15 juli 2018

Cactusfestival, dag 2



Zonnig en warm, het lijkt het perfecte weer voor aan aanstekelijke, zomerse act als tUnE-yArDs, wier platen Nikki nack uit 2014 en I can feel you creep into my private life van begin dit jaar al aan bod kwamen op deze blog. Toegegeven, die laatste plaat klinkt wat minder vrolijk, maar toch verwachtte ik een feestje zoals ik dat (had ik ooit in de mogelijkheid verkeerd) van Talking Heads live wel had willen meemaken. Jammer genoeg bleek tUnE-yArDs live vooral de privé speeltuin van Merrill Garbus waarin ze alle snufjes van haar instrumenten en haar loop machine uitprobeerde en het resultaat was één langgerekte song, zo leek het wel. Het wat gekke en speelse aspect van haar muziek kreeg daardoor zodanig de bovenhand dat ik algauw het gevoel kreeg dat een producer zoals bij de opnames van een album, beter ware geweest. Die kon dan de band in het gareel houden en zeggen wanneer een song gedaan is en het tijd is voor een andere.


Intergalactic Lovers moesten opboksen tegen diezelfde hitte én de kleine finale van het WK, die elders op het festivalterrein op groot scherm getoond werd en waar de Belgen zich naar brons zouden shotten. Toch wisten Lara Chedraoui en haar vier kompanen genoeg volk op de been te brengen met hun aanstekelijke popmelodieën. Ook de grappig en pure, spontane uitstraling van de frontvrouw wist te charmeren. Lara houdt écht, zo geloven we, van iedereen (behalve dan de Fransen die de Rode Duivels van een WK-finale hielden). De uitschieters waren zoals verwacht No regrets, een vrolijk Shewolf en het al even aanstekelijke Islands waarin het overvloeide en natuurlijk Delay. De andere songs laten vooral een vakmanschap horen waarin je dezelfde kwaliteiten van de liedjes telkens herkent en die maken dat je wel meteen weet dat dit Intergalactic Lovers-nummers zijn.
Daarna eisten de zon, de vermoeidheid en pijnlijke voeten hun tol en moest ik noodgedwongen vroeger dan voorzien naar huis (en miste ik dus Charlotte Gainsbourg en Arsenal, die ik nochtans beiden op voorhand aangestipt had).

14 juli 2018

Cowboy Junkies


Mocht u nog niet op de hoogte zijn van hoe goed Cowboy Junkies wel zijn, raad ik The trinity session aan, met daarop de prachtigste uitvoering van Sweet Jane (Velvet Underground) die je hier op aarde kan horen. Aan het begin van dit decennium brachten ze bovendien The nomad series uit, 4 albums (tussen 2010 en 2012) waarop ze hun talenten botvieren op songs van bijvoorbeeld Vic Chesnutt (West of Rome).
Ik vertel dit alles natuurlijk niet zonder reden. Integendeel, van eenzelfde hoge kwaliteit is ook hun nieuwste plaat, All that reckoning, een drie kwartier durende verzameling van 11 gloednieuwe songs waarin de stem van zangeres Margo Timmins zo prachtig klinkt op het bedje van gloedvolle arrangementen van de andere drie leden. Dat hoor je al in de titelsong, verdeel over een Pt. 1 en Pt. 2. Dat tweede deel klinkt een pak krachtiger, geschraagd door gitaren die zich eens helemaal mogen laten gaan, althans dat denken ze zelf, want ik hoor toch nog een leiband die hen strak aanlijnt en hun bewegingsruimte, hoewel groter, toch nog inperkt. Ook Missing children opent een speeltuin voor de instrumenten (zo hoor ik ook een rondhuppelende viool). En welke superlatieven moeten we uit de kast halen voor Sing me a song, een uitnodiging die wel heel moeilijk af te slaan is. 
De Canadezen bewijzen hiermee dat ze niet enkel in rustige nummers hun topniveau keer op keer weten te halen, al zijn die songs natuurlijk ook hier weer rijkelijk aanwezig en stellen ze allerminst teleur. Als je The things we do to each other op je laat inwerken, voel je hoe pijnlijk we soms met elkaar omgaan. Nose before ear balanceert op een koord van subtiele muzikale details zonder het geheel (de goeie song) uit het oog te verliezen. En When we arrive haalt het beste uit het songwriterschap van de Canadezen naar boven.
Cowboy Junkies mogen dan zo een band zijn die velen allang weer vergeten als ze hen een tijdje niet horen, ondanks een stroom aan goeie platen die ze maar blijven uitbrengen. Nochtans is een plaat van hen kopen een minder risicovolle bedoening dan een soufflé bakken: de kans op inzakken is immers zo goed als nihil.

Beluister hieronder het volledige album:

Cactusfestival, dag 1


Op de eerste avond van het Cactusfestival hadden mijn lief en ik twee optredens aangestipt. Eerst zouden we onze oude helden van Buffalo Tom zien, die begin dit jaar nog een mooi nieuw album uitbrachten (waarover je hier kan lezen), daarna volgde Lamb, ook al een band die een hele tijd meegaat en garant staat voor enkele van de mooiste songs uit de soundtrack van ons leven.



Buffalo Tom opende meteen krachtig met Summer en Tree house. Doorheen hun set speelden ze af en toe nummers uit de meest recente plaat, Quiet and peace, en het dient gezegd: hun set was slim opgebouwd met de grootste hits én de beste songs uit de nieuwe plaat vooral in de tweede helft ervan, maar ook af en toe al een teasertje zoals I'm allowed voor het beste dat nog moest komen in de eerste sethelft. Het publiek vooraan aan het podium bestond overigens merendeels uit mensen van onze generatie, die dus de hoogdagen van het Bostonse drietal hadden meegemaakt. 
Helemaal openbloeien deed het concert met nieuwere song Roman cars en klassiekers als Sodajerk, Taillights fade, Velvet roof en afsluiter Mineral. Het publiek zong mee uit volle borst, de band toonde zich van zijn vlotste en meest humoristische kant (de kinderen van de bandleden die in het publiek of de frontstage stonden, werden voorgesteld) en de sfeer zat bijzonder goed voor een festivaloptreden zoals festivaloptredens horen te zijn.



Ook de set van Lamb stelde niet teleur. Uiteraard herkenden we Gabriel, What sound en het prachtige Gorecki, nog steeds een dijk van een song. Sorry, mijn lief, dat ik "I found the one / I've waited for" zo hard (en mogelijks vals) meebrulde in je oor...
De tegenstelling tussen de angelieke en rustige stem van Lou Rhodes en de beats (soms zelfs pure drum 'n bass) van haar broer Andy Barlow werkt bijzonder goed: beide extremen vinden elkaar en dat maakt hun optreden niet alleen heel dansbaar maar ook één dat recht naar je hart gaat. 

Verder herkende ik ook As satellites go by uit hun meest recente album, Backspace unwind, toch al uit 2014. Ze speelden ook alvast één nummer uit de nieuwe plaat die ze nog volop aan het opnemen zijn.

13 juli 2018

The Jayhawks


De prachtige albums die The Jayhawks maakten met Mark Olson in hun rangen, mogen dan al tot het lang vervlogen verleden behoren, de band maakt met de regelmaat van de klok nog steeds platen. Het hoge niveau van Hollywood town hall mogen ze dan niet meer geëvenaard hebben, toch blijven de recentere albums de moeite waard. 
Back roads and abandoned motels is hun tiende plaat en hun zesde al zonder Mark Olson. Persoonlijk mis ik nog steeds diens engelenzang maar hoedje af voor Gary Louris die de songs ook veel gevoel meegeeft en wiens stem de nummers de diepte meegeven die het countryrock-genre, waarbinnen deze band opereert, vereist. 
Eén van de hoogtepunten is alvast het rustige Gonna be a darkness, dat uitstekend past bij een kampvuur waar kerels over verloren liefdes mijmeren of in een bar in de late uurtjes waar de barman het zoveelste slecht afgelopen liefdesverhaal moet aanhoren. Dat de band vooral exceleert in tragere liedjes, bewijzen ze ook met Long time ago en Need you tonight. De geweldige samenzang komt het best tot zijn recht in Carry you to safety.
The Jayhawks mogen met gepaste trots deze plaat aan de wereld voorstellen, vol mooie songs met hier en daar, vooral dus in de tragere song, een uitschieter. Het vertrek van Mark Olson mag dan voor altijd als een schaduw boven hen blijven hangen, ook in de schaduw opererend kan je prachtige muziek maken.

Beluister hieronder het volledige album:

11 juli 2018

Lied van de week: week 28 - 2018

Breakup avenue - Budget Trash



De Brugse groep Budget Trash deed dit jaar mee aan Humo's Rock Rally en haalde de finale. De vier achttienjarigen hebben nu de prachtige single Breakup avenue uit en die doet dromen, dromen niet alleen van toekomstig succes, maar ook van liefde die een volgende keer beter afloopt... 
Twee van de jongens van deze band zit trouwens in dezelfde opleiding als mijn oudste stiefdochter, maar om nu te zeggen dat ze dààrom deze rubriek haalden, zou hen teveel oneer aandoen. Ik blijf benieuwd naar wat ze nog meer uit hun mouw gaan schudden.

Je kan hun muziek alvast beluisteren op hun vi.be-pagina of hun Soundcloudpagina.

09 juli 2018

David Eugene Edwards en Alexander Hacke


Wie deze blog (al langer) volgt, weet dat ik een boontje heb voor David Eugene Edwards, voormalig zanger van Sixteen Horsepower en van Wovenhand (grasduin hier maar eens door). Ook Alexander Hacke, lid van Einstürzende Neubauten, mag zich beroepen op veel interesse van mijnentwege. Daarvoor volstaat het alle berichten over zijn groep hier nog eens na te lezen. En dus zal je wellicht niet verwonderd zijn dat hun samenwerking op de plaat Risha gespitste oren opleverde hier.
Met Triptych slaagt Edwards erin zijn bezwerende zang mooi te combineren met de drijvende, alle geluiden omvattende muziek die je omarmt als een nevel.  Diezelfde combinatie overheerst ook in het licht experimenteler klinkende, repetitieve All in the palm
Hacke zorgt voor invloeden uit industrial (hoor hoe die gitaren gieren in The tell, dat van Ministry had kunnen zijn), Edwards is zijn eigen post-apocalyptische zelve, de hoeder van muzikale tradities vermengd met religieuze mantra's uit het zuiden van de VS. Hij klinkt als een exorcist, lijkt in Helios zelfs in duet met zichzelf te gaan en verzet alweer eens de muzikale bakens. Zo is die laatsgenoemde song een mystieke ervaring die je luid (met de koptelefoon op bijvoorbeeld) moet ondergaan. Je wordt overspoeld en als bij een doop kom je als herboren boven water. Of wat te denken van het bezwerende Akhal, waarin het duo niet eens zang nodig heeft om je in een muzikale wurggreep te houden. Enkel afsluiter Breathtaker overschrijdt de lijn met wel heel foute new-age en is dus een song waar je best met een grote boog omheen loopt.
Voor de rest is deze plaat een niet eens zo onverwachte samenwerking (beiden leerden elkaar nog beter kennen door hun deelname aan de reünie van Crime And The City Solution) die leidt tot exact wat je van beide heren mag verwachten: een geslaagde versmelting van Neubauten-industrial en religieuze, apocalyptische folk à la Wovenhand.

Beluister hieronder het volledige album:

08 juli 2018

Fatoumata Diawara


Sinds ik studeerde en toen halvelings het idee opvatte ooit in Afrika te gaan werken, ben ik altijd geïnteresseerd geweest in Afrikaanse cultuur en muziek, vooral van Centraal-Afrika. Van die plannen is niets in huis gekomen, intussen leerde ik onder andere via Ali Farka Touré muziek uit West-Afrika kennen en is mijn interesse er niet minder op geworden, wel breder. Vooral de Malinese muziek kan op mijn aandacht rekenen en Fatoumata Diawara, een Malinese (hoewel geboren in Ivoorkust en momenteel levend in Frankrijk) zangeres die net het album Fenfo uit heeft, is mijn meest recente ontdekking.
De opener van dat album, Nterini, bevat reeds alle ingrediënten die dit soort muziek zo aantrekkelijk maken voor me: prachtige zang, betoverende ritmes en een soort zachtheid in de muziek die tederder is dan de strelingen van mijn lief (en die leken me al onovertroffen). Ook songs als Kokoro en Mama spreiden eenzelfde zijdezachte voorzichtigheid tentoon dat je ze wil koesteren als heel kostbare kleinoden, breekbaar en tegelijk vervuld van zoveel kracht. Kracht zit er zeker ook in de meer uptempo-nummers als Negue negue en Didi bo.
Voor wie niet enkel met westerse muziek wil omringd zijn, is de aanschaf van dit album een goeie tip. De Malinese weet net als Youssou N'Dour het beste van beide muzikale werelden met elkaar te verzoenen en verdient ook uw aandacht.

Beluister hieronder het volledige album:

06 juli 2018

Gorillaz


Damon Albarn bewees natuurlijk vooreerst al met Blur tot wat hij in staat is, en hij maakte ook solo muziek en er is natuurlijk Gorillaz, de "fictieve" band van tekenfilmfiguurtjes die intussen maar al te echt geworden is en optreedt en op alle vlakken erg succesvol is.
Zonet brachten Gorillaz hun zesde studio-album uit. The now now bevat het soort muziek dat je intussen van deze band verwacht, het klinkt vooral allemaal heel erg relaxt en maar ook tot in de details verzorgd. Opener en single Humility klinkt zomers laidback en George Benson (die ik vooral ken van Give me the night, nu niet bepaald een hoogtepunt uit de jaren tachtig) past perfect in dat plaatje. Tranz klinkt een pak moderner, met fijne synth-toetsen en alweer wordt de stem van Damon vervormd tot dat typische Gorillaz-geluid. Nog meer mooi volk is te horen op Hollywood (Snoop Dogg en Jamie Principle). Toch klinkt dit nummer niet als typisch voor de gastmuzikanten, maar vervullen die duidelijk een ondergeschikte rol.
De hele plaat door blijven Gorillaz trouw een hun muzikaal oeuvre en zijn ze enigszins voorspelbaar maar nooit saai, herkenbaar maar toch interessant en dit is een zomerse plaat geworden zoals ik er maar weinig verwacht deze zomer.

Beluister het volledige album hieronder:

03 juli 2018

Lied van de week: week 27 - 2018

Apeshit - The Carters


The Carters, dat zijn Jay-Z en zijn vrouw en minstens even grote superster Beyoncé. Als zij samen muziek uitbrengen, dan kan je er van op aan dat de wereld daar aandacht aan zal schenken. En als ze dan ook nog eens de clip bij de eerste single uit die plaat opnemen in het Louvre, dan wordt dat meteen supertrending...
Mijn lief vroeg zich bij het zien van de clip meteen af hoeveel dat wel niet moet gekost hebben, onder andere aan verzekeringen, om zo dichtbij al die fantastische en onbetaalbare kunstwerken te dansen en zo... Mijn lief let op dat soort details. Mijn lief en ik zijn complementair...
En ik, ik hou wel van deze song. Natuurlijk weten ze allebei hoe ze een goede en vooral ook een succesvolle song moeten schrijven. De popgevoeligheid van beide artiesten is legendarisch, de symbiose van de no-nonsense-attitude van Beyoncé en de berouwvolle houding van Jay-Z (na zijn bedrog waarover hij het had op zijn meest recente plaat, 4:44) werkt uitstekend en visueel is de clip niet alleen verbluffend maar hij onderstreept onder meer door de choreografie ook net de kracht van het nummer.

Je vindt deze song op het album Everything is love, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

[Beyonce (Quavo):]
Step my money fast and go (Fast, fast, go)
Fast like a Lambo (Skrrt, skrrt, skrrt)
I be jumpin' off the stage, hoe (Jumpin', jumpin', hey, hey)
Crowd better savor (Crowd goin' heavy)
I can't believe we made it (This is what we made, made)
This is what we're thankful for (This is what we thank, thank)
I can't believe we made it (This a different angle)
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?


[Beyonce:]
Rah, gimme my check
Put some respeck on my check
Or pay me in equity, pay me in equity
Or watch me reverse out the dick (Skrrt)
He got a bad bitch, bad bitch
We live it lavish, lavish
I got expensive fabrics
I got expensive habits
He wanna go with me
He like to roll the weed
He wanna be with me
He wanna give me that vitamin D
Ice ornaments, icy style tournaments
You ain't ownin' this
Don't think they ownin' this
Bought him a jet
Shut down Colette
Phillippe Patek
Get off my dick


Gimme the paw, gimme the ball, take a top shift
Call my girls and put 'em all on a spaceship
Hang one night with Yoncé, I'll make you famous
Have you ever seen the stage goin' apeshit?


[Beyonce (Quavo):]
Rah, step my money fast and go (Fast, fast, go)
Fast like my Lambo (Skeet, skeet, skeet)
Jumpin' off the stage, hoe (Jumpin', jumpin', hey)
Crowd better savor (Crowd goin' heavy)
I can't believe we made it (This is what we made, made)
This is what we're thankful for (This is what we thank, thank)
I can't believe we made it (This a different angle)
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?


[Jay-Z:]
I'm a gorilla in the fuckin' coop
Finna pull up in the zoo
I'm like Chief Keef meet Rafiki
Who been Lion King to you
Pocket watch it like kangaroos
Tell these clowns we ain't amused
Man eclipsed with that monkey business
4 5 got change for you
Motor cade when we came through
Presidential with the planes too
One better get you with the residential
Undefeated with the king too
I said no to the Superbowl
You need me, I don't need you
Every night we in the endzone
Tell the NFL we in stadiums too
Last night was a fucking zoo
Stagediving in a pool of people
Ran through Liverpool like a fucking Beatle
Smoke gorilla glue like it's fucking legal
Tell the Grammy's fuck that 0 for 8 shit
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?


[Beyonce (Quavo):]
Rah, step my money fast and go (Fast, fast, go)
Fast like my Lambo (Skeet, skeet, skeet)
Jumpin' off the stage, hoe (Jumpin', jumpin', hey)
Crowd better savor (Crowd goin')
I can't believe we made it (This is what we made, made)
This is what we're thankful for (This is what we thank, thank)
I can't believe we made it (This a different angle)
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?


[Beyonce (Jay-Z):]
Rah, haters in danger (Dangerous)
Whole lot of gangin' (Gang)
35 chains (Chains)
I don't give a damn 'bout the fame (Nope)
G8 planes
Alexander Wang
She a thot that you claim
Can't be toppin' my reign
I'm not poppin' my bitch, I'm poppin'
We go to the dealer and cop it off
Sippin' my favorite alcohol
Got me so lit I need Tylenol
All of my people are free no more
Hop in the whip, wanna see the stars
Sendin' the missiles off
Trickin' my inhibitions off
250 for the Richard Mille
Live in a field
My body may jiggle, go kneel
Man, my momma, my loyal, my shield
Look at my jury, I'm lethal
Designers on me, they seethrough
I'm a martian, they wishing they equal
I got Ms on the back like Evisu


Gimme the paw, gimme the ball, take a top shift (She went crazy)
Call my girls and put 'em all on a spaceship
Hang one night with Yoncé, I'll make you famous
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?


[Beyonce (Quavo):]
Rah, step my money fast and go (Fast, fast, go)
Fast like a Lambo (Skeet, skeet, skeet)
I be jumpin' off the stage, hoe (Jumpin', jumpin', hey)
Crowd better savor (Crowd goin' heavy)
I can't believe we made it (This is what we made, made)
This is what we're thankful for (This is what we thank, thank)
I can't believe we made it (This a different angle)
Have you ever seen the crowd goin' apeshit?
Rah, fast and go


30 juni 2018

Twintig parels per maand: juni 2018


Intussen is het volop zomer, dat hebben we al gemerkt aan de temperaturen. En voor wie wil, is er nu ook weer de maandelijke lijst van twintig parels, die je kan opzetten tijdens een barbecue of gewoon als je ligt te luieren in je zetel of tuin...
  1. Bad reputation - Freedy Johnston: we starten met dit poppareltje van Freedy Johnston, een begenadigd singer-songwriter uit Kansas wiens albums me eigenlijk nooit tegenvallen
  2. Dyslexic heart - Paul Westerberg: ooit was Paul Westerberg de zanger van The Replacements, maar ik leerde hem eigenlijk kennen via wat solowerk, waaronder een bijdrage aan de soundtrack van Singles, zowat dé grungefilm waarop ook Screaming Trees te horen waren. En toen bleek hij ook de man te zijn van dit leuk singletje...
  3. Are you drinkin' with me Jesus - Jello Biafra with Mojo Nixon: uit de Amerikaanse punkscene duikt Jello Biafra op, de frontman van de legendarische Dead Kennedys. Hier werkte hij samen met Mojo Nixon, op het album Prairie home invasion, een nogal bijzondere "country"-plaat
  4. It's hard to be a saint in the city - Bruce Springsteen: momenteel lees ik de biografie Born to run van Bruce Springsteen en dus wou ik jullie hem niet onthouden in deze selectie
  5. Walk this way - Run DMC with Aerosmith: dit is nog steeds één van de old school hiphopklassiekers uit mijn jeugd die ik nooit moe word
  6. Feel the love - Kid Cudi, Kanye West and Pusha T: Kanye bleek heel productief de laatste maanden, met nu zowat wekelijks een release waarbij hij betrokken is, tot gevolg. Dit komt uit Kids see ghosts van Kid Cudi
  7. Play with fire - Rolling Stones: iets minder bekend dan hun grootste hits, maar één van mijn favoriete oude(re) nummers van The Stones
  8. I looked away - Derek And The Dominos: Eric Clapton maakte met deze groep natuurlijk Layla, maar er zijn nog meer pareltjes te ontdekken in hun oeuvre
  9. Moonshake - Can: de krautrockers van Can blinken vaak uit in ellenlange songs, maar ik hou meer van de gevatheid van kortere nummers zoals dit, dat terug te vinden is op het album Future days uit 1973
  10. I'm in world of trouble - The Sweet Things: deze soulsong van het trio uit Washington dat slechts enkele platen uitbracht, weet de luisteraar gelukkig meteen te raken
  11. Oh pretty woman - Gary Moore: het was een nogal bruuske carrièreswitch die toenmalig metalzanger Gary Moore (Skid Row, Thin Lizzy) maakte toen hij in 1990 ineens koos voor de blues op Still got the blues. Dat hij een potje gitaar kan spelen, dat bewees hij ten overvloede op deze single, die in mijn collectie 45-toerenplaatjes af en toe eens gevist wordt om nog eens op te leggen
  12. Since you asked kindly - BadBadNotGood: we maken zelf ook even een ommezwaai, muzikaal gezien, met dit nummer van BadBadNotGood uit hun plaat III uit 2014
  13. Don't say no - Shlohmo featuring How To Dress Well: laat je meedrijven op de flow
  14. Dark parts - Perfume Genius: onder de naam Perfume Genius maakt Mike Hadreas hele mooie, gevoelige, emotionele muziek over de liefde en hoe die (zeker voor niet-hetero's) vaak lastig en pijnlijk kan zijn
  15. She's still suffering - Cass McCombs: een artiest waar ik veel te weinig naar luister, maar waarvan ik telkens versteld sta als ik het eens doe, is Cass McCombs. Zijn wat ijle stem kan wellicht niet iedereen bekoren, maar zijn songs hopelijk wel
  16. Ride with me - The Lemonheads: net voor ze bekend zouden worden, brachten The Lemonheads het album Lovey uit (in 1990) en dat is ook best de moeite waard
  17. Yr reign - Come: naar aanleiding van de heruitgave van hun album Eleven:eleven (dat twintig jaar oud was), zag ik samen met mijn lief en een bevriende muzikant Come in Amsterdam optreden. Het was een avond vol nostalgie waarop de helft van de zaal leek vol te staan met mensen die ik een beetje kende uit de Gentse muziekscene. Chris Brokaw had ik al eens live gezien in een huiskamer en later zou ik me ook meer verdiepen in de solocarrière van Thalia Zedek, maar het drietal toonde die avond toch vooral waarom het trio zoveel meer is dan de som van de drie afzonderlijke muzikanten
  18. For all the cows - Foo Fighters: in 1995 kon ik me nooit inbeelden dat deze band van Dave Grohl van Nirvana, na de zelfmoord van Kurt Cobain dienst poging om dan maar zelf verder muzikaal zijn weg te vervolgen, zo succesvol zou worden. Ik heb het titelloze debuut op vinyl en soms vind ik dit stiekem eigenlijk nog steeds hun beste plaat...
  19. The day the world went away - Nine Inch Nails: Trent Reznor en zijn band hebben een nieuwe plaat uit, maar ik grijp voor deze selectie graag nog eens terug naar iets uit The fragile, een plaat die toch ook al weer dateert van 1999
  20. The humbling river - Puscifer: afsluiten doe ik deze maand met Puscifer, een supergroep met Maynard James Keenan (van Tool) en een keure aan steeds wisselende gastmuzikanten
Geniet van de volledige afspeellijst:


28 juni 2018

Retro review: Excessives


Begin jaren negentig hoorde ik toevallig op de radio How many times have we been sampled, een single van The Excessives. Ik heb echt heel lang moeten zoeken voor ik het album Disco Colorado, waarop deze song te vinden is, ergens kon vinden, maar nu staat de CD al enige jaren in mijn platenkast.
Even kort wat rockgeschiedenis: The Excessives waren een Mechelse garagerockband waarvan twee leden, na het uiteenvallen van de band, deel ging uitmaken van Dildo Warheads. Deze Disco Colorado is hun enige full-album. 
Nog steeds krijg ik kippenvel als ik How many times have we been sampled hoor. Het klinkt alsof Urban Dance Squad verbroedert met EMF. De song bevat vaart, goeie zang en gitaren en drums die je omver blazen terwijl nog ergens de bas Flea-gewijs ertussen komt piepen. 
Maar ook de andere songs op deze plaat mogen er zijn: in J. wordt een al bijna even hoog tempo aangehouden, in Transpacific sleept de grunge nog voor die bekend zou worden bij ons, zich voort en in Mosquito blijkt de band goed geluisterd te hebben naar Hüsker Dü
Ik ken niemand die The Excessives kent of van hen gehoord heeft en dat is jammer, dus al wie het gat in zijn cultuur wil vullen, krijgt nu de kans van zijn leven...

Beluister hieronder het volledige album:

27 juni 2018

Project 2018: een compilatiecassette voor Elke (6)


We zitten halfweg met de compilatie voor Elke en ik hoop dat ze ook deze maand mijn selectie weet te waarderen:
  1. The wild rover - Dropkick Murphys: soms sta je versteld van de songs die je kinderen blijken te kennen ("iedereen kent dat toch?" zegt Elkes oudste dochter dan steevast), soms door wat ze NIET kennen. Dus Elke, laat je dochters dit kampvuurliedje maar veel horen, zodat ze het nooit meer vergeten
  2. If I should fall from grace with God -The Pogues: gelukkig kennen ze wel The Pogues en het hoeft niet altijd Fiesta te zijn. Dit is het openingsnummer van hun allereerste album dat ik ooit ontleende uit de mediatheek (zo heette de aparte platenafdeling van de bibliotheek, zelfs gelegen op een andere locatie, toen nog)
  3. The weight - The Band: dit is dan weer een song waarvan ik hoop dat Elke hem al kent en anders is dit het moment om hem te leren kennen. Hoewel ze zowat allergisch is voor Bob Dylan, is diens oude begeleidingsband zo goed dat hun eigen platen ook tot het kruim der muziekgeschiedenis behoren en dat doet dit liedje zeker
  4. All I have to do is dream - The Everly Brothers: vroeger droomde Elke amper (althans, dat dacht ze, ik denk eerder dat ze wel droomde maar er zich niets van herinnerde), de laatste tijd wel. Die dromen zijn niet altijd even leuk, dus proberen we elkaar te stimuleren om van elkaar te dromen, want dat zijn nu eenmaal de mooiste dromen
  5. Help! - The Beatles: als je nodig hebt, ben ik er voor je. Of zoals The Beatles zingen: "I'm feeling down and I do appreciate just being 'round". Daar mag je altijd op rekenen
  6. Runaway - Del Shannon: nu we toch tussen de oude songs beland zijn, wil ik je dit prachtig nummer niet onthouden
  7. I wanna be your man - Rolling Stones: naast de voor de hand liggende reden om deze song te kiezen, is er ook nog iets speciaals aan dat een illustratie vormt van wat ik je ooit eens vertelde over de zogenaamde "vete" tussen The Beatles en de Rolling Stones. Ze zongen namelijk gewoon songs van elkaar en hielpen elkaar ook. Dit is bijvoorbeeld een liedje geschreven door Lennon en McCartney dat de Stones met plezier als single hebben uitgebracht, als één van hun eerste singles zelfs
  8. I'm falling apart - Red Zebra: Elke is een grote fan van Belpop uit de jaren tachtig en omdat ik ook wel eens wil kiezen voor een minder voor de hand liggend nummer, heb ik dit gekozen van Red Zebra
  9. Die laughing - Therapy?: meer nog dan de eighties, is het begin van de jaren negentig onze gezamenlijke muzikale speeltuin, en daar hoort Therapy? zeker ook bij
  10. Midlife crisis - Faith No More: ik denk niet dat wij veel last hebben van een midlife crisis, maar waar we het wel over eens zijn, is dat dit een geweldige song is die we met veel plezier meebrullen als hij nog eens op de radio passeert terwijl wij ergens heen rijden
  11. Mojo - Peeping Tom: en dit is dan weer iets dat ik mijn lief wil laten ontdekken, één van de vele projecten waar Mike Patton (van Faith No More) zijn schouders onder zette, en ik ben er vrij zeker van dat ze dit nummer van Peeping Tom wel zal kunnen smaken
  12. Pandemonium (Cybersank edit) - Killing Joke: ik weet niet goed meer of Elke mee was toen ik Killing Joke live zag in de Gentse Vooruit, maar ik weet wel dat ze hier een beetje in de buurt komen van dat unieke van Tool waar Elke zo gek op is
  13. Last resort - Papa Roach: hoewel ik (en ik denk ook Elke) niet zo veel op heb met de nu metal van Linkin Park, Limp Bizkit en consoorten, zijn er toch enkele songs van deze bands die we wel graag horen en dit is zo één
  14. Wonderwall - Oasis: mijn lief lacht zich steeds een kriek als ik het "vuile" Manchester-accent van Oasis probeer mee te zingen met o.a. Wonderwall, maar dat trek ik me allang niet meer aan
  15. Shine on - The House Of Love: één van die groepen die nooit echt beroemd werden maar toch héél mooie platen maakten, zijn The House Of Love en van hun titelloze plaat uit 1990 pluk ik met plezier deze prachtsingle
  16. Original sin - INXS: één van de favorieten van mijn lief uit de eighties
  17. Just like heaven - The Cure: soms klonk The Cure erg donker (op A forest bijvoorbeeld), soms ook speels. Ik hou wel van dat speelse en dat zit hier ook in
  18. Are you gonna go my way - Lenny Kravitz: waren er maar meer fuiven waarop de hits uit onze tijd gespeeld werden, de muziek die wij graag horen. Tegenwoordig moeten we al bijna zelf een fuif organiseren om nummers als dit nog eens te horen en er samen op te kunnen dansen...
  19. Fifteen feet of pure white snow - Nick Cave And The Bad Seeds: Elke heeft haar oudste dochter op het hart gedrukt dat ze zeker het optreden van Nick Cave op Rock Werchter moet meepikken en ik kan haar alleen maar gelijk geven natuurlijk. En dit is één van de honderden redenen waarom...
  20. Bathroom singer - Arno: ik vermelde al even dat mijn lief met mijn zangtalent *kuch kuch* meestal hard moet lachen maar we hebben gelukkig altijd samen veel plezier als ik zing (ze filmde me zelfs eens toen ik We are the world van USA For Africa meezong), al ben ik wellicht vooral een "bathroom singer" zoals Arno in dit liedje
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

Lied van de week: week 26 - 2018

Humility - Gorillaz featuring George Benson


Gorillaz, de "fictieve" band van Damon Albarn, staat binnenkort op Rock Werchter. Hun single Humility is alvast een heel zomerse plaat, lekker relaxed, en de clip vat dat zomers gevoel perfect. De gastzang van George Benson (die je kan kennen van zijn hit uit 1980, Give me the night) voegt daar nog meer zon aan toe.

Je vindt dit nummer op het nieuwe album The now now, dat je hier kan kopen. 

Lyrics:

Calling the world from isolation
'Cause right now, that's the ball where we be chained
And if you're coming back to find me
You'd better have good aim
Shoot it true
I need you in the picture
That's why I'm calling you (calling you)
I'm the lonely twin, the left hand
Reset myself and get back on track
I don't want this isolation
See the state I'm in now?
Callin' the hunter with a rifle
'Cause right now that's the ball where we be chained
Shoot it true
I want you in the picture
That's why I'm calling you (calling you)
I'm the lonely twin, the left hand
Reset myself and get back on track
I don't want this isolation
See the state I'm in now?
If I pick it up when I know that it's broken
Do I put it back?
Or do I head out on to the lonesome track and let you go?
I'm the lonely twin, the left hand
I don't want this isolation
See the state I'm in now?
If I pick it up when I know that it's broken
Do I put it back?
Or do I head out on to the lonesome track and let you go?

26 juni 2018

Ben Caplan


De Canadees Ben Caplan kan sinds ik hem live zag in een huiskamer in Middelburg en op de Gentse Feesten amper nog iets verkeerd doen voor mij. Groot was mijn enthousiasme dan ook toen ik toevallig zag dat hij een nieuwe plaat uit heeft. Old stock hoort bij een theaterproductie die hij mee schreef, een liefdesverhaal tussen vluchtelingen en migranten. 
Alweer weet de zanger in zijn songs folk en Joodse volksmuziek te vermengen tot een hoogst aanstekelijke mix, tot een goed in het gehoor liggend geheel waarin zijn diepe en gekraakte stem de perfecte kers op de taart vormt. You've arrived begint als een ballad maar verandert in een meezingbare stamper en menig kampvuur en open haard wordt nog leuker als iedereen samen Truth doesn't live in a book zou zingen. Wie goed naar de tekst luistert, krijgt niet alleen waardevolle levenslessen maar ook een proeve van 's mans humor. 
De Jiddische geest komt pas helemaal uit de fles op songs als The happy people en Widow bride. De plaat eindigt met triestiger nummers (en helaas zijn die niet zijn sterkste punt) zoals Lullaby (een slow waarop je zo traag moet schuifelen dat je de indruk krijgt stil te staan), Fledgling en What love can heartbreak allow (met mooie samenzang). Geef mij dan maar mijn persoonlijke favoriet op dit album: Minimum intervals start als een folkverhaaltje waarin het tempo doorheen de song opgevoerd wordt (denk aan Zorba the greek) en dat eindigt in schijnbaar complete chaos alvorens Ben Caplan met een eenvoudig gitaarakkoord de rust herstelt.

Beluister hieronder het volledige album:

25 juni 2018

Soulwax


Gewone rockplaten moet je allang niet meer verwachten van Soulwax en zelfs gewone platen tout court lijken steeds zeldzamer te worden. Ja, er was From deewee vorig jaar, maar opvolger Essential is opgebouwd rond een concept en dat concept overstijgt ons traditioneel begrip van het woord "album". Het is immers een één uur durende mix geworden van nieuwe songs van Soulwax, die dus nooit als dusdanig zijn uitgebracht en hier meteen vermalen, geknipt, geplakt, aan elkaar gelijmd, door elkaar heen gemixt worden.
In Essential one wordt het concept nog eens goed uitgelegd door een computerstem. En daarna barst het feestje los: de twaalf songs variëren binnen het brede spectrum van de dance en allemaal draaien rond het thema "essential". Hoe creatief ze daarmee aan de slag gaan, kan je onder meer horen in Essential eleven, waarin allerlei synoniemen voor het woord "essential" worden voorgelezen terwijl een minimale beat en wat vocale geluidseffecten de rest van dit sober nummer vormen. Essential three is één van mijn persoonlijke favorieten dankzij het strakke ritme en de droge beats. Veel meer toeters en bellen (en je mag dat bijna letterlijk nemen) zijn te horen in Essential six
De broertjes Dewaele zijn er (maar weer eens) in geslaagd om een uur lang de muziekhonger te stillen, de aandacht vast te houden en een bescheiden feestje te bouwen. Het is niet de hele tijd uitbundig maar blij zal je je na beluistering ongetwijfeld toch voelen.

Beluister hieronder het volledige album:

24 juni 2018

Lied van de week: week 25 - 2018

Better than that - James




Mo(hammed) Salah, de sterspeler van het Egyptische elftal en Liverpool, inspireerde voetbalfans om James' Sit down van nieuwe lyrics te voorzien en tot voetbalhymne uit te laten groeien. Die band zelf zal daar ongetwijfeld heel blij mee zijn, en al zeker in de aanloop naar hun nieuwe album, Living in extraordinary times, dat op 3 augustus uitkomt. Deze single gaat die plaat alvast vooraf.

Je kan het album Living in extraordinary times hier alvast bestellen.

Lyrics: 

Awake
This song has found you
Asleep at the wheel of your car
You're boring; bored; unengaged
Life comes to rattle your cage

You can do better than that
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack

This naked ape
So out of shape
Sedated by hi-tech
Wants fame on a plate
Though water flows round rocks
Its path don't deviate

You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that

You're coming out of your way
Live like today's your last day

You can do better than that
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that 

17 juni 2018

Nas


Er wordt stilaan een constante zichtbaar in de albums waar Kanye West een hand in heeft. Die worden steevast beperkt tot 7 songs. Het is niet anders op Nasir van Nas.
Ooit (in 1996) zong hij nog "If I ruled the world…", het leek er enige tijd op dat hij tenminste binnen de hiphop aan de top zou regeren, maar intussen is hij één van de weliswaar grote namen, maar niet langer behoren tot het select clubje van genredefiniërende grootheden. Kanye hoort daar uiteraard daar wel bij en diens samenwerking voor deze plaat beloofde dan ook een album dat de wereld zou verbazen. Helaas is verbazing niet het juiste woord voor wat Nasir teweegbrengt bij me, al is dit lang geen slechte plaat natuurlijk.
Opener Not for radio lost nochtans de verwachtingen niet in. Ja, Nas rapt dan wel een controversiële mening (dat Lincoln niet de slaven bevrijdde, maar dat dat een proces was waarin zwarten zelf het grootste aandeel hadden). Hij wijst op wat zwarten in Amerika deden, tegen de stroom in, verwezenlijkingen die al te gauw onder de mat geveegd werden. Maar ik had wellicht iets sprankelenders verwacht, iets dat nog meer beklijft, iets dat als een mokerslag binnenkomt. 
Gelukkig is dat al wat meer het geval voor Cops shot the kid, dat begint met een quote van Richard Pryor die in de jaren zeventig ageerde tegen de avondklok voor zwarte tieners. De manier waarop de titel als een hard mantra voortdurend herhaald wordt op de achtergrond verleent deze song een "sense of urgency" die tegemoetkomt aan mijn verwachtingen. Slimme samples maken ook van White label een meer dan goeie song. 
Helaas zakt de kwaliteit soufflé-gewijs wat in op Bonjour, dat ik niet meer dan een "gewone" song zou noemen. Dit keer worden we niet vergast op slimme hooks, verrassende samples of in het oog springende details, maar enkel Nas' maatschappijkritische raps over een soulvolle ballad. Everything heeft dan alvast veel meer om het lijf, met een duidelijke aanwezigheid van Kanye (die nog eens de autotune bovenhaalt) en The-Dream. Die laatste maakt ook van Adam and Eve, een song die dan weer wel stikt van de intelligente samples (toch echt wel het handelsmerk van West). Het enige wat dit nummer nog mist, is een punchline die je vol in het gezicht raakt, een refrein dat je hoofd niet meer verlaat en de song optilt tot een geheide hit. 
Dit album sluit af zoals het begonnen is, met een niet meer dan goeie song, zelfs enigszins aanschurkend tegen het predicaat "matig": Simple things. Nas bewijst na een lange stilte (zijn vorige plaat is al zes jaar oud) dat hij nog steeds een politieke woordvoerder is voor zwarte Amerikanen die het politieke debat niet schuwt. En Kanye weet in deze periode waarin elke week wel een album uitkomt waaraan hij meewerkte, te tonen dat hij erin slaagt zelf iets te voegen zonder de eerste viool uit de handen te snokken van de artiest die hij bijstaat. Die klinken (en dat geldt dus ook voor Nas op deze plaat) telkens toch nog heel erg als zichzelf.

Beluister hieronder het volledige album:

14 juni 2018

Lied van de week: week 24 - 2018

Four out of five - Arctic Monkeys


De tijd dat Arctic Monkeys een bende wilde jonge honden waren, lijkt nu wel definitief achter ons te liggen. Dat mag ook blijken uit deze single waarin de band een stuk gevarieerder maar ook rustiger klinkt dan op hun eerste platen.

Je vindt dit nummer ook terug op het album Tranquility base hotel and casino dat je hier kan kopen. 

Lyrics:

Advertise in imaginative ways
Start your free trial today
Come on in, the water's lovely
Look, you could meet someone you like
During the meteor strike
It is that easy
Lunar surface on a Saturday night
Dressed up in silver and white
With coloured old grey whistle test lights
Take it easy for a little while
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
Since the exodus it's all getting gentrified
I put a taqueria on the roof
It was well reviewed
Four stars out of five
And that's unheard of

I'm Mr. Bridge and Tunnel on the Starlight Express
The head of special effects in my mind's eye
Okey cokey with the opposite sex
The things you try to forget
Doesn't time fly?
I'm in no position to give advice
I don't want to be nice
And you know that

Take it easy for a little while
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep popping up
Around Clavius
It's all getting gentrified
The information action ratio
Is the place to go
And you will not recognize
The old headquarters

All the nights that never happened
And the days that don't exist
At the information action ratio
Only time that we stop laughing
Is to breathe or steal a kiss
I can get you on the list for all the clubs
I can lift you up another semitone

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
(Cute new places keep on popping up)
Since the exodus, it's all getting gentrified
The information action ratio
(The information action ratio) is the place to go
Four stars out of five

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Now, it's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
(Cute new places keep on popping up)
Around Clavius, it's all getting gentrified
I put a taqueria on the moon
(The information action ratio)
It got rave reviews
Four stars out of five

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
(Four stars out of five)
(Take it easy for a little while)
Four stars out of five

10 juni 2018

Get Well Soon


Ondanks de titel van de nieuwste plaat van Get Well Soon (The horror), begint dit album eigenlijk vooral heel ingetogen en prachtig en ben je meteen geneigd de band te omarmen. Band is misschien veelgezegd, want in wezen gaat het om een project van de Duitse muzikant Konstantin Gropper. Dat hij opgroeide in een (klassiek) muzikaal gezin en al vroeg de cello leerde bespelen, kan je horen in de composities. De leunen zwaar aan tegen het klassieke repertorium. En net als landgenoot Wagner is hij niet vies van wat bombast.
Die neemt soms Muse-achtige proporties aan, zoals in Martyrs, een song waar zijn diepe basstem wonderwel bij past overigens. Daarin doet hij overigens, net als in Nightjogging geen klein beetje denken aan The National. Meer klassieke geluiden horen we in A misty bay (at dawn) of in de titelsong.
Konstantin Gropper heeft heel goed begrepen dat de horror vaak niet in openlijk angstaanjagende situaties zit zoals je die kan zien in de klassiekers van het filmgenre, maar dat die vaak onderhuids zit en dan nog de meeste schade kan aanrichten. Hoedanook, de Duitser puurt er vooral een erg mooie plaat uit.

Beluister hieronder het volledige album:

09 juni 2018

Antidote


Antidote is het duo Alain Verdier en Khadija Othman, dat vanuit Nederland actief is maar zich profileert als een Frans-Belgische band. Verdier, een Franse muzikant en gereputeerd internationaal kunstfotograaf, woonde in de jaren zestig een tijdlang in België, waar hij ook deel uitmaakte van The Shakes, samen met Dany Lademacher (die je kan kennen van o.a. The Radios en Herman Brood And His Wild Romance). Khadija is een Antwerpse die rock, Afrikaanse muziek en hiphop op haar palmares heeft. Hun stemmen zorgen samen voor een aangename luisterervaring op debuutalbum Emotions singulières.
De voornamelijk in het Frans gezongen (en half gesproken) songs op deze plaat ademen een sfeer uit die je eerder in de jaren tachtig van de vorige eeuw had verwacht, een soort licht ünheimliche dreiging. Het is alsof je Frans chanson vermengt met een post-new wave geluid. De synthesizers spelen een prominente rol omdat zij meer dan welk ander element de sfeer bepalen, zoals bijvoorbeeld in Elle rêve
De tegenstelling tussen de donkere, wat vermoeid klinkende stem van de Fransman en het frisse, zomerse stemgeluid van de Antwerpse werkt jammer genoeg niet helemaal in de mate die je zou verwachten met zo'n potentieel. Wellicht is de Fransman daarvoor te prominent te horen en verdringt hij Khadija te vaak naar een bijrol, hoewel zij er net het meest in slaagt de songs wat meer diepgang en een rijker palet te schenken. 

Beluister hieronder het volledige album, dat verdeeld wordt via Starman Records:

08 juni 2018

Lied van de week: week 23 - 2018

Bubblin' - Anderson .Paak


Wat ik vond van Malibu van Anderson .Paak kan je hier nog eens nalezen en dan zal het je niet verwonderen dat ik opnieuw erg enthousiast ben over zijn nieuwe single, die ook een heerlijke videoclip meekreeg.

Je kan deze single hier kopen en/of beluisteren.

Lyrics:

Look at you go, okay, you bubblin'
Look, go, go, Look at you go
Okay you bubblin', look

Yeah, one in the hand, one in the bag, bubblin'
Look at the cash, look at the cash comin' in
Come get your man, this lil' nigga buggin' me
Did you see the bag? Quit all that jaw-jackery
Don't vevnn pass me that, I don't want none of it (yeah)
These niggas mad about it, they had enough of it
Woah, watch what you're sayin', how they're poppin' and shakin'
Got me hot as a laser, my posse deep and irate
And we act a fool for the paper, had a dream and I made it
El Camino on Dayton's, Vintage Guess over Bape
Put the bread on me bitch, bitch, you bet
I'ma bake it Piggy flat in a blanket, I might just roll out today
I might just roll out to Vegas, head back to my old ways
Cop a room full of Asian hoes and do blow all day
Look at me, baby, look at me, baby
Don't I look like a million? I'm 'bout to clean out the safe
D-don't I look like somebody that just be bodyin' everything
All that talkin' is great but I don't be talkin' I air it out
All the problems have gotten easy to bury
I'd rather drown in them Hendrick's, I'd rather kiss on my Mary
I been broker way longer than I been rich so until it levels out
Imma take your mama to the Marriott and wear it out
Took me so long to get it, gonna spread it out
Let 'em know all about me when I'm dead and gone

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin'

I'ma need all the fries you can give me
All the hot sauce, all the pie you can give me
Better be all or nothin', don't have me in the middle
You better be all you can, get higher than the limit
Simplify for the Dumbos, plenty slides, I could shuffle
Hit the cadence with my young bitch, Isaac Hayes, Billy Ocean
But the old hoe with the cane stick
Left my slippers at the function, it's hard to run in Gucci slides
Chick I thought you said you didn't have a husband
I'ma stud, no cuckold, Jackie Chan, no trouble
Can't kill up with the beat, blood drippin' from the cutthroats
No Lord, not me, I can never be the one you wanna stunt for
Money, money, the machine, guns, freak the Ferragamo store
R.I.P. to times that I was broke, hopped in like the 911 Porsche
Matte black, lookin' clean, dead prezi's in an envelope
Cookin up kanat, waitin' for the antidote, runnin' outta town
Patience thinner than her pantyhose

"Get over here and empty your pockets."
"I don't do that."
"You're my prisoner—you do what I tell you to do—get over here."
"Haha, he's gonna get nasty about it!"
"Fuckin' bitch!"
"Frank! Cool it, huh?"
"Stay the fuck outta this!"

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' 
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.