Doodseskader

Tim De Gieter kende ik al van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär, die beiden al aan bod kwamen op deze blog, en van de productie van enkele andere platen. I: Levensmoeheid, de EP uit 2018, was het laatste wapenfeit waarover ik berichtte voor mijn gezondheidsproblemen mijn engagement hier meer en meer op een lager pitje zetten. Die EP was een mokerslag die alle optimisme dat restte, in gruzelementen leek te slaan.
Intussen vormt Tim De Gieter met drummer Sigfried Burroughs (o.a. van Paard en Kapitan Korsakov) Doodseskader, met een naam die niets aan de verbeelding overlaat wat betreft de muzikale ambities van het tweetal. Sinds 2020 brachten ze elke twee jaar een plaat uit (MMXX: Year Zero, Year One en Year Two). Datzelfde ritme wordt volgehouden met The change is me. Het duo giet een heleboel genres in een blender tot er een mix tevoorschijnt komt die geheel uniek klinkt en nog steeds de kracht van de afzonderlijke genres in zich heeft om hard toe te slaan. Synthesizers en gitaren vechten om de overhand en het is een wonder dat er onder de 10 liedjes geen slachtoffers vallen. Het geheel klinkt alvast een beetje meer optimistisch dan de reeds vermelde EP van Every Stranger Looks Like You, al is het eerder een streepje licht dat is binnengevallen dan dat het gordijn helemaal is opengeschoven om de zon binnen te laten.
Voor mij vormen Glass mask on (met vocals die doen denken aan MC 900 Ft. Jesus), Please just make it stop (met rhymes die mitrailleurgewijs op ons afgevuurd worden zoals bij M.I.A.) en It keeps on stinging (drijvend op drum 'n bass die we sinds Atari Teenage Riot niet meer gehoord hebben) de hoogtepunten van deze uitstekende plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van de band of digitaal via hun Bandcamp-pagina: 

Twintig parels per maand: april 2026

 

Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

Retro review: Paperclip People

Het lijkt een eeuwigheid geleden maar ooit bezocht ik enkele jaren de Ten Days Off (die voorheen de Ten Days Of Techno heetten) in mijn geboortestad Gent. Ik kocht zelfs een abonnement voor de hele 10 (eigenlijk 11) dagen, die toen doorgingen in de oude, leegstaande bowlingzaal nabij het Gravensteen, die voor de gelegenheid omgedoopt was tot Star Building. Het leidde ertoe dat ik in die jaren ook techno-albums kocht van artiesten die er optraden en die ik goed vond. 
Eén van die aankopen was The secret tapes of Dr. Eich van Paperclip People, één van de vele alter ego's van Carl Craig (van wie ik ook een plaat kocht trouwens).
Het nadeel van techno-albums is dat de muziek erop in de regel gemaakt is voor een ander context dan je huiskamer. Techno hoort thuis op een dansvloer, in een club, in de nachtelijke uren, en de artiesten hebben die setting ook in gedachten bij het maken van de nummers. Toch is het mogelijk om een goed album vol techno te maken, als je de songs maar melodieus genoeg maakt zodat het niet gauw vervelend wordt. Enkel een opeenvolging van beats kan opzwepend zijn om op te bewegen, zeker wanneer je al in een zekere flow zit. Voor huiskamergenot is dat echter te weinig.
The secret tapes of Dr. Eich weet gelukkig wel stand te houden eens je gewoon thuis bent. Songs als Oscilattor, Throw en Floor zitten gewoon uitstekend in elkaar natuurlijk vormen ze daarmee uitstekende singles doch hier blijkt ook dat als ze samen een album moeten dragen dat toch ruim een uur omspant, ze de luisteraar geboeid te kunnen houden. Natuurlijk kan dat enkel omdat ook de songs errond goed zijn en naast de flow die zo belangrijk is bij techno (en dance in het algemeen) voldoende structuur en melodie hebben. En om de plaat meer dan een verzameling singles te laten vormen, dient er een eenheid in te zitten en die weet Carl Craig als Paperclip People als geen ander te realiseren.
Wie zich afvraagt in welke thuisomstandigheden zo'n techno-album dan  wel kan werken, wil ik suggereren om de plaat op te zetten tijdens huishoudelijke of doe-het-zelfklussen. Die vragen immers niet te opdringerige muziek waar je je toch goed bij voelt en de flow kan je helpen om die vloeienheid ook in je bewegingen te krijgen.

(De hoesafbeelding bovenaan is die van de versie die ik kocht, die gedeeltelijk gemixt werd door Carl Craig waardoor de songs nog meer aan elkaar hangen. Spotify gebruikt de gebruikelijke hoes van het niet-gemixte album) 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via Discogs: 

Joe Jackson

Hij wordt dit jaar 72 maar dat houdt Joe Jackson uiteraard niet tegen om zijn 22e studioplaat uit te brengen. Met Hope and fury bewijst de muzikant die amper nog introductie behoeft dat hij ook in 2026 relevant blijft en klaar is om ook de huidige jonge generatie voor zich te winnen.
De complexiteit en de suggestie van exotische muziekstijlen van opener Welcome to Burning-By-Sea vormen daarbij alvast een meer dan verdienstelijke bijdrage. Zelf beschrijft Joe Jackson deze plaat als "Latin-jazz-funk-rock" en de Latin invloed is duidelijk hoorbaar, onder meer in I'm not sorry. De muziek die op deze plaat gebracht wordt, is duidelijk van een ander kaliber dan zijn vroegere hits en dat is wat mij betreft een pluspunt, want enkel pure nostalgici zitten te wachten op herhalingen van oude succesnummers. Doch ook die nostalgici zullen blij zijn te merken dat Jacksons karakteristieke stem, die zijn successen die onmiskenbare eigenheid gaven, nog steeds intact is. Luister maar eens goed naar Made God laugh, dat net als die hits drijft op zijn vocalen, of naar Fabulous people dat erg vintage Joe Jackson is qua feel. 
Afsluiter See you in September is een bijna perfecte synthese van deze plaat en laat zien hoe goed Joe Jackson nog steeds is. Het maakt enkel maar benieuwd naar zijn nieuwe tour, die hem in november onder meer naar Antwerpen (Roma), Brussel (AB), Gent (Vooruit/nulnulvier), Rotterdam (Nieuwe Luxor), Eindhoven (Muziekgebouw), Groningen (De Oosterpoort) en begin december naar Amsterdam (Carré) brengt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via zijn website:

Terry Allen

Het vorige album van Terry Allen, Just like Moby Dick, vond ik het beste album van 2020 en ik schreef eerder dat jaar waarom die plaat zo goed was op deze blog. Ik ben dan ook bijzonder verheugd dat hij een nieuwe plaat heeft uitgebracht: Blood sucking maniacs. Die Blood Sucking Maniacs is de naam van zijn begeleidingsband op deze plaat en dat zijn niet alleen zijn vrouw Jo Harvey maar ook meerdere kinderen, kleinkinderen en andere familieleden. 
Het is dus een waar familie-album geworden, nu eens niet vol foto's maar vol songs. De nummers meanderen alle kanten op en waar Just like Moby Dick een erg toegankelijke plaat was, wordt hier van de luisteraar wat meer moeite gevraagd. Bij momenten krijg je immers parlando voorgeschoteld op een bedje van experimentele gitaarmuziek (A pogo is a logo) alsof Patti Smith en Sonic Youth een samenwerking aangingen. Natuurlijk (en gelukkig voor de gewoontedieren onder ons) overheersen de folksongs zoals het prachtige Down to the river waarop het echtpaar Terry en Jo Harvey een duet ten beste geeft waarin hun hoorbaar oudere stemmen de ster zijn. Ook Just pray ontroert door de schoonheid van het zachte gezang, dit keer van Terry en kleinzoon Calder. 
Tweeëntwintig songs schreef de familie bij elkaar, goed voor een uur afwisselende muziek. Want al blijft de folk centraal staan, met liedjes als Kru jam en Kru jam 2 (piano-jazzimprovisaties), Mahalabalapurem-poppa-oo-maumau (een tribaal klinkende trance-inducerende mantra) en Blues (een oldskool pianonummer dat aan Count Basie doet denken) laat deze familie zien dat ze van meerdere markten thuis zijn. Die laatste song is trouwens een opname van Terry's moeder Pauline, die overleed in 1984, uit de jaren 70. De foetale hartslag van achterkleinkind Lucky Marlo opent en eindigt het album.
Deze plaat is wat hardnekkiger dan Just like Moby Dick maar is niet minder mooi. Het is één van de geweldigste familiale samenwerkingen die ik ken en vertolkt prachtig hoe deze familie muziek ademt.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via de Bandcamp-pagina van Terry Allen:

Jarboe

De samenwerking met het Gentse platenlabel Consouling in 2020 resulteerde in Illusory, een plaat waarover ik het hier al had. Het moet Jarboe ook bevallen zijn want voor haar nieuwste plaat, Sightings, koos ze opnieuw voor dit label. 
Net als Illusory is dit album geen hapklare brok noch een ontoegankelijke experimentele plaat geworden. Ook nu weer worden de vocalen niet enkel gebruikt om met woorden een boodschap te brengen, maar worden ze opnieuw benaderd als één van de instrumenten waarmee de artieste zorgvuldig een universum oproept. Of het door de hoes komt of niet, zou ik niet meteen kunnen zeggen: de eerste indruk die Sightings me geeft, is die van een door klanken en melodieën opgebouwde jungle waar je je met een machete doorhakt om uit te komen bij een open plek in het woud. De rijkdom die je daar te zien (en in dit geval dus vooral te horen) krijgt, slaat je met verbazing en laat je achter in verwondering. Het ruim acht minuten durende Choir and night fox ontvouwt zich als een exotische bloem die slechts om de zoveel jaar bloeit. Vireo serenade is bij uitstek die open plek, waarin de vireo, een geslacht zangvogels uit Zuid-, Centraal- en Noord-Amerika alsook Zuidoost-Azië, de totale vrijheid krijgt om zijn talenten te showen. Die demonstratie wordt aangevuld door Jarboe's stem, die zich net als de vogels woordenloos laat beluisteren. 
Dat Jarboe zich echter samen met de gastmuzikanten niet beperkt tot een sfeervolle en bij momenten serene, wordt duidelijk in afsluiter Of ancient memory oblivion, waarin een onderhuidse spanning een dreiging lijkt aan te kondigen op een explosie van agressie die nog net op tijd vermeden wordt. Eenzelfde gevoel kregen we ook al eerder bij Breathe, met gasten Freddy Murphy en Chiara Lee van wijlen de band Father Murphy. Met deze band bracht Jarboe in 2017 al de EP Jarboe/Father Murphy uit bij datzelfde Consouling.
Wie zichzelf de tijd gunt om dit prachtige album te ontdekken, zal merken dat Jarboe ook nu weer heel wat interessante details verstopte in de songs, waardoor je als luisteraar alweer lang kan genieten.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier via Consouling kopen:

The Twilight Sad

The Twilight Sad ken ik sinds hun album The Twilight Sad killed my parents and hit the road uit 2008 en passeerden al enkele malen op deze blog. Hun shoegaze heeft me altijd al kunnen bekoren en daar vormt hun  nieuwste worp, It's the long goodbye, geen uitzondering op. Songs als het geweldige Attempt a crash landing - theme en het openbloeiende TV people still throwing TVs at people zuigen je het muzikale universum van de Schotten in. Nummers beginnen op deze plaat wel vaker vrij rustig om uit te monden in een verzengende shoegazechaos zoals we die graag horen. Af en toe krijg je verrassende toetsen, zoals het elektronisch gedreven Waiting for the phone call. Het plezier dat dit album je verschaft, begint al vanaf opener Get away from it all en blijft aanhouden tot de laatste noot. 
Wereldschokkend is het niet en hun bekendheid dreigt ook nu weer niet groter te worden maar de consistentie van hun discografie verdient bewondering en een hoop méér fans. 

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Help(2)

Picture: By War Child - https://music.apple.com/gb/album/help-2/1870313498, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=82189131

In 1995 werd het album Help uitgebracht als een liefdadigheidsplaat voor War Child, een organisatie die hulp bood (vooral aan kinderen) in door oorlog getroffen gebieden. Toen ging het in de eerste plaats om Bosnië-Herzegovina, dat in een bloedige oorlog die het uiteenvallen van Joegoslavië markeerde, zwaar getroffen werd. Die plaat bevatte songs van Britse en Ierse artiesten waarvan sommigen op de top van hun succes stonden en sommigen samenwerkten met onverwachte gasten: Oasis liet zich bijstaan door Kate Moss en Johnny Depp, KLF nam onder de naam One World Orchestra na 2 jaar stilte nog eens een song op en verder kon je je ook laven aan nummers van Sinéad O'Connor, The Stones Roses, Radiohead, Massive Attack,...
Nu is er Help(2) waarop een even indrukwekkend lijstje hedendaagse artiesten bijdragen. De aanleiding dit keer werd gevormd door de Israëlische oorlog/genocide in Gaza. Zonder hier verder in te willen gaan op die aanleiding, ga ik me vooral concentreren op de songs op deze plaat.
Eén van de verrassende hoogtepunt komt van Black Country, New Road met Strangers, een nummer dat opmerkelijk vertrouwd klinkt hoewel ik deze band eigenlijk alleen van naam en faam ken. Ik ben ook een grote fan van de cover van Universal soldier (van Donovan) die Depeche Mode hiervoor maakte. Ook Olivia Rodrigo brengt samen met Blur-gitarist Graham Coxon een indrukwekkende cover: The book of love van The Magnetic Fields. 
Dat Pulp in goede doen is viel al te horen op hun vorig jaar verschenen plaat More en wordt hier nog eens bevestigd met Begging for change. Fontaines D.C. weet een eigen draai te geven aan Black boys on mopeds, een politiek helaas nog steeds actueel nummer van Sinéad O'Connor. Ook Arooj Aftab en Beck verrassen met nog eens een cover van Lilac wine van Broadway-ster James Shelton (in navolging van o.a. Nina Simone, Jeff Buckley, Katie Melua, The Walkabouts en Dave Gahan met Soulsavers).
Alle songs overlopen zou ons te ver leiden dus moet hier volstaan dat er geen enkel zwak moment op deze plaat te vinden valt en dat alle bijdragers duidelijk hun best gedaan hebben. Dit album kopen is niet alleen goed voor uw oren, maar ook voor uw geweten. 

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van War Child: