Uitstap naar de Westhoek in het teken van W.O. I

Gisteren ging ik met mijn kinderen naar de Westhoek op uitstap. Gelukkig (en nu denkt mijn zoon dat ik magische krachten heb op Facebook) hielden de weergoden zich aan de "afspraak" die ik op sociale media met hen maakte om enkel regen te laten vallen als we in de auto zaten...
We bezochten volgende plekken:

- Mitrailleursnest (Pervijze): een oude pastorij, nu enkel een ruïne van waarop soldaten een goed zicht hadden op de omgeving. De erbovenop gebouwde bakstenen constructie die het eigenlijk mitrailleursnest vormt, bleek eigenlijk uit W.O. II

-  de Dodengang (Kaaskerke/Diksmuide): loopgraven waar de kinderen van onder de indruk waren en waar de zoon ook fijn kon rondsluipen en door allerlei gangen wou kruipen

- Onze-Lieve-Vrouwhoekje (Oud Stuivekenskerke): een tip van de medewerker bij de Dodengang leidde ons naar de uitkijktoren in Oud Stuivekenskerke

- Duits militair kerkhof (Vladslo): vooral het beeld Het treurend ouderpaar van Käthe Kollwitz weet mij telkens de imponeren. De kinderen waren iets minder onder de indruk, maar hadden wel duizendenéén vragen...

- The Brooming Soldier (Sint-Juliaan/Ieper): een imposant beeld van een Canadese soldaat die eer betoont aan de gevallen Canadezen

- Menenpoort (Ieper): vooral de hoeveelheid namen maakte indruk op mijn zoon en dochter. Ze zochten voor het eerst of er misschien toch ook een voorouder onder de slachtoffers terug te vinden was (nee dus)

- Mijnkrater (Sint-Elooi): via een toegangscode die je kan krijgen bij Toerisme Ieper kan je binnen op een klein domeintje waar twee kraters zijn. De kleinste is nu amper nog een vijver, de grootste is een duidelijke vijver. Die laatste was het gevolg van het tot ontploffing brengen van de grootste dieptemijn die in W.O. I gebruikt werd. Nu zie je daar niet veel van (al vonden de kinderen het verhaal erachter wel indrukwekkend en interessant), maar gelukkig staat er ook een bunker waar je in kan

- Polygone Wood Cemetery en Buttes New British Cemetary (Zonnebeke): in het Polygoonbos in Zonnebeke zijn 2 kerkhoven, één klein en dan het grotere Buttes waar vooral Australische soldaten liggen. Alleen al door zijn ligging is het erg de moeite waard. En voor ons is er ook een persoonlijke link: de grootvader van een zeer goeie vriendin was er ooit boswachter en zelf speelde ze er als kind...

- Tyne Cot (Passendale): heel bekend en het logisch sluitstuk van onze uitstap. Alweer zijn het de aantallen die een grote indruk maakten op de kinderen.

Tsjechië

Samen met mijn lief en haar twee dochters gingen we een weekje naar Tsjechië in augustus. Hoewel onbekend voor velen van ons (met uitzondering van hoofdstad Praag dan), is het een erg boeiend en mooi land, met een klimaat dat vergelijkbaar is met het onze (al heeft het iets minder het milderende van een nabije zee natuurlijk). 

de burcht in Velhartice

Tsjechië bleek het land te zijn van de vele kastelen en burchten, vaak in verschillende stijlen vanwege gebouwd en bijgebouwd en verbouwd in verscheidene tijdperken, maar ook van prachtige, glooiend landschappen. Het is op vele plaatsen nog niet zo toeristisch (nadeel is wel dat er behalve Tsjechisch enkel wat Duits en hier en daar ook Engels gesproken wordt). Bovendien is het er, eens je wat verder weg bent van Praag, naar onze normen erg goedkoop (we zagen er goeie naaimachines en boormachines voor amper 100 à 150 euro in de supermarkt, en onze voedselaankopen bleken spotgoedkoop). Doordat het land eigenlijk maar één echte grote autosnelweg kent (komend van het Duitse Nürnberg naar Praag, en dan nog verder...), moet je wel rekening houden met lange reistijden bij uitstappen, want in de vele dorpen en stadjes moet je telkens vertragen tot 50 km/u, en de meeste Tsjechen lijken zich echt wel aan de verkeersregels en snelheidsbeperkingen te houden.

Het huisje dat we huurden lag in een gehucht van Petrovice, nabij Sušice, mooi tegen de flank van een helling. Onze tuin strekte zich uit tot het bergriviertje aan de rand van het bos, een ideale speelplek voor de kinderen.
We voeren de Otava af, vanaf Sušice langs het kasteel van Rabi helemaal tot in Horaždovice, een lange en vermoeiende tocht waarbij we enkele spannende momenten beleefden. We bezochten het kasteel van Velhartice, de mooie stad Klatovy en het nog prachtiger (maar verdergelegen) Český Krumlov. Uiteraard trokken we ook een dagje naar Praag.
We adopteerden een watermeloen (Francesco), hielden een paar keer kampvuur in onze tuin en aten heel wat lekkere ijsjes, bezochten het Egon Schiele museum (met een tentoonstelling van werk van Gerald Scarfe, verantwoordelijk voor de grafische vormgeving in The Wall en de Disney-film Hercules)...

Francesco, de watermeloen

ons kampvuur

Klatovy

de burcht van Český Krumlov

Praag

 Praag

Praag

spelen in de Otava in Sušice

Gentse Feesten 2012: dag 8

De achtste dag van de Gentse Feesten, in het gezelschap van mijn kinderen en die van mijn vriendin (en zijzelf ook natuurlijk), werd ingezet met een bezoek aan de Poezenboot, langs de Nieuwevaart. Dat is een kattenasiel op het water, waar je een katje kan adopteren (wat we niet deden) en je ook zo eens mag binnenwandelen en de katjes bezichtigen. Veel "ooooh"s en "aaaah"s en gezucht en "o zo schattig"s later vervolgden we onze weg naar het centrum van de stad.

MiramirO stond op het programma, want heel wat leuke voorstellingen daar hadden ons via het programmaboekje weten nieuwsgierig te maken. Op het Spaanskasteelplein keken we naar één van de deelnemers aan de Grote Prijs MiramirO: Fusion van het Britse Prodigal Theatre's Urban Playground Team. Dat was een voorstelling waarbij een zestal dansers langs, op en over een obstakel van buizen en planken en wanden danst met een mengeling van heel verschillende dans- en springstijlen. 

Erg spectaculair allemaal, met hier en daar zelfs een vrij ongelooflijke sprong... Indrukwekkend!

Daarna genoten alle vier de kinderen (en eigenlijk ook de twee volwassenen) van Sculptures, dat ik met mijn zoon al op de zesde dag had gezien en gedaan. Hij ging ook nog een keertje op L'imaginarium du capitein Gustav II. 

Een andere deelnemer aan de Grote Prijs MiramirO was het ook al Britse Up & Over It, dat een wel heel bijzondere dansvoorstelling bracht in Hands. Er werd immers met de handen gedanst op de tafel, op het ritme van traditionele Ierse muziek en het deed allemaal een beetje denken aan een soort handenvariant van Riverdance, al was het vaak ook grappig.

Jammer dat het bij De Frietcowboys allemaal zo lang duurde, want mijn zoon keek er wel heel erg naar uit om met aardappelen te schieten naar een rooster om ze tot friet te snijden, die te laten bakken en daarna op te eten.

Elk kind mocht met een gefabriceerd geweer dat werkte op luchtdruk drie pogingen wagen, en aangezien er een lange rij was en het herladen van het geweer toch behoorlijk wat tijd vraagt, ging dat dus maar traag vooruit en werd het te laat, waardoor hij niet meer aan de beurt kon komen. Het was anders wel een leuk concept...

Ook bijzonder grappig was Boucherie Bacul van PikzPalace, waar 2 vrouwen en een man een mobiele slagerij (zoals op de markt) runnen, waar echter het "vlees" van knuffels verkocht wordt en klaargemaakt voor de omstaanders. Pluchen knuffels worden versneden, barbiepoppen in mootjes gehakt en dit alles wordt met heel veel humor en zwier aan de man gebracht, waarbij de argumenten van de vleessector hervertaald worden naar knuffeldieren en action figures. Je zou kunnen stellen dat het een prachtige vegetarische en vegetarismevriendelijke voorstelling was...

En kijk, ook wij kregen een pakje "vlees": witte vulling van een pluchen dalmatiër, gekruid met wat barbiehaar. En de dochter had al "eekhoornstaart op een stokje" gekregen...

Gentse Feesten 2012: dag 5

Deze namiddag ben ik met de zoon alleen naar de Gentse Feesten geweest. Hij is nog steeds dolenthousiast over de klasuitstap in de stad die ze maakten op het eind van het schooljaar, en had dus enkele dingen op zijn verlanglijstje staan.

Eerst gingen we naar het Belfort. Hij wou er graag nog eens Het spel van de slotenmaker spelen, een educatief spel dat intussen de geschiedenis van het Belfort bijbrengt, en waarbij je vragen moet oplossen om zo de schat te kunnen openen. Dat was erg leuk, en hij werd beloond met een schat van snoep. Alleen jammer dat hij geen cuberdons lust, dus heb ik zijn "neuzekes" geruild voor een lekstok van bij Temmerman, die we samen gingen kopen.

Daarna trokken we naar het Gravensteen, dat hij ook altijd graag bezoekt, want hij is enorm weg van ridders. De trappen op en af, zowel in het Belfort als in het Gravensteen, vormen voor hem geen probleem, maar ik begin het al een beetje te voelen...

Tot slot van de namiddag pikten we op de Korenmarkt nog twee voorstellingen mee van het Puppetbuskersfestival. Het Spaanse Birloque Producciones bracht er een erg amusante voorstelling met twee vreemde wezens (Flexus) waarvan niet helemaal duidelijk was (tenzij helemaal op het einde) of er nu iemand in zat, dan wel of ze vanop afstand bestuurd werden.

 

Het Franse Anonima Teatro had dan weer een erg grappige voorstelling, La route, met een weg, auto's en knuffelbeesten, die je hieronder kan bewonderen:

Verhuizen

Ik haat verhuizen : het is altijd een heel gedoe, en de grote rompslomp zit hem in alle kleine dingen die je meteen ook moet regelen (en ervoor zorgen dat je niets vergeet). Bovendien is het een heel gesleur, uiteenhalen en ineensteken van meubels, herinrichten, alles een plaats geven,... en ontelbare vele dozen verslepen en hopen die binnen een redelijke termijn allemaal uit te pakken. En wat niet uitgepakt geraakt (zeker na meerdere verhuisbeurten), daarvan moet ik me misschien maar eens gaan afvragen hoe zinvol het is om het sowieso nog te bewaren...

En dat verhuizen waaraan ik zo'n hekel heb, moet ik dus de komende maand opnieuw doen. Vreemd genoeg kijk ik er ook (een beetje) naar uit. Het huidig huis is immers te klein geworden, met slechts één slaapkamer voor ons drietjes. Ruimte is hier trouwens toch al een probleem, in dit weliswaar gezellig maar smal huis.

Dat zal dus wel helemaal anders zijn in het nieuwe huis, amper een halve kilometer verderop, maar wel met drie slaapkamers, een ruimere koer, een volwaardige keuken, een volwaardige badkamer met ligbad en een ruimere living. En dan spreek ik nog niet over de kelder, en het berghok buiten.
In de voorbije drie jaren, sinds ik wegging bij mijn ex-vrouw, zijn we immers echt een gezin geworden : mijn dochter, mijn zoon en ik. En die extra levensruimte kunnen we dus heel goed gebruiken, want in tegenstelling tot toen (in hun gevoel kwamen ze -verplicht- op bezoek bij hun vader) wonen ze nu ook hier bij mij, in alle betekenissen van het woord. En al blijft hun moeder de eerste uitvalsbasis (ze zijn daar iets meer dan bij mij, en het is natuurlijk ook hun moeder, dus ik vind het maar normaal en heb daar nooit problemen mee gehad), ze hebben nu echt twee huizen. Dat is fijn, en het nieuwe huis -dat hoor ik aan hoe ze erover praten- zal ook echt hun nieuw huis zijn, met elk een eigen kamer en met het vooruitzicht van een huisdier...
Ik zal blij zijn als de verhuis voorbij is, uiteraard, want dan wonen we -hopelijk zeer lang- in ONS HUIS.

Mailachterstand

De voorbije weken was er na de drukte op het werk heel veel drukte privé. Niet noodzakelijk heel bijzondere dingen (al waren er enkele hele fijne momenten van drukte tussen...), maar gewoon : alles wat blijven liggen was de voorbije maanden, én de voorbereiding van de verhuis. En mijn kinderen waren de hele week bij mij, wat bijzonder leuk (maar dus ook druk en vermoeiend) was...
En zo was ik 's avonds vaak heel moe, en ik had ook weer veel last van rugpijn.
Mijn mailachterstand : die haal ik de komende dagen in ! Beloofd ! Dus als u nog geen antwoord kreeg, het komt eraan...

Over "dwerghammertjes" en konijnen

In augustus verhuizen we. Dit huis is te klein geworden voor ons drietjes. Mijn twee kinderen en ik moeten er één slaapkamer delen, die meteen ook hun speelkamer is, en dat ging een tijdlang, maar nu zijn we er stilaan aan het uitgroeien, als een spin of slang uit haar vel.


In het nieuwe huis mogen we een huisdier houden. De eerste keuze was een kat, maar omdat hun moeder allergisch is aan katten, besloten we maar om een ander dier te kiezen. Als ze telkens vol kattenhaar naar hun moeder zouden gaan, zou dat uiteindelijk voor niemand leuk zijn.
En zoals er al vooraf veel gediscussieerd wordt over wie de "grote" en de "kleine" kinderkamer zal krijgen (in feite zijn ze wellicht ongeveer even groot, maar omdat de tweede kamer smaller is -en dieper-, oogt ze kleiner), is de keuze van een huisdier hier een hot item tegenwoordig.
Helemaal aan kop in de race ligt het "dwerghammertje" (zoals Mirko het diertje consequent noemt, en intussen heeft zijn zus die grappige naam al wat overgenomen). Een dwerghamstertje, zo redeneren ze, is zo klein, dat er gerust TWEE in ons huis kunnen (voor elk één). Bovendien krijg ik al enkele weken te horen hoe voordelig zo'n dwerghamstertje wel niet zou zijn in huis : hij vraagt amper werk, de kinderen zullen er zo dol op zijn dat zij hem helemaal gaan verzorgen en hij kan makkelijk in elke kamer een onderkomen krijgen...
Een konijn kan -als een dwerghammertje onverhoopt toch niet zou mogen- ook nog, zo vinden ze. Zo'n konijn is ook zacht en aaibaar, weliswaar groter en dus iets moeilijker (jaja, papa, knoop dat maar goed in je oren...). Maar eventueel is dat dus ook nog een mogelijkheid.
Ik heb mijn kinderen al duidelijk gemaakt dat we niet meteen vanaf de eerste dag een huisdier nemen. Eerst gaan we onszelf comfortabel voelen in het huis, en dan pas kan er een bewoner bij.
Ik vermoed dat ze na drie dagen (maximaal) al helemaal klaar zullen zijn voor gezinsuitbreiding...

Vaderdag

Dit kreeg ik van mijn kinderen :

een humeurmeter van Yenthe

een radio van Mirko, met een cd-tje en een dvd-tje met daarop de "Paparap" :

Schommelstoelalternatief

Yenthe en haar schommelstoel op haar verjaardagsfeestje

Gelukkige verjaardag

Voor mijn dochter, die vandaag 9 werd :

Everything she sees
she says she wants.
Everything she wants
I see she gets.

That's my daughter in the water
everything she owns I bought her
Everything she owns.
That's my daughter in the water,
everything she knows I taught her.
Everything she knows.

Everything I say
she takes to heart.
Everything she takes
she takes apart.

That's my daughter in the water
every time she fell I caught her.
Every time she fell.
That's my daughter in the water,
I lost every time I fought her.
Yeah, I lost every time.

Every time she blinks
she strikes somebody blind.
Everything she thinks
blows her tiny mind.

That's my daughter in the water,
who'd have ever thought her?
Who'd have ever thought?
That's my daughter in the water,
I lost everytime I fought her
Yeah, I lost every time.

Mijn vertaling voor haar :

Alles wat ze ziet,
zegt ze te willen.
Alles wat ze wil,
zorg ik voor dat ze krijgt.

Dat is mijn dochter in het water
Alles wat ze heeft, kocht ik haar
Kocht ik haar
Dat is mijn dochter in het water
Alles wat ze weet, leerde ze van mij
Alles wat ze weet

Alles wat ik zeg
Neemt ze ter harte
Alles wat ze neemt,
haalt ze uiteen.

Dat is mijn dochter in het water
Elke keer ze viel, ving ik haar
Elke keer ze viel
Dat is mijn dochter in het water
Ik verloor elke keer ik met haar vocht
Ja, ik verloor elke keer

Elke keer ze knippert,
slaat ze iemand met verstomming.
Elke keer ze denkt,
ontploft haar verstand

Dat is mijn dochter in het water,
wie had haar kunnen bedenken ?
Wie had haar kunnen bedenken ?
Dat is mijn dochter in het water,
Ik verloor telkens ik met haar vocht
Ja, ik verloor elke keer.

Zelfvertrouwen

Met het zelfvertrouwen van mijn kinderen zit het goed. Echt goed...
Dat mag blijken uit :

- mijn zoon (bijna 5 jaar) kijkt naar het WK turnen en zegt : "Dat kan ik ook zenne... behalve diene salto op 't einde"
- mijn dochter (8 jaar) repliceert op mijn opmerking dat ze iets wat ik éénmaal terloops gezegd had een week ervoor, wel écht goed onthouden had : "ja... ik ben wel slím hé papa"
- als ik mijn dochter zeg dat het leven zonder haar veel minder plezant zou zijn (ze had gezegd dat als ik niet verliefd was geweest ooit op haar moeder, zij er nooit zou zijn geweest), antwoordt ze droogweg : "ja, da's waar"

Wat voelt het goed, zo'n vanzelfsprekend vertrouwen in zichzelf te zien bij je kinderen.

Ledebergs huisconcert : Buysta

Begin dit jaar (en eigenlijk ook al eens eerder) berichtte ik al over mijn collega die als Buysta (of toen als Abuyst) solo muziek maakt. Hij trad toen op in De Nauwe Zak in Gent.
Zaterdagavond speelde hij het eerste huisconcert in mijn eigen huiskamer. Het valt moeilijk te zeggen wie het meest zenuwachtig was vooraf : hij of ik. Ook mijn kinderen (mijn achtjarige dochter kweet zich van de kassa, de vijfjarige zoon nam zijn rol als ober heel serieus) hadden zich al de hele dag opgepept voor deze spannende gebeurtenis.



Vanaf de aftrap met Lief klein konijn werd duidelijk dat hij met een mix van verlokkelijke melodieën en grappige teksten het publiek op zijn hand zou krijgen. Vooral de nederlandstalige nummers deden het erg goed en oogsten de meeste lof. Behalve humor heeft Buysta immers ook ontroering en vertedering in de aanbieding. Halfweg de set zat zelfs een nummer dat hij geschreven had ter gelegenheid van een herdenking voor overledenen. Doodgaan zorgde voor een rustpunt met verstilling onder het publiek. Daarna werd het roer volledig omgegooid met Drank, waarin de nadelen van zaterdagavonddrankgebruik treffend in kaart gebracht werden. Ook met Vrouwen (een "ode aan de vrouwen" die niet zonder knipoog gebracht werd) en het oproepen van vervlogen herinneringen, zonder weemoed en met aanvaarding, in Meisjes uit het verleden, wist Buysta een glimlach te ontlokken aan het aandachtige publiek.
De zenuwen bleken af en toe de bindteksten te beïnvloeden (bij het vorige concert kwam hij ongedwongener uit de hoek), maar Buysta had als bisnummer nog More in de aanbieding dat hij aankondigde als het lied dat hij geschreven had omdat iedereen altijd "we want more" vroeg...
Na het welgemeende applaus van het publiek werd nog druk nagepraat en zo sloten we het allereerste eigen huisconcert met een meer dan goed gevoel af.


Wie muziek van Buysta wil beluisteren kan dit hier of hier, en je krijgt alvast mijn persoonlijke favoriet mee : Ik ben liever traag (mp3)

Setlist :


1. Lief klein konijn
2. Supporter
3. Being with you
4. When I look at you
5. Ik ben liever traag
6. Blauw van de ijskou
7. Doodgaan
8. Drank
9. Be aware of the bomb
10. Vrouwen
11. The meaning of life
12. De wereld is een dorp
13. Fly, butter, fly
14. Meisjes uit het verleden


Bis : More

Meer foto's vind je hier

De rietzanger

Al tijdens de voorbereiding van onze reis naar Nederland toonden mijn kinderen heel veel interesse in alles wat met de natuur te maken heeft, en wilden ze heel graag insecten, vogels en andere dieren zien. Ik kocht hen een vergrootglas (Yenthe) en zo'n insectenpotje met vergrootglas (Mirko) en ze waren ook helemaal weg van het kijken door de verrekijker. Ons determinatieboek (met behalve planten ook de meest courante dieren uit de Benelux) ging mee en op onze natuurwandeling in Ter Wupping werd menig diertje en plantje op die manier wat uitgebreider onderzocht...

Mirko sprak ook de hele tijd over de rietzanger. Bij elke vogel die hij hoorde, vroeg hij of het een rietzanger was. Sprak ik over de vogels die we op de wandeling misschien zouden zien, dan vermeldde hij zeker de rietzanger en als hij een diertje mocht nadoen, wou hij de rietzanger nadoen. Helaas, hoewel die naam me niet helemaal onbekend voorkwam, had ik geen idee van wie of wat de rietzanger is, en in ons boek was er ook niets over terug te vinden. Het werd daardoor een beetje de running gag van onze vakantie, want Mirko bleef de hele tijd maar over de rietzanger spreken en het beestje nam dan ook mythische proporties aan.

Bij thuiskomst, in alle drukte en feestgewoel, vergat ik het weer, tot ik vanmorgen ineens bedacht dat ik nu toch wel eens benieuwd was naar die fameuze rietzanger.

En zie, hier is ie dan :

De rietzanger is een onopvallende vogel die uitstekend in staat is om langs verticale rietstengels te klimmen. De vogel heeft een witte wenkbrauwstreep die het gehele jaar duidelijk zichtbaar is. De rietzanger is het best te onderscheiden van enkele verwante soorten door de zang en de korte zangvluchten. De zang bestaat onder andere uit een reeks woit klanken.

Het nest van de rietzanger wordt in dicht struikgewas vlak bij de grond gebouwd. In tegenstelling tot de nesten van veel verwante soorten wordt het nest van de rietzanger zelden aan verticale rietstengels opgehangen. De rietzanger broedt in grote delen van Europa, maar overwintert in Afrika.

Hij blijkt inderdaad ook te broeden in het deel van Nederland waar wij verbleven, en het is dus best mogelijk dat we rietzangers gehoord hebben. Krijgt Mirko alsnog gelijk... ?

Filmpjes : vakantie in Bellingwolde

Wie nog enkele filmpjes wil bekijken van onze vakantie, kan hieronder doorklikken :

Demonstratie kanonschieten in Bourtange

Spelen in de tuin (variatie op "Eén, twee, drie, piano")

Zeehondencrèche Pieterburen

Spelen in het Lauwersmeer : 1 - 2 - 3 - 4

Vakantie in Bellingwolde

De voorbije week gingen we met ons drietjes (de 2 kinderen en ikzelf dus...) op reis naar het noorden van Nederland. In de provincie Groningen, dicht bij de Duitse grens, huurden we een "achterhuisje" in het dorpje Bellingwolde.



Toeristisch kan je deze noordelijke Nederlandse provincie nauwelijks noemen, maar het is er echt wel prachtig, vooral voor wie rust zoekt, wil fietsen en wandelen, van natuur houdt en eens een ongewone bestemming wil uitproberen. Uiteindelijk is het amper 400 km van Gent, en het is er toch helemaal anders. Begin juli is het er bovendien voor de meeste leerlingen nog net geen vakantie, het is er iets frisser dan hier (concreet betekende dit voor ons nu temperaturen tussen 25 en 30 graden) en de dagen zijn er iets langer dan hier...

We zochten een evenwicht tussen rustig wandelen en fietsen in de buurt van ons vakantiehuisje, en enkele uitstapjes in de (wijde) omgeving. Eens te meer bleek een week te kort om alles te doen wat we van plan waren, maar desalniettemin genoten we er volop van.


We bezochten het vestingstadje Bourtange, waar op zondag in het toeristisch seizoen om 15u telkens een demonstratie start van exercitie-oefeningen uit de 18e eeuw én kanonschieten (de ware attractie van de dag natuurlijk...).



Uiteraard wandelden we door de prachtige studentenstad Groningen, waar we genoten van de marktjes en markten, waar we jammer genoeg het voor herstelwerkzaamheden gesloten Groninger Museum (een staaltje moderne architectuur om u tegen te zeggen, met volop verwijzingen naar interieurdesigner Alessi) niet konden bezoeken en waar het leuk verpozen was in het park.



We bezochten de zeehondencrèche in Pieterburen, waar gewonde, zieke en van hun moeder gescheiden zeehondjes opgevangen en verzorgd worden tot ze weer uitgezet kunnen worden in de Waddenzee, reden verder door naar de kust (geen strand, maar wadden, met grazende schapen -en één dood schaap aan de dijk- en zicht op Schiermonnikoog), reden even Friesland binnen aan de andere kant van het Lauwersmeer. Omdat het al te laat was om nog veel te hebben aan een overtocht naar Schiermonnikoog, zochten we dan maar een speelstrandje langs de oevers van het Lauwersmeer. We wandelden een 5,5 km bewegwijzerde natuurwandeling in Ter Wupping en fietsten wat in de buurt. Vlakbij aan het veen ontdekten we een vuvuzelaboom (hij gonsde van de bijen...) en we zagen hertjes, lama's en ezels. Insecten, slakken, vogels en planten werden aan een grondige natuurinspectie (met verrekijker, vergrootglas, insectenpotje,...) onderworpen en natuurlijk speelden we binnen en (vooral) buiten. We kochten wat typisch Nederlandse producten voor thuis (het aanbod aan hagelslag is er groter, en waar in België vind je nog (koude) groenepepersaus van Calvé ?). In Groningen waren we helemaal gecharmeerd van Toy Toy, een retro winkeltje vol speelgoed en kitcherige hebbedingetjes, (een soort Zsa Zsa Rouge in het groot) en we steunden de zeehondencrèche in hun aardig souvenirwinkeltje. En we smulden ijsjes !


Uitgewuifd tot we achter de bocht verdwenen, keerden we terug naar Gent, helemaal opgeladen en uitgerust, helemaal tevreden en boordevol vakantie-ervaringen en -herinneringen...

Kentering

Het is niet iets van vandaag, niet van gisteren,... Het is al een hele tijd aan de gang. Zoiets gaat nu eenmaal niet van de ene op de andere dag.
Maar het is intussen wel onmiskenbaar geworden. Ik ben veranderd. De situatie is veranderd. Na de scheiding en na de breuk met V. zat ik diep, heel diep. Het ging ook (bijna) allemaal mis op dat moment. Ik slaagde er niet in om een goede modus vivendi te vinden op de dagen dat mijn kinderen hier waren en moest lang (en hard) zoeken hoe ik de dingen alléén kon doen i.p.v. samen met hun moeder. Zelf hadden ze het ook lastig, en sommige dagen leken meer op een gevecht, op armworstelen, maar dan "voor écht"... Ik voelde me zelf ook helemaal niet goed, was helemaal ondersteboven van de gebeurtenissen in mijn leven en het ene terrein waar het wel nog goed leek te lopen, daar had ik enorm veel schrik dat het ineens zou instorten.
En nu, een jaar later, voel ik me goed. Mijn kinderen en ik vonden elkaar, en we kregen ons leventje samen georganiseerd, en zowel zij als ik genieten van het samenzijn. En wanneer we deze vakantie samen een week weggaan, dan is het in het volste vertrouwen dat dat leuk zal zijn, en dat ik het alleen kan beredderen, zo'n weekje samen. En dan heb ik er ook alle vertrouwen in dat ze vrede hebben met dat dit hun leven is : soms bij mama, soms bij papa. En dat waar hun leven zich op dat moment afspeelt, het goed kan zijn (ook als dat papa is).
En ik ben weliswaar nog steeds single, maar dat maakt me niet meer onrustig. Ik heb er vertrouwen in dat ik wel iemand zal tegenkomen (of misschien ben ik haar al tegengekomen, en is er stilletjes iets aan het ontkiemen, wie weet...), en het hoeft niet meer zo nodig liever-gisteren-dan-vandaag. Ik heb heel wat leuke mensen leren kennen, mannen en vrouwen, en ik merk dat ikzelf ook anders in het leven en in de wereld sta : rustiger én meer vastberaden.
Verdriet dat ik had, is niet weggeduwd maar heeft een plaats gekregen en ik kan me, ook al herinner ik me zonder problemen hoezeer ik geraakt werd door de plotse omwenteling vorig jaar, gelukkig voelen en "in vrede met" het leven zoals het is.
De kentering is stilletjes gekomen, niet meer aanwijsbaar. De mensen die me dierbaar zijn, hebben soms een nieuwe plaats moeten zoeken (of ik heb een nieuwe plaats tegenover hen moeten zoeken), maar ze zijn er nog steeds, en ze zijn elk op hun manier belangrijk voor me. En heel wat nieuwe, toffe mensen kregen ook een plaats in mijn leven en ik voel dat het goed is...
Vandaag kan ik zeggen : ik voel me best wel gelukkig, en morgen zal ik dat wellicht nog steeds zijn...

Dierenpark De Oliemeulen - Tilburg

Met de kinderen ben ik op uitstap geweest naar De Oliemeulen, een dierenpark in Tilburg (Nederland).

Het dierenpark is eigenlijk niet veel meer dan een grote oude hoeve met een grote tuin. In het hoofdgebouw zijn beneden en boven reptielen en amfibieën te bewonderen, alsook een collectie vogelspinnen. Naar het schijnt beschikt De Oliemeulen over 30 verschillende vogelspinnen, maar ze zijn niet allemaal uitgestald in het "educatief zaaltje". In dat zaaltje werd ook een korte demonstratie gehouden i.v.m. slangen en spinnen (daarover straks meer).

In het gebouw zijn allerlei slangen, leguanen, varanen, baardagamen, gekko's, krokodillen, kikkers (vooral pijlgifkikkers) te zien, en ook een duo piranha's en een soort vleermuis, die in een open kooi hangt en 's nachts (wanneer de lichten gedoofd zijn) vrij mag rondvliegen in het gebouw. Je wordt in het gebouw trouwens "verwelkomd" door een zeer lawaaiige papegaai.

Buiten strekt de tuin zich naar twee kanten uit en daar vind je allerlei zoogdieren (carcala -een soort lynx-, stekelvarkens, stokstaartjes, mangoesten, doodshoofdaapjes, kapucijnaapjes,...) en vogels (kroonkraanvogels, ooievaar, gieren,...). Er is op sommige dagen een show met de roofvogels, er is nog een aparte ingang voor een schuurtje waar alligators en dwergkaaimannen te bewonderen zijn en er is een kleine speeltuin.

Tijdens de demonstratie krijg je wat uitleg over slangen en mag iedereen een (kleine, jonge) rode rattenslang strelen of in zijn nek laten leggen (voelt eigenlijk aan als een soort plastic sjaal) en na de uitleg over de spinnen mag je een vogelspin op je handen houden.


Na enkele uurtjes heb je het er wel gezien, maar in combinatie met iets anders in de buurt is het best een gezellig uitje...