Gelezen (122)

De monnik van Mokka - Dave Eggers

In dit boek vertelt Dave Eggers het waargebeurde verhaal van Mokhtar, een Jementisch-Amerikaanse jongeman die een ware "American dream" nastreeft wanneer hij het plan opvat om Jemenitische koffie te exporteren vanuit het land waar zijn ouders vandaag komen. Hij gelooft dat daar, in de bakermat van de koffie, zulke hoge kwaliteit zal kunnen gehaald worden dat het een succes wordt in de markt van de specialty brand koffies, zeg maar de grand crus van de koffie. Maar dan breekt de oorlog uit in Jemen, net als hij daar is om een eerste oogst te exporteren...
Eggers slaagt erin tegelijk de lezer te entertainen (het is alweer een vlot geschreven boek) én te informeren en geeft ons zo een unieke blik op kanten van Jemen die in de berichtgeving nooit aan bod komen.

A field guide to the English clergy: a compendium of diverse eccentrics, pirates, prelates and adventurers; all Anglican, some even practising - Fergus Butler-Gallie

Hierin heeft Fergus Butler-Gallie, zelf een Anglicaanse dominee, de meest kleurrijke figuren uit de clerus in de Anglicaanse kerk verzameld en hij beschrijft in die typisch humoristische Engelse stijl hun wedervaren. Het gaat daarbij om priesters die hun katten excommuniceerden omdat ze krols waren op zondag, een aartsbisschop die elke werkdag begon met driemaal zijn hoofd op tafel te bonken onder het uitroepen van "I hate the Church of England", priesters die meer dronken dan dat ze vieringen verzorgden (en daarom soms hun kerk grotendeels op slot hielden), een priester die aan de wieg stond van de edele sport rugby en clerici die in alles probeerden te geloven behalve in de anglicaanse versie van het christendom. Het zal niet verbazen dat zo'n collectie uren bijwijlen hilarisch leesplezier oplevert.

When Nietzsche wept - Irvan D. Yalom

Irvin Yalom, de Amerikaanse psychotherapeut die ook heerlijke fictieboeken schrijft, waagt zich aan een historische roman in dit boek. Hij beschrijft de therapie die Breuer (mentor van Freud) aan Nietzsche geeft (en omgekeerd). Hoewel Yalom zelf eerder geschoold is in de Amerikaanse variant van de psychoanalyse (verder bordurend op o.a. het werk van Anna Freud, de dochter van Sigmund) en geen Freudiaan pur sang (laat staan een Lacaniaan) genoemd kan worden, heeft hij toch treffend de kern van de vroege psychoanalystische methode en eerste begrippen weten te vangen. In deze roman laat hij de psychoanalyse als methode ontstaan tussen Breuer en Nietzsche (hoewel het dus Sigmund Freud was die haar in realiteit ontwikkelde). Er zijn verwijzingen naar Anna O. (Bertha Pappenheim), de eerste hysterica die middels een voorloper van psychoanalyse behandeld werd door Breuer en Freud. Je hoeft van de hele theorie niets te weten om iets te herkennen van wat overdracht en tegenoverdracht inhouden. Zelf psycholoog zijnde en meer dan kennisgemaakt hebbende met de Freudiaans-Lacaniaanse psychoanalyse, heb ik hier zeer van genoten, maar ik veronderstel dat je mijn voorkennis niet nodig hebt om dit mooi uitgewerkt verhaal te kunnen smaken.

't Bolleken - Cyriel Buysse

Wat een heerlijke roman van Cyriel Buysse is dit toch. Hoewel de gebeurtenissen zich meer dan een eeuw geleden afspeelden op de het platteland ten westen van Gent, is het toch allemaal herkenbaar uit de verhalen van mijn grootouders en hun generatie die ik als kind mocht aanhoren. Bovendien schrijft Buysse virtuoos. Ik weet een beetje van zijn keuzes in de oorlog maar ben nu nog meer geïntrigeerd om deze schrijver te ontdekken en ook zijn biografie te lezen.

Gentse Feesten: dag 2

Op de tweede dag van de Gentse Feesten werden we vooral gecharmeerd door enkele voorstellingen op MiraMiro. 

Vroeg in de namiddag al waren er de onconventionele clowns van Tony Clifton Circus uit Italië met "Rubbish rabbit". Drie niet als dusdanig meteen herkenbare clowns werden vergezeld van een vertaler, die hun Engels vertaalde naar het Nederlands ten behoeve van het publiek. Ook met zijn rol werd gedold (clown: "...and the stupid translator" vertaler (half verbouwereerd): "...en euh ik"). Ze kondigden hun act aan als een verzameling grappen en grollen die ze als kind al altijd hadden willen doen, maar nooit mochten en in hoog tempo kwamen inderdaad die dingen aan bod die je zelf als kind eigenlijk ook graag eens had gedaan: gooien naar mensen met een gigantisch knuffelkonijn, op die knuffel springen, dingen laten ontploffen (ananas, Barbie,...), met eieren gooien en tennissen, borden stukgooien op de grond,... Met een in tweeën gekapte vis en een in brand gestoken, half ontplofte, in stukken gehakte Barbie maakten ze "the most popular Barbie ever": zeemeerminbarbie. In de grote finale keerden ze de rollen van de scheerschuimtaart om en bekogelden iemand uit het publiek. Deze voorstelling is nog elke avond tot en met woensdag te zien op het Spaanskasteelplein, het is zeker een aanrader.

Fragment uit "Rubbish rabbit" van Tony Clifton Circus

 

Een andere leuke voorstelling in het Coyendanspark is "Tricycles and the little red riding hoods" van het Nederlandse Firmakodde. Vijf kinderen mogen met driewielers racen tegen elkaar. Die worden aangedreven door elektromotoren die hun energie halen uit het geschreeuw en gegil van de bestuurders in een conservenblikje dat als micro voor hun mond hangt, bevestigd aan hun rode helm. Wie het hardst schreeuwt en gilt, rijdt het snelst en wint de race. Bovendien wordt alles fantastisch aan elkaar gepraat en ingekleed.

Van een heel andere orde is de voorstelling "Transports Exceptionnels" van het Franse Beau Geste. Op prachtige operamuziek dansen een man en een graafmachine een duo-choreografie met acrobatie en elegantie. Het ziet er allemaal behoorlijk indrukwekkend uit.

Fragment uit "Transports Exceptionnels" van Beau Geste

Eerder in de namiddag gingen we ook naar het concert van Onrust in de Consouling Store. De split-cassette van Onrust en Monnik werd er voorgesteld (je kan die hier beluisteren). Onrust is een jonge vrouw die met een Venetiaans maskertje aan knoppen stond te draaien en haar apparatuur stond te bedienen. Hoezeer ik de muziek zelf wel kan pruimen, aan dit optreden viel jammer genoeg niet zo veel te zien, omdat de interactie met het publiek beperkt bleef tot heel af en toe eens iemand straks aankijken gedurende enkele seconden, en verder werden knopjes ingedrukt of omgedraaid.

Comedy: Xander De Rycke

Gisterenavond trad Xander De Rycke in de Brugse stadsschouwburg op met zijn Best of-show Tien jaar bezig, twee uur grappig. De show brengt het beste uit zijn drie eerste zaalshows, met actualiseringen en en wat nieuwe grappen. Nadeel is dan natuurlijk ook wel dat je, als je zoals mijn lief en ik de eerste twee shows al gezien hebt, sommige grappen herkent. Gelukkig kan ik melden dat dat de pret amper drukt.
Gestart wordt er met een projectie: een off-screen vrouwenstem geeft een korte biografie van Xander De Rycke en daarna zien we een filmpje met cameo's van enkele van zijn vrienden, waaronder Alex Agnew, die Xander nog een wijze raad meegeeft. Met die wijze raad in het achterhoofd stapt hij ook écht het podium op en dan begint de show echt.
De vaart zit er goed in en wie De Rycke vooral kent als grofgebekt, een imago waar hij maar moeilijk vanaf schijnt te raken, moet zijn mening eigenlijk al gauw herzien. Hij heeft het daar trouwens over, net als over zoveel andere onderwerpen, en bewijst dat hij een uitstekend observator is. De herkenbaarheid bij het publiek is groot, wat het schaterlachen in de zaal tot ongekende hoogtes stuwt. Bij momenten is de comedian zelf ook verwonderd over de zaalreacties.
Wanneer de pauze ingeluid wordt, zijn Elke en ik verbaasd over hoe lang hij al bezig is. Ook na de pauze krijgen we waar voor ons geld: we kijken af en toe naar elkaar om te zien dat we bij dezelfde grappen aan dezelfde situaties uit ons eigen leven denken. Of het nu gaat om baby's, poezen of kuisen, de tranen rollen bijwijlen over onze wangen. Enkele rijen voor ons zit een man die soms al bij het begin van een grap de slappe lach krijgt, wat aanstekelijk werkt en wat op het podium met enig ongeloof opgemerkt wordt.
De Rycke leek oprecht verbaasd dat de stadsschouwburg uitverkocht was en eindigt met een wat serieuze reflectie over zijn tien jaar als comedian. Wie hem al eerder zag, beleeft ongetwijfeld opnieuw veel plezier, voor wie nog met zijn werk moet kennismaken, is dit een uitstekende kans.

Je kan Xander De Rycke nog tot maart 2016 (dan zal hij exact tien jaar op de planken staan) bezig zien, binnenkort onder meer in CC Belgica in Dendermonde (06/02), GC De Zandloper in Wemmel (12/02) en het CC in Merksem (13/02). De volledige speelkalender vind je hier.

Het beste Westvlaamse nummer ooit?

Nog tot vrijdagmiddag 12 uur kan er gestemd worden bij de Krant van West-Vlaanderen op het beste Westvlaamse nummer ooit. Stemmen kan hier.
Uit de lijst met genomineerden breng ik onderstaande nummers graag onder uw aandacht (naast de usual suspects Flip Kowlier, Het Zesde Metaal, 't Hof van Commerce, Kamiel en Willem Vermandere):

Brengt ui zuster mee - Berlaen

Ze zij me - Brihang

Nor Olland - De Feesters

Rietn zat te skietn bachtn d'Hoage - Dirty Scums

Vuf kilo groensels - Pheeta

Puree - Gèsman

s ak ze zie - Johnny Turbo

Kleine kiesak - Kleine Sanders

Ip viyoage - Mario en Kevin

Frisco in den disco - Muzze en Vantorre

Bruhhe Bruhhe - No Exp

Up en neere - Sliek De Zeesterre

De boeren van vroeger - The Violent Husbands

Wuk is dad ier nuij - The Westcrew

(wel jammer dat het Westvlaams nogal beperkt blijft...)

Gegingegeugengie - Two Russian Cowboys

Sauna - Westvlams Gemiengeld Vintekoor

Vestrock 2013

Niet ver van de grens ten noorden van Sint-Niklaas ligt het kleine Zeeuwse vestingstadje Hulst. Elk jaar organiseren ze daar het fijne Vestrock, waarop in 2013 heel wat Nederlandse én Belgische namen prijkten.

We werden in de Club Acoustic verwelkomd door Jimmy Dumbbell, een plaatselijk klassiek rockbandje dat weinig verrassends in petto had. Het viertal gaf, ondanks de povere publieksaandacht, wel het beste van zichzelf en zorgde zo voor aangenaam vertier en een goeie binnenkomer. 

Even verder bracht het Nederlandse The Horse Company een aardige mengeling van Kings Of Leon en Neil Young. 

Al vroeg in de namiddag mocht De Jeugd Van Tegenwoordig op één van de naast elkaar gelegen grote podia het publiek opzwepen. Na een wat routineuze start gingen Willy Wartaal, Faberyayo en hun compagnons steeds meer de festivalgangers ophitsen, terwijl ze in vrijwel één langgerekte mix hun grootste hits brachten, denk maar aan Watskebeurt en Sterrenstof. Ook De formule, de nieuwe single die volgende week uitgebracht wordt, kregen we in avant-première te horen. Muzikaal noch tekstueel staat het viertal bekend om nuance. Feestjes aanzwengelen echter kunnen ze als geen ander, al was dit optreden lange tijd wat mak en miste ik persoonlijk toch wel erg Deze donkere jongen komt zo hard.
In de Vestrock University kwamen allerlei sprekers die je, om het geluid van het nabije optreden te kunnen overstemmen, kon beluisteren in je hoofdtelefoon. Enkele professoren, maar ook Herman Brusselmans en Gili, vermaakten er het publiek.  

Herman Brusselmans bracht er ongepubliceerde verhalen in avant-première (uiteraard kwamen "beffen", "poesje" en andere favoriete woorden van de schrijver veelvuldig voor, maar tegelijk liet hij zien dat hij grappig kan zijn en toch wel echt goed kan schrijven) en hij werd ook nog eens (nogal braafjes) geïnterviewd. Hij kreeg zonder moeite het publiek op zijn hand, terwijl hij de interviewster meermaals voor schut zette en ook toehoorders die een vraag stelden, kregen (niet zelden onverdiend) een veeg uit de pan. 

Van Gili pikte ik slechts heel kort een stukje mee, dat wel onderhoudend was. Nadien werd de tent omgevormd tot Silent Stage: dj’s draaiden plaatjes die door de individuele headsets weerklonken. Je zag mensen hevig dansen op muziek die je zelf niet hoorde buiten de tent. Er stond echter telkens zo'n lange wachtrij, dat ik die belevenis aan mij liet voorbijaan.

Op de grote podia waren die namiddag Daily Bread en James Walsh gepasseerd. Die eersten brachten slechte dancerock met gepikte beats van The Prodigy, Leftfield en New Order. De passage van de zanger van Starsailor kan ik evenmin echt memorabel noemen.

Carice Van Houten, een gevierde Nederlandse actrice die al aan de zijde van Tom Cruise mocht spelen, maakte een fijne plaat, met hulp van onder meer Howe Gelb, die ze in Nederland slechts op dit ene festival voorstelt. Ik zag haar al aan de zijde van Howe Gelb in De Zwerver, en dit keer mocht ze het met haar eigen band doen. Radiovriendelijke, wat brave popnummers waarin Carice zingt alsof ze Shirley Bassey wil zijn of toch minstens een plek bij Hooverphonic ambieert, werden ons deel alsook een liefdesduet met James Walsh.

Van Ewert And The Two Dragons had ik op basis van hun studiowerk méér verwacht. De groep klonk verbazend stil voor een buitenpodium op een festival, en ze kregen er niet echt schwung in. Nochtans hadden de Esten al vroeg in de set met Jolene, dat vanuit een ander standpunt hetzelfde verhaal vertelt als in het lied van Dolly Parton, en Pictures twee pareltjes laten horen.

Het Nederlandse Guild Of Stags is wellicht op elk podium een prijsbeest, want zoals zij het publiek aan het rocken krijgen, zie ik het niet iedereen doen. Dat ze daarbij afwisselend vervellen tot Motörhead, Led Zeppelin, Golden Earring en Queen is deel van de fun. 

Hooverphonic with orchestra is precies wat de naam doet vermoeden. De groep van Sint-Niklazenaar Alex Callier speelde zo goed als een thuismatch en de frontman vertelde met plezier over zijn jeugdherinneringen aan Hulst. De muziek kan de aanpak met orkest heel goed hebben en zelfs hun oudste nummer 2Wicky klinkt bijzonder goed in zulk arrangement. We kregen vrijwel enkel hits op ons bord, zoals Eden, Sometimes, Vinegar and salt, Club Montepulciano, Anger never dies, The world is mine, Jackie Cane en Mad about you.

Het Oostendse The Van Jets maakte zeker deel uit van de zegetocht van de Belgische bands die hier de affiche haalden. De set, zonder Our love = strong, werd nog strakker gehouden dan anders (zie b.v. het concertverslag van hun optreden in de Vooruit) en frontman Johannes Verschaeve beleefde alweer een adrenalinerush die hij met plezier deelde met het publiek. Ook nu gooide hij zich tussen de aanwezige fans. Met Here comes the light, Down below en afsluiter The future is het geen wonder dat Hulst overstag ging.

Even keerden we terug naar de Club Acoustic voor Nada Surf-zanger Matthew Caws. Hij bracht er een akoestische set met nummers uit de intussen al 7 albums van de band. Grote hit Popular kregen we niet te horen, maar wel uitgebeende versies van Xhose authority, Happy kid (op verzoek van een fan toen hij nog meer tijd bleek te hebben dan ingeschat) en Blizzard of '77.

Dat Black Box Revelation als duo graag de weg opgaat van The Black Keys is al lang bekend. Jammer genoeg spelen ze vooral heel luid en krachtig, wordt er op de gitaar geramd en op de drums ingebeukt en raken nuances en details meestal verloren. De set klinkt daardoor, ondanks de aanwezigheid van Gravity blues en I think I like you, wat eenvorming. Reliëf was er wel in de uitvoering van Never alone, always together, meteen met kop en schouders het hoogtepunt van de show.

Kosheen had enkele jaren terug met Slip and slide (suicide), Hide U en Catch enkele hits waarin drum ‘n bass een grote rol speelt en die ze tot het eind van de show bewaarden. In nieuwere nummers als Addict is het muzikale palet wat gevarieerder, maar jammer genoeg hebben die niet dezelfde aanstekelijke drive. Toch verdient het kwartet uit Bristol je aandacht, want ze spelen slechts één afdeling lager dan stadsgenoten dan Tricky, Portishead en Massive Attack.

De finale van de dag kwam er met het Kortrijkse Goose, dat opende met Control en daarmee de teneur zette. Ook andere successen als Synrise en Bring it on en eigenlijk de hele set, ondersteund door een overweldigende lichtshow, veranderden de frontstage tot een grote discotheek waar Hulst nog maanden over zal spreken.

Je kan een minder persoonlijk verslag van dit festival ook hier lezen op Indiestyle.

De Nieuwe Snaar

Sinds begin dit jaar is De Nieuwe Snaar bezig aan de afscheidstournee die tot ergens in het najaar van 2014 zal lopen, Konec. De show die ze brengen, is een "best of" en is nu ook op dvd vastgelegd. Het is een mengeling geworden van minder bekende tot hun bekendste nummers, en natuurlijk die vrij unieke mix van muziek, tekst, humor en acrobatie.
De voorstelling mag dan vooral drijven op de vaak erg mooie en uit heel diverse muzikale bronnen puttende liedjes, de kruiden vormen toch de visuele hoogstandjes en grappen en de acrobatieën van Geert Vermeulen (die in een betonmolen kruipt in Kruis of munt en Georges, zich door een tamboerijn wurmt of zich aan een Cirque du Soleil-achtige doekenact waagt, en nog veel meer). Ook verbaal is het vaak erg geestig (zoals in Lappen en Jappen) en zijn de woordspelletjes fijn. De muzikale helden worden geëerd (onder meer Julie London in De hoezen van Julie en Bob Dylan in In de hemel is geen Dylan). Sommige acts (zoals met de magneetschoenen) worden behoorlijk lang volgehouden. 
Uiteindelijk dienen we toch ook te erkennen dat hoewel de muzikanten zichzelf niet als virtuoos beschouwen, ze toch meer dan behoorlijk hun streng trekken, en vooral de manier waarop Geert Vermeulen zijn vioolspel combineert met capriolen (zoals wanneer hij een soort tolclown speelt in Marcel), dwingt bewondering af. Muzikaal brengt de groep een erg divers spectrum van (swing) jazz, chanson, folk, blues tot calypso en anderer zuiderse genres.
Na het slotlied In de hemel is geen Dylan volgt een oorverdovend applaus en krijgen we nog een mooie bisronde met Zwemmer, een intermezzo waarin reclame gemaakt wordt voor het boek Het verhaal van De Nieuwe Snaar dat Kris De Smet zelf schreef en Een muzikant kan meestal niet dansen.
Als extra's worden we vergast op een leuke clip bij De hoezen van Julie waarin 2 Many DJ's zich lijkt vergrepen te hebben aan de platenhoezen en een interview met de 4 mannen afzonderlijk waarin ze ingaan op de geschiedenis van de band. Dat is op zich interessant, al heb ik wel wat moeite met het deel waarin ze hun eigen sterktes nogal dik in de verf zetten. 
In het interview verklaart Jan De Smet dat de specifieke magie van de voorstellingen zich nooit echt goed liet vatten in groeven of digitale vormen (albums dus), en hoewel deze registratie van de show alles biedt wat een goeie comedy-dvd moet bieden, kunnen we ons voorstellen dat de band toch het meest tot zijn recht komt wanneer u hen effectief in een zaal gaat zien.

De afscheidstournee van De Nieuwe Snaar kan u onder meer zien in Tienen (30/11), Halle (1/12), Wemmel (6/12), Ninove (7/12 en 8/12), Roeselare (12/12 en 13/12), Tessenderlo (14/12 en 15/12), Wevelgem (20/12 en 21/12) en Berlare (22/12). De volledige kalender kan u hier raadplegen.

De dvd wordt verdeeld door PIAS Comedy.

Gentse Feesten 2012: dag 8

De achtste dag van de Gentse Feesten, in het gezelschap van mijn kinderen en die van mijn vriendin (en zijzelf ook natuurlijk), werd ingezet met een bezoek aan de Poezenboot, langs de Nieuwevaart. Dat is een kattenasiel op het water, waar je een katje kan adopteren (wat we niet deden) en je ook zo eens mag binnenwandelen en de katjes bezichtigen. Veel "ooooh"s en "aaaah"s en gezucht en "o zo schattig"s later vervolgden we onze weg naar het centrum van de stad.

MiramirO stond op het programma, want heel wat leuke voorstellingen daar hadden ons via het programmaboekje weten nieuwsgierig te maken. Op het Spaanskasteelplein keken we naar één van de deelnemers aan de Grote Prijs MiramirO: Fusion van het Britse Prodigal Theatre's Urban Playground Team. Dat was een voorstelling waarbij een zestal dansers langs, op en over een obstakel van buizen en planken en wanden danst met een mengeling van heel verschillende dans- en springstijlen. 

Erg spectaculair allemaal, met hier en daar zelfs een vrij ongelooflijke sprong... Indrukwekkend!

Daarna genoten alle vier de kinderen (en eigenlijk ook de twee volwassenen) van Sculptures, dat ik met mijn zoon al op de zesde dag had gezien en gedaan. Hij ging ook nog een keertje op L'imaginarium du capitein Gustav II. 

Een andere deelnemer aan de Grote Prijs MiramirO was het ook al Britse Up & Over It, dat een wel heel bijzondere dansvoorstelling bracht in Hands. Er werd immers met de handen gedanst op de tafel, op het ritme van traditionele Ierse muziek en het deed allemaal een beetje denken aan een soort handenvariant van Riverdance, al was het vaak ook grappig.

Jammer dat het bij De Frietcowboys allemaal zo lang duurde, want mijn zoon keek er wel heel erg naar uit om met aardappelen te schieten naar een rooster om ze tot friet te snijden, die te laten bakken en daarna op te eten.

Elk kind mocht met een gefabriceerd geweer dat werkte op luchtdruk drie pogingen wagen, en aangezien er een lange rij was en het herladen van het geweer toch behoorlijk wat tijd vraagt, ging dat dus maar traag vooruit en werd het te laat, waardoor hij niet meer aan de beurt kon komen. Het was anders wel een leuk concept...

Ook bijzonder grappig was Boucherie Bacul van PikzPalace, waar 2 vrouwen en een man een mobiele slagerij (zoals op de markt) runnen, waar echter het "vlees" van knuffels verkocht wordt en klaargemaakt voor de omstaanders. Pluchen knuffels worden versneden, barbiepoppen in mootjes gehakt en dit alles wordt met heel veel humor en zwier aan de man gebracht, waarbij de argumenten van de vleessector hervertaald worden naar knuffeldieren en action figures. Je zou kunnen stellen dat het een prachtige vegetarische en vegetarismevriendelijke voorstelling was...

En kijk, ook wij kregen een pakje "vlees": witte vulling van een pluchen dalmatiër, gekruid met wat barbiehaar. En de dochter had al "eekhoornstaart op een stokje" gekregen...

Pulptuur 2012

In Kapellen, ten noordoosten van Antwerpen, vindt blijkbaar jaarlijks (en dit al voor de 17e keer) een leuk, gezellig en toch behoorlijk divers festival plaats: Pulptuur.

Vijf podia en een demonstratieplek voor workshops en demo's van allerlei soorten dans telt het gemeentenpark van Kapellen tijdens dit festival, en er werd afgetrapt met een bekende naam: de olijke bende genaamd Clement Peerens Explosition. Zij brachten precies wat je van hen mag verwachten, en dat verschilt uiteindelijk amper van wat ik vorig jaar van hen zag (en de jaren ervoor...).

Plaatselijk standup-comedian Steven Goegebeur mocht zijn grappen, die soms belegen, soms wat racistisch en af en toe ook spits waren, komen debiteren in een klein tentje nabij de watertoren. Hij ging veelvuldig in interactie met het publiek, en aangezien ik ook op de eerste rij zat, moest ik er ook enkele malen aan geloven.

Het beste optreden dat ik zag, was van Casablanca Carambol Company, een viertal uit Lier (dit keer met een interimaris op de -staande- bas) dat rockabilly en aanverwante genres uit de jaren '50 en vroege jaren '60 weer hip weet te laten klinken. Er waren covers van Tutti frutti en Blue suede shoes en ook enkele minder bekende (en vermoedelijk ook eigen) nummers, waarin soms de geest van Johnny Cash en Hank Williams rondwaarde. Het was een erg gesmaakt optreden, met een hoog tempo en genoeg enthousiasme om het kleine tentje helemaal mee te krijgen.

Van het optreden van Jane And The Wires pikten we nog net het einde mee. De liedjes waren goed, en in het slotnummer zat een stevige scheut Django Django. Alleen jammer dat de zangeres ons minder wist te bekoren (althans, haar stem... voor de rest zag ze er ravissant uit).

Voor we naar huis gingen (de EK-finale wachtte, en Kapellen is een heel eind rijden), zagen en hoorden we ook nog Christ'of, een Michael Jackson impersonator die volgens het promoblaadje een wedstrijd gewonnen had op TV maar die superslecht was: hij kon amper zingen en dat bleek vooral toen het bandje dat meespeelde de hogere noten moest halen waar hij niet bij kon. Tja, en dan met de attitude afkomen alsof je zo goed als de échte Michael Jackson bent, dat helpt natuurlijk ook niet. En MidLife bracht dan weer bekende rockcovers zonder daar meerwaarde aan toe te voegen, en telkens een pak minder overtuigend dan het origineel. Natuurlijk is dat een valkuil voor coverbands, maar deze band viel toch echt wel door de mand.

Niettemin is Pulptuur een aanrader, want het is een festival met een zeer divers aanbod (van The Me In You tot Nicole & Hugo), heel wat randanimatie en dat allemaal op een zakdoek/gemeentepark groot.

Vrouwelijke fans Gotye teleurgesteld

Het concert van Gotye in de AB op 30 oktober was een groot succes, zo kon je overal lezen.
Toch bereikten ons ook heel wat berichten van teleurgestelde (voornamelijk vrouwelijke) fans, die zich er toch meer van voorgesteld hadden. De hooggespannen verwachtingen hadden natuurlijk te maken met het succes van Somebody that I used to know. Die geweldige single én de bijhorende clip hadden heel wat fans warm gemaakt voor het optreden, waardoor het concert door kon gaan in een overvolle concertzaal.
Blijkens deze foto's trad de man echter NIET naakt en beschilderd op, en dat blijkt de kern te zijn van het betoog van o.m. de zwaar teleurgestelde Cindy: "Weken had ik er al naar uitgekeken. Dagelijks bekeek ik de clip op YouTube meerdere keren, en ik mag wel zeggen dat ik zijn lichaam, ondanks de lagen verf die erop aangebracht zijn, beter ken dan dat van mijn ventje. Je kan je wel voorstellen dat ik dan ook erg ontgoocheld was met het simpele rood-witte T-shirt dat Gotye aan bleek te hebben. Nu ja, eerst dacht ik nog dat hij Somebody that I used to know waarschijnlijk wel als laatste nummer zou spelen, en dat dan de apotheose alsnog plaats zou vinden." Shanya vult aan: "De spanning steeg helemaal ten top toen hij de eerste noten van mijn lievelingsnummer speelde, maar hij bleef maar gewoon aangekleed staan zingen. Komen wij daarvoor helemaal uit Wuustwezel naar de stadsjungle van Brussel, met het risico dat onze laatste trein terug naar huis geschrapt zal blijken? Ik dochtetnie!"
In februari krijgt Gotye toch nog een herkansing, zo vertrouwt de Middelkerkse Kimberley ons toe: "Maar als hij dan niet alles uittrekt, doen WIJ het wel, hoor. Dat is belooft -of is dat met een d, schatteke, zeg Kevin, help mij ne keer...-"
Als troost toch nog eens de mooie clip :

Gentse Feesten : de laatste avond

De Gentse Feesten heb ik in stijl afgesloten, vind ik zelf. Het werd nog een toffe, zij het late avond.
Ik begon met een bezoekje (ditmaal zonder kinderen) aan BataMatiq. De vrolijke gekte en humor van Cirq werkt heel bevrijdend en je bent meteen bereid mee te doen aan frivoliteiten als het verdelen van het terras in 4 sectoren, waarna je van sector moet veranderen (enkele malen zelfs), of aan de "10 seconds of Decap".

Er was die avond behalve een try-out van Jesus (in de container ; niet gezien) ook een optreden van Gili, intussen bekend van TV. Er was een wedstrijdje tussen 2 kinderen (van hooguit 10 jaar, schat ik) die om ter snelst een blikje pils moesten uitdrinken (gerustelling achteraf: "Beste mensen, het was natuurlijk geen écht bier in de blikjes. Het was Cara Pils!"). De sfeer zat (ook dankzij de Sfeer-O-Meter) goed in, maar ik wou nog graag een concertje meepikken, dus op naar Polé Polé.
Daar bracht het Merdan Taplak Orkestar een mix van Oosteuropese volksmuziek en dance (techno, drum 'n bass en dubstep), en ik kan u verzekeren : dat geeft nogal een feestje ! Jammer dus dat ik enkel het einde van het optreden (nog zo'n 4 of 5 nummers, inclusief bisnummers) zag, maar ik was wel onder de indruk. En fantastisch trouwens hoe je een tuba de bastonen uit drum 'n bass kan laten zinderen !

Bij Sint-Jacobs kreeg ik nog een stuk mee van het optreden van Dolfijntjes, met Wim Opbrouck. Ze mengen allerlei liedjes door elkaar en maken er iets eigens van (b.v. met flarden Britney Spears, "Pass the Dutchie", "Koevoet is beter dan boelie",...), maar eigenlijk is het toch niet echt mijn ding. Na een kwartiertje begint het ondanks het overduidelijk speelplezier van Wim en zijn bende toch wel een beetje tegen te steken, ook al omdat al die muziekjes vermengd worden tot een vrij egaal geheel.
Met rock 'n roll en zelfs blues van R.L. Burnside sloot ik de Gentse Feesten dansend af op het Bal Populaire in het Baudelopark.
Jammer dat de regen zoveel roet in het eten strooide dit jaar, want het waren alweer fijne Gensche Fieste !

Gentse Feesten : Pierke Pierlala + jeugdcircusfestival + BataMatiq

Maandagnamiddag hadden we geluk met het weer. Tijdens de hele voorstelling van Pierke Pierlala (dit keer in het avontuur over het ongehoorzame Flipke Flapke) in het Huis van Alijn viel geen druppel regen. Meer zelfs : de zon scheen! Het werd dus (klassiek) genieten van het poppenspel, de Gentse grapjes en de ambiance waarin alle kinderen de "vriendjes van Pierke" zijn die meehelpen het avontuur tot een goed einde te brengen.

Op het Jeugdcircusfestival in het Baudelopark zagen we een voorstelling die ik zonder de twijfel de beste durf noemen die we al ooit op dit festival (dat toch al aan de tiende editie toe is) zagen. Het Frans-Zwitserse gezelschap Cie un de ces 4 bracht Madame et sa croupe, waarin ze jongleren, acrobatie en diabolokunsten verweven met muziek (gitaar, viool en een geweldige persiflage op Bad romance van Lady Gaga) en humor, allemaal gebracht in een verhaaltje in een barokke setting (een hertogin en haar 3 bedienden). De acrobatieën en de diabolo-act waren verbluffend, én het geheel was goed uitgewerkt, grappig en er zat heel veel vaart in (na een zeer trage start weliswaar). Puik gedaan!

Cirq heeft behalve BataStrand ook nog in de Willem De Beersteeg haar vaste stek, waar ze BataMatiq presenteren : een ode aan allerlei automaten. Je kan er je kinderen laten omvormen tot Robokids, je kan de Sfeer-O-Meter in het groen fietsen, er is de klassieker 10 seconds of Techno en er zijn allerlei automaten waar je mits 20 cent in een gleuf een leuke verrassing krijgt van de Cirq-mannen achter het geheel (in dit geval zéér letterlijk te nemen).