  

Klem - Ish Ait Hamou

Van Ish Ait Hamou las ik eerder al met veel plezier Het moois dat we delen en ook de novelle Als je iemand verliest die je niet kan verliezen die de basis vormt van dit boek is alweer wonderbaarlijk mooi geschreven. Het boek bevat de novelle én het erop gebaseerde en door Ish Ait zelf geschreven script van de kortfilm.
De toevallige ontmoeting tussen de Palestijnse vluchteling Suleyman en de chirurge Els krijgt in dit verhaal een bijzondere wending die pijnlijk blootlegt hoe mensen in stilzwijgen hun problemen dreigen te vergroten. Maar niet alleen het verhaal grijpt je als lezer aan maar ook de eenvoudige, heldere taal raakt je recht in het (lezers)hart. 

 

 

Ludwig - Jana Antonissen

Ik snap waarom je als auteur maar mondjesmaat informatie weggeeft over het centrale gegeven van het boek maar in Ludwig overdrijft Jana Antonissen toch wel wanneer het over het sociaal-culturele experiment gaat van het Berlijnse cultgezelschap Neue Gesellschaft waar hoofdpersonage Mira deel van uitmaakt. Er gebeuren binnen dat experiment in de voorbereidende fase blijkbaar zoveel grensoverschrijdende zaken dat Ludwig, de leider ervan, aangeklaagd wordt. Over het wat en hoe komen we bitter weinig te weten want de auteur richt zich vooral op de beleving van alles rond dit experiment door Mira en op haar emotionele staat. Naar mijn gevoel krijgen we naar het eind van de roman iets te veel filosofische beschouwingen waardoor het tempo van de roman, die in de eerste hoofdstukken al wat moeilijk op gang komt, opnieuw ineen zakt. Voor mij is dit een half-geslaagde roman, weliswaar vlot en mooi geschreven maar met toch net iets te veel "schoonheidsfoutjes" om dit boek echt te gaan aanraden aan vrienden en kennissen. 

De man in de rode mantel - Julian Barnes

Aan de hand van de "arts van de elite" in het laat-negentiende eeuwse Frankrijk (en Engeland) schetst Julian Barnes een beeld van de fin-de-siécle in bepaalde culturele kringen. Zijn voorliefde voor Flaubert komt ook weer meermaals om de hoek kijken.
Toch is het boek wat veel voor wie niet heel hard geïnteresseerd is in die tijd op die plaatsen, en word je als lezer dan wel heel erg overladen met feiten en namen. 

 

De kakkerlak - Ian McEwan

Ian McEwan heeft gekozen voor een satirische novelle om de waanzin van de politieke processen rond de Brexit te hekelen. Die novelle doet heel erg denken aan Kafka, want het hoofdpersonage is een kakkerlak die verandert in de premier (het omgekeerde dus van De gedaanteverwisseling bij de Tsjech). Toch geeft hij zelf in het nawoord aan dat hij vooral geïnspireerd was door een novelle van Jonathan Swift (Een simpel voorstel).
Het gegeven van de kakkerlak en de beide metamorfosen (in het begin en de terugkeer naar de oorspronkelijke gedaante op het einde) kunnen me niet helemaal bekoren, maar het deel tussenin waarin je de realiteit van de Brexit kan herkennen, is wel bijzonder knap én meeslepend.

2026

De voorbije maanden begon het al te kriebelen maar ik besloot om de start van het (toen komende) jaar te nemen als nieuw begin om te gaan bloggen. En dus zijn we hier terug, met posts over muziek, boeken, films, alledaagse dingen, meningen en alles waarover ik de nood of behoefte voel iets te delen via deze blog.
Het is de voorbije jaren bijzonder lastig geweest, met een hart dat steeds meer begon te falen en als gevolg daarvan ook nieren en een lever die onder druk kwamen te staan. Ik had zelfs nierdialyse (meer dan) nodig. Maar begin november 2024 kwam dan de verlossing in de vormen van een donorhart en -nier en na de transplantatie volgden dagen van kunstmatige coma, weken verblijf op intensieve zorgen en maanden revalidatie (eerst IN het ziekenhuis en daarna ambulant). Die revalidatie is nog steeds bezig maar ik heb alvast wel meer energie. Samen met de goesting die ik liet groeien, betekent dat dat ik klaar ben voor een nieuw blogjaar.

Skrillex

Jazeker, we zijn er weer: na de lange ziekenhuisopname voor een hart- en niertransplantatie en het begin van de revalidatie, ben ik nu iets meer dan twee weken al terug thuis en heb ik al wat nieuwe muziek kunnen beluisteren. En vooral, ik heb nu de tijd en zin terug om te bloggen.

Het eerste album dat me opviel, was Fuck u Skrillex you think ur Andy Warhol but ur not!!! <3 van Skrillex. Ik werd in 2012 zowat omver geblazen door de singles Bangarang en Make it bun dem, maar daarna verloor ik zijn output wat uit het oog. Toch werd ik zeer blij toen ik ontdekte dat hij dit jaar een nieuw album heeft uitgebracht, waarover ik overigens positief commentaar hoorde.
Maar liefst 34 songs worden daarop aaneengeregen waardoor de plaat klinkt als drie kwartier durend feestje met een opwindende DJ-set. Soms komen de echo's van bovenvernoemde singles terug (Tears lost drop, Andy, Korabu, DNB thing, San Diego VIP), maar de stijlen en genres die hier gebruikt worden, zijn diverser. De songs worden omringd door twee ingesproken tracks, Skrillex is dead en Azasu, die dit album nog meer tot een geheel smeden.

Je kan het album hieronder volledig beluisteren:

Het jaar 2024

 
We zwaaien vandaag 2024 uit. Het was een lastig jaar waarin ik door mijn hartfalen nog verder achteruit ging. Daardoor slaagde ik er vanaf augustus niet meer in om de energie te vinden om te bloggen.

Begin november kwam dan de transplantatie van hart en nier, na 2,5 jaar wachten. Intussen heb ik de lange revalidatieweg al een tijdje aangevat. Was dit jaar lastig door de achteruitgang, dan wordt 2025 ook nog lastig door de zware revalidatie, maar het is dan met vóóruitgang.

En zo hoop ik ergens in 2025 de draad weer op te nemen met het schrijven van mijn mening over muziek, boeken, films,...

Geen jaaroverzicht dus dit jaar maar hopelijk lees je hier over een jaar welke platen in 2025 het mooist waren. En nu haal ik op basis van de eindejaarslijstjes van anderen mijn achterstand in het ontdekken van nieuwe platen in.

Retro review: Peter Gabriel

Enkele jaren nadat ik de soundtrack van Peter Gabriel ontdekte, zag ik The last temptation of Christ, een film die heel wat ophef veroorzaakte toen hij in de cinema kwam (vooral in de VS natuurlijk waar christelijke fundamentalisten ook toen al meer en meer het publieke debat binnendrongen). Echt geweldig vond ik die niet en ik moet zelfs bekennen dat ik me daar niet veel meer van herinner. De soundtrack Passion daarentegen staat zowat in mijn ziel gegrift. Het was de eerste release op het Realworld-label dat Gabriel had opgericht om de betere wereldmuziek een platform te geven en tot op heden staat het label voor kwaliteit en kan je er de mooiste ontdekkingen doen. Heel wat artiesten die later ook albums zouden uitbrengen op Realworld, kleuren overigens Passion, dat daardoor zo'n muzikale rijkdom uitstraalt dat je er haast van gaat duizelen. En stel je eens voor hoe dat allemaal in 1989 klonk, toen je enkel Westerse muziek hoorde op de radio en je nog niet avontuurlijk nieuwe muziek kon ontdekken op het internet.
Ik heb vast al eens verteld over een gezin waar ik ging bij babysitten die een heel mooie en toen voor mij totaal onbekende cd-collectie hadden. Ik leerde er Nick Cave kennen en Einstürzende Neubauten en dus ook deze plaat. Ik was echt van mijn sokken geblazen. Dit klinkt niet als filmmuziek zoals we dat gewend waren (en zijn) maar als een wervelende draaikolk in een muzikale wereld die voorheen onbekend was en die duizelde van muzikale taal die ik nog moest leren kennen, zoals je een niet-Westerse taal zou leren.
Armeense muzikanten en instrumenten weerklinken op opener The feeling begins waardoor meteen een oude Middenoosterse sfeer wordt gecreëerd die wel past bij het Palestina van 2000 jaar geleden, althans bij het beeld dat we daarvan hebben. Niet alleen Armeense muziek wordt geïncorporeerd in deze plaat, ook traditionele liedjes uit Kurdistan (in  Lazarus raised), Senegalese muziek (A different drum, waarop Youssou N'Dour meezingt), Braziliaanse percussie en Pakistaanse qawwali van Nusrat Fateh Ali Khan, de grootmeester, (op titelsong Passion) en een traditioneel Egyptisch instrument, de arghul (onder meer op Of these, hope en Wall of breath). We horen instrumenten uit Marokko, Iran, Kurdistan,...
Ondanks die grote muzikale diversiteit en variatie slaagt Peter Gabriel erin om van deze plaat met zoveel verschillende invloeden één geheel te maken die een toen nog voor de meesten ongehoorde sfeer opriep maar toch onmiskenbaar ook Westerse toetsen bevat waardoor je als luisteraar,  ondanks je gebrek aan vertrouwdheid met die andere muzikale talen, toch houvast hebt in het ontdekken van de songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

The Dream Machine

De Britse band The Dream Machine bracht vorig jaar nog maar hun debuutalbum uit en daar is de opvolger al. Small time monsters is zo'n plaat waar je graag eens naar luistert zelfs al zal je zo volgend jaar misschien al weer vergeten zijn. De songs zijn niet memorabel maar wel aanstekelijk en passen in een lange traditie van indie muziek. Er schuilt zelfs een mogelijk radiohitje in Holding on of opener (en single) Frankensteiin. Verder horen we dus vooral muziek die we toch vooral als verdienstelijk mogen omschrijven. Nergens gaat de band onder een ondergrens qua kwaliteit maar er wordt ook niet geëxcelleerd. Dit is dan ook een leuk tussendoortje om op te zetten terwijl je de afwas doet of wat lummelt in de tuin.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Eccentric soul: the Cuca label

In welke mate let u op het label waarop muziek verschijnt? Laat u zich daar soms door leiden om een album al dan niet te kopen, eventueel zelfs als u de band noch de muziek al kent? Heeft u favoriete labels?
Wat de major labels betreft, is er al bij al niet echt verschil: ze brengen allemaal zowel troep als steengoeie platen uit dus hun naam op de hoes zegt nog niets. Maar er zijn labels die, minstens een tijdlang, toonaangevend zijn en waarop dan vrijwel enkel bands uitgebracht worden die uw aandacht meer dan waard zijn. Ooit was Island Records zo'n standaard voor kwaliteit. Binnen de wereldmuziek is Realworld, het label van Peter Gabriel, dat nog steeds. Motown is wellicht het bekendste voorbeeld. In de jaren negentig en begin deze eeuw kon je op Mo'Wax en Ninjatune vertrouwen voor de betere alternatieve dance en Metalheadz, opgericht door Kemistry & Storm samen met Goldie, is tot op vandaag een toonaangevend label voor drum 'n bass. Voor rommelige indiebands moest je bij Matador of Domino Records zijn, hiphop kende met Death Row hoogdagen en recenter nog vind je de beste alternatieve rockgenres terug op Sacred Bones. Het zijn allemaal labels waar ik (op zijn minst gedurende een periode in mijn muzikale zoektochten) vrijwel blindelings platen van zou kopen.
Van het Cuca label had ik nog nooit gehoord maar de net verschenen verzamelaar Eccentric soul: the Cuca label brengt daar nu verandering in. En ik kan u alvast verklappen dat zowel mijn oren als mijn dansbenen enorm verheugd zijn met deze ontdekking. Cuca Records werd opgericht in 1959 in Sauk City (Wisconsin) en kende zijn hoogdagen in de jaren zestig. Begin jaren zeventig droogde de bron echter op. De specialiteit was overigens niet, zoals u misschien afleidt uit deze verzamelaar, soul maar polka en etnische muziek. Maar ook muzikanten uit de jazzscene, pop, rhythm 'n blues en folk konden er opnames maken. Meestal ging het dan om artiesten uit Wisconsin of omgeving.
Deze verzamelaar begint alvast met een klassiek klinkend vroeg soulnummer van Twiliters (Restless love). Ik hoor er echo's in van Sam Cooke (alleen al die stem!). Meer uptempo komen we uit bij I'll say "yes" van The Devilettes of I lost my job (and I've got to find another) van Supreme Four. Verspreid over deze compilatie vind je de prachtigste pareltjes, zoals Ten thousand years (Harvey Scales and The Seven Sounds), het slepende My man lives (Betty Moorer), het licht psychedelische She's gone (Step By Step) of Tribute to Jimi Hendrix (The Fabulous Troubadores en Rex Swanigan).

Als u nog niet overtuigd bent, kunt u hieronder alvast de hele compilatie beluisteren en ze is hier te koop of hier via de Bandcamp-pagina:

Bette Smith

Bessie Smith kende ik al lang (en u hopelijk ook en anders moet u maar eens in de wonderschone wereld van de vroege blues duiken), Bette Smith was een mij onbekende naam tot ik op haar nieuwe album, Goodthing, stootte. Geen blues op ons bord, maar soul om duimen en vingers van af te likken: dat mag je verwachten als je de plaat oplegt.
Goodthing is haar vijfde album. Haar eerste twee albums werden uitgebracht onder de artiestennaam Bette Stuy en in 2018 werkte ze mee aan 27: The Most Perfect Album, een compilatie van songs die elk geïnspireerd zijn op één van de 27 constitionele amendementen van de Amerikaanse grondwet. Daar bevond ze zich in goed gezelschap: Dolly Parton, Devendra Banhart, They Might Be Giants,...
Dit album begint alvast stevig met de funky titelsong, waarin de baslijn terecht de hoofdrol opeist. We maken ook kennis met de krachtige stem van de zangeres. Daarmee kan ze ook met gemak mid-tempo songs als Happiness en een ballad als Eternal blessings vocaal zo mooi invullen dat je als een blok valt voor deze artieste. Toch zijn het de uptempo liedjes die me het meest kunnen bekoren: M.O.N.E.Y. (opnieuw gebouwd rond een vette baslijn), Whup 'em good (dat heel erg doet denken aan The Rolling Stones) en het naar bluesrock neigende More than a billionaire.
Hoogtepunt voor mij is Lived an died a thousand times. Die song begint met een eenvoudige drumbeat en ontwikkelt zich tot een road song zoals enkel Amerikaanse artiesten die zo goed kunnen brengen. Het tempo van de drums neemt je mee op de (muzikale) reis.
Afsluiten doet Smith met No more love songs, dat net als het eerder al genoemde Eternal blessings, het vooral moet hebben van zijn eenvoud als ballad. Het plaatst de stem van de zangeres wel heel erg op het voorplan en daar ga je hier geen klachten over horen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:

Joe Gideon

Het huwelijk van blues en punk dat Joe Gideon (toen nog met The Shark, eigenlijk gewoon zijn zus Viva) ons in 2009 presenteerde op Harum scarum smaakte naar meer. Desondanks raakte ik deze artiest helemaal uit het oog (en oor). Gelukkig eist hij mijn aandacht nu terug op met Altered self, zijn derde soloplaat waarop hij onder meer hulp kreeg van Bad Seed Jim Sclavunos. Het geluid dat het album uit 2009 kenmerkte is intussen allang veranderd en verruimd. Dat levert een plaat op die je als luisteraar drie kwartier (iets meer zelfs) weet te boeien en waarop je uiteenlopende songs hoort.
De bluesrock van weleer horen we maar weinig terug, de punkattitude is zeker gebleven. Gideon laat zijn stem meanderen door de songs, als een niet-hese Tom Waits of een Nick Cave in zijn meest experimentele dagen. Je wordt een diepte ingesleurd die tot een synthese en climax komt in Wild & free. Rust, stilte en bijna parlando zang krijgen we dan weer voorgeschoteld in Life cycle of the atlas moth. Al bij al is de instrumentatie op deze plaat vrij sober maar er zijn zoveel details te horen dat je toch likkebaardend telkens opnieuw meer en meer ontdekt op de plaat.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Mdou Moctar

Af en toe kruist een Afrikaanse artiest mijn luisteraarspad en ik hou wel van de vaak traditioneel klinkende albums die ik op die manier ontdek. De Nigeriaanse Touareg Mdou Moctar weet met zijn band echter een atypisch geluid voort te brengen, dat een stuk harder klinkt dan ik doorgaans van dergelijke artiesten gewoon ben.
Zelden zijn gierende gitaren immers een handelsmerk maar dit Nigeriaanse kwartet heeft goed beseft dat het huwelijk tussen hun muzikale verbetenheid en urgentie en de teksten (waar ik overigens uiteraard geen woord van begrijp wegens in een plaatselijke taal) over het terrorisme dat Nigeria (en andere Afrikaanse landen) teistert. Het gevoel in de steek gelaten te worden in de strijd ertegen door de VS en Europa, overheerst (naar ik dus lees).
Opener en titelsong Funeral for justice klinkt als een kwade aanklacht. Echo's van Afrikaanse blues vinden we vooral terug in de intro's van Imouhar en Tchinta of in liedjes als Takoba en Imajighen. Het is net de aanwezigheid van beide muzikale invloeden die deze plaat zo rijk maakt en zelfs interessanter dan vele andere West-Afrikaanse releases.

Je kan het album hieronder volledig beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:

Dave Alvin & Jimmie Dale Gilmore

Samen met zijn oudere broer Phil stond Dave Alvin met de band The Blasters mee aan de wieg van de roots rock die nog steeds menig muziekliefhebber weet te charmeren. Sinds eind de jaren tachtig maakt hij soloplaten en toen hij een pauze nam om gezondheidsredenen, scoorde Dwight Yoakam met zijn Long white Cadillac een hit en besloot hij terug muziek te gaan maken.
Voor zijn nieuwe plaat, TexiCali, werkte hij samen met Jimmie Dale Gilmore, ook al een gewaardeerd muzikant sinds de jaren zeventig. Wat vanaf de eerste beluistering opvalt, is hoe het duo erin slaagt om hun verhalen te vertellen aan de hand van een muziektaal die niet gewichtig of moeilijk doet, maar net heel toegankelijk is. Southwest chief ligt makkelijk in het oor en dat maakt het allemaal wat eenvoudiger om te focussen op de lyrics. De afwisseling tussen beide stemmen op deze plaat werkt bijzonder goed. Naast rustige countrysongs zijn er ook countryrocknummers als Broke down engine en het bluesy Roll around die instant weten te bekoren.
Twee rasechte muzikanten met zoveel jaren op de teller en tonnen ervaring, dat moest bijna vanzelf een goede plaat opleveren en inderdaad, TexiCali stelt nooit teleur.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via Daves site of hier via Jimmies webpagina:

Alcest

Leven als God in (het zuiden van) Frankrijk, het is een droom die voor de plaatselijke bevolking evenmin evident is als voor wie erheen trekt met hoge verwachtingen. Zelfs in een klein stadje als Bagnols-sur-Cèze in de Gard-regio is het niet altijd een pretje en dat hoor je in de muziek die Neige, frontman (en lange tijd enig lid tot drummer Winterhalter erbij kwam) van Alcest, al meer dan 20 jaar maakt.
Oorspronkelijk maakte de band (er waren nog twee andere bandleden in die eerste jaren) black metal, een genre dat we sowieso al weinig associëren met vrolijkheid en een zonnige kijk op het leven. Neige voegde aan dat muzikaal palet ook nog elementen van shoegaze en post-metal toe en u begrijpt dat de verwachtingen niet meteen richting frivole songs evolueerde.
Hun zevende album, Les chants de l'aurore, bevat duidelijk elementen uit bovenvermelde genres en dat levert een plaat op gevarieerder klinkt dan de pure black metal die we eerder al van andere groepen hoorden. Zo klinkt L'envoi verrassend melodieus en zou het in volle grungeperiode, toen harde gitaren in zwang waren, tot op de radio hebben kunnen schoppen. Zo avontuurlijk zijn radiomakers intussen al lang niet meer en zo missen luisteraars ook een kennismaking met songs als Flamme jumelle en Réminiscence. Net als eigenlijk op het hele album bewijst Alcest ermee dat ze een niet op de platgetreden paden binnen het hokje van één genre blijven maar net een muzikaal blik weten open te trekken waar voor (bijna) elk wat lekkers in zit.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via de site van hun platenlabel:

Been Stellar

Shoegaze en post-punk zijn genres die altijd op mijn aandacht kunnen rekenen en laat dat net zijn waar Been Stellar in grossiert op hun debuut Scream from New York, NY. Daarop klinkt het vijftal erg zelfbewust en zelfzeker.
Opener Start again is meteen een stomp in het gezicht waar je even van moet bekomen en is een veelbelovend begin van een plaat waar we gezien de buzz errond veel verwachten. Sinds de vijf leden in 2017 in New York kwamen studeren, vonden ze elkaar in hun liefde voor The Strokes, Sonic Youth en Television en op deze eersteling kan je die invloeden terughoren. Zo had Pumpkin één van de radiovriendelijker songs kunnen zijn van Sonic Youth en na een rustig begin barst de titelsong helemaal open. Can't look away is wat weerbarstig maar eens je in het nummer geraakt, is het zo'n vier minuten genieten. In Takedown schurkt het quintet dan weer tegen The Strokes aan. I have the answer is een uitsmijter die een pak beter smaakt dan het hartig ontbijt.
In al die jaren dat ik muziek luister met een intensiteit alsof mijn leven  ervan afhangt, heb ik vele hemelbestormende bands zien passeren en jammer genoeg branden de meeste ervan al even snel op als ze als een komeet aan de hemel verschenen. Laat ons hopen dat eenzelfde lot dit vijftal niet beschoren is.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:

Daryl Hall

Daryl Hall kennen we vooral als de helft van het legendarische duo Hall & Oates, dat menige hit scoorde in de jaren zeventig en tachtig. Al in 1980 maakte hij ook een solo-album en met D is hij aan zijn zesde studio-album toe zonder John Oates.
Wie vertrouwd is met zijn vroeger werk, heeft al een vrij goed idee wat te verwachten. Hall zoekt immers op dit album geen avontuurlijke wegen op maar blijft mooi binnen het popidioom dat hij en zijn partner zo goed beheers(t)en. De productie van Dave Stewart (Eurythmics) versterkt die sound nog en het resultaat is dan ook een pretentieloze popplaat met enkele bijzonder aangenaam in het oor liggende songs, die een semi-live sound meekregen. Zo zijn The whole world's better, Can't say no to you (de eerste single uit deze plaat), Walking in between raindrops en Why you want to do that (to my head) erg vertrouwd klinkende nummers, het een al meer dan het ander met een typische eightiesvibe.
Verwacht van dit album geen baanbrekend werk noch hoogtepunten in de popgeschiedenis. Dit is gewoon een fijne plaat, zonder meer.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen: