17 oktober 2019

Marf Loth


In feite is Don't break camel's back mountain! een compilatie van vroeger werk van Nathan Roche met Marf Loth. Deze Australiër woont tegenwoordig in Parijs en waagt zich aan zowat alle genres waar hij zijn handen kan op leggen.
De zestien songs schuren vooral tegen garage rock aan en klinken ongecompliceerd en pretentieloos. Working overtime is rammelende bluesrock, Seeing the shore, I saw the sea roept herinneringen op aan The Cramps en La perouse is een kruising tussen Frans chanson en psychedelica. De hele cassette (want dit is enkel verkrijgbaar als cassette en als digitaal album) staat vol met dit soort geschifte maar heerlijke rocksongs die in een groezlige muziekkroeg lijken opgenomen te zijn.

Je kan de cassette of het digitale album hier kopen op de Bandcamppagina van het Gentse label Feles Records en je kan het hieronder alvast beluisteren:

16 oktober 2019

Ignatz En De Stervende Honden


Van Ignatz reviewde ik zo'n drie jaar geleden al The drain en nu merkte ik toevallig op dat hij een nieuwe plaat uitbracht. Deadbeat freedom is eind augustus bijna volledig opgenomen in Les Ateliers Claus, samen met Tommy De Nys en Erik Heestermans (van Sheldon Siegel, een experimenteel improvisatietrio), die samen De Stervende Honden heten.
Opnieuw bekoort hij met buiten de lijntjes kleurende blues die het midden houdt tussen Ali Farka Touré (The wrong tree) en seventies bluesrock (Sweet dream ice cream). Hoewel dit album slechts vijf songs telt, is de variatie voldoende om de luisteraars aandacht niet te lossen. Wie zijn blues graag gekruid en pittig heeft en niet enkel wil teruggrijpen naar de Mississippi-sound, is bij Ignatz aan het juiste adres.

Je kan het album hier kopen via de Bandcamppagina van Les Albums Claus en alvast hieronder beluisteren:

15 oktober 2019

The Comet Is Coming


Met The afterlife heeft The Comet Is Coming een plaat uit die heerlijk laveert tussen electronica en door een saxofoon gedreven jazz. Het trio bestaande uit King Shabaka (die ook bij Sons Of Kemet speelt), Danalogue en Betamax, noemt hun muziek zelf "apocalyptic space funk". Wie wil weten hoe dat klinkt, krijgt al een idee met deze zes songs.
De opener All that matters is the moments klinkt als een middernachtelijk slam poetry-optreden, dankzij de gastbijdrage uiteraard van Joshua Idehen, maar de muziek kronkelt errond als een verdwaalde hond die een bar is binnengesukkeld terwijl enkel de plakkers nog aanwezig zijn. De mooiste song op de plaat is voor mij toch wel de titelsong, die heerlijk wegdrijft en daar ook nog eens rustig de tijd voor neemt.
Dit is echt een avondplaat, voor wie de slaap nog niet kan vatten en zich wil laten troosten door niet-opdringerige muziek met veel facetten.


Beluister hieronder het volledige album:

14 oktober 2019

Nick Cave And The Bad Seeds


Hoeveel verdriet kan een mens eigenlijk aan? Als het je eigen verdriet is, heb je niet veel keuze. Of je maakt een einde aan je leven, of je neemt de draad weer op, ondanks alle kwetsuren die je voelt, ondanks alle pijn die het dagelijks doet, ondanks het loodzware besef dat nooit meer terugkomt wat vroeger was. Skeleton tree, het vorige album van Nick Cave and the Bad Seeds, voelde al halvelings als therapie voor een intens verdrietige vader, maar in feite was het album al grotendeels klaar toen Nick Cave zijn zoon verloor. De volle impact van dat verlies is drie jaar later te horen op Ghosteen.
Je hoort de botsing van wanhoop en verdriet enerzijs en de wil om pure schoonheid te schenken aan de andere kant, niet als een harde "bonk" maar als het versmelten, in elkaar overvloeien van materialen, alsof ze elkaar omarmen en twee wezens één worden. Zelfs als luisteraar verdrink je haast in de snik waarmee dat gebeurt, in het ploffen van de aarde op een graf, in het waaien van een ongenadige wind die het niet zozeer van zijn kracht dan wel van zijn standvastigheid moet hebben. De elf songs zijn verspreid over twee cd's en het vraagt doorzetting, dezelfde doorzetting die Cave elke dag voelt om te leven zonder zijn zoon, om beide na elkaar te beluisteren. Ghosteen is het moeras, is het drijfzand waarin je zinkt terwijl je verwonderd de intense pracht van de omliggende natuur bewondert.
De acht nummers op het eerste deel dompelen je al helemaal onder in 's mans verdriet, terwijl de Bad Seeds daar de meest prachtige én tegelijk ook de meest hartverscheurende muziek onder zetten. Daarvoor gebruiken ze niet enkel hun instrumenten, ook de achtergrondzang wordt ingezet in Bright horses. Cave bezingt zijn rauwe rouw zo intens dat je je niet kan voorstellen dat iemand nog smartelijker tevergeefs kan wachten op iemand dan in Waiting for you. Hoop weerklinkt enkel in Leviathan, althans waar de achtergrondzang invalt. Die wordt geplaatst tegenover de schrijnende tekst van Cave en ergens in die tegenstelling voel ik een soort hoop, een soort bezwering, een soort van wenkende (maar nog lang niet bereikte) catharsis.
Het tweede deel van dit dubbelalbum telt slechts drie songs, maar de titelsong en Hollywood zijn monumentale auditieve vestingen, tussen de tien en de vijftien minuten elk, die erin hakken als een pas geslapen bijl in een stuk zacht hout. Samen met het korte Fireflies vormen ze een tryptiek die de aangekondigde catharsis een beetje dichterbij brengt, al is de pijn nog te vers en de wonde nog te diep en te openliggend om die staat nu al te bereiken.
Bij de eerste beluisteringen miste ik de Cave die rondschopt, de Cave die schreeuwt, de Cave die slaat alvorens te zalven. Het duurde meerdere luisterbeurten eer de ware aard en de ware schoonheid van deze plaat zich aan me openbaarde. Nog steeds vind ik dit niet de beste plaat die Cave al ooit maakte (ik hou teveel van de ongetemde wildheid die hem zo past), maar als rouwplaat hoort Ghosteen tot de absolute top.

Beluister hieronder het volledige album:

13 oktober 2019

Gelezen (125)

Alleen maar nette mensen - Robert Vuijsje


Ik vond dit geen makkelijk boek om te beoordelen. Aanvankelijk is het boek wel van vaart voorzien, maar te weinig van richting om mijn aandacht goed vast te houden. Het milieu waarin Robert Vuijsje het hoofdpersonage zich laat bewegen, riep bovendien behoorlijk wat weerstand op: laat ik het maar het Jort Keldermilieu noemen. Het Jort Keldermilieu laat zich kenmerken door het koketteren met goede smaak en veel geld en een wat provocerende rechtste ideologie (zoals Kelder zelf) waarmee hij wel gretig linkse zenders (bij voorkeur BNN-Vara) afschuimt om te laten zien hoe lekker rebels hij is, of ook wel zoals Jeroen Dijsselbloem zogenaamd links maar in feite toch behoorlijk conservatief met een likje lippendienst aan de socialistische waarden. Het moge duidelijk zijn: dat milieu mag zijn privileges eens dringend omsmeden naar echte principes en meningen en échte betrokkenheid bij de maatschappij. Het hoofdpersonage lijkt dat te willen doen door resoluut te kiezen voor zwarte vrouwen, maar het is een wanhopige poging om tegelijk te rebelleren én de eigen voordelen niet te verliezen (zijn schrik om als jood voor Marokkaan versleten te worden, is ronduit pathetisch).
Gelukkig weet Robert Vuijsje naarmate het boek vordert toch richting te geven aan zijn verhaal waardoor je als lezer uiteindelijk alsnog het gevoel krijgt dat dit boek ergens heen gaat. Ik zou het dus een halfgeslaagde roman noemen: mooi geschreven, maar eerst op drift alvorens alsnog het kompas ergens op te richten...


Een dure eed - Virginie Loveling


Deze roman van Virginie Loveling maakt er van in het begin geen geheim van waarheen hij leidt: een jonge vrouw belooft haar geliefde voor hij vertrekt naar Frankrijk (om een erfenis te regelen) dat ze nooit een andere man zal beminnen, laat staan trouwen, zelfs niet als hij zou sterven. En hij sterft toch wel zeker...
Ondanks de (grotendeels) voorspelbare plot is dit toch de moeite waard, alleen al door de mooie inkijk in het boerenleven van de late negentiende eeuw.


Frida Kahlo, een vrouw - Rauda Jamis


Biografie van Frida Kahlo door Rauda Jamis waarin beschrijvende delen afgewisseld worden met fragmenten in de ik-persoon, die echter helaas na een tijd gaan tegensteken. Wel een interessante vrouw, die Frida!

Tantes - Cyriel Buysse


Cyriel Buysse zet een treffend portret neer van de impact van drie ongetrouwde zusters (de tantes uit de titel) op een familie in een tijd waarin de erfenis het verschil kon uitmaken tussen een burgerlijk leven op de buiten of een (financieel) stukken armer leven. De soms venijnige karakterschetsen zijn zo herkenbaar en het verhaal ontvouwt zich zo tragisch dat je als lezer meegezogen wordt in een wereld waar we intussen gelukkig veraf van staan, maar die op een abstracter niveau nog steeds bestaat, ook bij ons.

Vijd: het verdriet van het Lam Gods - Jonas Bruyneel


Dit boek is een wonderlijk verhaal, heel sterk verankerd in de historische feiten, over de famiie van de opdrachtgever voor het Lam Gods, het beroemde retabel van de broers Van Eyck. Niet alleen is het heel vlot geschreven, het weet op een bijzondere wijze de brug te slaan tussen geschiedenis (de feiten, de interpretatie van de bronnen, het recreëren van het verleden) en fictie (het weergeven van de emoties, van de verhoudingen tussen mensen, van relaties, van beleving van de wereld rond en in zich van de personages). Auteur Jonas Bruyneel slaagt er met verve in je binnen te leiden in een historisch correct wereld (eind 14e en begin 15e eeuw in Vlaanderen) zonder je het gevoel te geven dat je een geschiedenisboek leest (hoewel daar op zich ook niets mis mee zou zijn), doordat hij alles levensecht maakt en je als een volleerd romanschrijver het verhaal binnenzuigt, je laat meeleven met de personages. Hij deed me verlangen naar het schilderij, naar al die details, al die betekenissen, en voedde mijn respect voor het meesterschap van de Van Eycks en voedde ook mijn liefde voor mijn stad. Dat hij daar als ingeweken Gentenaar zo goed in geslaagd is, te vatten wat het betekent om in Gent te wonen, met Gent vergroeid te zijn, hoe hij de liefde voor die stad kan aanwakkeren, is bewonderenswaardig.
Op het einde van het boek volgt nog een kort stuk over de ontstaangeschiedenis van het boek en dat legt mooi de dilemma's van de schrijver bloot, van de (kunst)historicus en tegelijk romancier. Het is een heel persoonlijk stuk, hoewel kort, dat mijn bewondering voor hem nog vergrootte. Toevallig ken ik de auteur (een beetje) persoonlijk, en ik herken enerzijds de jongeman die ik dus een beetje ken, maar ik sta ook versteld over die dingen die ik nog helemaal niet over hem wist en die me toch raken.
De combinatie van het verhaal zelf (dat ik hierboven al uitvoerig trachtte de gepaste eer te bewijzen) en dat laatste hoofdstuk maakt van dit boek zulk een bijzondere (lees)ervaring dat zelfs mijn hoge verwachtingen meer dan overtroffen worden. Dit is het boek, beste vrienden, dat ik jullie de komende tijd keer op keer zal aanraden... En al zeker aan mijn stiefdochter die geschiedenis studeert: lezen! Echt waar, lezen! Zelfs als de middeleeuwen minder jouw ding zouden blijken: lezen!


12 oktober 2019

Mike Patton and Jean-Claude Vannier


Jean-Claude Vannier is een Franse componist die al sinds begin jaren zeventig platen uitbrengt met zijn eigen muziek, maar bovendien verzorgde hij arrangement voor enkele van de grootste Franse artiesten: Gilbert Bécaud, Jane Birkin, Julien Clerc, Dalida, Claude Francois, Serge Gainsbourg (Histoire de Melody Nelson), France Gall, Françoise Hardy, Astor Piazzolla, Michel Polnareff en vele anderen. Mike Patton kennen we natuurlijk vooral van Faith No More en de intussen ontelbare projecten waar hij zich muzikaal mee bezig hield. Samen brachten ze nu Corpse flower uit.
Wat meteen opvalt, is dat dit album klinkt als een soort moderne opera, een conceptalbum (zonder alle negatieve connotaties), ergens tussen Leonard Cohen en David Bowie in. De intensiteit van Bowie wordt niet bereikt, en de stemmen kleuren niet zo donker als bij Cohen, maar muzikaal is er duidelijk verwantschap. En waar deze plaat me ook doet aan denken, is aan de samenwerking van Blixa Bargeld met Teha Teardo (Still smiling en Spring) maar een song als Insolubles herinnert me aan sommige bewerkingen van Kurt Weill-nummers op September songs. Het geheel klinkt als zeer geschikt voor theaterzalen, eerder dan grote concertzalen of megastadions.

Beluister hieronder het volledige album:

11 oktober 2019

Some Became Hollow Tubes



Wanneer leden van thisquietarmy en Godspeed You! Black Emperor samenwerken (respectievelijk Eric Quach en Aidan Girt), dan krijg je Some Became Hollow Tubes. Dit duo uit Montréal bracht dit jaar al twee releases uit, In 1988 I thought this shit would never change en Keep it in the ground. Beide bevatten rock drone waves en wie denkt "wat is dat nu weer?", doet er goed aan zijn oor te luisteren te leggen en de muziek binnen te laten komen.
Zelf zou ik eerder voor de term postrock gekozen hebben maar met alle subgenres van tegenwoordig is het nog moeilijk door het bos de bomen te zien. Zolang we kunnen horen wat de artiest uiteindelijk op plaat heeft gezet en dààr van kunnen genieten, is het allang goed voor mij. En genieten doe ik zeker van deze albums. 
Keep in in the ground begint met het bijna een kwartier durende Red eyes or bleeding from the nose or mouth en net als het ernavolgende Do not run away or hide sick people word je als luisteraar echt meegezogen in een buitenwereldse  ervaring waarin je je bewustzijn loslaat en gewoon meedrijft. Another bad subplot about a boy's search for his father klinkt wat aardser, de drums die zich niet opdringen maar ergens in de verte hun repetitieve ritme neerleggen, zijn daar wellicht verantwoordelijk voor. Het is de lijn die je vasthoudt in de realiteit, bijna zoals de tol in Inception verhindert dat je je verliest in de meerlagige droomwereld en nog contact houdt met de werkelijkheid. Ingetogener is dan weer Dad's last purchase was from bed bath and beyond (u ziet, de lange songtitels worden absoluut niet geschuwd). Bijna onmerkbaar gaat het over in Dog face propulsion, dat dreigender klinkt en opbouwt naar een climax maar daar toch nog ruim de tijd voor neemt. Tot slot mag Construction and validation of a conceptual model of predicting individual choices of activities in rural areas die climax en de kers op de taart vormen, tot een lange fade-out ons tijd geeft om weer ten volle met beide voeten in de realiteit te gaan staan.
In 1998 I thought this shit would never change bestaat uit twee delen, elk bijna twintig minuten lang, die toepasselijke In 1988 - Side A en In 1998 - Side B heten (en die op de CD wellicht gewoon op elkaar aansluiten). Wat opvalt is de variatie binnen deze ene song. Die maakt dat je toch eerder het gevoel krijgt naar een coherent album te luisteren dan dat je slechts één nummer zou horen. Hier klinkt het dan wel nog niet zo meezuigend als op het latere album Keep it in the ground maar een genoegen voor het oor is het wel.

Keep in in the ground is uitgebracht bij Gizeh Records. In 1988 I thought this shit would never change heeft na de digitale release in januari nu ook een fysieke release op CD gekregen bij Consouling en kan je hier kopen. Beluister beide albums alvast hieronder:


10 oktober 2019

Charli XCX


Voor wie volmaakte, toch kwaliteitsvolle pop wil horen, is er gelukkig al enkele jaren Charli XCX. Zelfs ik kon niet weerstaan aan het superaanstekelijke Break the rules, dat ik door mijn dochter leerde kennen. Ze leek wel de Avril Lavigne voor deze generatie, maar echt, stop me in een dwangbuis en ik zal nog meebewegen en meezingen. (Hebt u trouwens de Carrie-verwijzing gezien in de clip?)
En nu is er dus alweer een nieuw album, waarop Charli XCX zich laat bijstaan door een keur aan gastmuzikanten. Christine And The Queens mag meezingen op Gone, een single die toch kan bekoren (en ik heb het nochtans echt niet voor Christine) en Sky Ferreira draagt bij aan Cross you out.
Dat Charli zelf ook perfect de muzikale tijdsgeest aanvoelt, blijkt onder meer uit 1999, geen Prince-cover, maar een heel eigentijds nummer waarop Troye Sivan (die u kan kennen als acteur in X-Men origins: Wolverine en de Spud-trilogie of meezingend met Ariana Grande of Martin Garrix) bijdraagt maar de hoofdrol toch maar mooi aan Charli overlaat. De band Haim speelt mee op Warm, al valt vooral de bijdrage op van de vocoder. 
Toch weet ze me het meest te bekoren in de songs die het stellen zonder gastbijdragen, zoals Thoughts dat slim genoeg in elkaar zit om ook de muzikale meerwaardezoeker aan te spreken zonder dat ze meteen het risico loopt de horde jonge popfans weg te jagen. Toegegeven, White Mercedes is een twijfelgeval maar daar staat dan een liedje als I don't wanna know (traag en gevoelig) of het heerlijke Official.
De samenwerkingen lonken uitdrukkelijk naar de hitparades (zoals Blame it on your love featuring Lizzo) maar dat mag de pret niet drukken. Er zijn genoeg goeie songs om deze plaat de moeite waard te maken.  

Beluister hieronder het volledige album:

09 oktober 2019

Gelezen (124)

Gekkenpraat - Willem Frederik Hermans



Deze verzameling kortverhalen, gedichten en essays van Willem Frederik Hermans kon mij niet volledig bekoren. De kortverhalen verdwaalden soms en ik blijf een beetje op mijn honger achter. Onder de gedichten zaten er die ik wel kon smaken, andere bleven te hermetisch voor mij. Vooral genoten heb ik van de essays, over literatuur. Hoewel ik soms over het onderwerp niets tot weinig afwist (zoals over de schrijver Milosz), zijn ze zo mooi en wervend geschreven dat ik vrijwel meteen zin krijgt om de werken waarover het gaat op mijn to-read-lijstje te zetten.


Wees onzichtbaar - Murat Isik



Murat Isik weet in deze semi-autobiografische coming-of-ageroman zo treffend de sfeer te vatten van de jaren tachtig in Nederland (meer bepaald in de Bijlmer in Amsterdam) dat nostalgie voortdurend op mij losgelaten werd. De vele details brachten herinneringen terug, al woonde ik altijd in het Vlaamse Gent (maar we hadden iets met Nederland, met onze vele gezinsuitstapjes naar Terneuzen, Hulst en Axel). Dit is een prachtig boek dat zo vlot leest dat je erdoorheen vliegt als een wervelwind.


Het is de liefde die we niet begrijpen - Bart Moeyaert



Ik heb dit boek van Bart Moeyaert nog eens herlezen en vond het nog steeds even mooi. Wat hij een taal te hanteren die zo onpretentieus klinkt en toch alle wijsheid (die zich soms ook in de gezinnen bevindt waarover hij schrijft) bevat, die zo mooi en strelend en lief is, dat je de ergste verhalen in je opneemt zonder weerstand, die zo treffend de eenvoudigste woorden de meest kernachtige waarheden laat vertellen, dat je twijfelt of het wel degelijk proza is of toch niet poëzie.
In dit boek vertelt hij over het soort gezin dat ik uit mijn werk (in de bijzondere jeugdzorg en in het overlappend gebied tussen gehandicaptenzorg -voor mensen met een lichte of matige verstandelijke beperking- en diezelfde bijzondere jeugdzorg) zo goed heb leren kennen. En hij leert ons meer dan welk handboek ook kan leren, zoals goede kunst altijd méér leert over het leven dan alle handboeken samen.



De pinguïnlessen - Tom Michell



Tom Michell vertelt in dit verhaal hoe hij bevriend raakte met een pinguïn tijdens zijn verblijf in Zuid-Amerika (meer bepaald Argentinië). Dat levert een leuk en mooi verhaal op, dat ook een beetje doorspekt wordt met levenslessen en beschouwingen over de verhouding tussen mens en milieu. Ik vond dit best wel een onderhoudend boek.


Vastgelopen. Anders kijken naar begeleiding met mensen met een verstandelijke handicap met ernstige gedragsproblemen - Jacques Heijkoop




Jacques Heijkoop licht in dit boek toe wat velen al "de methode Heijkoop" zijn gaan noemen, een manier om anders te kijken naar probleemgedrag bij mensen met een verstandelijke beperking. Dat gebeurt niet altijd even vlot leesbaar en is soms niet zo eenvoudig, en dus zullen sommige stukken moeten herlezen worden om goed begrepen te worden. Voor mij ligt de belangrijkste bijdrage in de aandacht die geschonken wordt aan de pogingen van de cliënt om zelf controle te verwerven, ook over het probleemgedrag, en hoe je daar als begeleider mee aan de slag kan.

08 oktober 2019

Retro review: Teenage Fanclub


Ik kan me nog steeds herinneren hoe gecharmeerd en verrast is was van The concept, de single die ook dit album opent. Daarna volgde What you do to me, dat diezelfde groezeligheid tot kunst verhief en een eenvoudig en toch heel raak liefdesliedje is.
Toch was ik een beetje ontgoocheld toen het openingsnummer verder ging dan wat ze meestal op de radio lieten horen, en het muzikale stuk dat de tweede helft van de song uitmaakt, heeft lange tijd nodig gehad om mij te overtuigen. Maar uiteindelijk is het gelukt en ik koester dit album, Bandwagonesque, van Teenage Fanclub nog steeds. 

De grunge die doorklinkt in heel wat songs, is minder venijnig dan bij de grote namen van het genre. De "nevermind" van Teenage Fanclub is een "ach, we doen maar wat en voor we het weten, is het slaaptijd en misschien zal er morgen iets gebeuren dat onze verveling verdrijft". Bij Nirvana is de "whatever, nevermind" eerder de absolute zinloosheid van élke handeling, een existentiële ennui. Bovendien is Teenage Fanclub veel meer dan grunge, met sterke melodieën (Metal baby, dat voorwaar klinkt als The Beach Boys in houthakkershemden) en zoveel mooi gevoelens (December zit tegelijk vol weemoed en zacht verlangen). 

Beluister hieronder het volledige album:

07 oktober 2019

Gelezen (123)

Terug naar Reims - Didier Eribon


Didier Eribon, een Franse filosoof, journalist en schrijver, die reeds eerder vooral over sociologische mechanismen die spelen rond het homo-zijn heeft gepubliceerd, gaat in dit boek op zoek naar wat er gebeurd is waardoor hij afgescheiden raakte van zijn afkomst als kind van een arbeidersgezin, hoewel hij zich nog steeds links voelt en definieert (écht links, niet zoals het socialisme tegenwoordig eigenlijk evengoed rechts is). Net zoals hij voorheen zijn anders-zijn (als homo) tegen het licht hield, onderzoekt hij welke mechanismen (sociologisch maar vooral ook politiek) sociale mobiliteit eigenlijk enkel mogelijk maken mits een breken met de eigen afkomst. Hij onderzoekt ook hoe de linkse, communistische arbeidersklasse zich geherdefinieerd heeft als een extreem-rechtse groep kiezers, die nu niet meer links (dat ook niet meer links is natuurlijk) maar net extreem-rechts stemt...
In dit boek combineert hij rake observaties met politieke en sociologische denkbeelden die erg verhelderend werken. De voortdurende wisselwerking tussen het (eigen) particuliere verhaal en de ruimere abstractie maakt het boek bovendien zeer leesbaar. Dit is echt wel een aanrader voor wie interesse heeft in politiek en voor wie nog een écht links hart draagt...



Ik (Ali): als Turkse arbeider in Duitse bedrijven - Günter Wallraff


Met dit boek veroorzaakte Günter Wallraff, een Duitse journalist, in de jaren tachtig enorm veel opschudding (al doofde de vlam ook weer snel, zoals dat tegenwoordig ook altijd gaat, want verontwaardiging heeft blijkbaar maar een korte levensduur). Hij ging vermomd als Turkse gastarbeider in Duitsland op zoek naar werk, eender wat, en komt terecht in de wereld van goedkope jobs en koppelbazen, bedrog (zowel van overheid als van de werknemer) en onverholen racisme. Jammer genoeg vrees ik dat de beschrijvingen in het boek van het onverantwoord, zwaar, ongezond werk nog steeds onverkort geldig zijn. We zien hier immers niet alleen het lelijke gezicht van racisme en uitbuiting van gastarbeiders, ook laaggeschoolde en arme Duitsers zijn amper beter af en Wallraff toont vooral het onverbiddelijk gezicht van het kapitalisme, dat in de tatcheriaanse jaren tachtig welig tierde en heden alleen maar sterker lijkt te staan. Dit boek is dan ook een blikopener maar weinigen zullen willen zien dat het systeem, eerder dan individuele "schurken" en "gewetenloze bazen", verantwoordelijk is voor de systematische uitbuiting van mensen.

Italiaanse buren - Tim Parks


In dit leuk en vlot leesbaar boek belicht Tim Parks allerlei aspecten van het leven in Italië als Engelsman met gevoel voor humor en met veel gevoel voor de nuances van bepaald gevoel van ergens bij te horen (en ook weer niet). In Montecchio, in de Veneto niet zo ver van Verona, gaat hij wonen met zijn vrouw en hij beschrijft hun eerste jaar aldaar. Net als in zijn boek over het supporter zijn van Hellas Verona benadert hij als buitenstaander typisch Italiaanse sentimenten en gewoonten met een verfrissende blik.

Heavier than heaven: de biografie van Kurt Cobain - Charles R. Cross


Charles R. Cross schreef een verhelderende biografie van Kurt Cobain, die me nog meer zin deed krijgen in het (her)beluisteren van al hun muziek.

The island of Dr. Moreau - H.G. Wells


In dit boek vertelt H. G. Wells een verhaal dat volledig past in de traditie van verhalen die vertrekken vanuit nieuwe, wetenschappelijke inzichten en die door de auteur verder uitgewerkt worden in een fantasie: in dit verhaal -dat daarin wat weg heeft van het beroemde verhaal van dokter Frankenstein- schept dokter Moreau, een wetenschapper geboeid door herstellend weefsel en transplantaties, vanuit dieren mensen, althans dat is zijn plan. Het is niet echt een spoiler als ik zeg dat dat verkeerd gaat.
Wells vertelt het verhaal in een vlot leesbare stijl, met een goed uitwerkt psychologisch inzicht in zijn hoofdpersonage. Dit boek was echt leuk om te lezen.

06 oktober 2019

Dengue Dengue Dengue


Ik denk niet dat ik ooit al eens muziek uit Peru heb beluisterd, op de panfluitende Inca's na die in de jaren tachtig en negentig overal op straat opdoken (weet iemand eigenlijk waar die nu naartoe zijn?). Maar voor Dengue Dengue Dengue maak ik heel graag een uitzondering, want de mix die zijn brengen van wereldmuziek en heel moderne beats, is bijzonder intrigerend.
Zo is er de mysterieuze, je naar onpeilbare diepten meesleurende opener Ágni, dat de sfeer zet voor een plaat die wel vaker de luisteraar meeneemt naar een andere werkelijkheid. Dat is bijvoorbeeld ook het geval in het prachtige El cavilante, met de medewerking van Sara Van en Mikongo. Bezwerend is zeker ook Llæ. Op geljkaardige manier klinkt Coimú Gqoimú met de repetitieve zang als een mantra, als een welhaast magisch ritueel dat ergens op de flanken van een Andesberg uitgevoerd wordt bij een zieke man of vrouw. 
De hele plaat ademt mysterie uit, als een diepbewaard geheim uit vroegere tijden dat eindelijk geopenbaard wordt in een zeer moderne muzikale taal.

Je kan het album hier kopen op hun Bandcamp-pagina. Beluister hieronder het volledige album:

05 oktober 2019

Old Crow Medicine Show


De kracht van live-albums ligt in je het gevoel geven dat je er zelf bij bent/was. Ik merkte alvast dat ik bij Live at the Ryman heel veel zin kreeg om mee te klappen, te dansen, mee te zingen met de bekendere songs die ze coveren. Old Crow Medicine Show slaagt erin je als luisteraar thuis toch bij de show te betrekken, met hun soms opzwepende, immer enthousiasmerende songs, waaronder enkele covers die zelfs als je de band (nog) niet kende, een gevoel van herkenbaarheid geven.
Hoogtepunten zijn er genoeg op deze plaat, die meteen mooie promotie is voor hun back catalogue. Zo is Metamphetamine een geweldige folksong die zoals het hoort hier live echt naar een climax toewerkt. En hun versie van Sixteen tons blaast nieuw leven in deze classic. En dat country-gevoel in Louisiana woman Mississippi man krijg je vandaag niet meer uit mijn lijf.
Het begint overigens al meteen heel goed na de aankondiging met Tell it to me, dat aardig wat rockabilly mengt in de countrymelodie. Ook een rustpunt als Take em away weet je te raken en mee te voeren. Verrassend genoeg is ook de cover van CC rider een rustpunt op deze plaat, lekker sloom gebracht. Afsluiten wordt er gedaan met Will the circle be unbroken, een feestelijk nummer zoals het hier gebracht wordt en echt een apotheose voor een heel fijn concert, waar we ons 42 minuten lang bij waanden.

Beluister hieronder het volledige album:

21 juli 2019

50 jaar maanlanding


Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat de eerste mens voet zette op aarde en dat vieren we met onderstaande playlist:
  1. Man on the moon - R.E.M.: uiteraard beginnen we met deze song, uit Automatic for the people, over Andy Kaufman, trouwens ook te horen in de gelijknamige biopic. De titel verwijst naar de samenzweringstheorieën die de maanlanding ontkennen, zoals er ook mensen waren die geloofden dat het overlijden van Andy Kaufman fake was
  2. Walking on the moon - The Police: hoewel dit nummer op zich niet geïnspireerd was door de maanlanding, nam The Police de clip wel op in het Kennedy Space Center, temidden ruimtetuigen die er opgesteld staan, en aangevuld met beelden van NASA
  3. Fly me to the moon - Frank Sinatra and Count Basie: voor dit lied werkte Frank Sinatra samen met Count Basie, wiens orkest (The Count Basie Orchestra) nog steeds optreedt
  4. An ending (Ascent) - Brian Eno: in 1983 maakte Brian Eno het album Apollo: atmospheres and soundtracks, met muziek die in de eerste versie van For all mankind (origineel zelfs voorzien van de titel Apollo) voorkwam. Die film bevatte beelden van de Apollo-missies, maar zonder commentaar, en bleek niet echt een succes. Een latere versie met commentaar van de astronauten en dergelijke toegevoegd (en enkele nieuwe songs, die op Music for films III staan), kende iets meer succes. Zonet (echt enkele dagen geleden) werd een remastered en uitgebreide versie van deze plaat uitgebracht door Eno. Ook zijn broer Roger Eno en Daniel Lanois zijn overigens te horen op de plaat
  5. Apollo 11 - Lil Primy featuring Duke Luke: song vernoemd naar de raket waarmee de astronauten de maan zouden bereiken
  6. Moon landing - Strand Of Oaks: op zin meest recente plaat, Eraserland, bezingt Strand Of Oaks enkele mijmeringen over herinneringen die hij heeft en verwijst op het einde naar zijn geboortedag in '82, 13 jaar na de maanlanding (in de Amerikaanse tijdzone vond de maanlanding plaats op 20 juli)
  7. First man on the moon - Jay Root and The Surfaris: ik vermoed dat Jay Root de journalist is van The Texas Tribune waarnaar de link verwijst (het is moeilijk informatie te vinden over deze song), die hiervoor dan samenwerkte met de surfrockband The Surfaris, onder meer bekend van Wipe out
  8. Neil Armstrong - Babybird: Babybird is het muzikaal project van Stephen Jones en ken je misschien van de radiohit You're gorgeous. Deze song staat op een eerder album (Fatherhood) en gaat over het gevoel weg te drijven van wie je bent
  9. Buzz Aldrin - Curtis Williams: deze rapper uit Atlanta bracht in 2016 nog een mixtape uit, je kan hier alvast zijn muziek beluisteren
  10. Man on the moon (side one / side two) - Neil Armstrong, Buzz Aldrin and NASA staff: dit zijn blijkbaar echte opnames van de maanlanding, ooit uitgebracht als plaat, elke zijde meer dan 20 minuten lang
Beluister hieronder de playlist:

18 juli 2019

Johnny Clegg

Eerder deze week overleed de Zuidafrikaanse zanger en muzikant (en bandleider) Johnny Clegg. Dat bericht stuurde me in gedachten terug naar eind jaren tachtig, toen ik toevallig zijn muziek leerde kennen, vooral omdat de clip voor I call your name vaak gedraaid werd op MTV. Ik kocht het album waarop dat nummer staat (Shadow man). Een tijdlang volgde ik zijn carrière (hij bleek vooral populair in Frankrijk, waar men toch een voorliefde had voor mensen die zich voor de goede zaak inzetten, zoals deze blanke muzikant met zijn raciaal gemengde groep in het nog door Apartheid geteisterde Zuid-Afrika) en ik kocht ook het één jaar later verschenen album Cruel, crazy, beautiful world.

Beluister hieronder Shadow man (Cruel, crazy, beautiful world is helaas niet te vinden op Spotify):


05 juli 2019

Gelezen (122)

De monnik van Mokka - Dave Eggers



In dit boek vertelt Dave Eggers het waargebeurde verhaal van Mokhtar, een Jementisch-Amerikaanse jongeman die een ware "American dream" nastreeft wanneer hij het plan opvat om Jemenitische koffie te exporteren vanuit het land waar zijn ouders vandaag komen. Hij gelooft dat daar, in de bakermat van de koffie, zulke hoge kwaliteit zal kunnen gehaald worden dat het een succes wordt in de markt van de specialty brand koffies, zeg maar de grand crus van de koffie. Maar dan breekt de oorlog uit in Jemen, net als hij daar is om een eerste oogst te exporteren...
Eggers slaagt erin tegelijk de lezer te entertainen (het is alweer een vlot geschreven boek) én te informeren en geeft ons zo een unieke blik op kanten van Jemen die in de berichtgeving nooit aan bod komen.



A field guide to the English clergy: a compendium of diverse eccentrics, pirates, prelates and adventurers; all Anglican, some even practising - Fergus Butler-Gallie




Hierin heeft Fergus Butler-Gallie, zelf een Anglicaanse dominee, de meest kleurrijke figuren uit de clerus in de Anglicaanse kerk verzameld en hij beschrijft in die typisch humoristische Engelse stijl hun wedervaren. Het gaat daarbij om priesters die hun katten excommuniceerden omdat ze krols waren op zondag, een aartsbisschop die elke werkdag begon met driemaal zijn hoofd op tafel te bonken onder het uitroepen van "I hate the Church of England", priesters die meer dronken dan dat ze vieringen verzorgden (en daarom soms hun kerk grotendeels op slot hielden), een priester die aan de wieg stond van de edele sport rugby en clerici die in alles probeerden te geloven behalve in de anglicaanse versie van het christendom. Het zal niet verbazen dat zo'n collectie uren bijwijlen hilarisch leesplezier oplevert.



When Nietzsche wept - Irvan D. Yalom



Irvin Yalom, de Amerikaanse psychotherapeut die ook heerlijke fictieboeken schrijft, waagt zich aan een historische roman in dit boek. Hij beschrijft de therapie die Breuer (mentor van Freud) aan Nietzsche geeft (en omgekeerd). Hoewel Yalom zelf eerder geschoold is in de Amerikaanse variant van de psychoanalyse (verder bordurend op o.a. het werk van Anna Freud, de dochter van Sigmund) en geen Freudiaan pur sang (laat staan een Lacaniaan) genoemd kan worden, heeft hij toch treffend de kern van de vroege psychoanalystische methode en eerste begrippen weten te vangen. In deze roman laat hij de psychoanalyse als methode ontstaan tussen Breuer en Nietzsche (hoewel het dus Sigmund Freud was die haar in realiteit ontwikkelde). Er zijn verwijzingen naar Anna O. (Bertha Pappenheim), de eerste hysterica die middels een voorloper van psychoanalyse behandeld werd door Breuer en Freud. Je hoeft van de hele theorie niets te weten om iets te herkennen van wat overdracht en tegenoverdracht inhouden. Zelf psycholoog zijnde en meer dan kennisgemaakt hebbende met de Freudiaans-Lacaniaanse psychoanalyse, heb ik hier zeer van genoten, maar ik veronderstel dat je mijn voorkennis niet nodig hebt om dit mooi uitgewerkt verhaal te kunnen smaken.



't Bolleken - Cyriel Buysse



Wat een heerlijke roman van Cyriel Buysse is dit toch. Hoewel de gebeurtenissen zich meer dan een eeuw geleden afspeelden op de het platteland ten westen van Gent, is het toch allemaal herkenbaar uit de verhalen van mijn grootouders en hun generatie die ik als kind mocht aanhoren. Bovendien schrijft Buysse virtuoos. Ik weet een beetje van zijn keuzes in de oorlog maar ben nu nog meer geïntrigeerd om deze schrijver te ontdekken en ook zijn biografie te lezen.

27 juni 2019

Klavertje vijf (1)


Geen twintig parels per maand meer, maar in "klavertje vijf" breng ik op onregelmatige tijdstippen vijf songs onder de aandacht die uw leven nét dat tikje mooier kunnen maken.
In deze eerste aflevering maken we ruimte voor:
  1. Pockets full of gold - A Murder In Mississippi: deze Gentse band bracht vorig jaar zijn debuutalbum uit, dat totaal aan mij voorbijging maar waar ik dan nu alsnog kennis mee maakte. De heerlijke country houdt het midden tussen bluegrass zoals we dat kennen dankzij The broken circle breakdown, Mumford And Sons en zelfs af en toe Rag 'n' Bone Man.
  2. Across the alley from the Alamo - The Pine Valley Cosmonauts: hoor die heerlijke retro sound die je terugbrengt naar de fifties en al die films waarin je kennismaakte met het genoegen dat Amerikanen kenden om via hun radio (in de auto) te kunnen cruisen op geluidsgolven die doen wegdromen van lange trips naar zonnige stranden en zwoele avonden. The Pine Valley Cosmonauts zijn een gelegenheidsband rond Jon Langford (The Mekons) die er tribute-platen mee uitbracht, van Johnny Cash en ook van Bob Wills (uit die laatste komt deze song), en andere verzamelaars met covers. De groep spreekt zich duidelijk uit tegen de doodstraf (opbrengsten van enkele van hun platen gingen naar een organisatie die de doodstraf bestrijdt). Occasionele leden waren onder andere Neko Case, Alejandro Escovedo, Steve Earle en Mark Eitzel.
  3. Heart beats faster - Dirk Blanchart And The Groove Quartet: in 1990 maakte ik via zijn album Mama luba kennis met de voormalige frontman van Luna Twist (sla er uw Belpopgeschiedenisboek nog maar eens op na). Tot mijn lichte verbazing blijkt de man nog steeds platen uit te brengen, dit jaar verscheen van hem zelfs A boy named dIRK.
  4. My girl is a heartbreak - Ida Mae: voor wie houdt van The White Stripes, The Jon Spencer Blues Explosion en Doo Rag is er nu een nieuwe ster aan het firmament. Het Britse duo Ida Mae laat de gitaar schuren en de stem is navenant even rasperig als ruw schuurpapier. Vuil, zo hoort bluesrock toch te klinken?
  5. Jesus is coming soon - Cowboy Junkies: ik ga tot het einde der dagen The trinity session van Cowboy Junkies blijven aanraden, al was het maar om die prachtige cover van Sweet Jane. Maar de band heeft zoveel mooie albums gemaakt dat hun hele discografie het beluisteren meer dan waard is. Ook wanneer ze songs van anderen onder handen nemen, zoals dit lied op een tribute aan Blind Willie Johnson, hoor je hoe goed ze zijn.
Beluister hieronder het eerste klavertje vijf:

21 mei 2019

Pauzetoets

Sinds eind januari verscheen er niets meer op deze blog. Het waren hectische maanden en ik vrees dat die tijd nog (lang) niet voorbij is. En dus moest ik de pauzeknop induwen. Eventjes niet meer bloggen, hoe raar dat ook voelde, was nodig. Het is niet voor het eerst dat ik achterop raakte en aanvankelijk had ik het idee om de klaargezette posts op een later tijdstip af te werken en te publiceren, zoals ik dat in het verleden ook al gedaan heb als het even te druk werd.
Maar dit keer is anders. Verscheidene redenen maakten dat ook dat er niet meer van kwam en stilaan rijpte het idee dat ik het misschien gewoon even moest loslaten. En dan zou ik wel zien waar ik uit zou komen. Zelfs deze post om dat alles aan te kondigen, kwam er niet van, ik had simpelweg de energie niet ervoor.
De redenen voor het indrukken van de pauzetoets zijn divers en ze zijn niet allemaal negatief. Ja, er zijn al een hele tijd problemen op het werk die mijn aandacht en energie vreten, die me uitputten (zoveel zelfs dat ik opnieuw meer hartklachten heb, al zijn die natuurlijk ook een combinatie van diverse factoren). Maar er was ook de aankoop, samen met mijn lief, van een huis, iets wat vrij plots gebeurde en onverwacht, het was altijd al een plan voor later, maar toen zagen we een buitenkans, een huis zoals we er één droomden (in onze min of meer realistische dromen). En dus moest er vanalles geregeld worden en ook dat vraagt energie en tijd.
Hoe het nu verder gaat, weet ik zelf (nog) niet. Voorlopig blijft de pauzeknop ingedrukt en als ik hem ooit weer loslaat, zal deze blog er wat anders uitzien. Misschien doe ik geen reeksen meer zoals "lied van de week" of "twintig parels per maand" die een ritme opleggen en bepaal ik liever zelf het ritme, post ik enkel als ik daar zin en tijd en energie voor heb. Alles van hoe de blog totnogtoe was, wil ik loslaten en dan pik ik wel weer op wat op dat moment voor mij werkt en waardevol is, dus sommige rubrieken zullen verdwijnen (vermoed ik) en we zullen zien, samen, wat er overblijft en wat er misschien nieuw wordt (misschien ook tijd dan om de lay-out eens te veranderen?).
De Facebookpagina van De Ongeletterde Wanhoop blijf ik intussen gebruiken om daar dingen kwijt te kunnen waartoe ik nog niet kom om er echt een blogpost van te maken, evenals op mijn Twitteraccount (die toch al niet exclusief voor de blog was).
Mij muziek toesturen mag uiteraard nog steeds (ik ga niemand dat verbieden) maar ik kan momenteel op geen enkele manier garanderen dat ik er iets over schrijf of het zelfs meld op de Facebookpagina. Sorry voor wat ik al kreeg en dus geen aandacht heb kunnen schenken...


30 januari 2019

Julia Kent


De Canadese Julia Kent maakte met haar cello deel uit van de sound van Antony And The Johnsons maar heeft intussen solo ook al een mooie discografie bij elkaar gespeeld. Zonet is haar zesde reguliere album, Temporal, uitgebracht (ze maakte ook al voor vier films een soundtrack). Die plaat is beluistering dubbel en dik waard, want de warme gloed van haar instrument is zeer welkom in deze wintermaanden (en al helemaal als je in de ruime buurt van Chicago woont, waar de gevoelstemperaturen -50° bedragen tegenwoordig).
Last hour story, de opener van deze plaat, is een traag ontvouwend muzikaal epos van meer dan twaalf minuten waarin de rijkdom van de cello en het vermogen ervan om een sfeer te creëren waarin je helemaal ondergedompeld wordt, perfect geïllustreerd worden. De overige songs nemen een pak minder tijd doch houden die sfeer heel goed vast. Met Floating city en Sheared wordt daar een nieuwe nuance aan toegevoegd. Daarna brengen Through the window en Crepuscolo intense rust, die voelt als berusting en je in een erg vredige staat achterlaat.

Beluister hieronder het volledige album:

29 januari 2019

Trent Reznor and Atticus Ross


De Netflix-serie Bird box ken ik niet en ik heb al geleerd dat een goede soundtrack nog geen garantie is voor kwaliteit op het scherm. De muziek die Trent Reznor (Nine Inch Nails) samen met Atticus Ross maakte voor de serie, is alvast indrukwekkend.
Het begint al met het bijna dertien minuten durende Outside dat de toon zet voor een neoklassieke soundtrack waarin dreiging subtiel gesuggereerd wordt maar waarin je vooral ook meegevoerd wordt in een sfeer zoals die bij een film of soundtrack past. Vaak gebeurt dat heel sober, soms worden er iets meer franjes (maar nooit echt veel) aan vastgehaakt, zoals in What isn't anymore.
Een goeie soundtrack staat op zichzelf en is ook heel genietbaar en zelfs invoelbaar zonder beelden erbij. We mogen gerust stellen dat dit voor Bird box geldt.

Beluister hieronder het volledige album:

28 januari 2019

James Braxton Peterson's playlists (7)


Dit is een wel heel lange playlist met maar liefst 51 songs. Zet u dus schrap voor

The odes of/to hio-hop culture

  1. Welcome 2 da bricks - Redman
  2. From da bricks - Lords Of The Underground
  3. Guerilla city - Guerilla Black
  4. Hip hop lives - KRS-ONE featuring Marley Marl
  5. Hip hop - Mos Def
  6. N.Y. state of mind - Nas
  7. N.Y. state of mind, pt. II - Nas
  8. South Bronx - Boogie Down Productions
  9. St. Louie - Nelly
  10. Welcome to Brownsville - M.O.P.
  11. Westside story - The Game featuring 50 Cent
  12. California love - 2Pac
  13. Hip-hop ya don't stop - NYOIL
  14. Lighters up - Lil' Kim
  15. Where I'm from - Digable Planets
  16. B.K. anthem - Foxy Brown
  17. Brooklyn zoo - Ol' Dirty Bastard
  18. New York shit - Busta Rhymes
  19. To live and die in L.A. - Makaveli
  20. Where they are now - Nas
  21. Empire state of mind (part II) - broken down - Alicia Keys
  22. Hip hop is dead - Nas featuring will.i.am
  23. In the music - The Roots
  24. On my block - Scarface
  25. Philly, Philly - Eve featuring Beanie Sigel
  26. Southside - Common featuring Kanye West
  27. The bridge - MC Shan
  28. Who killed it? - Nas
  29. Chi-city - Common
  30. L.A. - Murs
  31. Somalia - K'Naan
  32. Hip hop hooray - Naughty By Nature
  33. Hip hop saved my life - Lupe Fiasco featuring Nikki Jean
  34. I used to love him - Ms Lauryn Hill featuring Mary J. Blige
  35. Greater love - Blu featuring Exile
  36.  New York (Ya out there) - Rakim
  37. Brooklyn - Fabulous featuring Jay-Z and Uncle Murda
  38. City limits - Dujeous
  39. Welcome to Durham - Little Brother
  40. Old school - 2Pac
  41. Brooklyn - Mos Def
  42. I do it for hip hop - Ludacris featuring Nas and Jay-Z
  43. Where I'm from - Nas featuring Jay-Z
  44. Tennessee - Arrested Development
  45. Bricks two - Redman
  46. L.A., L.A. - Capone-N-Noreaga and Mobb Deep
  47. Walk in New York - Onyx
  48. Hiphop vs. rap - KRS-ONE
  49. I used to love H.E.R. - Common
  50. Streets of New York (City life) - Alica Keys
  51. Da bridge - Nas
Beluister hieronder de playlist:

27 januari 2019

Weezer


In Top 2000 à gogo, het programma dat door BNN/Vara op het einde van het jaar altijd gemaakt wordt rond de Top 2000 in Nederland, leerden mijn lief en ik dat Africa van Toto niet enkel hier (dankzij de Tijdloze-actie van vorig jaar) aan een enorme comeback toe is en een ware cultstatus verworven heeft. Ook in de VS blijkt dat het geval. Ter illustratie werd onder meer een live-versie ervan door Weezer getoond. Het moest bewijzen dat zelfs zeer straatkredietwaardige alternatieve bands de song weten te waarderen.
Het blijkt meteen ook de opener te zijn van het nieuwe album van Weezer. Dat blijkt een bijzondere plaat te zijn, waarop de Californiërs allerlei songs (de meeste uit de jaren tachtig) coveren. Naast het al eerder genoemde Africa zijn er nog versies die dicht bij het origineel blijven: Sweet dreams (Eurythmics), Everybody wants to rule the world (Tears For Fears), Happy together (The Turtles),...

Een eigenzinnige draai krijgen onder andere Paranoid (Black Sabbath), Take on me (A-Ha), No scrubs (TLC), Billie Jean (Michael Jackson),... Het worden rockversies zoals je die eigenlijk wel van een band als Weezer mag verwachten.
Het is aangenaam luisteren naar deze plaat, niet in het minst door de herkenbaarheid van de goed gekozen covers.

Beluister hieronder het volledige album:

25 januari 2019

Lied van de week: week 4 - 2019

000000007 - 999999999


Cijfers worden ons om de oren geslagen door het technoduo 999999999. Op hun nieuwste EP 000000005 staat onder andere bovenstaand nummer, zelf gezegend met de titel 000000007. Alle numeriek gekheid op een stokje, blijkt dit een dansvloerfiller met enorm potentieel. Dit is zoals techno mensen op de dansvloer hoort te lokken.

Je kan de EP voorlopig nog niet terugvinden op hun Bandcamp-pagina, maar hou die toch maar best in de gaten...

22 januari 2019

Wannes Cappelle, Broeder Dieleman en Frans Grapperhaus


Met Dit is de bedoeling krijgen we het resultaat voorgeschoteld van de samenwerking tussen de Westvlaamse Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), de Zeeuw Broeder Dieleman en de cellist Frans Grapperhaus. Zes songs lang dompelen ze ons afwisselend achter in beide dialecten, die duidelijk verwant en toch ook mooi verschillend zijn.
De songs nestelen zich mooi in een kleinkunst- en folktraditie terwijl de cello er vaak in slaagt nog een extra dimensie toe te voegen. Zoals we van beide zangers gewoon zijn, zijn de teksten om vingers en duimen bij af te likken. Vergeving is een smeekbede die geen God onberoerd laat, Je verdriet is echt leunt dicht aan bij wat de Zeeuw al liet horen op albums als Komma. De ballade van Lanza herstelt het folkverhaal in ere op en laat je hopen dat ze ooit samen een sprookje op muziek zetten en zingen in hun dialect, waardoor het zelfs beter wordt dan de luisterboekversie van Het Geluidshuis. De peilloze diepte en weemoed van Dit mens is er geweest snijdt door merg en been en Vaders is het meest ontroerende eerbetoon dat je je kan wensen. Met eten tenslotte is verreweg de grappigste song op deze plaat.
Samenwerkingen als deze mogen bejubeld worden tot in de eeuwen der eeuwen.

Beluister hieronder het volledige album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.