Gelezen (166)

Absolute democratie: kroniek van een aangekondigde afrekening - Ilja Leonard Pfeijffer

 

 

Anderhalf jaar lang schreef Ilja Leonard Pfeijffer columns voor De Morgen waarin hij observeert hoe extreem-rechtse (maar ook extreem-linkse) populistische partijen trachten de democratie te ondergraven, met name in Nederland en Italië maar ook in andere landen. Hij legt daarbij bloot dat zij dat doen in naam van hun aanhangers die een andere definitie van democratie hanteren dan wij gewoon zijn. Waar wij voorlopig nog vasthouden aan een constitutionele democratie waarin de grondrecht, checks and balances, procedures, scheiding der machten en bescherming van minderheden een centrale plaats krijgen, kiezen deze populisten voor een absolutistische democratie: de meerderheid beslist en die ene wil mag niet gehinderd worden door procedures en instellingen in het uitvoeren van die zogenaamde éne "wil van het volk".
Het boek is bij momenten verhelderend en helpt goed om gebeurtenissen die nu, na het voltooien van het boek, plaatsvinden goed te begrijpen. Dat de columns op enkele details na ongewijzigd werden opgenomen, heeft het voordeel van het blootleggen van een chronologie. Anderzijds leidt dit ook wel tot veel (onnodige) herhalingen van feiten en van meningen, waardoor het boek als geheel nogal drammerig kan overkomen. Je kan je daar als lezer wel proberen overheen te zetten om het verteerbaarder te maken. 

 

Het onbegrepen kind - Maria Montessori

 

 

Het is soms goed om eens achterom te kijken binnen je vakgebied om te realiseren welke weg we afgelegd hebben intussen. Ooit kocht ik dit boek(je) van de Italiaanse arts en pedagoog Maria Montessori op een rommelmarkt. Dat onbegrepen kind verwijst niet naar een bepaalde groep kinderen met gedrags- of andere problemen omdat ze niet begrepen worden (de foto op de cover leek dat heel erg te suggereren, vond ik) maar over alle kinderen die toen (jaren '50) volgens de auteur niet begrepen werden in hun wezen als kind. Ze legt uit hoe belangrijk het is om inzichten uit de ontwikkelingspsychologie mee te nemen in de pedagogiek (iets waar ik het als ontwikkelingspsycholoog grondig mee eens ben). Ook schetst ze haar idee dat kinderen als kind niet zomaar "onaffe volwassenen" zijn maar een eigen specifieke taak en kenmerken hebben die in de opvoedkunde dienen gehonoreerd te worden.
Dit boekje was interessant, soms even relevant als toen, soms wat verouderd, maar toch een stimulans om af en toe te proberen met een frisse blik je eigen opvattingen kritisch te bekijken. 

 

Op een dag zal iedereen hier altijd tegen zijn geweest -
Omar El Akkad

 

 

Omar El Akkad, geboren in Egypte, zijn jeugd doorgebracht in Qatar, Canadees staatsburger geworden en levend in de VS, analyseert hoe in het Westen omgegaan wordt met de genocide in Gaza, op dat moment (en eigenlijk ook nu) nog steeds gaande. Hij bekijkt het vanuit het standpunt van een voormalig inwoner van het Midden-Oosten én als inwijkeling en deels ingewijde in het Westen. Dat levert een voor ons bij momenten verrassende, nieuwe en ook zeer verhelderende analyse op.
Wat voor mij de grootste eye-opener was, is zijn analyse dat het hele discours rond mensenrechten, democratie en internationaal recht (en alle hypocrisie errond) in de eerste plaats een discours is van de machtigen tegenover de onderdrukten. Uiteindelijk, zo beargumenteert hij, is het toch vooral een narratief dat bedoeld is voor de machtige partij(en), doorgaans dus de westerse wereld, en waarvan de onderdrukten uitgesloten worden. Hooguit wordt hun slachtofferschap achteraf erkend, wanneer dat geen consequenties meer heeft voor de macht en de machtige schuldigen geen verantwoording meer hoeven af te leggen.
De hele discussie of het woord "genocide" gebruikt mag worden, komt erop neer dat benoemen wat men ziet, zou neerkomen op de plicht ernaar te handelen (en in het geval van de houding t.a.v. Israëls omgang met de Palestijnen, het toegeven dat men al die tijd het verschrikkelijk geweld heeft toegestaan, dat al sinds de oprichting van Israël gaande is). El Akkad legt de hypocrisie en de zogezegde morele superioriteit bloot van hen die het internationaal recht naar goeddunken inzetten in functie van hun eigen belangen.
De analyses die hij maakt in het boek, kunnen nog elke dag opnieuw getoetst worden aan de geopolitieke actualiteit en wie dat doet, ziet dat het alleen maar erger wordt en dat de achterliggende mechanismen steeds openlijker, minder verhuld gebeuren (zoals de aanval op het ICC door de VS vanwege de bedreiging die dat vormt voor henzelf, de Israëlische machthebbers en hun Amerikaanse bondgenoten). 

 

Het nachtlicht - Erik Vlaminck

 

 

De lotgevallen van de dakloze Ronny en het minderjarig straathoertje Nicky worden afwisselend verteld in deze roman van Erik Vlaminck. Hij toont hierin opnieuw de onderkant van de maatschappij en bekijkt de wereld vanuit hun perspectief, zoals hij dat ook zo vaak doet in de mij al (uit mijn vroegere job) bekende Brieven van Dikke Freddy. Toch is dit veel meer dan een verhaal over daklozen en prostituees, het is vooral een schets van een oudere man die beseft dat hij door stommiteiten in zijn huidige situatie is terechtgekomen, wat hem er niet van weerhoudt nieuwe stommiteiten uit te steken, en een kwetsbaar kind dat al gebroken is nog voor haar leven echt start. Ronny en heel wat andere personages blijken goedbedoelende mensen in omstandigheden die een hardheid vereisen waardoor bijna niemand dat (én hen) ziet. Hij tracht op onhandige wijze fouten uit het verleden alsnog een beetje te herstellen, verlangt net als iedereen naar verbondenheid met zijn zoon en kleinkind, heeft een grotere mond dan goed voor hem is, wil anderen behoeden voor de fouten die hij maakte en sukkelt van het ene malheur in het andere zonder te verloochenen wie hij is. En Nicky, haar verhaal is zo mogelijk nog triester, want nog niet meerderjarig slingert ze voortdurend tussen overleven en het leven buitensluiten (en anderen en verbondheid buitensluiten).
Toch is dit allesbehalve een somber boek, het is vaak zelfs enigszins grappig en het leest vlot, is herkenbaar en lijkt bij momenten een schelmenroman.
Het slotakkoord van de roman is overigens een ode aan mensen die inspanningen leveren voor mensen die door iedereen vergeten worden, namelijk het toneelgezelschap Tutti Fratelli van Reinhilde Decleir. Die mooie ode zet meteen één van de meest humane, stille projecten uit Antwerpen terecht in de schijnwerpers.

Twintig parels per maand: september 2026

Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: 

Tom Morello

De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album. 
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken). 
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet. 
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Arab Strap

Malcolm Middleton kende ik al langer via zijn eigen solo-albums Into the woods en A brighter beat maar ik wist niet dat hij samen met Aidan Moffat Arab Strap vormt, een band waarvan de naam de voorbije decennia meermaals voorbijkwam zonder dat ik hun muziek ooit beluisterde. Met hun nieuwe plaat, Half-told tales, is het er dan toch van gekomen en nu besef ik pas wat ik al die tijd gemist heb.
Op deze plaat grossiert het duo immers in contrasten: vrolijke melodieën gaan samen met donkere teksten (Be a man), kritiek op Spotify wordt vergezeld van zelfkritiek (You, you, you) en lawaaiige rock van een funky saxofoon (I get noise). De humor is soms gitzwart en het Schots accent klinkt zwaar door. Er wordt voortdurend gewisseld tussen stevige indierock, elektronica, post-punk en een op het eerste zicht eenvoudige powerballad (Ampersand). Dat beide muzikanten tientallen jaren ervaring kunnen voorleggen, hoor je. Soms klinken ze gewoon als boze oudere mannen, die tegelijk mee willen zijn met hun tijd als de moderniteit een schop onder de kont willen verkopen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun site: 

Pokey LaFarge

In 2014 zag ik Pokey LaFarge live op het Roots&Roses-festival in Lessines en ik was meteen verkocht. Af en toe haal ik wel eens muziek van de man boven om naar te luisteren, zeker als ik heimwee voel naar ouderwetse muziek van rond de tweede wereldoorlog:blues, jazz, swing, vroege rock,... 
Intussen zijn we twintig jaar na zijn in eigen beheer uitgebracht debuut en twaalf jaar na dat optreden en ik kan alvast verklappen dat zijn nieuwe plaat, Rent money, nog meer enthousiasme bij me oproept. De intussen ervaren muzikant en zijn band weten een mooi evenwicht te bewaren op dit album, waardoor je helemaal ondergedompeld wordt in hun muzikale wereld. Er staat werkelijk geen énkel minder nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, opener The thing dat je ongeforceerd meeneemt in zijn universum en het rustige, aan Amy Winehouse schatplichtige Told you no.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via zijn site of hier via zijn Bandcamp-pagina kan kopen: 

Julia Holter

Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino: 

Bloc Party

Toen Bloc Party in 2005 debuut Silent alarm uitbracht, heerste er groot enthousiasme, ook hier, over het stuiterende jonge geweld dat de band liet horen. Ook de single Flux en het album A weekend in the city wisten dat vuur brandende te houden, maar sindsdien is die sprankelende jeugdheid toch wat verdwenen uit het oeuvre van de band.
Op Anatomy of a brief romance slaagt de groep er slechts half in om dat vuur weer wat op te poken. Zo weet opener 22.01.22 ons maar matig te bekoren: goeie song, maar ook niet meer dan dat. Daarna volgen Coming on strong en (in iets mindere mate) Love bombs die ons weer doen houden van die hyperkinetische mix van elektronica en gitaren. Helaas blijken de meeste nummers op deze schijf niet echt boven een "best wel goed" niveau uit te komen en gezien de verwachtingen toch nog steeds iets hoger liggen, valt dat dus een beetje tegen. We horen veel goede ideeën waarvan jammer genoeg niet het hele potentieel benut wordt. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun site:  

The Valley Sessions

Gisterenavond werd de eerste editie gehouden van The Valley Sessions, een minifestival in CC De Ververij in Ronse, dat rootsmuziek en rock 'n roll terug een plaats wil geven in hun muziekprogrammatie.

Afgetrapt werd er door het Gentse A Murder In Mississippi, dat een mix bracht van americana, folk, bluegrass en blues. Frontman Leander Vandereecken wist met veel podiumprésence en een dosis humor zijn band door een gesmaakt optreden te loodsen. Met verrassende veel variatie laveerde het zestal door songs die een paar fanatieke dansers tot extrase brachten en verder ook het toen nog bescheiden publiek wist te animeren.

In 2023 liet Gulo Gang voor het eerst van zich horen met Ballad of a grim man. Hun geluid klonk een stuk steviger op het podium van De Ververij dan hun voorgangers, vol referenties aan King Gizzard & The Lizzard Wizard, The Viagra Boys en Cake. Maar door de prominente aanwezigheid van de saxofoon deden ze nog het meest aan Morphine denken, maar dan alsof dat drietal aan de steroïden had gezeten. De stevige rock van dit vijftal had de eerste songs nog wat tijd nodig om het publiek mee te krijgen, maar daarna was dat probleem kundig opgelost.

Afsluiter was Thomas Frank Hopper, een Waalse artiest die geboren is in Brugge, heeft al een pak meer ervaring met zijn band waarmee hij al sinds 2019 platen uitbrengt. Zijn moderne bluesrock exploreert de grenzen van het genre en klink doorgaans zeer stevig, al last hij in het optreden twee rustmomenten in. Het eerste rustmoment komt er wanneer hij solo op het podium een song brengt op zijn tot gitaar omgebouwde houten kistje. Het voorlaatste nummer van de set wordt akoestisch gebracht tussen het in een cirkel om hem heen verzamelde publiek. 
Hij gooide ook hoge ogen door zijn spel op de slide guitar die gebouwd was op een echt skateboard. De jongeman, die behoorlijk Nederlands en vooral Engels sprak in de bindteksten, straalde vanaf de eerste minuut zulk een aanstekelijk enthousiasme uit dat de hele zaal vrolijk meezong en op elk nummer begeesterd reageerde.

Swamp Dogg

Het is niet abnormaal dat pubers fantaseren over hun eigen dood en wat die zou teweegbrengen, het is een deel van de eigen identiteitsvorming. De 84-jarige Jerry "Swamp Dogg" Williams is die levensperiode al ver voorbij en zoekt het op zijn nieuwe plaat nog een beetje verder. Op Swamp Dogg contemplates the afterlife denkt hij niet alleen over de dood na maar ook over het al dan niet hiernamaals.
Al in de jaren vijftig was deze man actief als muzikant maar zelf leerde ik hem pas in 2020, net voor corona uitbrak, kennen. Ik was toen helemaal weg van Sorry you couldn't make it, zoals je hier kan lezen.
Op zijn nieuwste plaat brengt hij opnieuw soulmuziek die je ziel verscheurt maar die je hart en je benen ook laat dansen. Opener Searching for heaven trekt de plaat langzaam op gang. Knock knock (memories) zit vol heerlijke blazers en neigt naar funk zonder dat typische soulgeluid te verliezen. Dat hoor je nog het best in de zang. Funk hoor je eveneens terug in de bas en de saxofoon in A million tears ago. Twee hoogtepunten op deze plaat volgen elkaar op met Unhappy song en Don't burry me. Voor mij kunnen zelfs zij niet tippen aan de samenwerking met Gary U.S. Bonds op Waka waka waka.
Zes jaar na Sorry you couldn't make it kruist Swamp Dogg opnieuw mijn pad en ditmaal doet hij dat met een nóg betere plaat. 

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen via zijn website: 

Afghan Whigs

Al had de band voorheen al enkele platen uitgebracht, het was pas in 1993 met Gentlemen dat (The) Afghan Whigs een groter publiek bereikten. Frontman en zanger Greg Dulli werd dé posterboy van de jaren negentig bij vrouwen die pas of niet meer zo pas afgestudeerd waren en mocht zelfs (toen Studio Brussel-) presentatrice Chantal Pattyn tot zijn schare aanbidsters rekenen. Zelfs nu hij de zestig gepasseerd is, ziet hij er nog goed genoeg uit om het hart van menige dame van middelbare leeftijd het hart op hol te doen slaan. Althans, dat begrijp ik toch uit reacties van die vrouwen, want zelf behoor ik niet tot die demografische doelgroep.
Mij gaat het natuurlijk om de muziek (en hen misschien ook) en ook de daaropvolgende albums bleef die goed. In 2001 hield de band ermee op, er kwam een korte reünie in 2006 en vanaf 2011 hadden oorspronkelijke leden Dulli en bassist John Curley er weer zoveel zin in dat ze nog steeds voortdoen, onder dezelfde naam met voor de rest andere muzikanten. In 2014 resulteerde dat in Do do the beast, dat ik ook kon smaken (zoals je hier kan lezen) en nog twee platen die aan mij voorbijgegaan zijn.
Soft control, het tiende studio-album dat ze nu uitbrengen, weet mijn aandacht weer ten volle te trekken. Vanaf opener Jungle roux hoorde ik weer de soulvolle (post-)grunge waarmee ze doorbraken en hun nieuw elan van Do do the beast opnieuw wisten op te pakken. Er is de gitaarmuur waartegen die meteen herkenbare stem van Greg Dulli mooi contrasteert én afwisselend samenvalt. Het smachten in zijn stem, dat altijd al klonk alsof het voor jou persoonlijk bedoeld is, legt net dat extra laagje over elke song en dat is op Soft control niet anders. Je hoort het ook in de rustiger nummers als The deepest part of the darkest shadow en Duvateen. Natuurlijk is het o zo herkenbaar present in de opener, in House of I (dat niet misstaan zou hebben op Gentlemen) en in 77. 
Afghan Whigs zijn erin geslaagd de lijn door te trekken die doorheen hun oeuvre loopt zonder afgezaagd of verouderd te klinken. Net als in 2014 bewijzen ze hun relevantie en staat de plaat weer bol van de goeie songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:  

Yadayn

Wie deze blog al een hele tijd leest (misschien wel al sinds of van voor 2014), herinnert zich misschien nog Yadayn, de naam waaronder Gowaart Van De Bossche als twaalf jaar lang platen uitbrengt. Een overzicht van de aan bod gekomen plaat vind je hier. Vandaag concentreer ik me op zijn nieuwste, Huis, opgenomen in diverse huizen in Londen, Parijs en Brussel. 
De gitarist die zich voor zijn muziek vaak laat inspireren door zijn reizen en de plekken waar hij verbleef, doet dat expliciet ook hier weer en zijn minimalistische aanpak brengt opnieuw rust en verstilling. Kortere songs zoals opener Oogzeil worden afgewisseld met langere, waaronder het centrale nummer van deze plaat: Tolhuis. Meer dan twintig minuten lang ontvouwt dit nummer, dat zijn oorsprong al vond voor Yadayn voorganger Elders maakte in 2020, zich tot een kronkelend soundscape met wisselende gedaantes. Het strekt zich uit over genres als ambient en post-rock, loopt een marathon met af en toe stukken wandelen en overweldigt nu eens om dan de hartslag weer helemaal tot rust te brengen. Onmiskenbaar is dit het hoogtepunt, precies zoals Yadayn het ook bedoelde. Dat maakt er de andere nummers niet minder om: Dut  is de rustige avondwandeling die na de marathon van Tolhuis de luisteraar een aangename cool-down verschaft, Heuvel I en Heuvel II vormen een tweeluik waarin je elk detail van het luisterspel vanop de eerste rij hoort alsof het de ademzuchten zijn voor en na een gesproken woord en waar Vooreerst acht minuten lang een gelijkaardige dynamiek kent als Tolhuis weet Voortwee zo sacraal te klinken dat je denkt dat het in een kapel in plaats van een huiskamer opgenomen is.
In onze wereld waarin airplay en interviews in diverse media het bereik van platen sterk bepalen, zal deze gitarist wellicht nooit hits scoren of een breed publiek bereiken, maar zij die de moeite doen hem te ontdekken worden meer dan beloond!

Je kan Tolhuis alvast hieronder beluisteren (en de video bekijken) en hier het hele album kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

The Womack Sisters

Ze zijn de kleindochters van Sam Cooke, drie van de vier dochters van (Cecil en Linda) Womack & Womack en de nichtjes van Bobby Womack (van Street life, voor velen vooral bekend van de soundtrack van de Tarantino-film Jackie Brown). Zussen BG, Zeimani en Kucha zetten als The Womack Sisters de familietraditie van prachtige soul brengen, voort met hun titelloze debuutalbum. En man, wat doen ze dat goed!
Letterlijk àlle 11 songs op deze plaat weten de luisteraar te grijpen om nooit meer los te laten. Het hele album is één lange trip in soulland die geen moment verveelt en die je keer op keer wil herbeleven. Single Chauffeur zet als opener meteen de toon met een ritme, een blazerssectie en vooral die stemmen die zo typisch zijn voor het genre dat je als luisteraar pardoes helemaal in dat tijdloze muzikale spectrum van Cook en de eerdere Womacks terechtkomt. Tegelijk weet ook het op een heerlijk orgeltje gebouwde If I let you je mee te slepen, net als het op de percussie drijvende Laughter and tears of de vloertegelschuiver I just don't want you (to say goodbye). De drie zussen bespelen elk aspect van de soul en hiermee klinkt hun debuut tijdloos én indringend. 
Af en toe passeren hier soulplaten (en dat zullen ze blijven doen) maar zelden halen ze de uitmuntende kwaliteit van deze. Dit is echt zo'n plaat om te koesteren en elk jaar in de komende decennia minstens éénmaal (en nog beter: meermaals) boven te halen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun webshop: 

Weezer

Eén van die bands die een trouwe schare fans heeft en goede muziek blijft maken zonder (nog) een hit te scoren, is Weezer. Liefst zes vorige albums waren titelloos en worden meestal vernoemd naar de kleur van de hoes en daar voegen ze met Weezer (The gold album) nu een zevende aan toe, tussen alle platen die wél een op zich staande titel kregen.
Wat we iets meer dan een half uur te horen krijgen, zijn tien nummers zoals we die van de band kennen. Goeie rocksongs zonder veel pretentie worden nog steeds met veel hoorbaar enthousiasme tot een geheel gesmeed door het viertal. Rivers Cuomo zingt nog steeds alsof zijn leven(svreugde) ervan afhangt en ergens vermoed ik dat muziek echt wel dé bron van plezier is voor hem. In al die tijd is hun sound amper veranderd en de songs op het meest succesvolle (The blue album) (waarop je Buddy Holly en Undone - The sweater song terugvindt) en deze plaat verschillen in wezen niet echt.
Songs die hier toch net nog iets meer geestdrift opwekken, zijn Don't make it weird, Hoops, Up in the clouds en The LA Song. Geen van de tien nummers echter valt uit de toon, allemaal krijgen ze het "vintage Weezer"-label.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun webshop:
 

Dinosaur Jr

De sound van Dinosaur Jr is zo herkenbaar dat zelfs als ze de Beatles coveren (Here comes the sun) je meteen weet welke band je hoort. Al meer dan veertig jaar intussen weten de muzikanten rond J Mascis die door onstuimige gitaren gedreven muzikale stempel uit te dragen zoals niemand anders dat kan. Ze hebben ontzettend veel andere groepen geïnspireerd en J Mascis is voor velen een op een hoge sokkel verheven held. 
Het gitaarspel van J Mascis wordt op elke plaat beter, maar verder hoor je vooral het vertrouwde geluid en hoewel natuurlijk goed, is er weinig verrassends aan. Nieuwe fans zullen ze wellicht niet maken bij luisteraars die de band al kennen, mogelijks wel voor wie dit de eerste kennismaking is.  

Luister hieronder naar het volledige album dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Paul Heaton

 

Groepen als The Housemartins en The Beautiful South spraken me enorm aan en dat lag vooral aan de humor verpakt in zachte woorden en zinnen die niettemin een erg scherp randje durfden vertonen. Bovendien werd die verpakt in haast schattige popsongs waardoor het medicijn als limonade binnengleed. Wat beide bands nog gemeen hebben, is frontman Paul Heaton, die sinds 2001 solo-platen maakt die hier bijna ongemerkt aan ons voorbijgegaan zijn. Laat ons hopen dat eenzelfde lot Jenius bespaard blijft.
De vijftien songs vormen een mooie staalkaart van waar Heaton ook na veertig jaar nog steeds goed in is. Soms poppy (Do not ask me), soms rockend (opener Can't get next to you), soms zelfs folky (Favourite kind of idiot), altijd weet hij zijn bijtende en schartende teksten te verpakken in muziek die goed in het gehoor ligt en zich in je brein nestelt voor meerdere dagen. Of hij nu over de liefde zingt (She ain't pretty, Good for the bees) of over de politieke staat van het Verenigd Koninkrijk (het prachtige Send in the clowns), er bestaat geen twijfel over dat hij het geheime recept kent om de luisteraar nieuwsgierig te maken. Songs als Don't lean on me klinken zo tijdloos dat ze in elk van de vier decennia waarin hij platen uitbrengt, zouden hebben kunnen voorkomen. Paul Heaton schijnt ook live nog steeds zeer de moeite waard te zijn en hier bewijst hij dat hij nog steeds een rijke verzameling liedjes heeft om uit te kiezen. 

Luister hieronder naar het volledige album, dat je ook kan kopen via zijn webshop: 

Twintig parels per maand: augustus 2026

Dit is de selectie van deze maand:

1. Lucky now - Ryan Adams: wat een verschil maakt één letter. Niet Bryan maar Ryan Adams is een vaak gedraaide favoriet, die soms verrassende maar vrijwel altijd steengoeie albums afleverde.
2. Walking after you - Foo Fighters: dit mooie nummer komt uit hun tweede plaat, in 1997.
3. Hey, that's no way to say goodbye - Leonard Cohen: deze mooie song leerde ik kennen via de cover door Ian McCulloch op I'm your fan: the songs of Leonard Cohen. Het leidde me naar het origineel, dat nog mooier is.
4. Walk unafraid - First Aid Kit: First Aid Kit kent iedereen van My silver lining, maar de band heeft zoveel mooie platen en deze bijdrage aan de soundtrack van de film Wild is zeker ook de moeite.
5. Roads - Portishead: het debuut van Portishead, waar dit lied op terug te vinden is, was één van de mijlpalen die het ontstaan van triphop markeren en blijft een klassieker.
6. Didn't cha know - Erykah Badu: ooit won ik een kaart voor Gent Jazz en daar zag ik Erykah Badu. Hoewel R&B niet meteen mijn favoriet genre is, was ik onder de indruk van de présence van deze dame en de manier waarop ze haar nummers bracht.
7. The light -  Common: de laatste tijd probeer ik me wat meer te verdiepen in J Dilla, de producer van dit nummer. Ik kocht het boek Dilla time en luister de laatste tijd af en toe naar zijn plaat Donuts. Deze song van Common is een mooi voorbeeld van de manier waarop hij hiphopartiesten naar een hoger niveau tilde. 
8. Ms. Fat Booty - Mos Def: Black on both sides, het solo-album van Mos Def, die ik ervoor al had leren kennen van zijn samenwerking met Taleb Kweli, is één van de mooiste hiphopplaten uit mijn ruime vinylcollectie.
9. What it is - Busta Rhymes featuring Kelis: de herkenbare stem van Busta Rhymes wordt hier gecombineerd met vrouwelijke vocalen van Kelis.
10. Blue days, black nights - The Crickets: dit was de band van Buddy Holly, die na zijn dood in diverse samenstellingen nog doorging tot 2016. Dit komt uit de concertregistratie The Crickets and their buddies, hun laatste optreden, en op deze song speelt John Prine mee
11. Egg & daughter nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy bone) - John Prine: en diezelde John Prine horen we hier uit zijn eigen album The tree of forgiveness, zijn allerlaatste studioplaat (uit 2018). Ik raad iedereen van harte ook Souvenirs aan, waarop hij in 2000 nieuwe versies opnam van songs uit zijn vroegste periode (begin jaren zeventig).
12. Don't take her (She's all I got) - Swamp Dogg: deze song behandelt hetzelfde thema als Jolene van de net overleden Dolly Parton, maar is natuurlijk minder bekend (maar niettemin ook zeer de moeite waard).
13. Cat's in the cradle - Harry Chapin: iedereen van mijn generatie kent dit nummer eerst en vooral van de cover door Ugly Kid Joe maar dit is het origineel uit 1974.
14. Star of Bethlehem - Emmylou Harris and Neil Young: mooie samenwerking van twee grootheden en helden van mij.
15. Night of the iguana - Joni Mitchell: ik keek de voorbije weken op Netflix naar het derde seizoen van After life, de mooie reeks van Ricky Gervais over verlies en rouw. De overleden vrouw van hoofdpersonage Tony was een grote fan van Joni Mitchell en dit nummer is één van de vele illustraties waarom dat terecht zo is (ook voor vele niet-fictieve personen).
16. The orchids - Psychic TV: Psychic TV is een experimenteel video- en muziekcollectief dat ontstond uit de as van Throbbing Gristle en een hele reeks samenwerking aanging met artiesten die nog steeds tot de créme de la créme behoren van de meer experimentele muziekscene van de laatste vijf decennia. 
17. Age of consent - New Order: deze band is natuurlijk vooral bekend van Blue Monday en zou heel wat meer aandacht mogen krijgen voor de andere songs die ze maakten, zoals deze.
18. I luv u - Dizzee Rascal: deze Britse rapper wordt vaak als een pionier van grime beschouwd.
19. Happiness (The Magician remix) - Sam Sparro: dit is één van de succesrijke remixes die The Magician (een DJ uit Namur) maakte, zoals ook I follow rivers van Lykke Li.
20. Hello - Martin Solveig: meer nog dan met de song zelf wist de Franse DJ Martin Solveig me te charmeren met de video voor deze song, met een leuke gastrol voor Novak Djokovic.

Beluister hieronder de twintig parels van deze maand: 

The Jayhawks

Veertig jaar geleden brachten The Jayhawks hun titelloos debuut uit en nu is er hun (pas) twaalfde plaat. Oprichter en bezieler tijdens hun glorieperiode, Mark Olson, is er al niet meer bij sinds 1995 en met hem leek ook het succes vertrokken en werd het allemaal kwalitatief toch wat minder. Ook Sanctuary park slaagt er niet in die hoogdagen te laten herbeleven. Niettemin is het best een goeie plaat.
Het begint alvast met het erg meezingbare, oorwurmachtige Keeping our heads above the water, dat gelijkaardige kwaliteiten met zich meedraagt als de gemiddelde Beatles- of Crowded House-song. Ook Kingston girl volgt eenzelfde pad. De belofte dat we eindelijk nog eens een geweldige Jayhawks-plaat te horen krijgen, wordt ook door Mr. Lincoln, Hands upon the wheel en Leap of faith waargemaakt. Beide songs schurken ook dichter tegen country en folk aan, zoals het materiaal op Hollywood town hall en Tomorrow the green grass, voor mij nog steeds met voorsprong hun beste albums.
Daarna wordt het helaas allemaal wat wisselvalliger. Zo valt vooral American midnight me tegen, dat er niet in slaagt zijn 4'44" boeiend te houden en eigenlijk al bij aanvang een vrij middelmatig niveau haalt. Van de songs die volgen weet enkel It'll be allright tonight me op te beuren. Hier halen The Jayhawks nog eens het peil waarmee ze de eerste helft van deze plaat zo goed maakten.
Uiteindelijk eindigen we met een goede eerste helft én nog één goed nummer en dus zijn The Jayhawks erin geslaagd om opnieuw mijn aandacht op te wekken.

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:

Nia Archives

De Britse producer en muzikante Nia Archives staat vooral bekend om haar brede interpretatie van jungle, de voorloper van drum 'n bass. Haar toevoegingen aan het genre gaan van (indie)pop tot R&B. Op haar tweede studioplaat, Emotional junglist, krijgen we het hele gamma van haar kunnen te horen.
Boys in blue had van Republica kunnen zijn, het Britpopfenomeen dat even van het succes mocht proeven. Ook Danger start met eenzelfde nineties feel tot de drum 'n bass een subtiele twist in de sfeer bewerkstelligt. Get me down, met een gastbijdrage van Jorja Smith die een scheut R&B toevoegt aan het nummer, is in de eerste plaats een echte drum 'n bass-song van het eerste uur. Ook Sampha droeg bij aan, in Tender, een rustiger junglenummer dat wat doet denken aan Photek.
De plaat gaat nooit vervelen omdat Nia Archives zo breed durft te gaan, zonder haar basisstijl te verloochenen. 

Je kan haar plaat hieronder beluisteren en hier via haar website kopen: 

Man/Woman/Chainsaw

Ik was blij verrast na mijn eerste beluistering van het debuut Cannonball van Man/Woman/Chainsaw. Al meteen hoorde ik dat hier een mooi, evenwichtig en afwisselend album gepresenteerd werd en dat verdient alle lof die ik hen hier nu ga toezwaaien.
Het Engelse zestal grossiert op deze plaat in tempowisselingen. Stevige nummer worden gevolgd door rustiger nummers en ook binnen eenzelfde song krijgen we dit voorgeschoteld, zoals in Canyons dat start als een sobere ballad maar allengs uitgroeit tot de gecontroleerde chaos van de climax. De bas en de drums bepalen de grondtoon van Goddam, lizard man!. Flick of the wrist dendert sneller voorbij dan je door hebt. The thing biedt nog eens meer van de rock die we net na de grungehoogdagen te horen kregen. Er wordt met piano en viool gegoocheld op een subtiele manier in opener Only child waardoor de plaat meteen met de deur in huis valt én een glimlach laat spelen om de mond van de luisteraar.
Absoluut hoogtepunt van de plaat is echter Nosedive, meteen het meest dansbare nummer. Pijn en onzekerheid krijgen zo'n prachtige sublimatie dat je hoopt dat het een catharsis teweegbrengt, al is het maar bij één iemand. 
Het is alweer een tijd geleden dat we nog eens zo'n sterk debuut gehoord hebben als Cannonball dat meteen een grote kanshebber is om hoog te eindigen in de eindejaarslijstjes, iets waar we eigenlijk nog niet zouden hoeven aan te denken half augustus. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun eigen website: 

Orquesta Akokán

 

In de zomer, en al zeker bij de temperaturen die we dit jaar voorgeschoteld worden, reik ik al sneller eens naar niet-westerse muziek. Dat kan Afrikaanse muziek zijn (waarbij de Malinese artiesten vaak mijn voorkeur wegdragen) of Latijns-Amerikaanse. Wanneer ik mijn oor richting Cuba wend, word ik zelden teleurgesteld.
Orquesta Akokán, van wie ik al eerder hun titelloos debuut voorstelde op deze blog, bracht net een vierde plaat uit (América!). De groep, bestaande uit muzikanten uit New York die samenwerken met Cubaanse beroepsgenoten, weet alweer mambo en cha cha cha te smeden die niet alleen aanstekelijk werkt op de danshormonen maar ook lekker weg luistert bij een drankje onder de parasol. De stranden en gebruinde lichamen mag u er zelf bij verzinnen. 
Girassol is zo'n song die chill genoeg klinkt om je te laten wegdromen en het kost een pak minder dan een vliegticket. Zo laidback als die klinkt, zo onweerstaanbaar dansbaar spelen ze Me tienes sin cuidado. Opener No me voy had je al zonder een nee te aanvaarden aan je armen meegesleurd naar hun muzikale wereld en daar is het een ruim halfuur zalig vertoeven. De invloed van Amerikaanse jazz en crooners klinkt dit keer het duidelijkst door in Hace tiempo.
Voor wie nog niet wist dat Cuba méér te bieden heeft dan die ene plaat in je collectie (het terecht bejubelde Buena Vista Social Club), krijgt hier de kans te ontdekken dat ook de nieuwere generaties prachtige muziek uitbrengen.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:  

Shearwater

Van zodra ik de typische stem van zanger Jonathan Meiburg hoor, dwalen mijn herinneringen af naar die fantastische vijfde plaat van Shearwater, Rook. Ik leerde de band kennen in 2008 toen ze in Gent optraden en ontdekte zo voornoemde plaat. Ook de opvolgers konden me bekoren en voor zover mijn gezondheid toeliet, bleef ik de band volgen. Helaas betekende dat ook dat ik hen de voorbije jaren helemaal uit het oog verloor, net als zoveel muzikanten trouwens.
Je kan je dus mijn enthousiasme voorstellen toen ik vorige week eindelijk nog eens een nieuw album van het Texaanse vijftal te horen kreeg. The new world is een plaat die, onder meer dankzij de gebruikte geluidsopnames van Meiburg op reizen over de hele wereld, onze aarde lijkt te willen omspannen. En die ontdekking van de wereld waarop we leven is dan ook exact het centrale thema geworden van dit album. De band stimuleert ons om goed rond ons heen te kijken en de schoonheid (in het bijzonder van de natuur) te ontdekken. Het hoeft niet te verwonderen dat Meiburg dit als een belangrijke taak ziet, aangezien hij in 2011 ook al een prachtig boek schreef over één van de mooiste roofvogels ter wereld. 
De pracht van het geheel dat Rook vormde wordt ook dit keer niet meer geëvenaard, hoewel alle songs op zich mooi klinken. Er valt geen onvertogen woord (of noot), alles op deze plaat klinkt als een mogelijke soundtrack van een documentaire, goed in het oog liggend en de pracht waarop gewezen wordt onderstrepend.
Daydream unbeliever is in deze verzameling songs van gelijke kwaliteit dan toch dat ene nummer dat er bovenuit steekt. Rustig in het begin zwelt het aan alsof het je bij de hand wil nemen.
Shearwater blijft muziek maken die het ontdekken meer dan waard is. Dit elfde studio-album kwam tot stand via crowdfunding en geeft de bijdragers alvast waar voor hun geld. En ook voor u en mij leveren de Texanen met plezier alweer een mooie plaat, niet hun beste, maar nog steeds beter dan een pak andere muziek.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Tricky

Hij was één van de hoofdrolspelers in de geboorte van triphop en maakte deel uit van de scene in Bristol die de hele wereld zou veroveren. Terwijl Portishead in de voorbije achttien jaar slechts een handvol singles uitbracht en Massive Attack het luisterpubliek ook al vijftien jaar lang laat wachten op een nieuwe plaat, bleef Tricky al die tijd wel heel erg actief en is Different when it's silent al zijn achttiende album (hoewel niet altijd onder de artiestennaam Tricky uitgebracht).
Het grote succes van Maxinquaye evenaarde hij nooit meer, wat niet wil zeggen dat zijn platen niet interessant bleven. Aanvankelijk bleef hij heel dicht bij zijn eigen stijl binnen de hiphop, naarmate de tijd verstreek mengden zich steeds meer andere invloeden in zijn muziek. Daardoor bleef hij boeiend en relevant en dat is op deze plaat niet anders.
Wat meteen opvalt voor wie niets meer beluisterde na album Adrian Thaws (een verwijzing naar zijn eigen naam), is dat Tricky een stuk rustiger geworden is. En ja, de zang laat hij op dit album vooral over aan de jonge singer-songwriter Mitch Sanders. De zelfkant van de maatschappij en van de nacht bleef altijd wel doorklinken in zijn eigen stem en zorgde voor een bijwijlen dreigend effect. De falsetto van Mitch Sanders schept meteen een andere sfeer, hoewel er muzikaal wel weerhaken en angels hoorbaar blijven. In essentie is deze plaat een meesterwerk van moderne, grootstedelijke blues. Songs als Because I don't know en Paris maybe zouden niet misstaan als soundtrack voor post-apocalyptische films of Netflix-series. Frontier town klinkt als het enige overgebleven stadje na een pandemie die de mensheid heeft uitgeroeid. Enkel afsluiter Out of place klinkt nog exact als de man die we in 1995 leerden kennen.
Tricky kruipt nog steeds onder de huid, zij het met een andere tactiek. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn officiële site: 

Kneecap

De Ierse hiphopband Kneecap stond vorig jaar plots in het oog van de storm met hun uitgesproken standpunt rond de genocide in Gaza, vooral gericht tegen het Israëlische leger. Daardoor verdween hun muziek voor velen naar de achtergrond (als die er sowieso al notie van namen). De zomerfestivals, waar een groot (grotendeels jong) publiek met afschuw het wereltoneel aanschouwde, bleek een goede voedingsbodem voor de ideeën van het trio. Die werden echter in de buitenwereld (vooral media en politiek) minder gesmaakt.
Maar dit jaar combineren ze die standpunten nog steeds met hun muziek en hebben ze heus ook wel over andere zaken. Op het begin mei gereleaste nieuwe album, Fenian, mixen ze nog steeds hiphop, punk en drum 'n bass tot een heerlijk opwindende cocktail. Hoogtepunten zijn voor mij schijnbaar eenvoudige Carnival, de tot dansen uitnodigende titeltrack en het volledig in drum 'n bass drijvende niet mis te verstane Palestine. 
Het album eindigt met een helaas voor mij wat tegenvallende samenwerking met Kae Tempest (Irish goodbye) en legt bloot wat het manco is aan deze plaat. Op zijn best is het drietal een band die elk publiek dat komt om te dansen, kan opzwepen en zo meteen hun mening vlot verteerbaar maken. Een volledige plaat dat niveau vasthouden lukt hen voorlopig nog niet. Het zaadje is geplant en nu moeten de Ieren de ingeslagen weg verdergaan én hem verdiepen, dan komt het helemaal in orde.

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:
 

Jack White

Wie op zoek is naar geweldige riffs, kan altijd terecht bij Jack White. Hij maakte eerst furore met The White Stripes, later met The Raconteurs en The Dead Weather, werd een gevierd producer (o.a. van het comeback-album Van Lear Rose van Loretta Lynn) en oprichter van platenlabel Third Man Records en ook als solo-artiest gooit hij hoge ogen. Zijn nieuwste plaat, Frozen Charlotte, is al de zevende plaat die hij onder eigen naam uitbrengt en we kunnen u nu al vertellen dat de verwachtingen ook nu weer ingelost worden. 
Opener G.O.D. and the broken ribs vinkt al meteen de vakjes "goeie riff" en "doorleefde stem" af, alsook "gedrenkt in bluesrock waar de modder van het moeras nog aanhangt". White is weer in goede doen en dat dertien songs lang. There's nobody there, You'll never fix me en Thick as thieves wijken geen millimeter af van het beproefde recept. Hier en daar waagt hij zich onder ons goedkeurend oog aan een verbreding van het palet, zoals in I can't believe what I'm hearing dat zowaar disco en soul vermengt door de rock (en zo erg seventies klinkt) of in Nobody knows waarin T.-Rex en Led Zeppelin hun hoogdagen lijken te herbeleven.
Erg verrassend kunnen we deze plaat dus niet noemen maar wie maalt daar om wanneer Jack White zijn hoog niveau blijft aanhouden.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn webshop:

Retro review: 't Hof Van Commerce

Toen 't Hof Van Commerce in 1998 debuutalbum En in Izzegem... uitbracht, maakten ze deel uit van wat in de (muziek)pers makkelijkshalve friethop werd genoemd. Waar andere acts binnen dit "genre" als ABN en Sint-Andries MC's (en vele andere bijna onbekende) al gauw weer de vergetelheid insukkelden, bleef 't Hof (zoals ze wel eens liefkozend genoemd worden) met enige onregelmaat platen uitbrengen. Vorig jaar nog verscheen LP6. Frontman Flip Kowlier bouwde intussen ook een succesvolle solo-carrière uit en de groep is nog steeds een graag geziene festivalgast.
Wellicht is het Westvlaams nu eenmaal meer geschikt dan AN voor hiphop door zijn inslikken van letters en klinker-klanken die dichter bij elkaar liggen. Hoedanook klinkt het zeer vloeiend in de songs die (toen nog) het drietal bracht. DJ 4T4 is intussen geen lid meer en dus gaan ze verder door het leven als een duo, maar in '98 maakte 4T4 nog een belangrijk deel uit van de band. 
Het zijn de beats van hem die de songs overigens naar een hoger niveau tillen, al vanaf dit debuut. Of ze nu internationaal klinken (als in Zonder niet of De verefninge), klassiek (Fysiekelik pinlik) of heel erg Vlaams (Lang leve minzelven, Izzegem II), de keuze weet altijd te bekoren. Bovendien zitten de raps vol humor en tegelijk zelfverheerlijking én -relativering.
Die geslaagde combo, die 't Hof Van Commerce nog steeds uitdraagt, is wat zo populair bleek en hen voor de vergeetput van de "friethop" behoedde.

Luister hieronder naar het volledige album: