Expo: "Defectio Re" van Jana Roos

 

Jana Roos: ooit was ze een klein meisje dat ik net als haar broer aan de overkant van de straat met haar fiets zag vertrekken naar school (of in de late namiddag terugkeren). Jaren later was ze een tijdlang de babysit van mijn twee kinderen als ik naar de opleiding rond autisme ging. Mijn kinderen waren dol op haar en zijzelf gaf altijd het gevoel (en ik heb geen reden te twijfelen dat ze dat ook meende) dat ik haar haast meer plezier deed met haar te vragen dan zij mij door te komen oppassen. Ze was toen al begonnen aan haar opleiding mode en kunst en ik bleef haar, toen mijn kinderen allang geen oppas meer nodig hadden, volgen. Vooral op haar Instagramaccount zag ik haar modecreaties passeren maar ook de prachtige tekeningen die ze maakte. Ik zag hoe ze meer en meer succesvol werd, met modeshows in enkele Afrikaanse landen zelfs (Oeganda, Ghana), maar ook met creaties voor theater en andere evenementen. En onlangs was één van haar installaties te bewonderen op het Lichtfestival in Gent.

Vrijdagavond waren we uitgenodigd op de vernissage van haar eerste expositie. Defectio Re laat een staalkaart zien van wat ze kan, door de creatie van een fantasiewereld (Ice adaptability) die je als toeschouwer ook zelf nog kan invullen. Er zijn kledingontwerpen te zien (inclusief hoofddeksels of moet ik zeggen hoofdornamenten), er staat één van de glas-in-lood sculpturen waarmee ze te zien was op het Lichtfestival en die ze maakte in samenwerking met het bekende Atelier Mestdagh. 

Maar bovenal interessant is dat ze een inkijk geeft in het proces. Dat doet ze middels enkele projecties maar vooral door op twee tafels de elementen tentoon te stellen die geleid hebben tot het eindresultaat dat je er ook kan zien.

Deze bijzondere tentoonstelling kan je nog tot en met zondag 10 maart zien in Artspace Ontsteking in de Chinastraat in Gent, boven Bar Bricolage (nabij Dok-Noord), elke dag van het weekend van 16u tot 20u. Op  zondag 10 maart is er nog de finissage vanaf 19u. Alle info over de expo vind je ook hier.

Aankondiging: tentoonstelling "The faster I waltz, the better I jive"

Uncle Wellington, de band waarover ik op deze blog al eerder berichtte, lanceert in afwachting van de nieuwe plaat, The faster I waltz, the better I jive, een gelijknamige tentoonstelling en bijhorend magazine met kunst en literatuur, gebaseerd op de (toen nog niet) afgewerkte songs van het nieuwe album. Van 23 tot 30 juli kan je ze bezoeken in Nest, in het voormalige bibliotheekgebouw aan de Zuid, in Gent. Van 6 tot 13 augustus is Kortrijk aan de beurt, in Pand.A.
Op 23 juli speelt de band een vernissage-concert voor 50 luisteraars. Je kan hiervoor reserveren via info@unclewellington.be. De toegangsprijs voor het optreden bedraagt 5 euro. De tentoonstelling zelf is gratis toegankelijk.

Op 2 september speelt de band overigens op het BhaloBangla-festival in de Kapow in Gent.

Meer info over de tentoonstelling in Gent en Kortrijk vind je onder de link bij de betreffende locatie.

Tentoonstelling: Voor God en geld

Beste Fernand Huts,

eerst en vooral: er zijn heel prachtige stukken te zien op uw tentoonstelling Voor God en geld: de gouden tijd van de Zuidelijke Nederlanden in het Gentse Caermersklooster. U wil ons attent maken op de rijkdom van de Vlaamse kunst in de 16e eeuw, een gouden periode in onze contreien. De meeste van deze werken, zo zag ik, zijn eigendom van The Phoebus Foundation en net als het bedrijf Katoennatie mogen we die naam gerust met u verbinden, zo blijkt. Bovendien is alles zo opgesteld dat, zelfs als er behoorlijk wat volk aanwezig is, je rustig van alles kan genieten.
U verwelkomt ons niet alleen op de borden met uitleg (waarin ik uw hand vermoed) maar ook middels een introductiefilmpje bij aanvang van de tentoonstelling. U neemt het me vast niet kwalijk dat ik die beker aan mij heb laten voorbijgaan. Het eerste infopaneel bood mij al voldoende inkijk in uw opvattingen en kan tellen als introductie. U schermt zo vaak met het woord "burger" in die tekst (én in de volgende infopanelen) dat ik u ervan verdenk Guy Verhofstadts Burgermanifest naar de kroon te willen steken. Jazeker, al van bij aanvang van de tentoonstelling laat u er geen twijfel over bestaan: de "nieuwe" mens van de renaissance is ondernemer én Vlaams, is het model voor de moderne mens en is de motor voor elke verandering en elke vooruitgang in de wereld sindsdien. En ik hoor het u al denken: nu overdrijft u. Nee hoor, meneer Huts, als er iemand overdrijft, bent u het wel...
Hoe die ondernemer de enige reden is voor de vooruitgang wordt treffend geïllustreerd door een maquette van een galeischip, met in plexiglas allerlei figuren die aan de riemen zitten. Deze ondernemers (ongetwijfeld) brengen er niet alleen de vaart in, in het varen, maar ook in de vaart der volkeren... Jazeker, u bepleit in de begeleidende tekst bij het onderdeel van de tentoonstelling waarvan dit galeischip deel uitmaakt, voor die ondernemende mens die op zoek gaat naar de kortste weg "en dus: naar de hoogste winst". U wint er geen doekjes om: de kortste weg dienen we te kiezen, want die leidt naar de hoogste winst en dat is per slot van rekening in de wereldgeschiedenis het hoogste ideaal dat men kan nastreven. Maar het kan ook zijn dat ik u verkeerd begreep: die figuren lijken mij in het ergste geval slaven, in het beste geval "arbeiders". Misschien wil u tersluiks wel tonen dat de ondernemer niet zonder de arbeider kan en dat de arbeider evenzeer de nieuwe mens voorstelt...
De vooruitgang die we na de middeleeuwen meemaakten, danken we in de eerste plaats aan de Vlaming. Jazeker, u kan het zelfs niet nalaten op het einde te sneren naar de Hollandse gouden eeuw, die uiteindelijk vooral te danken is aan de brains en branie van de Vlaming die uitweek (een vluchteling avant la lettre dus!). Dat Vlaanderen waar u het over heeft, omvat natuurlijk (zo tonen de kaarten op de tentoonstelling) ook Luik, Namen, Henegouwen en stukken van Noord-Frankrijk en de voertaal was er vast eerder Frans dan Nederlands onder diegenen die het voor het zeggen hadden, maar daar maken we graag abstractie van.

Eén van de opmerkelijkste werken vond ik het schilderij van De belastingontvangers. Nu ik hun lelijke, geldbeluste tronies gezien heb, kan ik beter begrijpen waarom u liever de Bahama's opzoekt met uw geld dan de miserie hier bij ons. Maar wacht eens, belastingen zijn op zich toch geen miserie, maar eerder de bijdrage van elkeen aan de gemeenschappelijke, openbare goederen en diensten? Katoennatie zonder mooie door de overheid gebouwde haven, zonder vlakke en goed onderhouden openbare wegen, zonder arbeiders die goed geschoold werden in ons gesubsidieerd en/of door de overheid georganiseerd onderwijs,...: u zou er niet veel winst mee maken, hé. En veel schilderijen zou u niet meer kunnen kopen dan...

Een ander prachtig werk is De narrenhandel. Wat vond ik het jammer dat ik bij dit zeer gedetailleerd uitgewerkt en ongetwijfeld satirisch doek onvoldoende vertrouwd ben met de gehanteerde beeldtaal. Ik vermoed dat vele details voor wie er wel mee vertrouwd was of is, een maatschappijkritisch commentaar inhouden. Misschien, zo stel ik me voor, wil de schilder ons wel waarschuwen voor het primaat van de handel: voor je het weet, is alles te koop, ook wat je absoluut niet nodig hebt (zoals narren, al valt over hun nut natuurlijk duchtig te discussiëren).
Wat uw tentoonstelling vooral laat zien, en ik vermoed dat dat een ongewild neveneffect is vanuit uw standpunt gezien, is dat wanneer men kunst en cultuur overlaat aan mecenaat, we precies dit krijgen: een rijke industrieel die mag pronken met zijn verzameling en ook nog eens het volk/publiek wil opvoeden en onderwijzen in zijn ideologie van kapitalistisch Vlaams ondernemerschap. Natuurlijk is kunst op zich niet waardenvrij maar we mogen God (en zijn geld) danken dat er een overheid bestaat die kunst en cultuur op een neutrale wijze toegankelijk maakt door subsidies. De wereld zou schraler zijn als enkel de Vlaamse ondernemer de nieuwe mens ware geweest...

Gentse Feesten 2013 - dag 6

In de namiddag ging ik met mijn zoon naar het pas gestarte MiraMiro. Net als elk jaar stond er een interactieve installatie op de Sint-Baafssite waar kinderen (en volwassenen) allerlei spelletjes kunnen spelen op door Spanjaarden ineengeknutselde eenvoudige en soms ook wel wat complexere constructies. Niet altijd is even duidelijk wat precies de bedoeling is, maar de bereidwillige ontwerpers houden in de gaten waar het wat stroef loopt en komen dan tonen en met eenvoudig Engels een beetje uitleggen wat je moet doen.

We pikten, voor het eerst onvoorbereid wegens nog geen programmaboekje, ook een voorstelling mee. Ruim op voorhand hadden we een plekje vooraan weten te veroveren, maar jammer genoeg ging het om moderne dans, en laat dat nu nét iets zijn waar ik niks mee heb. 

Daarna gingen we richting het Sint-Baafsdorp waar uit oude meubelen autootjes waren gemaakt die je zelf moet voortduwen. De zoon wou er niet in, maar er wel naar kijken. En we namen meteen ook een kijkje in het minimuseum met ineengeknustelde jukeboxen die met een knopje te bedienen waren. Ze zagen er niet alleen intrigerend uit, er kwamen ook nog eens vaak verrassende melodietjes uit...

's Avonds toog ik naar Boomtown. Een korte tussenstop bij Sint-Jacobs leverde een flard Mister And Mississippi op, die echter te lauw klonken om echt te boeien (zelfs hun cover van Get lucky klonk alsof ze er zelf niet in geloofden dat de hele nacht opblijven iets zou opleveren).
Op de Kouter stond Dez Mona al het beste van zichzelf te geven. Stel u daar vooral een theatrale set bij voor, want voor minder doet deze band het blijkbaar niet. Je hoort dat er best wel goeie songs tussen zitten, maar waarom alles zo vet aangezet moet worden, is me een raadsel. Bij momenten leken ze zich Led Zeppelin te wanen, al eindigden ze dichter bij Guild Of Stags, een Nederlandse band die ik op Vestrock aan het werk had gezien.

In de tent volgde de aangename verrassing genaamd BRNS (spreek uit: Brains). Met twee drummers dreef hun sound vooral op de percussie, waardoor These New Puritans niet veraf leken. BRNS laat Brussel klinken als een verpauperde Britse industriestad, herinnert me daardoor ook aan Public Service Broadcasting en Clock Opera. Tegelijk hoor ik er flarden Great Mountain Fire in, nog een andere Brusselse band die me weet te bekoren. De plankenvloer in de tent geeft ruim mee, zodat we bijna de lucht invlogen (letterlijk!) op de opzwepende muziek van BRNS. Halfweg zat er met Deathbed al een hoogtepunt en vlak voor het eind speelden ze ook nog een zeer enthousiast ontvangen, fantastisch Mexico. Live klinken ze alvast een stuk spannender en strakker en energieker dan op plaat, dus ook dit is vanaf nu een blindelings te volgen concerttip.

Op het hoofdpodium begon meteen erna Efterklang aan hun set. De Denen maken rijk gearrangeerde droommuziek en de netjes in pak gehesen frontman zag er erg zondags uit. In een song als The ghost (met een geweldige videoclip trouwens) hoor je ook live dat heel veel details verwerkt zitten en dat de song goed opgebouwd is. Jammer genoeg slaagden ze er live te weinig in me bij de kraag te vatten en bleef vooral het gevoel over dat dit thuis met een koptelefoon en zonder ruis van omstaanders, wanneer je de details ten volle kan waarderen, nog het best tot zijn recht komt.

Onderweg naar huis zagen we nog heel even dat aan de Portus Ganda een leuke openluchtcinema die deel uitmaakt van MiraMiro. Er draaide net iets van Charlie Chaplin. Misschien moet ik één van de komende avond eens komen kijken nog...

Gentse Feesten 2013

Net als de vorige jaren licht ik uit het werkelijk zeer uitgebreide en voor-elk-wat-wils programma van Gentse Feesten een hoop tips waar u misschien iets aan hebt. U kan mij bij een aantal ervan zeker en vast tegenkomen... Nog even voor de goede orde: de Gentse Feesten starten zaterdag 20 juli en eindigen 10 dagen later, op maandag 29 juli.

• In en rond de Handelsbeurs is er van 23 tot 27 juli Boomtown, met dit jaar o.m. DIIV, Raketkanon, Coely, The Van Jets, Dark Dark Dark, Jacco Gardner, The Leisure Society, Amenra, Get Well Soon, The Black Heart Rebellion, BRNS, Spinvis, Dans Dans, Sir Yes Sir, The Bony King Of Nowhere, And You Will Know Us By The Trail Of Dead (ooit machtig concert gezien op Pukkelpop, een absolute aanrader dus!), Will Johnson, Will Samson, Efterklang, Marble Sounds,...
• Bij Sint-Jacobs, in het Baudelopark en daarrond organiseert vzw Trefpunt optredens, dansinitiaties, Lindy Hop in Swing City, de talentenjacht Jonge Wolven, en nog veel meer... Aanraders hier zijn onder meer Reena Riot, Pauwel De Meyer, Charlie Jones Big Band, Tiny Legs Tim, Douglas Firs, Djurdjevak featuring Gert Torck, Ben Caplan, Mister & Mississippi, Equinox The Peacekeeper, The Happy, Few Bits, Jonas Winterland en Tape Cuts Tape. Check het complete programma.
• Op Polé Polé kan je volop genieten van muziek uit alle (verre) streken en werelddelen. Uit het aanbod vestigen wij graag uw aandacht op Antwerp Gypsy Ska Orkestra, Dub Pistols, Batucada Sound Machine, Laston & Geo, Sven van Hees, Buadee, The Skadillacs en Buscemi & Squadra Bossa.
• Zowel de Charlatan (o.m. Too Tangled, Maya's Moving Castle en Polaroid Fiction) als de Kinky Star (o.m. Joni Sheila, Roza Parks, Vandal X, Maria Isn't A Virgin Anymore, Mozes And The Firstborn, Mantaray en These Mountains Are Ghosts) programmeren elke avond een hoop concerten.
• Uiteraard kan je terug verrassend, ontroerend, speels, vrolijk en soms zelfs betoverend straattheater zien op Miramiro, met de meeste activiteiten van 25/7 tot 28/7. Check hier zeker het volledige programma.
• Ook het Puppetbuskerfestival is een aanrader, met voorstellingen in het Europees Figurentheatercentrum in de Trommelstraat, maar ook verspreid over Gent. De kalender ervan vind je hier.
• Gent Jazz eindigt weliswaar op de eerste dag van de Gentse Feesten, maar je kan die dag nog Trixie Whitley en Elvis Costello & The Imposters meepikken: ook niet mis, zou ik zo zeggen... De volledige kalender is hier te raadplegen.
• 10 Days Off (al vanaf 18/7, tot 28/7, maar niet op 23/7) is zo'n festival waar ik, toen ik jonger was, vaak naartoe ging (enkele jaren had ik een 10-dagenpas) maar intussen ben ik iets te oud geworden en ik volg de dancescene niet genoeg meer om nog voldoende mee te zijn met wat de echte aanraders zijn. Uit het programma onthoud ik toch Todd Terje & Lindstrøm, The Glimmers, Matthew Dear, Fred Nasen en Hudson Mohawke.
• In Het Huis van Alijn is er uiteraard poppenkast met Pierke Pierlala, maar ook elke dag (met uitzondering van de nationale feestdag) DJ sets met enkel muziek uit de jaren '80! Hier vind je het hele GF-programma.
• Op het Luisterplein (François Laurentplein) kan je terecht voor het (betere) luisterlied, en daar treffen we onder andere De Held, Luc De Vos, No Angry Young Man, Frank Vander Linden, Jonas Winterland en Nele Needs A Holiday.

Verder kan je natuurlijk heel wat musea bezoeken, zijn er speciale tentoonstellingen, wandelingen, debatten, is er volop theater en zo veel meer... Het hele programma vind je hier.

Tentoonstelling: Fables du paysage Flamand, Bosch, Breughel, Bles, Bril

Net over de grens, in Lille, loopt nog tot en met zondag 13 januari (dat is dus volgende week al!) de prachtige tentoonstelling Fables du paysage Flamand, met werken van onder meer Jeroen Bosch, Pieter Breughel (zowel de Oude als de Jonge), Herri Met De Bles (AKA Henri Bles) en Paul Bril, in het Palais des Beaux Arts. De tentoonstelling focust vooral op hoe Vlaamse schilders (al zijn er ook enkele Italianen te bewonderen en schilders die beïnvloed werden door de Vlaamse meesters) uit de 16e eeuw in hun schilderijen vreemde wezens ten tonele voerden, of de natuur en de landschappen menselijke en dierlijke eigenschappen toedichtten. Bosch was natuurlijk de grote meester op dat vlak, maar het meesterschap van Pieter Breughel valt te bewonderen in 3 kleine, maar uiterst gedetailleerde schilderijtjes. Thema's die vaak terugkeren zijn de hel, de duivel, heiligen (vooral H. Antonius, H. Kristoffel en Johannes De Doper zijn erg in trek), Orpheus en de onderwereld,... Ik bezocht de tentoonstelling zondag, bij een bezoek aan Lille, en het is een erg mooie tentoonstelling met echt wel héél mooie en belangrijke werken uit die periode, van Vlaamse schilders die zich verspreid hadden over heel kunstminnend Europa, zoals hun schilderijen (uit allerlei musea en privé-collecties) dat intussen ook doen. 
Voor dezelfde prijs kan je meteen ook naar de tentoonstelling Babel, waar hedendaagse kunstenaars uit de hele wereld en diverse disciplines (fotografie, video, tekeningen, installaties,...) laten zien hoe ze zich hebben laten inspireren door De toren van Babel van Pieter Breughel (een werk dat je in de andere tentoonstelling ook kan zien).
Voor wie zijn bezoek aan de tentoonstelling een extra cachet wil geven: zondag 13 januari sluit de tentoonstelling af met een concert!

Tsjechië

Samen met mijn lief en haar twee dochters gingen we een weekje naar Tsjechië in augustus. Hoewel onbekend voor velen van ons (met uitzondering van hoofdstad Praag dan), is het een erg boeiend en mooi land, met een klimaat dat vergelijkbaar is met het onze (al heeft het iets minder het milderende van een nabije zee natuurlijk). 

de burcht in Velhartice

Tsjechië bleek het land te zijn van de vele kastelen en burchten, vaak in verschillende stijlen vanwege gebouwd en bijgebouwd en verbouwd in verscheidene tijdperken, maar ook van prachtige, glooiend landschappen. Het is op vele plaatsen nog niet zo toeristisch (nadeel is wel dat er behalve Tsjechisch enkel wat Duits en hier en daar ook Engels gesproken wordt). Bovendien is het er, eens je wat verder weg bent van Praag, naar onze normen erg goedkoop (we zagen er goeie naaimachines en boormachines voor amper 100 à 150 euro in de supermarkt, en onze voedselaankopen bleken spotgoedkoop). Doordat het land eigenlijk maar één echte grote autosnelweg kent (komend van het Duitse Nürnberg naar Praag, en dan nog verder...), moet je wel rekening houden met lange reistijden bij uitstappen, want in de vele dorpen en stadjes moet je telkens vertragen tot 50 km/u, en de meeste Tsjechen lijken zich echt wel aan de verkeersregels en snelheidsbeperkingen te houden.

Het huisje dat we huurden lag in een gehucht van Petrovice, nabij Sušice, mooi tegen de flank van een helling. Onze tuin strekte zich uit tot het bergriviertje aan de rand van het bos, een ideale speelplek voor de kinderen.
We voeren de Otava af, vanaf Sušice langs het kasteel van Rabi helemaal tot in Horaždovice, een lange en vermoeiende tocht waarbij we enkele spannende momenten beleefden. We bezochten het kasteel van Velhartice, de mooie stad Klatovy en het nog prachtiger (maar verdergelegen) Český Krumlov. Uiteraard trokken we ook een dagje naar Praag.
We adopteerden een watermeloen (Francesco), hielden een paar keer kampvuur in onze tuin en aten heel wat lekkere ijsjes, bezochten het Egon Schiele museum (met een tentoonstelling van werk van Gerald Scarfe, verantwoordelijk voor de grafische vormgeving in The Wall en de Disney-film Hercules)...

Francesco, de watermeloen

ons kampvuur

Klatovy

de burcht van Český Krumlov

Praag

 Praag

Praag

spelen in de Otava in Sušice

Gentse Feesten 2012

Vanaf zaterdag is het weer zover! Mijn favoriet stadsfestival in mijn stad start dan immers, en de Gentse Feesten bieden voor elk wat wils. Net als de vorige jaren hieronder een selectie :

- Al heel lang ga ik heel vaak kijken wat de podia Bij Sint-Jacobs en in het Baudelopark te bieden hebben, en dat is ook dit jaar niet mis. Op het groot podium kan je Walter De Buck, Scrappy Tapes, De Propere Fanfare (14/7), Kapitein Winokio, Sois Brel Et Tais-Toi, Raymond van het Groenewoud (15/7), I Am Oak, Kiss The Anus Of A Black Cat (17/7), Helder, Ansatz Der Maschine (19/7), Blaudzun, Addicted Kru Sound ofte AKS (21/7), Gorki, Fifty Foot Combo en Roland (23/7) zien. Op de andere podia zijn er o.m. Mad About Mountains (14/7), Birds That Change Colour (15/7), Yuko 16/7), The Me In You (18/7), Paper Fox (20/7), Esta Loco (21/7), Kadril (22/7) en Douglas Firs (23/7). Verder is er elke avond Boombal, zijn er overdag dansinitiaties en is er het circusfestival in het Baudelopark.

- Ook op Polé Polé kan je helemaal uit je dak gaan, met muziek uit zowat de hele wereld: The Skatalites (16/7), Wahwahsda (17/7), Internationals feat. Lize Accoe, Postmen (19/7), Discobar Galaxie (20/7), DJ 4T4 & friends (21/7), La Sonora Libre (22/7), Buscemi en Los De Abajo (23/7) uit Mexico, die ik enkele jaren geleden ook al eens zag.

- Ook Boomtown (op de Kouter en in de Handelsbeurs) heeft weer enkele mooie acts weten te strikken: o.m. Marco Z, School Is Cool, 't Hof Van Commerce (17/7), De Mens, Renée, Love Like Birds, Creature With The Atom Brain (18/7), Gepetto And The Whales, Isbells, Flying Horseman (19/7), Steak Number Eight, Sioen, Absynthe Minded, Gruppo Di Pawlowski (20/7), Willow, The Hickey Underworld, Kapitan Korsakov, Anton Walgrave en Gravenhurst (21/7).

- Op 10 Days Off kan u onder meer genieten van de dansbare tunes van Lindstrøm (14/7), Richie Hawtin (16/7), Nosedrip, When Saints Go Machine, Matthew Herbert (17/7), Etienne de Crécy (18/7) en Booka Shade (20/7).

- Er zijn ook veelbelovende concerten in de Charlatan, de Kinky Star en talloze andere locaties.

- Verder valt er altijd te genieten op MiraMiro (straattheater) en het Puppetbuskerfestival (poppentheater in alle mogelijke vormen), zijn tal van musea open, zijn er rondleidingen, wandelingen, (poppen)theater, avondmarkten, vuurwerk,...

Het volledige programma vind je hier.

Gevaarlijk jong (2/2)

Gisteren schreef ik al over de tentoonstelling Gevaarlijk jong, nog steeds een supertip, waar je je wel voor moet haasten, aangezien ze maar tot 20 mei loopt. 

Ik werk zelf als orthopedagoog in een MPI (internaat en semi-internaat) voor kinderen met een mentale beperking, in het team waar de kinderen daarnaast (althans de meeste) ook een autismespectrumstoornis hebben. In onze voorziening begeleiden we ook heel wat kinderen met gedrags- en emotionele stoornissen, en in het verleden werkte ik ook vaak met deze en gelijkaardige doelgroepen (o.m. in de bijzondere jeugdzorg). Dat speelt vast erg mee in waarom ik zo door deze tentoonstelling gegrepen werd.

De kinderen en jongeren die ik nu of vroeger begeleid(de), zijn allen in hun ontwikkeling bedreigd. In die zin gaan delen van de tentoonstelling ook over hen, en het is jammer dat ik daar maar zo laat achter gekomen ben, want ik had eigenlijk wel graag met (een deel van) hen naar deze tentoonstelling geweest (nu zal dat praktisch niet meer haalbaar zijn). Want met begeleiding zijn er zeker delen die ook voor hen herkenbaar, toegankelijk, interessant zijn. Ik hield aan het bezoek (o.m. door het gedeelte met outsider art waarin artiesten terugkijken op hun eigen jeugd) ook een versterking over van mijn overtuiging dat we met onze kinderen en jongeren meer moeite moeten doen om dit toegankelijk te maken voor hen, hen ermee in contact moeten brengen en hen de kans moeten bieden zich te laten raken door wat ze zien. Zoals een collega van me het onlangs verwoordde: op dat vlak onderschatten we hen enorm! Zelfs in alle drukte op het werk (die er niet beter op lijkt te worden), wil ik absoluut graag tijd kunnen maken om mee mijn schouders te zetten onder projecten om hen ofwel hier zelf te laten rond werken ofwel minstens met hen naar dit soort exposities te gaan kijken.

Wat me ook bijzonder raakte, is dat ik een bevestiging zag van mijn eigen idee dat kinderen de voorbije decennia te weinig kind mogen zijn. Maatschappelijk is er een verschuiving gekomen in de visie op het kind, waarbij kinderen opnieuw meer mini-volwassenen zijn geworden, met weinig tolerantie voor het feit dat zij nog veel moeten leren, en vooral met een heel sterke nadruk op de consumptiemogelijkheden van kinderen. Kinderen en jongeren zijn een belangrijke commerciële doelgroep geworden, wat zich manifesteert in kindermode die een aftreksel is van (vaak ook licht seksueel uitdagend getint) volwassenmode, van de Studio-100isering en verketnetting, en in de agressieve targetting van reclamemakers en producenten t.a.v. kinderen en jongeren. Het is een tendens waar ik me met hand en tand probeer tegen te verzetten, zeker als het mijn eigen kinderen betreft, maar die natuurlijk zo alomtegenwoordig is dat je daar zelf weinig tegen vermag. Ik vind het erg mooi te zien hoe kunstenaars een erg confronterende spiegel durven voorhouden van deze tendens.

Maar ik raad u vooral aan om zelf de tentoonstelling alsnog te gaan bekijken, en bij uzelf na te gaan waarin u geraakt wordt. Want over één ding kunnen we het zeker eens zijn: kinderen zijn een goed en een thema dat elk van ons heel diep raakt, omdat ook wij delen in de maatschappelijke kijk waarin kindertijd en jeugd als zeer belangrijk en waardevol gezien worden. Of om het met woorden uit de catalogus te zeggen: "Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst."

Gevaarlijk jong (1/2)

Rijkelijk laat (want de tentoonstelling loopt maar tot 20 mei) ging ik in het Museum Dr. Guislain in Gent naar de tentoonstelling Gevaarlijk jong. Kind in gevaar, kind als gevaar. In die tentoonstelling worden aan de hand van kunstwerken en ander archiefmateriaal aspecten belicht van onze visie op kinderen en de kindertijd, gevaren die het kind bedreigen en op hoe kinderen zelf een gevaar kunnen vormen voor anderen (o.a. door geestesziekten of gedragsstoornissen). Kinderen is in deze overigens een term die moet begrepen worden als 'minderjarigen', aangezien het ook vaak over jongeren gaat.

Een belangrijk thema in de tentoonstelling is het ideologisch gebruik (of misbruik) van het kind. Kinderen en jeugd worden door allerlei ideologieën gerecupereerd om het eigen blazoen op te poetsen of als argumenten, die inspelen op de emoties. Immers, kinderen zijn een goed dat maatschappelijk vaak erg geïdealiseerd bekeken wordt en benaderd wordt binnen een associatie met onschuld, kracht, ongereptheid en maakbaarheid. Dat het overigens niet enkel politieke ideologieën zijn zoals socialisme en nazisme, maar ook het (ultra)liberaal kapitalistisch gedachtengoed dat op een bijzondere manier omgaat met kinderen en de kindertijd en die incorporeert, strekt tot eer van deze tentoonstelling. De hele idealisering van de kindertijd is er op zich eigenlijk eveneens een voorbeeld van. Voorbeelden hiervan zijn de kortfilm Rhabarber boy van Ulu Braun, waarin het kind in navolging van L'enfant sauvage getoond wordt als een ongerept, primitief, onbeschreven blad, dan wel als misschien toch niet zo onschuldig, en de foto's van Ruud van Empel, die de beelden zodanig manipuleert dat er een heel cleane, haast perfecte kindertijd geconstrueerd wordt.

Ook de tegenstelling kindertijd versus volwassenheid en de ambigue houding daaromtrent wordt meermaals geïllustreerd. Heel wat kunstenaars spelen met dat ambigue, b.v. in de foto's van Edith Maybin waarin ze haar eigen kinderhoofd op haar volwassen vrouwenlichaam plaatst. Ook wanneer misbruik en sexualisering van kinderen getoond worden, zoals in de foto's van Sergey Bratkov, wordt die ambiguïteit op confronterende wijze aan de toeschouwer voorgehouden. Foto's van kinderen die meedoen aan schoonheidswedstrijden voor kinderen (die trouwens ook al gebruikt werden voor de tentoonstelling Het gewichtige lichaam) tonen hoezeer deze vaak jonge kinderen zelf al mini-volwassenen geworden zijn, om te voldoen aan verwachtingen die van de kindertijd een soort ideale mini-volwassenheid maken.

Kinderen in gevaar behelst ook de psychiatrische kijk op problemen bij kinderen. Er wordt getoond hoe jongeren door complexe stoornissen in hun ontwikkeling bedreigd zijn, maar evenzeer hoe psychiatrisering van de normale ontwikkeling een bedreiging vormt voor kinderen (denk daarbij maar aan het hele debat rond ADHD, Rilatine en de DSM-classificaties).

Ook de jongerencultuur en hoe kunstenaars die trachten een plaats te geven in hun werk, komt ruimschoots aan bod. Er is aandacht voor historische ontwikkelingen in de kijk naar kinderen, krachten van kinderen worden belicht. Er is werk te zien van o.m. Banksy, Miro, Gerda Dendooven, Larry Clark, Keith Haring, Eugène Laermans,...

De tentoonstelling loopt nog tot 20 mei. Meer info vind je hier.

Gentse Feesten : van Wim Toucour tot William Sweetlove (maar dan in omgekeerde volgorde)

Het was een fijne dag met de kinderen op de Gentse Feesten vandaag.
Eerst zagen we in het klooster van de Augustijnen de eco-tentoonstelling van William Sweetlove: De ark van Noach. Allerlei felgekleurde, uitvergrote dieren staan opgesteld doorheen het klooster, een vreemd decor voor deze wezens. Bovendien zijn ze soms een tikkeltje anders dan we ze kennen: honden met sportschoenen aan de voorpoten en een soort raketlanceersysteem op hun rug, dat is allerminst alledaags te noemen. Vooral voor kinderen werken de grote sculpturen met een grote aantrekkingskracht.

Op MiraMiro zagen we drie voorstellingen, al zijn de eerste twee niet zozeer dynamische voorstellingen waarnaar het publiek kijkt, maar interactieve opstellingen.

El laberint van het Spaanse Companiya Itinerània is een doolhof waarbij je allerlei doorgangen kan openen door opdrachten uit te voeren of raadsels op te lossen. Kan je ergens niet door, dan kan je later opnieuw proberen, want er zijn heel wat mogelijke wegen doorheen dit labyrint, en eruit raak je sowieso makkelijk. Maar de uitdagingen blijken zeer aanstekelijk en uiteindelijke wil je alles minstens geprobeerd hebben (er zitten ook enkele moeilijke tussen hoor!).

Ook The insect circus museum is een opstelling: een wagen met daarin een tentoonstelling over het insectencircus, met de wespentemmer, de pissebeddenjongleur en andere fijne shows, allemaal fictief natuurlijk, maar toch knap uitgewerkt...

Het Franse Compagnie l'Eléphant Verte bracht met Le meilleur ami de l'homme een voorstelling in de Veldstraat, waarin een bazin haar drie "man-honden" uitlaat. Deze mannen zijn blijkbaar de volgende stap in de evolutie: de homo sapiens hondicus. Mannen met hondse manieren, dat betekent vooral heel veel humor en improsivatie en interactie met het publiek. We hebben enorm gelachen en heel erg genoten, zelfs de kinderen die door het Frans niet zo veel van de tekst begrepen...

Op het Laurentplein zagen we de groep Wim Toucour aan het werk. Zanger-gitarist Wim is een kennis van ons, die ik ooit aan het werk zag bij zijn vorige groep (Morabezza). Hij brengt nog steeds een soort kleinkunst die muzikaal breder durft te gaan, en leent uit wereldmuziek. Openingsnummer Oh Maria (het zou heel goed kunnen dat ik de songtitels mis heb) dreef op een Afrikaanse gitaarpartij die had kunnen weggelopen zijn uit een rustiger nummer van Vampire Weekend. Daarna volgde een eigen versie van Het dorp van Wim Sonneveld, verteld vanuit het standpunt van een Marokkaanse gastarbeider die uiteindelijk noch in Marokko noch hier écht thuis is... e ko no mie, ik kan nie mé kenden we nog van bij Morabezza, en blijft een grappig nummer dat de impact van de economie kritisch onder de loep neemt. In De bron van de Molenbeek blikt de zanger terug op zijn jeugdavonturen met zijn broer Koen, die samen de wijde omgeving van Ninove gaan verkennen en daarna toont Wim wat je met een boor en een gitaar kan in een eigen versie van Mexico (bekend van de Zangeres Zonder Naam). Geloof me, het klinkt erger dan het is... Na alweer een nummer dat we nog herkenden uit de Morabezza-tijd (Rust), waarin er rust gezocht wordt bij Joao en Jobim, noopten mijn vermoeide en door de kou aan hun benen overmande kinderen mij huiswaarts, maar het was een fijn concertje dat we nog meepikten zo, als afsluiter van de dag.

Die Essenz der Dinge

Schuilend voor de regen op de Gentse Feesten, belandden mijn kinderen en ik eerder deze week in het Design Museum. Om cultuur voor kinderen in de vakantie (en ook daarbuiten, vermoed ik) te promoten, is er daar voor hen een opdrachtenspel : De schatten van Vlieg. In dit museum is dat spel opgebouwd rond de tentoonstelling Die Essenz der Dinge.
Als ondertitel draagt deze tentoonstelling "Design en de kunst van het vereenvoudigen". Getoond wordt hoe design (zeker in economisch barre tijden) op zoek gaat naar reductie, om een maximaal effect uit een minimum aan materiaal te halen. Het is eigenlijk een gasttentoonstelling van het Vitra Design Museum uit Weil am Rhein.
Je ziet er onder andere deze ontwerpen :

Gentse Feesten 2011

Morgen beginnen de Gentse Feesten. Een greep uit het fijne en rijke aanbod :


- Op het Puppetbuskerfestival staan allerhande vormen van poppentheater op de agenda, en je kan altijd fijne ontdekkingen doen, niet alleen in het Europees Figurentheatercentrum, maar ook op locatie op de Korenmarkt, het Woodrow Wilsonplein (de Zuid) en in de Veldstraat... (van 16 tot 24 juli)
- Ook al zo'n klassieker op de Gentse Feesten is het straattheaterfestival MiraMiro : met gratis en betalende voorstellingen voor jong en oud, met het hart van de activiteiten nabij de Sint-Baafsabdij, maar ook Bij Sint-Jacobs en de Korenmarkt (enkele voorstellingen vanaf 16 juli, maar vooral van 21 tot 24 juli)
- Gent Jazz loopt op zijn laatste benen, maar er zijn nog fijne concerten van Agnes Obel, Absynthe Minded en Angus & Julia Stone (vanavond), Raphael Saadiq (zaterdag 16/7) en Daniel Lanois' Black Dub featuring Trixie Whitley & Brian Blade (zondag 17/7)
- Dance in alle vormen en maten vind je op 10 Days Off met onder meer Dr Lektroluv (15/7), Simian Mobile Disco (16/7), Carl Craig (18/7), Laserkraft 3D en Tocadisco (20/7), Richie Hawtin (21/7), 2562 en Martyn (22/7) en Moodymann (25/7) in de Vooruit
- Nog meer muziek op het Boomtownfestival op de Kouter en in de Handelsbeurs, met onder meer Gorki, Avi Buffalo, Love Like Birds, Deerhoof en Kiss The Anus Of A Black Cat (19/7), Low Vertical en Amatorski (20/7), You Raskal You, The Bony King Of Nowhere, Josh T. Pearson en 13 & God (21/7), Architecture In Helsinki (22/7), Intergalactic Lovers, Steak Number Eight en Drums Are For Parades (23/7) en Ólafur Arnalds die optreedt op 20, 21 én 22 juli !
- Wereldmuziek, reggae en aanverwante genres kan je natuurlijk vinden op het Polé Polé Festival (16 tot 25 juli) aan de Koren- en Graslei, met onder meer Kraak & Smaak (16/7), Internationals featuring Lize Accoe (19/7), Discobar Galaxie (20/7), The Glimmers (23/7), Krema Kawa, Buyse en TLP (24/7), Merdan Taplak Orkestar en Buscemi & The Squadra Bossa (25/7)
- verder fijne optredens van Flat Earth Society (Bij Sint-Jacobs, 18/7), Flip Kowlier (Sint-Baafsplein, 18/7), SX en The Sore Losers (Bij Sint-Jacobs, 20/7), Headphone (Bij Sint-Jacobs, 23/7) en No Angry Young Man (Groentenmarkt, 23/7) en Clement Peerens Explosition (Bij Sint-Jacobs, 24/7)

De rest van het uitgebreide programma, met theater, museumbezoeken, rondleidingen, foren en markten,... vind je op www.gentsefeesten.be