Gelezen (139)

Over geweld - Hannah Arendt

De filosofe Hannah Arendt schreef deze tekst niet zo lang na de studentenrevolutie van 1968 en hoewel dat sommige voorbeelden misschien wat gedateerd maakt, blijven de inzichten in dit boek over geweld (en de verhouding tot macht, voornamelijk) ook vandaag interessant. Alleen: zo'n filosofisch boek lezen is altijd ook wat worstelen met de veelheid aan concepten en ideeën, die tijd nodig hebben om ze te laten bezinken.
Ik vroeg me ook af hoe ze naar sommige ontwikkelingen van de laatste decennia zou kijken vanuit die bril van macht en geweld... 

Niets in zicht - Jens Rehn

Jens Rehn heeft een mooi (anti-)oorlogsboek geschreven en vermeldt daarin amper oorlogsgevechten. Toch beklijft het verhaal van twee drenkelingen in een rubberboot op de Atlantische Oceaan, één Amerikaan en één Duitser, net door de afstandelijkheid waarmee de personages benaderd worden en de vaagheid van de context. Daardoor komt de focus te liggen op de universele strijd om te (over)leven en op de gedachten van de hoofdpersonages. Gekweld door dorst (naast andere ontberingen) en voor één van hen zelfs een schotwond waardoor hij een arm kwijt is, drijven de twee op het water zonder veel hoop op redding, want hoe vaak en hoe intens ze ook turen, steeds is het "niets in zicht". De auteur slaagt erin om in dit prachtig boek zeer scherp existentiële thema's aan te raken zonder gruwel expliciet te maken, maar tussen alle regels door lees je hoe het bestaan zelf zich van zijn hardste kant laat zien.

Naziliteratuur in de Amerika's - Roberto Bolaño

Roberto Bolaño beoefent hier een wel heel bijzondere vorm van romanschrijfkunst, door zijn boek op te vatten als een verzameling biografieën van Amerikaanse rechtse auteurs (dichters, romanschrijvers,...) die allemaal gemeen hebben dat ze nooit echt bestaan hebben en ontsproten zijn aan zijn fantasie. De personages staan soms in onderling verband, soms niet, ontmoeten soms reële historische figuren en situeren zich zowel in Zuid-Amerika, Midden-Amerika en de Caraïben en zelfs de VS. De schrijver weet hun levensverhalen op een vlotte, aangenaam leesbare manier te brengen en je vergeet haast dat deze mensen nooit echt bestaan hebben en hun werken evenzeer verzonnen zijn.

Over normaliteit en andere afwijkingen - Paul Verhaeghe

Wie bekend is met het werk van Paul Verhaeghe (of zelfs, zoals ik, ooit les van hem kreeg) zal in dit beknopte boek wellicht weinig nieuws vinden. Toch is het een interessante en vlotte (en niet al te uitgebreide) inleiding tot het denken van de maatschappijkritische psychoanalyticus.
Het opzet van het boek is overigens wel zeer interessant. De uitgevers van deze reeks (Nieuw licht) vragen een auteur om een belangrijk werk uit b.v. de filosofie te herlezen en te becommentariëren vanuit de huidige tijd. Zo trekt Verhaeghe hier aan de slag met de "Geschiedenis van de waanzin" van Michel Foucault en toetst hoe relevant dat boek nog is voor deze tijden en welke ideeën van toen te herkennen zijn in wat zich tegenwoordig rondom ons afspeelt.

Oostwaarts. Reizen door de Balkan, het Midden-Oosten en de Kaukasus - Robert D. Kaplan

Net als Balkan ghosts, waar dit boek in zekere zin een vervolg op is, combineert Robert D. Kaplan reisverhaal en politieke analyse in een boeiend relaas waarin zijn journalistieke contacten hem helpen vanuit de geschiedenis van de bezochte landen hun huidige status en mogelijke toekomst te begrijpen. Al is de analyse intussen ook alweer zo'n twintig jaar oud, ze blijft verhelderend, want Kaplan bezoekt niet alleen enkele Balkanlanden opnieuw maar reist verder naar het Midden-Oosten (Turkije, Syrië, Libanon, Jordanië en Israël) en de Centraal-Aziatische landen van de Kaukasus (Georgië, Armenië, Azerbeidjan en Turkmenistan). Zijn voorspellingen zijn zeker interessant maar doordat die landen zo weinig in onze berichtgeving voorkomen, zou het wat opzoekwerk vergen om te checken wat er intussen (al) van uitgekomen is...

Gelezen (138)

Het lichaam: een reisgids - Bill Bryson

Ik kan je wel vertellen dat ik bijzonder blij was toen ik van mijn lief dit boek cadeau kreeg met nieuwjaar. Net als in zijn vorige boeken (althans, diegene die ik al las) slaagt Bill Bryson erin een moeilijk, wetenschappelijk en ruim onderwerp als het menselijk lichaam op een heldere, leerrijke en ook vaak grappige wijze begrijpelijk te maken. Systematisch verkent hij per domein van het lichaam de beschikbare kennis en vertelt daarbij ook over de geschiedenis van het tot stand komen van die kennis. Daarmee is het niet alleen vanuit biologisch standpunt maar ook vanuit historisch oogpunt vaak heel interessant.

De kolonel krijgt nooit post - Gabriel García Marquez

Hoewel een korte roman (minder dan 100 bladzijden) beschouwde de Colombiaanse Nobelprijswinnaar dit toch als zijn beste werk. In dit verhaal over een kolonel die al een eeuwigheid wacht op een beloofde vergoeding door de overheid voor het vervullen van zijn plicht, weet Gabriel García Marquez de armoede, de wanhoop en het geloof in een illusie zo treffend te beschrijven dat je hoopt op een goede afloop. Ik kan goed begrijpen waarom de auteur zelf zo tevreden was over dit boek: bondiger en afgemetener kan je een verhaal niet vertellen en toch de essentie ervan vatten.

Mythos. De Griekse mythen herverteld - Stephen Fry

Als die excentrieke oom die gestudeerd heeft en aan wie je letterlijk alles mag vragen, zo hervertelt Stephen Fry de Griekse mythen in dit boek. Daarbij legt hij verbanden uit, maakt zij-uitstapjes naar o.a. Shakespeare en Lord Byron, duidt de etymologische verbanden tussen de personages en de dingen die in het Grieks naar hen vernoemd zijn en tovert daarmee zo'n wereld te voorschijn van cultuur, helder gemaakt voor iedereen, dat je bewonderend dit boek uitleest.

Gelezen (128)

The civil war: a concise history - Louis P. Masur

In dit overzichtelijk en bondig boek weet Louis P. Masur niet alleen het verloop van de Amerikaanse burgeroorlog helder te schetsen, maar ook de achterliggende drijfveren en breuklijnen in de toenmalige VS. Voor wie goed tussen de regels leest en de actualiteit volgt, zijn die breuklijnen ook vandaag en de voorbije decennia herkenbaar (in de anti-regeringsbewegingen die o.a. Timothy McVeigh voortbrachten, in de raciale spanningen in de VS,...). Heel verhelderend en leerrijk dus!

God sta het kind bij - Toni Morrison

Toni Morrison beschrijft het verhaal van Lula Ann (die zich als volwassene Bride laat noemen), een meisje dat zo donker van huid is dat haar moeder meent haar te moeten beschermen tegen de buitenwereld door haar hard op te voeden. Ondanks dat en andere tegenslagen in het leven, groeit ze uit tot een mooie, succesvolle vrouw. Wanneer haar partner Booker echter ineens weggaat, wordt haar wereld op zijn kop gezet. In dit boek merken we hoe onze ervaringen als kind soms heel bepalend kunnen zijn voor onze levens, maar gelukkig is er ook hoop want de personages slagen er, niet makkelijk maar toch, in om alvast deels boven die beklemmende ervaringen uit te stijgen.

Het slimmedarmendieet - Michael Mosley

In dit boek van Michael Mosley trof vooral de (wetenschappelijk) onderbouwde uitleg over onze darmflora (of microbioom) me, omdat er goed uitgelegd wordt welke bacteriën en andere micro-organismen werkzaam zijn in de onze darmen en hoe die niet alleen jou en jouw gezondheid beïnvloeden, maar ook hoe je ze kan beïnvloeden en optimaliseren om een gezondere spijsvertering te krijgen alsook andere gezondheidsvoordelen. Het boek bevat ook heel wat recepten voor "goede" voeding om je microbioom in goede staat te krijgen of te houden.

Of iedereen gaat dood - Siel Verhanneman

Na gedichten waagt Siel Verhanneman zich met Of iedereen gaat dood voor het eerst aan een roman. Ze beschrijft de problematische relatie die een therapeute krijgt met een cliënt, en -zoals elke psycholoog weet- is dat natuurlijk een serieus geval van tegenoverdracht waarbij problemen uit haar eigen leven een vertaling krijgen in haar verhouding tot waarmee de cliënt komt. Voor iemand als ik, die het vak toch wel vrij goed ken, klinkt het allemaal net ietsje ongeloofwaardig omdat ik voortdurend dacht "zo ver zou niemand het toch laten komen" (en al zeker niet de therapeut waarbij ze in supervisie gaat), maar als basis voor een roman is het natuurlijk een heel interessant onderwerp dat Siel ook goed uitwerkt. En daarmee weet ze haar prozadebuut meteen op de radar te krijgen en eerlijk gezegd, ik kijk nog meer dan naar toekomstige gedichten, uit naar een volgende roman van deze Kortrijkse.

Balkan ghosts - Robert D. Kaplan

In 1990 bezocht journalist Robert D. Kaplan verscheidene Balkanlanden en in dit boek legt hij uit hoe de geschiedenis van die landen de bijzondere sfeer en politiek van dit gebied kenmerkt en hij ziet daar de kiemen voor de oorlogen in de Balkan in de jaren negentig. Dit is een heel interessant boek en ik kan amper wachten om het vervolg Oostwaarts te lezen (maar eerst wat fictie achter de kiezen slaan.

Gelezen (121)

Het elfde uur. 11 november 1918. De gewelddadige laatste dag van de eerste wereldoorlog - Pieter Serrien

Pieter Serrien reconstrueert aan de hand van onder meer officiële verslagen en dagboeken de laatste dagen van de Eerste Wereldoorlog. In een eerste deel focust hij op de aanloop naar het einde, om dan in het tweede deel de laatste 24 uur uur per uur te illustreren. In een derde deel staat hij stil bij wat er gebeurde na het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand, het officiële einde van De Groote Oorlog. Daarmee schetst hij niet alleen een interessant maar vaak ook menselijk beeld ervan en brengt hij de lezer heel dicht bij de historische realiteit.
Het enige minpuntje aan dit boek is de wat slordige eindredactie: de foutjes verstoren weliswaar de inhoud niet, maar zijn een beetje vervelend. Ik ga ervan uit dat dat in een herdruk rechtgezet zal worden...

De ondergrondse spoorweg - Colson Whitehead

Colson Whitehead verhaalt in dit boek de ontsnapping van Cora, een zwarte slavin op een plantage in Georgia, die gebruikmaakt van de "ondergrondse spoorweg". In tegenstelling tot wat ik vermoedde, is dit geen beeldspraak, maar een ware spoorweg die weggelopen slaven naar de vrijheid brengt dankzij bereidwillige blanken, abolitionisten, die tegen de slavernij zijn. Die ontsnapping blijkt al bij al eigenlijk even wreed te zijn als haar slavenbestaan. Doorheen het boek worden we hard geconfronteerd met de arrogantie die de blanken in de VS als bevolkingsgroep altijd gekenmerkt heeft en die de geschiedenis van het land bepaalt. Dit is een boek dat onder de huid weet te kruipen.

Intimiteit - Paul Verhaeghe

Aanvankelijk lijkt dit boek iets teveel een herhaling van eerdere thema's uit voorafgaande boeken van Paul Verhaeghe, maar langzaam wordt het nieuwe punt dat hij maakt duidelijk... Verrassend genoeg is het bij Aristoteles dat hij een belangrijk idee haalt dat hij goed uitwerkt, namelijk dat van de pleonexia (de drang naar steeds meer). Verder zegt hij zinnige dingen over (zelf)zorg en over de noodzaak om dingen voor anderen te doen.
Wat me verder opviel, is dat hij in dit boek ook terugkeert naar enkele basisideeën van de psycho-analyse wanneer hij het heeft over de tweedelingen ik-de ander, lichaam-geest en aantrekken-afstoten (of liefde-haat). Daar puurt hij bijzonder sterke en waardevolle ideeën uit. Het maakt me nogmaals duidelijk dat de psycho-analyse zeer waardevolle inzichten aanreikt als je erin slaagt los te komen van de context waarin Freud dingen opschreef (en hoe hij dat deed) en je op zoek gaat naar een hedendaagse vertaling van zijn ideeën.

De zintuigen van vogels. Hoe voelt het om een vogel te zijn? - Tim Birkhead

In dit vlot leesbaar en toegankelijk boek over hoe vogels hun zintuigen gebruiken (en hoe die werken), brengt Tim Birkhead informatie samen over dezelfde zintuigen als dewelke de mens bezit, maar ook over magnoreceptie (het vermogen het magnetisch veld op te pikken) en emoties. Er blijkt veel te zijn dat we (nog) niet weten, maar de soms ingenieuze experimenten die toegelicht worden, laten zien hoe er al grote stappen zijn gezet om iets te begrijpen over een soort die we zelf (uiteraard) niet zijn, een niet geringe prestatie.

Eén jaar later: verslag van een rit op een roetsjbaan

Het is vandaag precies één jaar geleden dat ik een operatie aan mijn hart onderging. Om een lang verhaal kort te maken: toen ik twee was, werd ik voor een aangeboren hartafwijking geopereerd maar die ingreep leidde op termijn wel tot hartritmestoornissen en enkele andere problemen. Vorig jaar werd in één operatie o.m. iets gedaan aan die hartritmestoornissen (door het plaatsen van een pacemaker) en werd een lek aan een klep gedicht.
De eerste week na de operatie ging mijn herstel verrassend vlug, in het ziekenhuis. Ik slaagde er al snel in om de doelstelling m.b.t. beweging (wandelen, trappen lopen,...) te halen en ik mocht zelfs iets vroeger naar huis dan ik gedacht had. Met goede moed en vol vertrouwen ging ik dus naar huis. Daar bleek het herstel toch zwaarder dan gedacht. Maanden kon ik niet gaan werken en moest ik revalideren: 3 maal per week naar de kine (in het UZ), op het einde gewoon thuis. Waar vooraf gesteld werd dat ik na enkele maanden beter zou zijn en meer conditie zou hebben dan in de periode voorafgaand aan de ingreep, bleek dat ferm tegen te vallen. Meer zelfs, in maart ging ik terug werken maar viel nog regelmatig ziek uit omdat het te zwaar was. Een infectie die ook effect had op mijn lever zorgde ervoor dat ik alle geboekte conditionele winst weer verloor en het is pas sinds enkele weken dat het eindelijk in stijgende lijn gaat. Voordien was het toch vooral een soort processie van Echternach: drie stappen vooruit en twee achteruit... (en bij momenten zelfs omgekeerd).
In al die tijd was er gelukkig wel mijn fantastisch lief, dat tijd maakte voor me, me steunde, me hielp, me aanspoorde, mijn geklaag aanhoorde en een beetje mee triest werd toen ik deze zomervakantie stilaan moedeloos werd van het gebrek aan vooruitgang. Zonder haar en zonder de steun van mijn vrienden en familie zou ik wellicht weggezakt zijn in lethargie en wanhoop.
Ook op het werk ging het moeilijk: mijn steeds terugkerende afwezigheden maakten me onbetrouwbaar en hoewel mijn collega's natuurlijk wel begrepen hoe het kwam (of toch deels), was het voor ieder van hen erg lastig om niet op mij te kunnen rekenen. Momenteel werk ik even in een ander team en die frisse start maakt het vast makkelijker om daarna eventueel terug samen te werken en die vervelende periode achter ons te laten.
De voorbije weken ging het eindelijk beter. Behalve dat de ritmestoornissen meteen weg waren na de operatie (niet onbelangrijk maar lange tijd zowat de enige winst die ik ondervond), was mijn conditie nog slechter dan voorheen, waar ik gehoopt had (en waar dat me ook was voorgehouden) dat ik eindelijk terug meer fysieke inspanningen zou kunnen leveren en meer dingen met mijn kinderen zou kunnen doen. Maar kijk, nu geraak ik weer zonder volledig buiten adem te zijn een brug over met de fiets en kan ik min of meer zoals vroeger naar het werk fietsen, zij het aan een iets lager tempo. Ik heb mijn inspanningen leren doseren en ik voel nu wel dat mijn conditie aan het groeien is. Daar gaan we blijven aan werken dus.
Ook voor mijn kinderen was het geen makkelijke periode. Hoewel ze er zelden iets van zeggen, merk ik toch dat ze bezorgd zijn en ze hebben het afgelopen jaar ook meer dan eens een beetje voor zichzelf moeten zorgen omdat ik moest rusten/slapen of vroeg in bed kroop. Ook kon ik totnogtoe amper dingen doen met hen die fysiek een inspanning vroegen, maar ook daar komt stilaan verandering in.
Het was een roetsjbaan (en ik hou daar sowieso niet van, ook niet in pretparken of op de kermis), maar stilaan wordt het precies een rustige wandelweg naar boven, richting top van de heuvel (berg is nog wat veel gezegd). Hout vasthouden dus...

Ritme

Eenvoudig is het nooit, om het juiste ritme te vinden in je leven. Er zijn zoveel dingen te doen, zoveel mooie dingen te zien, zoveel boeken te lezen en zoveel films te zien, en dan zwijg ik nog over al die prachtige muziek die er bestaat, en waar nooit genoeg tijd voor is om ernaar te luisteren, laat staan alles te herbeluisteren. En dus zoekt iedereen zijn eigen ritme in zijn leven, van rustig tot gejaagd, meestal tussenin, en meestal ook wisselend.
Een standvastig ritme houdt ook mijn hart niet aan. Als gevolg van de aangeboren hartafwijking waarvoor ik op tweejarige leeftijd geopereerd werd, heb ik al heel lang hartritmestoornissen. Dat klinkt akeliger dan ik het tegenwoordig vind, maar ik ben het dan ook al lang gewoon. En dus stel ik de mensen om me heen om wie ik geef en die om mij geven, telkens vooral gerust omdat zij steevast bezorgder zijn dan ik. De ergste hartproblemen (toen ik opgenomen was in het ziekenhuis) heb ik eigenlijk niet zo heel bewust meegemaakt, of beter: ik herinner me er maar een deel van. Ik herinner me vooral de waanvoorstellingen die ik door slaapgebrek had tijdens mijn opname, en die ik nog steeds behoorlijk verwarrend vind.
Maar dit weekend was ook ikzelf niet helemaal gerust. Zondag kreeg ik hartkloppingen, zomaar, na het eten. Nu ja, ik had die nacht niet veel geslapen, en het was weer behoorlijk druk de voorbije weken en maanden, dus daar schrok ik niet eens van. Uiteindelijk overkomt dit me wel vaker, als ik vermoeid ben. Maar zelfs na drie uren slaap was er geen enkele verbetering, en dat was toch wel vreemd. En zelfs na een rustige avond en reeds om negen uur in bed, ging het niet helemaal over.
Een bezoek aan de huisarts (die belde naar de cardioloog), een onverwachte consultatie bij de cardioloog en een afspraak voor een holterregistratie later is alle last weg, maar zijn er toch wel enkele bezorgdheden bijgekomen. Want mijn hart lijkt de volgende fase in te gaan in het door follow-up onderzoek gedetecteerde pad bij dit soort hartafwijkingen en dit soort ingrepen, en dat is niet fijn. Want een volgende stap brengt de stappen nadien dichterbij, en die houden dingen in als (de mogelijkheid van) een pacemaker of een harttransplantie...
Vandaag houd ik een rustig ritme aan, en mijn hart volgt...

Verschuiving

Enkele maanden geleden ging ik (overigens veel te laat, toen de pijn al amper te harden was en ik niet meer rechtop kon stappen) eindelijk naar de kinesiste, die me sindsdien wekelijks één tot twee keer behandelt. De ergste rugpijn is al een tijd voorbij, maar de laatste maanden doet zich het wonderlijke fenomeen voor dat waarop gewerkt wordt, de week nadien fel verbeterd lijkt of is, maar dat een ander deel van mijn rug dan weer veel verslechterd blijkt. Nu eens de onderrug, dan weer de bovenrug blijken zo goed als muurvast te zitten, doen van zodra eraan gewerkt wordt ook behoorlijk pijn (tot véél pijn, zoals vanavond : nek, schouders en bovenrug). Misschien vertellen die verschuivingen wat ik eigenlijk al langer wist : dit schooljaar is al bijzonder slopend geweest, en het wordt tijd voor grote vakantie, zodat ik eindelijk eens écht kan ontstressen. Maar eerst nog enkele deadlines halen op het werk...

Ziekenhuis

Terwijl ik lag te wachten op de verdoving voor de operatie, miste ik iemand. Niet eens iemand specifiek, maar gewoon iemand die bij je is, die je hand vasthoudt, die nog even naar je glimlacht ("het komt goed" - ja, dat weet ik, daar twijfel ik geen moment aan), iemand die bij je is.
Maandag werd ik in het UZ aan beide benen geopereerd. Het was geen ingrijpende, zware operatie (doorgaans kan je nog dezelfde dag naar huis), maar ze was nodig geworden, na alle problemen van de voorbije weken en maanden. Omwille van mijn hartproblemen en de bijhorende medicatie die ik sinds 2 jaar neem, wilden ze me toch liever één nacht in observatie houden, en dus ben ik pas sinds dinsdagavond thuis.
Het klinkt triest als ik zeg dat ik daar alleen lag (er was familie, er was een andere patiënt in de tweepersoonskamer, maar ik miste "mijn partner" -omdat ik die niet heb- bij me), en eventjes voelde dat ook zo, maar anderzijds kon ik zien welke sterkte ik intussen heb gevonden in mezelf. En het maakte me tegelijk ook hoopvol, omdat ik wist dat ik er was om voor mezelf te zorgen, dat ik sterk genoeg was, dat ik mijn eigen hand vasthield (niet echt natuurlijk...), dat ik mezelf geruststelde, dat ik mezelf door de prikken en verbanden en andere al dan niet pijnlijke momenten loodste. Ik ben alvast niet langer afhankelijk van een ander daarvoor, al zou ik nog steeds fijn vinden als die er (ook) zou zijn...
Deze week thuis heeft me ook al veel kansen geboden om dingen te leren. Over mezelf. Over anderen.
De woorden van een vriendin die op bezoek kwam leerden me veel over loslaten, een ander gesprek hielp me de sterkte én de zwakte in mezelf te zien, vast te nemen en bij elkaar te brengen, het kaartje dat ik kreeg van collega's was hartverwarmender dat ik ooit had kunnen denken dat zo'n kaartje kon zijn. En ik voel het : stap voor stap verander ik. Ik laat los wat ik niet meer nodig heb, en verruim mijn mogelijkheden. En ik word een betere ik dan voorheen, één die zeker goed genoeg is. Dàt mocht eens gezegd worden (ook door mezelf).

Ovenschotel met kool en 3 kazen

Met plezier geef ik jullie een zelf gefabriceerd en heel goed uitgedraaid receptje mee, dat ook nog eens gezond is. Ik noem mijn gerecht : Ovenschotel met kool en 3 kazen.

Ingrediënten (hoeveelheden een beetje naar smaak) :

1 halve kool (witte of spitskool)

1 grote blok fetakaas

1 bol mozzarella

1 klein zakje gemalen gruyèrekaas

verse kruiden : basilicum, rozemarijn en tijm

olijfolie

gemalen peper

1 aubergine

Bereiding :

Blancheer de koolbladeren.

Snij de aubergine overlangs in niet al te dikke plakken en bestrooi ze met zout. Bak ze in de pan (of beter nog : grill ze even) aan beide kanten.

Hak de kruiden heel fijn en overgiet ze met olijfolie en voeg gemalen peper toe.

Neem een ovenvaste schotel en bedek de bodem met geblancheerde koolbladeren. Daarop komt een laag met de verbrokkelde fetakaas, waarover je een deel van je olie-kruidenmengsel giet. Leg daarbovenop enkele schijfjes van de aubergine.

Nu bedek je dit opnieuw met enkele koolbladeren, tot de onderste lagen goed afgesloten zijn (min of meer). Snij de mozzarella in plakjes en leg die boven de laag koolbladeren. Giet hierover de rest van het olie-kruidenmengsel en bedek opnieuw met de rest van de schijfjes aubergine. Dek dit alles af met een derde laag koolbladeren en strooi daarboven ruim de gemalen gruyère.

Laat de oven voorverwarmen op 180 ° en bak dan ongeveer 20 minuten op 180 ° (heteluchtoven).

Je kan dit serveren met aardappelpuree... (of wat je maar wil).

Smakelijk !

Eindelijk terug...

Na een lange stilte hier, ben ik er eindelijk weer...
Net voor kerstmis werd ik ernstig ziek en na een wekenlange opname in het ziekenhuis en een langzaam herstel thuis, kan ik eindelijk weer rustig naar boven (onze computer staat op de eerste verdieping) en kan ik dus eindelijk ook weer bloggen...

Verwacht hier binnenkort opnieuw boekbesprekingen, filmbesprekingen, tips en commentaren op vanalles en nog wat...