Xander De Rycke houdt het voor bekeken 2017-2018

Gisterenavond zag ik samen met mijn lief, mijn kinderen en de hare de comedian Xander De Rycke met Houdt het voor bekeken 2017-2018, zijn eindejaarsconference over film en tv. Vorig jaar zagen we de eerdere editie ook al in Eeklo, nu kozen we voor het mooie pluche en de majesteitelijke zaal van de Gentse Vooruit.
De comedian fileert daarin het aanbod van films en tv-programma's van het afgelopen jaar, maar heeft daarbij vooral ook oog voor achterliggende concepten (dit keer lag de nadruk bijvoorbeeld ook sterk op promotie en plaatsing) of structuren (vorig jaar ging het o.a. over de grote mediaspelers). Uiteraard moeten de usual suspects het ontgelden (James Cooke, De Buurtpolitie, FC De Kampioenen, Niels Destadsbader, Gert Verhulst, Lieven Van Gils,...) maar soms gebeurt dat met een mildheid die je niet meteen zou verwachten, zoals wanneer hij vertelt over de manier waarop Karen Damen opgebrand werd door de mensen rondom haar die haar het schabouwelijk idee ...maakt een plaat aanpraatten. Bovendien heeft Xander aandacht voor het bredere plaatje: hij brengt trends voor het voetlicht en maakt vergelijkingen met de Amerikaanse markt. En hij heeft het over #MeToo en Bart De Pauw.
Daarbij vergeet hij uiteraard niet om grappig te zijn, héél grappig vaak zelfs. Dat maakt deze eindejaarsconference nét zo leuk en zo boeiend en dus een echte aanrader. Haast u snel naar de website waar je kan zien waar je de voorstelling nog kan meepikken.

Comedy: Xander De Rycke

Gisterenavond trad Xander De Rycke in de Brugse stadsschouwburg op met zijn Best of-show Tien jaar bezig, twee uur grappig. De show brengt het beste uit zijn drie eerste zaalshows, met actualiseringen en en wat nieuwe grappen. Nadeel is dan natuurlijk ook wel dat je, als je zoals mijn lief en ik de eerste twee shows al gezien hebt, sommige grappen herkent. Gelukkig kan ik melden dat dat de pret amper drukt.
Gestart wordt er met een projectie: een off-screen vrouwenstem geeft een korte biografie van Xander De Rycke en daarna zien we een filmpje met cameo's van enkele van zijn vrienden, waaronder Alex Agnew, die Xander nog een wijze raad meegeeft. Met die wijze raad in het achterhoofd stapt hij ook écht het podium op en dan begint de show echt.
De vaart zit er goed in en wie De Rycke vooral kent als grofgebekt, een imago waar hij maar moeilijk vanaf schijnt te raken, moet zijn mening eigenlijk al gauw herzien. Hij heeft het daar trouwens over, net als over zoveel andere onderwerpen, en bewijst dat hij een uitstekend observator is. De herkenbaarheid bij het publiek is groot, wat het schaterlachen in de zaal tot ongekende hoogtes stuwt. Bij momenten is de comedian zelf ook verwonderd over de zaalreacties.
Wanneer de pauze ingeluid wordt, zijn Elke en ik verbaasd over hoe lang hij al bezig is. Ook na de pauze krijgen we waar voor ons geld: we kijken af en toe naar elkaar om te zien dat we bij dezelfde grappen aan dezelfde situaties uit ons eigen leven denken. Of het nu gaat om baby's, poezen of kuisen, de tranen rollen bijwijlen over onze wangen. Enkele rijen voor ons zit een man die soms al bij het begin van een grap de slappe lach krijgt, wat aanstekelijk werkt en wat op het podium met enig ongeloof opgemerkt wordt.
De Rycke leek oprecht verbaasd dat de stadsschouwburg uitverkocht was en eindigt met een wat serieuze reflectie over zijn tien jaar als comedian. Wie hem al eerder zag, beleeft ongetwijfeld opnieuw veel plezier, voor wie nog met zijn werk moet kennismaken, is dit een uitstekende kans.

Je kan Xander De Rycke nog tot maart 2016 (dan zal hij exact tien jaar op de planken staan) bezig zien, binnenkort onder meer in CC Belgica in Dendermonde (06/02), GC De Zandloper in Wemmel (12/02) en het CC in Merksem (13/02). De volledige speelkalender vind je hier.

De Nieuwe Snaar

Sinds begin dit jaar is De Nieuwe Snaar bezig aan de afscheidstournee die tot ergens in het najaar van 2014 zal lopen, Konec. De show die ze brengen, is een "best of" en is nu ook op dvd vastgelegd. Het is een mengeling geworden van minder bekende tot hun bekendste nummers, en natuurlijk die vrij unieke mix van muziek, tekst, humor en acrobatie.
De voorstelling mag dan vooral drijven op de vaak erg mooie en uit heel diverse muzikale bronnen puttende liedjes, de kruiden vormen toch de visuele hoogstandjes en grappen en de acrobatieën van Geert Vermeulen (die in een betonmolen kruipt in Kruis of munt en Georges, zich door een tamboerijn wurmt of zich aan een Cirque du Soleil-achtige doekenact waagt, en nog veel meer). Ook verbaal is het vaak erg geestig (zoals in Lappen en Jappen) en zijn de woordspelletjes fijn. De muzikale helden worden geëerd (onder meer Julie London in De hoezen van Julie en Bob Dylan in In de hemel is geen Dylan). Sommige acts (zoals met de magneetschoenen) worden behoorlijk lang volgehouden. 
Uiteindelijk dienen we toch ook te erkennen dat hoewel de muzikanten zichzelf niet als virtuoos beschouwen, ze toch meer dan behoorlijk hun streng trekken, en vooral de manier waarop Geert Vermeulen zijn vioolspel combineert met capriolen (zoals wanneer hij een soort tolclown speelt in Marcel), dwingt bewondering af. Muzikaal brengt de groep een erg divers spectrum van (swing) jazz, chanson, folk, blues tot calypso en anderer zuiderse genres.
Na het slotlied In de hemel is geen Dylan volgt een oorverdovend applaus en krijgen we nog een mooie bisronde met Zwemmer, een intermezzo waarin reclame gemaakt wordt voor het boek Het verhaal van De Nieuwe Snaar dat Kris De Smet zelf schreef en Een muzikant kan meestal niet dansen.
Als extra's worden we vergast op een leuke clip bij De hoezen van Julie waarin 2 Many DJ's zich lijkt vergrepen te hebben aan de platenhoezen en een interview met de 4 mannen afzonderlijk waarin ze ingaan op de geschiedenis van de band. Dat is op zich interessant, al heb ik wel wat moeite met het deel waarin ze hun eigen sterktes nogal dik in de verf zetten. 
In het interview verklaart Jan De Smet dat de specifieke magie van de voorstellingen zich nooit echt goed liet vatten in groeven of digitale vormen (albums dus), en hoewel deze registratie van de show alles biedt wat een goeie comedy-dvd moet bieden, kunnen we ons voorstellen dat de band toch het meest tot zijn recht komt wanneer u hen effectief in een zaal gaat zien.

De afscheidstournee van De Nieuwe Snaar kan u onder meer zien in Tienen (30/11), Halle (1/12), Wemmel (6/12), Ninove (7/12 en 8/12), Roeselare (12/12 en 13/12), Tessenderlo (14/12 en 15/12), Wevelgem (20/12 en 21/12) en Berlare (22/12). De volledige kalender kan u hier raadplegen.

De dvd wordt verdeeld door PIAS Comedy.

Gentse Feesten 2012

Vanaf zaterdag is het weer zover! Mijn favoriet stadsfestival in mijn stad start dan immers, en de Gentse Feesten bieden voor elk wat wils. Net als de vorige jaren hieronder een selectie :

- Al heel lang ga ik heel vaak kijken wat de podia Bij Sint-Jacobs en in het Baudelopark te bieden hebben, en dat is ook dit jaar niet mis. Op het groot podium kan je Walter De Buck, Scrappy Tapes, De Propere Fanfare (14/7), Kapitein Winokio, Sois Brel Et Tais-Toi, Raymond van het Groenewoud (15/7), I Am Oak, Kiss The Anus Of A Black Cat (17/7), Helder, Ansatz Der Maschine (19/7), Blaudzun, Addicted Kru Sound ofte AKS (21/7), Gorki, Fifty Foot Combo en Roland (23/7) zien. Op de andere podia zijn er o.m. Mad About Mountains (14/7), Birds That Change Colour (15/7), Yuko 16/7), The Me In You (18/7), Paper Fox (20/7), Esta Loco (21/7), Kadril (22/7) en Douglas Firs (23/7). Verder is er elke avond Boombal, zijn er overdag dansinitiaties en is er het circusfestival in het Baudelopark.

- Ook op Polé Polé kan je helemaal uit je dak gaan, met muziek uit zowat de hele wereld: The Skatalites (16/7), Wahwahsda (17/7), Internationals feat. Lize Accoe, Postmen (19/7), Discobar Galaxie (20/7), DJ 4T4 & friends (21/7), La Sonora Libre (22/7), Buscemi en Los De Abajo (23/7) uit Mexico, die ik enkele jaren geleden ook al eens zag.

- Ook Boomtown (op de Kouter en in de Handelsbeurs) heeft weer enkele mooie acts weten te strikken: o.m. Marco Z, School Is Cool, 't Hof Van Commerce (17/7), De Mens, Renée, Love Like Birds, Creature With The Atom Brain (18/7), Gepetto And The Whales, Isbells, Flying Horseman (19/7), Steak Number Eight, Sioen, Absynthe Minded, Gruppo Di Pawlowski (20/7), Willow, The Hickey Underworld, Kapitan Korsakov, Anton Walgrave en Gravenhurst (21/7).

- Op 10 Days Off kan u onder meer genieten van de dansbare tunes van Lindstrøm (14/7), Richie Hawtin (16/7), Nosedrip, When Saints Go Machine, Matthew Herbert (17/7), Etienne de Crécy (18/7) en Booka Shade (20/7).

- Er zijn ook veelbelovende concerten in de Charlatan, de Kinky Star en talloze andere locaties.

- Verder valt er altijd te genieten op MiraMiro (straattheater) en het Puppetbuskerfestival (poppentheater in alle mogelijke vormen), zijn tal van musea open, zijn er rondleidingen, wandelingen, (poppen)theater, avondmarkten, vuurwerk,...

Het volledige programma vind je hier.

Pulptuur 2012

In Kapellen, ten noordoosten van Antwerpen, vindt blijkbaar jaarlijks (en dit al voor de 17e keer) een leuk, gezellig en toch behoorlijk divers festival plaats: Pulptuur.

Vijf podia en een demonstratieplek voor workshops en demo's van allerlei soorten dans telt het gemeentenpark van Kapellen tijdens dit festival, en er werd afgetrapt met een bekende naam: de olijke bende genaamd Clement Peerens Explosition. Zij brachten precies wat je van hen mag verwachten, en dat verschilt uiteindelijk amper van wat ik vorig jaar van hen zag (en de jaren ervoor...).

Plaatselijk standup-comedian Steven Goegebeur mocht zijn grappen, die soms belegen, soms wat racistisch en af en toe ook spits waren, komen debiteren in een klein tentje nabij de watertoren. Hij ging veelvuldig in interactie met het publiek, en aangezien ik ook op de eerste rij zat, moest ik er ook enkele malen aan geloven.

Het beste optreden dat ik zag, was van Casablanca Carambol Company, een viertal uit Lier (dit keer met een interimaris op de -staande- bas) dat rockabilly en aanverwante genres uit de jaren '50 en vroege jaren '60 weer hip weet te laten klinken. Er waren covers van Tutti frutti en Blue suede shoes en ook enkele minder bekende (en vermoedelijk ook eigen) nummers, waarin soms de geest van Johnny Cash en Hank Williams rondwaarde. Het was een erg gesmaakt optreden, met een hoog tempo en genoeg enthousiasme om het kleine tentje helemaal mee te krijgen.

Van het optreden van Jane And The Wires pikten we nog net het einde mee. De liedjes waren goed, en in het slotnummer zat een stevige scheut Django Django. Alleen jammer dat de zangeres ons minder wist te bekoren (althans, haar stem... voor de rest zag ze er ravissant uit).

Voor we naar huis gingen (de EK-finale wachtte, en Kapellen is een heel eind rijden), zagen en hoorden we ook nog Christ'of, een Michael Jackson impersonator die volgens het promoblaadje een wedstrijd gewonnen had op TV maar die superslecht was: hij kon amper zingen en dat bleek vooral toen het bandje dat meespeelde de hogere noten moest halen waar hij niet bij kon. Tja, en dan met de attitude afkomen alsof je zo goed als de échte Michael Jackson bent, dat helpt natuurlijk ook niet. En MidLife bracht dan weer bekende rockcovers zonder daar meerwaarde aan toe te voegen, en telkens een pak minder overtuigend dan het origineel. Natuurlijk is dat een valkuil voor coverbands, maar deze band viel toch echt wel door de mand.

Niettemin is Pulptuur een aanrader, want het is een festival met een zeer divers aanbod (van The Me In You tot Nicole & Hugo), heel wat randanimatie en dat allemaal op een zakdoek/gemeentepark groot.