Twintig parels per maand: april 2026

 

Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

Help(2)

Picture: By War Child - https://music.apple.com/gb/album/help-2/1870313498, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=82189131

In 1995 werd het album Help uitgebracht als een liefdadigheidsplaat voor War Child, een organisatie die hulp bood (vooral aan kinderen) in door oorlog getroffen gebieden. Toen ging het in de eerste plaats om Bosnië-Herzegovina, dat in een bloedige oorlog die het uiteenvallen van Joegoslavië markeerde, zwaar getroffen werd. Die plaat bevatte songs van Britse en Ierse artiesten waarvan sommigen op de top van hun succes stonden en sommigen samenwerkten met onverwachte gasten: Oasis liet zich bijstaan door Kate Moss en Johnny Depp, KLF nam onder de naam One World Orchestra na 2 jaar stilte nog eens een song op en verder kon je je ook laven aan nummers van Sinéad O'Connor, The Stones Roses, Radiohead, Massive Attack,...
Nu is er Help(2) waarop een even indrukwekkend lijstje hedendaagse artiesten bijdragen. De aanleiding dit keer werd gevormd door de Israëlische oorlog/genocide in Gaza. Zonder hier verder in te willen gaan op die aanleiding, ga ik me vooral concentreren op de songs op deze plaat.
Eén van de verrassende hoogtepunt komt van Black Country, New Road met Strangers, een nummer dat opmerkelijk vertrouwd klinkt hoewel ik deze band eigenlijk alleen van naam en faam ken. Ik ben ook een grote fan van de cover van Universal soldier (van Donovan) die Depeche Mode hiervoor maakte. Ook Olivia Rodrigo brengt samen met Blur-gitarist Graham Coxon een indrukwekkende cover: The book of love van The Magnetic Fields. 
Dat Pulp in goede doen is viel al te horen op hun vorig jaar verschenen plaat More en wordt hier nog eens bevestigd met Begging for change. Fontaines D.C. weet een eigen draai te geven aan Black boys on mopeds, een politiek helaas nog steeds actueel nummer van Sinéad O'Connor. Ook Arooj Aftab en Beck verrassen met nog eens een cover van Lilac wine van Broadway-ster James Shelton (in navolging van o.a. Nina Simone, Jeff Buckley, Katie Melua, The Walkabouts en Dave Gahan met Soulsavers).
Alle songs overlopen zou ons te ver leiden dus moet hier volstaan dat er geen enkel zwak moment op deze plaat te vinden valt en dat alle bijdragers duidelijk hun best gedaan hebben. Dit album kopen is niet alleen goed voor uw oren, maar ook voor uw geweten. 

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van War Child:

Gelezen (163)

Zwarte zomer - Tea Tupajic

Tea Tupajic overleefde de gruwel van Srebrenica, waar Serviërs in de jaren negentig de Nederlands soldaten van de VN-vredesmacht belegerden en alle Bosnische jongens en mannen vermoordden. Twintig jaar later sprak ze met meer dan honderd van de Dutchbat-veteranen en verwerkte hun verhalen niet alleen tot een toneelstuk maar ook tot dit boek, dat via doorgaans korte fragmenten uit het leven toen en nu van de Dutchbatters (samengeweven tot zes prototypische personages) de dagelijkse realiteit daar tastbaar maakt. Ze slaagt er in om "de banaliteit van het kwaad" dichtbij te brengen, de terloopsheid van de gruwelijke ontwikkelingen. Het boek confronteert omdat het de laffe houding van het Westen zo zichtbaar maakt in de kleinste details. 

Open ogen - Remco Campert

In de dichtbundel Open ogen uit 2018 kiest Remco Campert voor grote toegankelijkheid van zijn gedichten, met weinig moeilijke woorden, met vaak korte gedichten en met een vlotte leesbaarheid. Dat zorgt ervoor dat de gedichten over het geweld in de wereld (de aanslagen in Brussel, de Syrische burgeroorlog, de haat tegen vluchtelingen,...) des te harder binnenkomen. Ze zijn niet omfloerst, verhullen de gruwel niet (en tonen die ook niet exhibitionistisch en sensatiezoekend) en treffen ze zo raak dat zelfs de slechte verstaander begrijpt wat Campert wil zeggen. Aangrijpend is bijvoorbeeld het gedicht over dat jongentje (van die iconische foto) die dood op het strand ligt, een kleuter verongelukt bij de oversteek over de Middellandse Zee.
Tussen deze ogen openende gedichten onderzoekt Remco Campert ook in meerdere gedichten het wezen van de poëzie zelf, als een dichter die zijn eigen métier in de handen neemt, langs alle kanten bekijkt en zo de essentie ervan tracht terug te vinden.
Deze bundel is een erg mooie verzameling gedichten die ook wie niet thuis is in de poëzie, kan aanspreken. Zeker wanneer de actualiteit (van toen, maar helaas nog steeds actueel) het onderwerp vormt, raakt hij evengoed het hart van de niet-poëzielezer. 

Een visje bij de thee: drieëntwintig verhalen en achtenzestig versjes uit eenentwintig boeken - Annie M.G. Schmidt

Een visje bij de thee is een bundeling van 23 verhalen en 68 gedichten van de gevierde Nederlandse auteur Annie M.G. Schmidt, met wie iedereen van mijn generatie opgroeide, zelfs hier in Vlaanderen. En mensen als ik geven graag het stokje door aan de volgende generatie. Toen mijn kinderen klein waren, las ik voor uit de grote gedichtenbundel van haar, 's avonds voor het slapengaan. Willekeurige bladzijden werden gekozen en ik las voor, af en toe dezelfde gedichten (diegene die het meest succes hadden). Jip en Janneke en Pluk van de Petteflet, ook grote voorleesfavorieten in veel gezinnen, heb ik hen nooit gedeclameerd. Maar ik heb nog steeds dierbare herinneringen, zowel uit mijn eigen kindertijd als uit de hunne, aan die leuke gedichten.
Het was dus nostalgie die me dit boek in Nederland tweedehands liet kopen en nu het boek uit is, kan ik alleen maar eerlijk bekennen dat ik nog steeds enorm genoot van de losse verhaaltjes en de gedichten die in deze bloemlezing zijn samengebracht. Want hoewel ze voor kinderen bedoeld zijn, weten ze ook de volwassenen te bekoren. Er is natuurlijk die mooie speelse taal die Schmidt hanteert, vol grappige rijmen en hier en daar zelf verzonnen woorden. Maar inhoudelijk blijven de verhaaltjes die intussen ruim een halve eeuw oud zijn vaak verrassend fris. Zo vertelt Het fornuis moet weg! over een meisje dat timmervrouw wil worden en een jongentje huisman. Ze bevragen heel wat volwassenen en de één roept dat het niet kan omdat God het niet wil en de ander dat het niet kan omdat het tegen de natuur is, maar door samen met een volwassene logisch na te denken, komen ze tot het besluit dat iedereen best datgene doet wat hij of zij het liefste wil. Annie M.G. Schmidt schotelt die wijsheid niet zomaar voor, nee, ze beschrijft het denkproces van de kinderen en de volwassenen waarmee ze overleggen, en zo wordt het besluit ook voor kinderen goed en helder onderbouwd.
Annie M.G. Schmidt laat in al haar gedichten en haar verhaaltjes een grote liefde voor kinderen zien, waarbij ze soms de heersende normen (over braaf en stout, in die tijd) laat vertegenwoordigen door menselijke en dierlijke personages, maar soms ook gewoon het ondeugende dat in elk kind zit, ruimte geeft.
Soms hebben kinderen en zelfs volwassenen iemand nodig die beide polen in zulke mooie taal een plaats geeft, vroeger, vandaag en in de toekomst. 

In aanwezigheid van Schopenhauer - Michel Houellebecq

Als ik vergeten zou zijn waarom ik niet graag filosofie lees, dan weet ik het dankzij dit boek weer. Filosofie lezen vraagt een intellectuele inspanning die ik op zich wel bereid ben te leveren indien de opbouw zorgvuldig gebeurt zodat ik als lezer kan volgen, maar te vaak dient elk woord uitgebreid gedefinieerd te worden met weer nieuwe te definiëren woorden, zodat de draad algauw bedolven raakt onder een kluwen waar een kat staart noch kop noch eigen jongen in terugvindt.
Dat is helaas ook het geval in dit boek, dat uiteenvalt in twee delen. Er is immers eerst een uitgebreid voorwoord van de vertaler, Martin de Haan, dat ruwweg een derde van het boekje in beslag neemt. Hoewel ik graag de boeken van Michel Houellebecq heb gelezen, kreeg ik door dit voorwoord het gevoel me amper nog iets te herinneren van zijn romans. De vertaler probeert de evolutie in het denken van Houellebecq te schetsen van een fervente aanhanger van Schopenhauer en grote criticus van Wittgenstein tot positivist à la Comte en daarmee nuanceerder van Schopenhauers ideeën. Hij put hiervoor ruimschoots uit teksten van Houellebecq maar die zijn vaak zo ontdaan van de context van het verhaal waarin ze voorkomen (of de essasys) dat ze nauwelijks herinneringen oproepen aan waarover het boek ging waaruit ze komen.
Houellebecqs eigen tekst In aanwezigheid van Schopenhauer is wat dat betreft minder confronterend maar vertoont toch ook het euvel dat in mijn ogen zoveel Franse literatuur kenmerkt: het intellectuele spel (o.a. met de taal en met het denken) primeert te vaak over de inhoud. Dat euvel weet hij nochtans in zijn romans prima te vermijden, maar hier is het bij momenten moeilijk volgen voor lezers die zoals ik niet echt vertrouwd zijn met de werken van de filosofen zelf en enkel een synoptische kennis hebben van hun denkbeelden.
Gelukkig heeft Houellebecq ook in deze tekst nog steeds de volle beschikking over zijn kwaliteiten als schrijver en zijn perfect aanvoelen van wat ik een pre-postapocalyptische tijdsgeest zou durven noemen.  

Twintig parels per maand: februari 2026

We presenteren weer elke maand twintig lukraak gekozen parels en dit zijn de keuzes voor deze maand:

1.My girl - The Rolling Stones: de mij bekendste versie is natuurlijk die van The Temptations maar deze cover door de Stones mag er zeker ook zijn

2. I'm gonna be warm this winter - Connie Francis: eigenlijk een kerstliedje maar zo jolig en zo geldig voor de hele winter dat het ook nu nog kan

3. Materials made from the blood - Five Green Moons: de man achter Five Green Moons is Justin Robertson, een britse DJ die ons eerder al vermaakte als Lionrock (met o.a. de single Fire up the shoesaw). Dit komt uit de eerste plaat, Moon 1, uit 2024, die vorig jaar een opvolger kreeg in -zoals te verwachten- Moon 2

4. The heat - Jungle: dit komt uit de debuutplaat van de Londenaars

5. How can you luv me - Unknown Mortal Orchestra: een fantastisch futurisch gebouw siert de hoes van de titelloze plaat uit 2011 waaruit dit nummer komt

6. Bum bum bum - Cass McCombs: deze Californische singer-songwriter maakt nooit saaie, laat staan slechte platen, en is een favoriete metgezel in de auto

7. Sleeper car - Mike Reid & Joe Henry: de Amerikaan Joe Henry leerde ik kennen met het geweldige album Civilians. Naast zijn eigen platen produceerde hij ook meerdere platen van andere artiesten, waaronder 3 Grammy-winnaars. In september vorig jaar bracht hij samen met countryzanger Mike Reid Life and time uit

8. I don't wana disappear - Malcolm Holcombe & Iris DeMent: de in 2024 overleden Malcolm Holcombe zag ik ooit live in een muziekcafé in Haren (Brussel). Ik kocht er zijn toen recentste plaat en bleef hem altijd wel een beetje volgen. Hier brengt hij een mooi duet met Iris DeMent

9. 500 miles away from home - Bobby Bare: we keren nog eens terug naar de sixties met deze countryballad

10. Horror head - Curve: ik kocht Döppelganger van Curve na het zien van de fantastische hoes met allemaal uit elkaar gehaalde poppen en hoorde kort erna deze single daaruit meermaals op Studio Brussel. Deze band kende zijn hoogdagen in het begin van de jaren negentig en hield ermee op in 2005, na vijf albums. Eigenlijk vind ik enkel Döppelganger echt de moeite

11. Lunacy - Swans: met The seer wisten Swans mijn enthousiasme voor de band een serieuze boost te geven. Dit nummer daaruit durft op onverwachte momenten wel eens in mijn hoofd te gaan zitten als een bizarre oorworm.

12. Movie (never made) - Silver Mt. Zion: He has left us alone but shafts of light sometimes grace the corners of our room is één van die geweldige ontdekkingen ooit in de bib van Gent (toen die nog niet in De Krook zat). Ik leende het enkel en alleen op basis van de intrigerende hoes, want van de band had ik nog nooit gehoord. Intussen hebben ze al heel wat uiteenlopende bandnamen versleten maar hun muziek wist me telkens te bekoren

13. Old town road - Lil Nas X: in de VS zette dit hiphop-countrynummer de hele country-scene op zijn kop, waar puristen uiteraard schande spraken van de manier waarop Lil Nas X hun (wit) genre "besmette" met een toch wel erg zwarte subcultuur

14. Alors on danse (Dubdogz remix) - Stromae: de eerste hit van Stromae, maar hier in een remix door Dubdogz, een Braziliaans electronica-duo

15. Baddadan - Chase & Status: toen drum 'n bass in de vroege jaren negentig langzaam populairder werd, ging ik met heel veel plezier naar d&b-fuiven. Dat deed ik nog steeds toen vanaf 2003 Chase & Status hun plek veroverden en intussen groeiden ze uit tot één van de populairste artiesten binnen het genre, waarvan ik zelfs vermoed dat ook mijn stiefdochters met volle overtuiging staan te dansen op hun muziek

16. Teachers - Daft Punk: op debuut Homework staat ook deze ode aan al hun helden. De broers Dewaele brachten in 2005 een eigen versie uit op basis van hetzelfde idee en vernoemde hún helden (terug te vinden op Nite versions

17. Weight off - Kaytranada & Badbadnotgood: ik reviewde vroeger voor het online magazine Indiestyle. Eén van de (voor de rest vooral persoonlijke en gezondheids-) redenen waarom ik op een bepaald moment stopte, was dat ik merkte dat ik de voeling wat verloor met de evoluties binnen de alternatieve muziek. Ik reviewde voornamelijk nog artiesten en genres die ik al kende en waagde me amper nog aan nieuwere stromingen en artiesten, al bleef ik wel volgen wat mijn collega's zoal recenseerden en af en toe beluisterde ik dat ook. En zo ontdekte ik o.m. Kaytranada en Badbadnotgood, die op  dit nummer samenwerken

18. Life is sweet (Daft Punk remix) - The Chemical Brothers: op de soundtrack van de film Nowhere vind je deze versie van Life is sweet, een herwerking van een vroege single (uit debuut Exit planet dust) die hier onherkenbaar is

19. All is love - Karen O & The Kids: ook deze song komt uit een soundtrack, namelijk die van Where the wild things are. Karen O kan je ook kennen als zangeres van Yeah Yeah Yeahs

20. Keep slipping away - A Place To Bury Strangers: we eindigen met shoegaze van deze groep uit New York, die ik in 2012 live zag in De Kreun (tegenwoordig Wilde Westen) in Kortrijk

Beluister hieronder de volledige playlist: 

The Monkees

Voor wie The Monkees enkel kent van hun grootste hits (Last train to Clarksville, I'm a believer en Daydream believer) is de compilatie The A's, the B's and the Monkees een aangename verrassing. Deze dubbelaar laat zien dat de band toch wel meer te bieden heeft en in de tweede helft van de sixties mooie singles uitbracht.
The Monkees begonnen als een band die samengesteld werd voor de gelijknamige TV-serie. Bob Rafelson en Bert Schneider bedachten de groep voor een muzikale sitcom op NBC nadat een oorspronkelijk plan om de toen nog onbekende The Lovin' Spoonful te casten in duigen viel. In navolging van bands met verkeerd gespelde dierennamen (Beatles, Byrds) werd het uiteindelijk de eveneens fout gespelde Monkees. Ze werden erg succesvol met onder meer bovenstaande drie nummer 1-hits. Die zijn uiteraard ook terug te vinden hier.
Maar daarnaast biedt de compilatie een staalkaart van de diverse genres die de groep, die na een tijd zelf hun songs componeerden, ten berde bracht. Dat varieert van het vaudeville-achtige D.W. Washburn over het Beatle-esque Porpoise song (Theme from 'Heat') tot de country-stamper Good clean fun en het folky Listen to the band (hebben ze het hier over The Band?).
Deze verzameling van A- en B-kanten van de uitgebrachte singles is voor wie de band nog niet kende een fijne introductie en voor wie (zoals ik) eigenlijk enkel de hits kent, is het een verruiming van de horizon.

Je kan de compilatie hieronder beluisteren en hier kopen:

Eccentric soul: the Cuca label

In welke mate let u op het label waarop muziek verschijnt? Laat u zich daar soms door leiden om een album al dan niet te kopen, eventueel zelfs als u de band noch de muziek al kent? Heeft u favoriete labels?
Wat de major labels betreft, is er al bij al niet echt verschil: ze brengen allemaal zowel troep als steengoeie platen uit dus hun naam op de hoes zegt nog niets. Maar er zijn labels die, minstens een tijdlang, toonaangevend zijn en waarop dan vrijwel enkel bands uitgebracht worden die uw aandacht meer dan waard zijn. Ooit was Island Records zo'n standaard voor kwaliteit. Binnen de wereldmuziek is Realworld, het label van Peter Gabriel, dat nog steeds. Motown is wellicht het bekendste voorbeeld. In de jaren negentig en begin deze eeuw kon je op Mo'Wax en Ninjatune vertrouwen voor de betere alternatieve dance en Metalheadz, opgericht door Kemistry & Storm samen met Goldie, is tot op vandaag een toonaangevend label voor drum 'n bass. Voor rommelige indiebands moest je bij Matador of Domino Records zijn, hiphop kende met Death Row hoogdagen en recenter nog vind je de beste alternatieve rockgenres terug op Sacred Bones. Het zijn allemaal labels waar ik (op zijn minst gedurende een periode in mijn muzikale zoektochten) vrijwel blindelings platen van zou kopen.
Van het Cuca label had ik nog nooit gehoord maar de net verschenen verzamelaar Eccentric soul: the Cuca label brengt daar nu verandering in. En ik kan u alvast verklappen dat zowel mijn oren als mijn dansbenen enorm verheugd zijn met deze ontdekking. Cuca Records werd opgericht in 1959 in Sauk City (Wisconsin) en kende zijn hoogdagen in de jaren zestig. Begin jaren zeventig droogde de bron echter op. De specialiteit was overigens niet, zoals u misschien afleidt uit deze verzamelaar, soul maar polka en etnische muziek. Maar ook muzikanten uit de jazzscene, pop, rhythm 'n blues en folk konden er opnames maken. Meestal ging het dan om artiesten uit Wisconsin of omgeving.
Deze verzamelaar begint alvast met een klassiek klinkend vroeg soulnummer van Twiliters (Restless love). Ik hoor er echo's in van Sam Cooke (alleen al die stem!). Meer uptempo komen we uit bij I'll say "yes" van The Devilettes of I lost my job (and I've got to find another) van Supreme Four. Verspreid over deze compilatie vind je de prachtigste pareltjes, zoals Ten thousand years (Harvey Scales and The Seven Sounds), het slepende My man lives (Betty Moorer), het licht psychedelische She's gone (Step By Step) of Tribute to Jimi Hendrix (The Fabulous Troubadores en Rex Swanigan).

Als u nog niet overtuigd bent, kunt u hieronder alvast de hele compilatie beluisteren en ze is hier te koop of hier via de Bandcamp-pagina:

Heuvels en bergen

Eén van de aantrekkelijke aspecten van in Ronse wonen is (of zal zijn, eens ik weer beter ben en kan wandelen en fietsen in de omgeving) het landschap. Midden in de Vlaamse Ardennen heb je hier enkele "bergen" (heuvels eigenlijk) die bekendheid genieten en die adembenemende uitzichten opleveren: de Kanarieberg (waar het Muziekbos ligt), de Kruisberg en de Hotond (beiden bekend van de Vlaamse voorjaarsklassiekers waarvan er meerdere deze stad aandoen).
Maar wat is nu het verschil tussen heuvels en bergen? Het is een vraag die me intrigeert sinds ik de film (die ik overigens nog nooit zag, maar waarvan de titel me aanspreekt) The Englishman who went up a hill but came down a mountain leerde kennen. En wat opzoekwerk leerde me dat er eigenlijk geen vaststaande definitie is die de ene van de andere onderscheidt. Hoogte speelt een rol natuurlijk, maar relatief ten opzichte van de omgeving dan wel, en ook steilheid wordt wel eens als graadmeter gebruikt. Die ambiguïteit merk je ook aan de namen van heel wat heuvels, die in Vlaanderen (en Nederland: denk maar aan de VAM-berg) algauw "berg" in hun benaming meekregen.
Maar we gaan dat de pret niet laten bederven en toch een playlist wijden aan het onderwerp. Geniet van deze dertig songs:

1.  Walking down the hill - Travis: de Britse band mag deze luisterlijst openen met een prachtige, rustige song over wandelen in de heuvels. 
2. Mountains - Prince: op Parade staat dit nummer dat de kenmerkende sound van Zijne Purperen Majesteit aantrekt als een passend kleed.
3. Mountains - Bat For Lashes: Natascha Khan, bekend als Bat For Lashes,  bezingt eveneens de bergen.
4. Mountains - Sparklehorse: de band van Mark Linkous heeft altijd een betoverend effect op me omdat hun muziek zo uniek klinkt en de prachtige songs ook nog eens bijzondere arrangementen meegeeft.
5. Mountains at midnight - Royal Blood: ook deze groep heeft een heel eigen en herkenbare sound, die een pak ruiger klinkt. Hun debuutalbum vind ik nog steeds hun beste maar ook het vorig jaar verschenen Back to the water below verdient uw luisterend oor.
6. Chocolate hills - Khruangbin featuring Leon Bridges: stel je eens voor dat er écht heuvels van chocolade zouden bestaan waar je een hap uit kan nemen... Zou dat niet fantastisch zijn?
7. Over the hills and far away - Led Zeppelin: voor mij was deze Led Zeppeling-song minder bekend maar hoe meer ik ernaar luister, hoe liever ik hem hoor.
8. Hills and valleys - Buju Banton: elk nadeel heb zijn voordeel. En evengoed hebben heuvels (en bergen) per definitief tussenin ook valleien, het één kan niet zonder het andere. Buju Banton weet er een mooie reggaesong uit te puren.
9. Mountains of my mind - Chris Stapleton: deze zanger leerde ik kennen dankzij het tweeluik From a room: volume 1 en From a room: volume 2 uit 2017. Die platen besprak ik hier. Vorig jaar bracht hij Higher uit, een album dat tijdens mijn blogpauze dus niet de verdiende aandacht kreeg maar dat ik langs deze weg alsnog wil aanraden.
10. Holy mountains - System Of A Down: hier in huis zijn de meningen verdeeld over System Of A Down en dan vooral over hun grootste hit Chop suey. Ikzelf vind dat een geweldig nummer, mijn lief vindt het maar niks. Misschien kan deze song haar alsnog een beetje milder stemmen voor deze band, al betwijfel ik het eerlijk gezegd.
11. Blue ridge mountains - Fleet Foxes: het titelloze debuut van Fleet Foxes moet zowat het mooiste album met harmonieuze zang zijn sinds The Beach Boys. Het is bovendien erg sympathiek van hen dat ze via de hoes onze renaissance-schilder Pieter Breughel de Oude en zijn schilderij Nederlandse spreekwoorden introduceerden bij een breder publiek. Ook deze song staat op dat album.
12. La montagne - Jean Ferrat: ons is dit liedje vooral bekend als Het dorp van Wim Sonneveld maar het originele Franse nummer van Jean Ferrat bezingt dan wel een andere omgeving maar is minstens even mooi, ook tekstueel.
13. De klim - Stef Bos: wie heuvels en bergen zegt en van sport houdt, denkt meteen aan wielrennen. Het is misschien wel één van de mooiste aspecten van de sport wanneer de renners klimmen. Stef Bos gebruikt dit als metafoor voor episodes in zijn leven.
14. Climb - Tori Amos: Tori Amos mag dan voor velen van de radar verdwenen zijn, op het album Native invader uit 2017 bewees ze nog steeds prachtige songs te schrijven waarin haar zang en de piano zoals vanouds centraal staan.
15. Steep climb - Eric Gales: ruige bluesrock zoals deze song gaat er altijd in bij mij. Ook hier wordt de klim als metafoor gebruikt.
16. Climb - The Walkabouts: ik ben heel blij dat ik The Walkabouts nog live gezien heb want deze band maakt zulke mooie muziek en zulke diverse albums dat je hun hele oeuvre kan doorploegen zonder ook maar ergens een minder goeie song tegen te komen.
17. Steep - Ozric Tentacles: toen ik nog in Gent woonde en regelmatig cd's uitleende uit de bib, koos ik soms gewoon op basis van de hoes, de bandnaam, de titel of om het even welk ander random aspect een album om eens te proberen. Op die manier heb ik heel uiteenlopende muziek leren kennen en vaak was het een prachtige ontdekking (en soms viel het ook eens tegen). De psychedelische muziek van Ozric Tentacles is zo'n ontdekking die mijn muzikale wereld rijker maakte. Het is muziek die vaak buiten mijn comfortzone ligt maar die toch weet te boeien en gewoon al het feit dat zulke bands ook een plaats hebben in de wereld en tegenwoordig dankzij streamingdiensten nog makkelijker toegankelijk geworden zijn, is toch wel één van de geneugten van nieuwe muziek willen ontdekken en avontuurlijke oren hebben.
18. Climb - Mos Def featuring Vinia Mojica: de hiphop die Mos Def maakt (zoals op dit album, Black on both sides) is intelligent en overstijgt met gemak het cliché van bling-bling of gangsta rap dat toentertijd de scene vooral omgaf. En als je deze plaat opzoekt, luister dan zeker ook eens naar Mos Def & Talib Kweli are Black Star, dat hij dus samen met Talib Kweli maakte.
19. King of the mountain - Midnight Oil: we keren even terug naar het wielrennen waar de leider in het bergklassement (de beste klimmer dus) in het Engels de "king of the mountain" heet. Daar refereert Midnight Oil vermoedelijk niet echt naar. Ik herinner me wel heel goed dat ze begin jaren negentig in het Gentse zwembad Het Strop heel vaak deze plaat, Blue sky mining, waarop dit nummer staat, opzetten. Ik kan bij het horen van dit nummer (of elk ander van die plaat) onmiddellijk de typische geur en het gevoel van de zwembadkleedkamer oproepen. 
20. King of the mountain - Kate Bush: veel platen heeft ze niet gemaakt maar ze zijn stuk voor stuk wel heel mooi. Kwaliteit boven kwantiteit dus!
21. King of the mountain - Southern Culture On The Skids: misschien ken je deze band nog van het radiohitje Camel walk. Hun countryrock is vaak humoristisch maar ook opzwepend genoeg om op de tonen van hun liedjes het stof van je stetson te kloppen.
22. The king of the mountain cometh - T.Rex: dit was één van de twee songs op de B-zijde van de single Hot love.
23. In the hall of the mountain king - Trent Reznor and Atticus Ross: er zijn zo van die melodietjes uit de klassieke muziek die iedereen kent maar veel minder mensen weten wat het is. De melodie aan de basis van dit nummer komt uit Peer Gynt van Edvard Grieg. Er zijn wel meer rockartiesten die zich gewaagd hebben aan een incorporatie ervan in één van hun songs (zoals The Offspring) maar de mooiste versie vind ik toch deze van Trent Reznor (van Nine Inch Nails) samen met Atticus Ross, voor de soundtrack van The social network.
24. At the top of the hill, they stood... - Penguin Café Orchestra: nog zo'n band die ik toevallig heb leren kennen door eens een cd van hen uit te lenen uit de bib. Hun muziek behoeft weinig woorden,  zo mooi is ze.
25. Top of the mountain - The Staple Singers: dan is het nu tijd voor een vleugje soul van één van de bekendste en beste soulgroepen die we ooit gekend hebben.
26. I'm climbin' on top of the hill - Blind Boy Fuller: blues uit halfweg de jaren dertig van de vorige eeuw, toen de helft van de bluesmuzikanten blijkbaar blind was ;-)
27. Top of the mountain - Dubcreator featuring Lyrical Benjie: nog een B-kantje, van Music is the weapon riddim van reggae-artiest Dubcreator.
28. Kiss the dirt (Falling from the mountain) - INXS: een vroeger liedje van INXS, uit Listen like thieves uit 1985, hun vijfde album toch al. Het ging hun doorbraak Kick vooraf.
29. Come down the mountain Katie Daley - The Royal Showband: ik word altijd vrolijk van folk- en bluegrassliedjes die ook nog eens een leuk verhaaltje vertellen. The Royal Showband was blijkbaar een behoorlijk bekende Ierse folkband van 1957 tot 1971. 
30. In the Dutch mountains - The Nits: we sluiten af met mijn favoriete song over heuvels en bergen, waarin Henk Hofstede zingt over zijn jeugdervaringen toen hij als jongentje uit Amsterdam een heel ander deel van Nederland leerde kennen. Later namen ze samen met Freek De Jonge (als Frits) een nederlandstalige versie op, Dankzij de dijken.

Beluister hieronder de volledige playlist:

Antler Records: Early years volume 1 & 2

Eerst en vooral wil ik van de gelegenheid gebruik maken om nog eens de lof te zwaaien van het Antwerpse label Starman Records, dat af en toe enkele van de meest fantastische nieuwe releases én re-releases uitbrengt van Belgische artiesten. Het maakt onderdeel uit van distributeur Cluster Park en daar vinden we het ook het terug tot leven gebracht label Antler Records terug. Dat label werd in 1981 opgericht door Roland Beelen, die deel uitmaakte van het trio Morton, Sherman (bekend van de Sherman Filterbank, een revolutionaire en erg gegeerde synthesizer) en Belucci dat heel wat new beat produceerde. Dat deden ze onder heel wat pseudoniemen, waarvan het bekendste ongetwijfeld Erotic Dissidents is (Move your ass and feel the beat). Hij richtte Antler op samen met Maurice Engelen die we later zouden leren kennen als Praga Khan. In 1989 fuseerde dit label met Subway records tot Antler-Subway, intussen zelf opgegaan in EMI.
Op Antler records: Early years (volumes 1 & 2) worden cold wave, new wave en post-punk verzameld uit die beginjaren. Dat levert een compilatie op die niet alleen een historische document vormt van een periode uit de Belgische muziekgeschiedenis die verloren leek gegaan te zijn, we horen er ook bands en artiesten hun eerste muzikale stappen zetten. Ik doe even een greep: The Scabs, The Neon Judgement, Siglo XX, Luc Van Acker, Luc Gulinck (hier in Men 2nd maar ook bekend van Clock DVA en het nederlandstalig triphop- en drum 'n bass-project Kolk), Ben Crabbé (bij The Singles), Nacht Und Nebel, Arbeid Adelt!, 1000 Ohm, Rudolf Hecke (bij Company Of State), Poésie Noire en A Split Second. Verder zijn er nog een handvol mij voorheen onbekende bands zoals het interessante Neue Sachligkeit (dat met twee nummers op het eerste volume staat).
Met deze dubbele compilatie haal je een ongelooflijk boeiende en invloedrijke periode in huis die wellicht de basis vormde voor heel wat van de intussen weer populaire Belpop van de jaren tachtig (en later). 

Je kan het album hier kopen via de site van Cluster Park of via de Bandcamp-pagina van Antler Records.

Ziekenhuis

Het UZ in Gent kent nog weinig geheimen voor me. Al vanaf mijn geboorte ben ik er "vaste klant". Ik heb immers een aangeboren hartafwijking en werd daarvoor reeds op jonge leeftijd geopereerd. De ingreep waarmee ze het probleem toen verhielpen was destijds vrij nieuw maar wordt tegenwoordig niet meer uitgevoerd omdat er al betere alternatieven zijn. Uit longitudinaal onderzoek, zo vertelde mijn cardioloog bij wie ik minstens jaarlijks op controle ging (en ga), bleek dat na verloop van tijd een reeks van problemen (waaronder ritmestoornissen) ontstonden ten gevolge van die ingreep en ik had nog geluk dat die evolutie bij mij trager ging dan vele lotgenoten. Maar sinds enkele jaren zijn de secundaire problemen niet langer te negeren en staan ze een normaal functioneren in de weg. Nier-, lever- en vaatproblemen volgden en ik sta inmiddels al een tijdje op de wachtlijst voor een transplantatie van hart en nier. Op een dag zal ik plots telefoon krijgen dat er een donorhart beschikbaar is voor mij. Het is een dag waar ik tegelijk naar uitkijk en tegen opzie, want de revalidatie zal lang en niet makkelijk zijn. (En wellicht zal ik hier dan een tijdje "verdwijnen" tijdens mijn hospitalisatie.)
Mijn vertrouwdheid met ziekenhuizen (want de nierdialyse krijg ik in mijn woonplaats en niet in het te verre Gent) inspireerde me tot onderstaande Spotify-playlist met songs in het thema:

1. Hospital - Astronaute: we openen met dit rustige nummer van het album Petrichor dat ik ooit hier reviewde.
2. Hospital beds - Cold War Kids:  Cold War Kids hadden ooit een fijne radiohit met Hanging out to dry en het typische stemgeluid dat die song er toen deed uitspringen kleurt ook deze song overduidelijk.
3. Take me to the hospital - The Prodigy: er zullen weinig zieken zijn die kunnen meedansen op het moment dat de titel ook hun wens is maar verder is er weinig mis met dit nummer dat terug te vinden is op Invaders must die.
4. Harborview hospital - Mark Lanegan: hoe fantastisch ik het album Blues funeral van de betreurde Mark Lanegan wel vind, kan je op elk moment hier nalezen. Er staat werkelijk geen minder liedje op de plaat en hoewel dit niet het hoogtepunt is, blijft ook dit staan als een huis.
5. Picture me in a hospital - Babyshambles: de hype rond The Libertines en Babyshambles, de bands van Pete Dohery, begreep ik destijds niet echt. Intussen heb ik beide bands toch wel weten te waarderen. En dit nummer ligt aangenaam in het gehoor dus mag hier zeker niet ontbreken.
6. Nurse - Miss Kittin and The Hacker: er is iets guilty pleasure-achtig aan de muziek van Miss Kittin. Tegelijk lijkt alsof ze gebruikmaakt van goedkope effecten maar wie goed luistert, hoort toch hoe ingenieus ze met de elementen aan de slag gaat en deze song over een verpleegster past perfect als illustratie voor mijn punt.
7. Earth people - Dr. Octagon: we kennen het allemaal uit films en ziekenhuisseries uit de VS dat door de speakers boodschappen weerklinken voor de dokters. "Paging Dr. Octagon", zo begint dit fijn  nummer van Dr. Octagon, een alter ego van Kool Keith, en je wordt meteen het hospitaal ingeslingerd als luisteraar.
8. X-ray - The Maccabees: hoeveel röntgenfoto's (niet in het minst van mijn longen, want dat lijkt wel standaar te zijn bij een opname via spoed) zouden er van mij intussen niet al in mijn medisch dossier zitten? Ik hoop maar dat ik niet straal als de reactorkern van Doel, om eens een overdrijving uit de kast te halen.
9. Wires - Athlete: zanger Joel Pott van Athlete schreef dit nummer nadat zijn dochtertje kort na de geboorte ziek werd en op intensieve moest opgenomen worden. De aanblik van al die draden die zijn kindje verbonden met de apparatuur inspireerde hem en het verhaal heeft me altijd al ontroerd.
10. Röntgen - Affet Robot: deze Londense dark wave-artiest was me totnogtoe onbekend maar zijn nummer hoort hier perfect thuis.
11. Take your medicine - Czarface and MF Doom: hiphop die even zwart klinkt als new wave, ik hou er wel van. En Czarface en MF Doom zijn er goed in. Nog geen minuut lang, dit liedje, maar toch toepasselijk.
12. Medicine - Nick Waterhouse: voor zijn song over medicatie bedient Nick Waterhouse zich van een heel ander muzikaal palet want hij grossiert in rhythm & blues, jazz en soul. 
13. Injection - Push (featuring Belko): Push ken je wellicht van het zeer populaire Universal nation maar ook dit nummer is de moeite waard.
14. I need a doctor - Dr. Dre, Eminem and Skylar Grey: fijn singletje uit 2011.
15. Doctor's orders - Sonic Youth: het is een running gag tussen mijn lief en mij sinds ik enkele malen via spoed opgenomen werd. Er zijn  immers twee zinnetjes die we telkens (vaak) te horen kregen: "de dokter heeft dat voorgeschreven" en "de dokter komt zo". Fijn te weten dat ook Sonic Youth ervaring heeft ermee...
16. Bad case of loving you (Doctor, doctor) - Robert Palmer:  het moeten niet allemaal minder bekende of zelfs obscure songs zijn in dit liedje. Deze hit van Robert Palmer zullen velen al wel eens horen passeren hebben op de radio. Deze diagnose heb ik echter nog nooit gekregen.
    
17. Doctor doctor - Labi Siffre: ik breek hier graag een lans voor de onderschatte Britse soulzanger Labi Siffre, die af en toe eens een klein hitje scoorde maar wiens platen veel meer pareltjes bevatten. Ook hij aanroept de dokter.
18. Surgery - Two Door Cinema Club: soms leidt een opname tot een operatie: nooit leuk maar wel noodzakelijk. Al goed dat je zelf weinig weet van wat er gebeurt tijdens de ingreep. En ik kijk ook niet graag (meer) naar operaties die ze op tv tonen, dus daar mogen ze eigenlijk ook wel eens mee ophouden. 
    
19. Anaesthetic - Arca: operaties zijn nooit leuk maar gelukkig is er de narcose. Ik heb me in al die jaren leren overgeven aan de narcose want mijn drang naar controle hield me vroeger zo lang mogelijk wakker zodat ik zo lang mogelijk zou zien en horen wat er gebeurde (niet de pijn natuurlijk, ik ben blij dat ik tegen dan altijd allang weg ben van de wereld).
20. Cardiology - Good Charlotte: de groep die een one hit-wonder werd met Lifestyles of the rich and famous bezingt hier de discipline die in mijn leven het meest centraal staat.

Misschien mis je hier Smokers outside the hospital doors van Editors, een song die altijd in mijn hoofd sluipt als ik naar het ziekenhuis ga en bezoekers, personeel en patiënten zie die staan te roken net buiten de ingang. Behalve dat ik dat asociaal vind om dat op die plaats te doen (de meeste ziekenhuizen voorzien immers paviljoentjes waar je kan roken zonder de anderen te storen) zodat wie binnen- of buitengaat door de rook moet, ben ik het ook eens met Tom Smith dat het één van de meest zielige dingen is die je kan zien: zieke mensen die een ziekmakende gewoonte niet kunnen laten en in kamerjas en met een standaard waaraan hun infuus is bevestigd, die verslavende nood moeten inlossen. Maar ik heb daar elders al eens over geschreven (maar blijkbaar nooit op deze blog) dus hoefde het voor mij niet in dit lijstje.

Tranen

Toen ik opgroeide, kwam er een shift in hoe omgegaan werd met emoties die getoond worden door mannen. Mijn vader was nog volwassen geworden met het idee dat je als man je verdriet en je tranen niet toont, zeker niet in het openbaar. De man moest sterk zijn zodat zijn gezin (en in het bijzonder zijn vrouw) op hem kon terugvallen als rots in de branding. Tijdens mijn adolescentie en jongvolwassenheid won het idee van de "nieuwe man" meer en meer terrein, een man die niet alleen (meer) hielp in het huishouden maar ook gevoelig mocht zijn. Mijn vader heb ik slechts éénmaal in mijn leven zien huilen, toen zijn moeder gestorven was. Mijn kinderen hebben mij vaker zien wenen al bleef ook ik het moeilijk vinden om mijn gevoelens zo openlijk zichtbaar te maken.
Tranen zijn ook in de muziek een thema dat af en toe opduikt. In onderstaande playlist maak ik een selectie ervan.

1. Teardrop - Massive Attack: dit blijft één van de mooiste nummers van Massive Attack, waarin je bovendien de opbouw van de song heel goed hoort, laagje na laagje komt erbij en wordt er op het einde weer afgepeld.
   
2. Tears - Giorgio Moroder: ook de Italiaanse pionier van de electronische muziek en de (euro)disco maakte een song over tranen en hij gebruikte het in de soundtrack van Die Klösterschülerinnen, een erotische film uit 1972. Dit nummer werd gesampled door DJ Shadow in zijn Organ donor.
   
3. Tearz - Wu-Tang Clan: op het debuutalbum Enter the Wu-Tang (36 chambers) horen we deze fijne song.
   
4. Larmes de sel - Wall.E featuring Tsune: deze Franse hiphop-artiest verwijst naar de zoute smaak van tranen.
   
5. Her tears taste like pears - Dorian Concept: volgens de Oostenrijkse componist, producer en keyboardspeler Dorian Concept smaken sommige tranen dan weer eerder naar fruit. Dit nummer is te vinden op de verzamelaar Ninja tunes XX vol.1 van het Ninja Tune label.
   
6. Lágrimas negras - Compay Segundo: deze Cubaan werd bij ons vooral bekend dankzij Buena Vista Social Club.
   
7. Lágrimas de oro - Manu Chao: de frontman van Mano Negra maakte nadien solo nog enkele platen waarop de songs soms vaak op elkaar lijken en/of fragmenten uit Mano Negra-nummers recycleren. Hier horen we de muzikale thema's die heel het album Clandestino beheersen dan ook duidelijk terugkomen.
   
8. Le jardin des larmes - Zaz featuring Till Lindemann: de chouchou van de Franse hedendaagse popmuziek en de zanger van Rammstein, het blijft een vreemde combinatie maar hier werkt ze wel.
   
9. Crying - Roy Orbison: als iemand iets afweet van huilen, is het wel de man die het noodlot enkele malen hard tegenkwam in het leven.
   
10. Tears in the morning - The Beach Boys: de mooie samenzang van The Beach Boys mag zeker niet ontbreken in deze playlist.
    
11. Hot tears - Leif Vollebekk: in 2010 zag ik de Canadees live in een woonkamer in Gent optreden, net na het uitbrengen van zijn debuutalbum.
    
12. Cry - Cigarettes After Sex: de dream pop van deze Texanen biedt troost als een warm dekentje, een glas thee en een arm om de schouder.
    
13. Through watery eyes - Douglas Firs: op The long answer is no (wat een prachtige titel toch), de tweede plaat van de groep rond Gentenaar Gertjan Van Hellemont, vind je dit nummer terug.
    
14. Crying - J.J. Cale: J.J.  Cale is zo'n artiest waarvan je het bestaan makkelijk vergeet en af en toe bots je dan nog eens één van zijn uitstekende albums om hem te herontdekken. Het is alweer van 2013 geleden dat hij overleed maar laten we hem nooit echt vergeten.
    
15. Daddy cry - The Toasters: de New Yorkse ska-band The Toasters maakt nog steeds muziek, al is hun Moon Ska label dat ze oprichtten toen ze geen platendeal kregen bij het begin van hun carrière intussen wel ter ziele gegaan.
    
16. So many tears - 2Pac: Tupac Shakur is ook nog 27 jaar nadat hij doodgeschoten werd bijzonder populair.
    
17. Boys don't cry - Grant-Lee Phillips: als er één song is die mijn punt rond hoe mannen vroeger hun verdriet moesten wegsteken uitstekend illustreert, is het wel Boys don't cry van The Cure, hier gecoverd door de zanger van Grant Lee Buffalo die enkele hele mooie solo-albums op zijn naam heeft staan intussen.
    
18. Dancing with tears in my eyes - Ultravox: ook de new wave band rond John Foxx en Midge Ure probeert de tranen te verbergen achter een masker van vreugdevol dansen. Dit is overigens één van de oudste songs die ik me herinner al als kind gehoord te hebben.
    
19. Crying in the rain - The Everly Brothers: ondanks een latere reünie hielden The Everly Brothers er al enkele jaren na mijn geboorte mee op dus hen heb ik nooit bewust gekend als kind. Hun muziek werd wel gesmaakt door mijn ouders en hoorden we dus alsnog vaak. Ook zij hebben een manier gevonden om hun tranen te verbergen.
    
20. Blue eyes crying in the rain - Willie Nelson: deze country-legende, die nog steeds mooie platen uitbrengt, beschikt blijkbaar over dezelfde tactiek als het voorgaande duo.
    
21. Cry to me - Solomon Burke: in 2010 overleed soullegende Solomon Burke bij aankomst op Schiphol. Dat huilen ook een thema is binnen de soulmuziek mag geen wonder heten.
    
22. Cry - Godley & Creme: een latere clip bij dit nummer hoorde bij Miami vice en is dus doorspekt met fragmenten uit de serie maar het is toch vooral de originele video met de morfende gezichten die legendarisch werd.
    
23. Don't cry - Guns N' Roses: de beide Use your illusion-platen waren een zeer ambitieus project van de band rond Axl Rose en Slash maar leverden wel enkele beklijvende songs op.
    
24. It keeps raining (tears from my eyes) - Bitty McLean: deze debuutsingle van de Britse reggae- en ska-artiest haalde in de UK zelfs de top 10.
    
25. Tears dry on their own - Amy Winehouse: uiteindelijk drogen tranen ook weer en gaan we verder met ons leven.
    

Beluister hieronder de volledige playlist:

Timedance compilatie: Sharpen, moving

Het was een oud-collega reviewer bij Indiestyle die me erop attent maakte welke goede compilatie het Britse label Timedance zonet uitbracht. Sharpen, moving bevat twaalf songs die onder de ruime definitie van dance vallen maar toch ruimschoots boven de klassieke genres daarbinnen uitstijgen.

Ooit, in de jaren negentig, was ik helemaal weg van drum 'n bass. Die muziek sprak mij dermate aan dat zelfs het niet tot enigszins normaal dansen in staat zijnde lichaam van me onweerstaanbaar urenlang de dansvloer opgedreven werd om zich helemaal uit de naad te draaien, stampen, zwaaien en dies meer terwijl de klanken zelf (en met name de diepe bassen) totaal bezit namen van mijn geest en mijn nooit stoppende gedachten eindelijk tot bedaren wisten te brengen. In de Gentse Vooruit bezocht ik menig dansfeest geheel gewijd aan het nieuwe genre, dat beloofde na de grunge de volgende revolutie in de muziekwereld te worden. Zo een vaart liep het niet maar waartoe het niettemin in staat bleek, mag geïllustreerd worden met de toegangspassen voor 10 (feitelijk 11) dagen die ik enkele opeenvolgende jaren kocht voor Ten days off (het vroegere Ten days of techno). Toen ging dat festival tijdens de Gentse Feesten nog door in de oude bowlingzaal nabij het Gravensteen (en de laatste keer in de oude Eskimo-fabriek). Ik maakte er kennis met house, deep house, techno en diverse subgenres, maakte er DJ-sets mee van de grootheden uit Detroit maar ook live-concerten van bijvoorbeeld het Franse Rinôçérôse. 

Naarmate ik ouder werd, trouwde, kinderen kreeg, scheidde en nu al tien jaar lang het geluk vond bij mijn lief waarmee ik ons droomhuis kocht, lagen de herinneringen steeds verder achter me en raakte ik hopeloos achter in mijn kennis van de snel evoluerende genres. Wat Timedance aanbiedt op bovengenoemde verzamelaar, is voor mij dan ook amper thuis te brengen in hokjes. Gelukkig geloof ik niet zo erg in hokjes en wel degelijk in het puur onderdompelen in muziek zonder acht te slaan op de grenzen van het juiste genre of de specialistische interesse voor een subgenre van een subgenre.

En wat een fantastische songs kan je hier dan vinden, als je alles wat je wist (of meende te weten) achter je laat. Het begint al met de opener van Kit Seymour, wiens Lost caller een postmoderne aftellende klok lijkt die als achtergrond dient voor gebeurtenissen die je je moet verbeelden als een Netflix-reeks à la Black mirror. Opvallend is hoe het ritme de song beheerst, een haast tribaal en steeds opdringeriger ritme dat trouwens in variaties als een rode draad doorheen de compilatie lijkt te lopen. Want hoewel dat basiselement in SYX van labelbaas Batu verschillend is, houdt het de leidende rol vast. Dit klinkt zoals ik me abstracte hiphop voorstel, een genre dat intrigeert maar me te weinig bekend is. 

Verdere hoogtepunten op een plaat die eigenlijk geen enkel zwak moment kent, zijn dan ook bijna lukraak aan te duiden, doch laat mij volstaan de voor mijzelf het meest in het oog springende nummers eruit te lichten. Peter Van Hoesen heeft met L9T een kruisbestuiving gemaakt tussen de ongebruikelijke percussie van Einstürzende Neubauten en een droge technosong. Die en retry toont Akiko Haruna die volop de klanken verwringt, versnelt, vertraagt, de vocalen door één of meerdere vocoders jaagt en zo een verdraaide, alternatieve muziekwerkelijkheid schept. 15Three van Happa refereert aan het soort dance dat ik nog uit de hierboven beschreven periode hoewel het er geen twijfel over laat bestaan dat de tijd niettemin allerminst stil is blijven staan. Met Total paper weet Metrist repetiviteit tot veel meer dan een gimmick uit te werken en de luisteraar in een vreemde, donkere trance te brengen.

Sharpen, moving is een toevallige passant waar ik blij om ben, een plaat die behalve de schare fans die dit label al had, weinig anderen zal weten te bereiken, laat staan bekoren, en dat is jammer. Avontuurlijke oren kunnen hier een waar festijn ontdekken en de grenzen van hun muzikale wereld alweer een stukje verleggen.

Luister hieronder naar de compilatie, die u hier kan kopen via de Bandcamp-pagina van het platenlabel:

Klavertje vijf (5)

Het is nog eens tijd voor een klavertje vijf, een selectie van vijf losse songs die ik de moeite waard vind. En dit keer bestaat onze verzameling uit:

1. Cursed female - Porno For Pyros: uit het titelloze debuut van de toen nieuwe band van Perry Farrell (Jane's Addiction) komt dit iets minder bekende liedje. Dat het minder bekendheid geniet, is best wel jammer want het is niet alleen heel goed, het is ook representatief voor het soort muziek dat deze band maakte.
2. Tick tock - The Vaughan Brothers: lang voor TikTok een bekende en populaire app was (lang voor het bestond zelfs), zongen de broers Stevie Ray en Jimmie Vaughan al dit mooie nummer, terug te vinden op het enige album dat ze samen maakten (Family style).
3. Right here - The Go-Betweens: The Go-Betweens waren een Australische band uit de jaren tachtig met onder meer Robert Forster en Grant W. McLennan, die daarna solo nog geweldige platen zouden maken. Grote hits hadden ze niet echt, dit is wellicht het meest bekende liedje.
4. Buffalo ballet - The Walkabouts: Satisfied mind, de plaat waarop je deze cover van een John Cale-nummer kunt vinden, was mijn eerste kennismaking met The Walkabouts. Het album staat vol prachtige covers.
5. T.V. song - Moondog Jr.: voor Zita Swoon heette zoals ze nu heten, maakte de band rond Stef Kamiel Carlens één album onder de naam Moondog Jr. en dat was op dat moment één van de beste Belgische platen naast die van dEUS.

Beluister hieronder de afspeellijst met het klavertje vijf:

Innerwoud op "String layers"

 

Het Berlijnse label 7K! nodigde onder meer Innerwoud uit om speciaal voor de compilatie String layers een nieuwe song te schrijven. Op die compilatie brengen 18 artiesten van over de hele wereld (o.a. het eveneens Belgische Echo Collective, Simon Goff,...) nummers die ze schreven, gebruik maken van enerzijds een klassiek snaarinstrument (contrabas, cello en (alt)viool) en anderzijds een hedendaags instrumentarium. Pieter-Jan Van Assche (de man achter Innerwoud) bespeelt op deze song (Tebreken) zijn contrabas die hij zoals wel vaker meerlagig de track laat opbouwen.


Beluister hieronder de volledige compilatie:

Klavertje vijf (4)

Alweer tijd voor een klavertje vijf en dit keer ga ik zelfs bekendere songs niet uit de weg:

1. Don't come home a-drinkin' (with lovin' on your mind) - Loretta Lynn: nog lang voor ze, door Jack White geholpen het prachtige album Van Lear rose uitbracht, was Loretta al een bekende countryster die in haar songs voor die tijd (eind jaren zestig) behoorlijk feministische standpunten innam. Nu ja, ze bracht de verhalen vanuit het perspectief van een sterke vrouw die niet met zich laat sollen door haar man, wat in die tijd zeker in het zuiden van de VS toch wel ongewoon was. Dat hoor je onder meer in dit nummer, dat een groot succes werd voor haar.
2. Everybody knows (except you) - The Divine Comedy: op het korte A short album about love staat dit liedje, dat steevast mijn cassette-compilaties haalde die ik toen nog maakte voor meisjes waar ik een oogje op had. 
3. Taillights fade - Buffalo Tom: als ik nog zo'n cassette zou maken voor mijn lief, zou deze er zeker op moeten, want dit hoort tot haar favorieten uit de jaren negentig. Intussen zagen we deze band zelfs samen live op Cactusfestival in Brugge.
4. Underwhelmed - Sloan: ik weet niet of je bands met een radiohitje ook "one hit wonders" mag noemen, anders komt Sloan zeker in aanmerking. Hoewel ze nog steeds albums uitbrengen (in 2018 nog), kent hier bijna niemand hen behalve voor deze song, waarin ze een grappig verhaal vertellen over een goed studerende scholier die verliefd wordt op het mooie (maar uiteraard domme) meisje uit de klas.
5. Born to run - Bruce Springsteen: wat moet een mens nog voor zinnigs zeggen over deze grote hit voor Bruce. Voor mij strijdt deze song met The river voor de titel van beste Springsteen-nummer.

Geniet hieronder van de playplist met de vijf songs: