Simon Joyner

Zoals elk jaar zou ik van de daken willen schreeuwen dat iedereen zeker de platen in het eindejaarslijstje van Roen zou moeten beluisteren: niet voor elke plaat eruit deel ik zijn enthousiasme, maar je vindt er meer dat de moeite waard is dan dat je eens een tegenvallend album ontdekt. Dat lijstje is voor mij ook altijd een soort herkansing om platen die aan me voorbij zijn gegaan, alsnog op te pikken en dat is dit jaar niet anders.
Eén van de albums die op die manier mijn aandacht trok, is Pocket moon van Simon Joyner. Deze Amerikaan werd geboren in 1971 en dit is al zijn achttiende plaat en de eerste die ik hoor. Over wat dit album voorafging, kan ik dus niets zeggen, maar gelukkig vallen de woorden me in de schoot bij het beluisteren van deze verzameling van elf liedjes. 
De hoesfoto toont de verstilling van een karakterkop die in mijn geest allerlei verhalen oproept, bol van drama en littekens voor het leven achterlatend. Je kan je onmogelijk niet aangesproken voelen door de blik, die hangt tussen smekend en berustend, en die zo direct naar je kijkt dat je je er ongemakkelijk bij kunt voelen. 
Zo indringend als hij kijkt op de hoes, zo indringend klinken ook de songs die hij sober brengt en waaruit het terugkijken op de dag, de week, het leven doorklinkt. Je kent vast wel Alice Nahons "het is goed in 't eigen hart te kijken / nog even voor het slapen gaan". Iemand lijkt alvast die raad op te volgen en de neerslag ervan mag ons verblijden want slechts weinig artiesten weten wat ze in hun hart vinden, zo mooi te delen met anderen.
Een mooi voorbeeld van zo'n rustig, traag, doordringend lied is Morning sun, slow down. Je wordt als luisteraar traag maar meedogenloos de song ingezogen en Joyner laat je niet meer los in de volgende nummers. Voor mij is dit nummer dan ook de sleutel tot het binnenstappen in de plaat en ze (emotioneel) begrijpen.

Je kan deze plaat hier kopen op de Bandcamppagina van Simon Joyner en ze hieronder alvast beluisteren:

Jaaroverzicht 2019: het jaar van de identiteit (2)

Machteloze woede, u kent het gevoel vast ook wel. Ik voelde het alvast in 2019 vaak, zowel in mijn privé-leven (zoals je in het eerste deel van mijn jaaroverzicht al kon lezen) en zeker ook als ik rond mij keek wat er gebeurde in de wereld rondom ons.
Had ik al geen hoge pet op van de regeringen in dit land (zowel de federale als de Vlaamse) en keek ik nieuwsgierig over de taalgrens en over de landsgrenzen, dan beterde dat dit jaar zeker niet. Hoewel veel mensen uit mijn omgeving zeer ontevreden waren, is er nog een grotere groep mensen die niet bepaald tevreden zijn/waren over de situatie, maar die kozen voor "meer van hetzelfde". Hetzelfde hoeft dan niet dezelfde partijen te betekenen, maar wel dezelfde strekking en dezelfde weg opgaand...
Dat twee extreem-rechtse partijen samen een meerderheid leken te kunnen gaan vormen (één al lang "respectabel" gemaakt door de Grote Leider, één die hard haar best doet en blijkbaar kan zelfs een Schild-en-Vriendje als lijsttrekker die upgrade in de ogen van velen niet ongedaan maken). Terwijl de 1 % (zoals dit heette ten tijde van de Occupation-beweging) nog meer geld en macht naar zich toetrok, wie het goed had, schrik had wat te verliezen en wie het slecht had, mee de vinger volgde die weg wees van de echte schuldigen richting een andere groep mensen, evenzeer slachtoffer en deelgenoot in het slecht-hebben, is het lastig om je geloof in de mensheid niet te verliezen. Meer en meer vraag je je bezorgd af wie in jouw omgeving ook voor deze schijnoplossing kiest, want stilaan is het statistisch onmogelijk dat je niemand kent die voor het extreem-rechts recept kiest. (En aan al wie naar extreem-links wijst als "even erg": extreem-links pakt de machtelozen, de have-nots, de mensen in moeilijkheden tenminste niets af en zet tenminste niet aan tot haat!). 
De ruimere context van Europa en de (vooral westerse) wereld biedt geen soelaas. Overal zie je hetzelfde gebeuren: door middel van leugens die men amper nog verbergt, wordt hetzelfde principe toegepast. Trump en Johnson, de man die loog om de Brexit (en vooral zichzelf) te promoten met zijn beruchte bus (en andere leugens), worden beloond door hardnekkige believers waardoor feiten en een samenhangend verhaal, vertrekkend vanuit een visie die we met zijn allen/velen kunnen delen, het onderspit delven. Nee, vrolijk word je er niet van en bovendien slaat de wanhoop om het hart als je ziet hoe hetzelfde mechanisme zichzelf lijkt te versterken. 
En wie hoopte op media die kritisch hun rol zouden opnemen: die zijn ook al lang geofferd aan de moloch van de commercie en zijn meer bekommerd om titels en artikels die clicks opleveren dan om waarheidsvinding. En ja, in deze postmoderne tijden hebben we geleerd dat "dé Waarheid" niet bestaat, maar als je elke waarde ervan overboord gooit, kiep je wel heel veel kind mee met het badwater.
De slachtoffers van dit alles zijn de mensen aan de onderkant van de maatschappij en als je zoals ik vooral met en voor hen werkt, dan is het stilaan meer vechten tegen de bierkaai dan zinvol werk verrichten. Het is dus geen wonder dat ik ook op professioneel vlak mijzelf zo erg in vraag begin te stellen dat mijn professionele identiteit zwaar geblutst uit 2019 komt. Het wordt er niet beter op als liefdadigheid (Pia en de Warmste Week) beleid vervangen en zelfs de al veel te beperkte middelen voor welzijn (en trouwens evenzeer voor cultuur) verminderd worden in wat voelt als een wraakactie tegen de "te linkse" welzijns- en cultuursectoren en de mensen die daarin werkzaam zijn (want binnen cultuur krijgen de met de commercie meeheulende Studio 100-bonzen van de overheid natuurlijk geen cent minder). 
Hoe slaagt men er in om de mensen zo ver te krijgen dat ze dit al bij al behoorlijk lijdzaam ondergaan (geen protesten zoals in Chili hier en geen Vlaamse Lente in het vooruitzicht, in navolging van de Arabische landen waar mensen gestuwd door hoop en door woede over het toenmalig beleid het heft in handen namen)? Centraal staat, zo lijkt het, het verheerlijken van (een bepaalde invulling van) het begrip "identiteit".
De jaren negentig hadden een waarschuwing moeten zijn tot identiteit als nationalistisch concept leidde tot de grootste en wreedste oorlog in Europa sinds 1945. Wie In Europa van Geert Mak las, weet tot welke gruwel de ontmenselijkende invulling van de (nationalistische) identiteit heeft geleid. Maar vandaag, in tijden waarin elk historisch besef dat verder dan een week reikt verloren lijkt gegaan, en hevig aangevuurd door een historicus (!) vergeten we de lessen uit het verleden en klampen we met ons met velen vast aan een identiteitsbegrip dat niet inclusief (wie zijn wij, wat maakt ons tot wie wij zijn, allemaal verschillend maar ook met veel gelijkenissen) maar exclusief (wie hoort er dus niet bij, wie is de "andere", die meteen ook nog als bedreiging wordt bestempeld) is. En die exclusieve identiteit ontmenselijkt de andere, ontdoet die van alle gelijkenissen met ons zodat zijn waarde vermindert, het liefst (voor sommigen) tot nul. En dezelfde mechanismen van vroeger (lees Victor Klemperers dagboeken erop na hoe taal een belangrijk en sluipend middel werd dat uiteindelijk de holocaust mogelijk maakte) worden vandaag, dankzij de sterke technologie, met nog veel meer kracht dan ooit tevoren gebruikt daartoe. 
En wij, wij blijven met velen blind, worden blind gehouden en wie die ongemakkelijke waarheid wel kan en durft zien, voelt steeds meer een machteloze woede omdat de tegenstander als systeem zichzelf versterkt.

Jaaroverzicht 2019: het jaar van de identiteit

2019 wordt een jaar om nooit meer te vergeten én om snel te vergeten. Die paradox zit in de extremen die dit jaar voor mij persoonlijk kruiden en extremen, dat is net wat ook steeds meer in de wereld om ons heen aan invloed lijkt te winnen.
Het bijna afgelopen jaar was een jaar dat nog het best samen te vatten valt voor mij als het jaar waarin ik stil moest staan bij mijn eigen identiteit: wie ben ik? Wie ben ik als vader? Wie ben ik als zoon en als broer? Wie ben ik in mijn werk? Wie ben ik in dit lichaam? En die vragen houden onvermijdelijk ook de vraag in hoe anderen mij zien. Want je bent vader voor je kinderen, zoon voor je ouders, broer voor je broer en zus, werknemer voor je werkgever en collega voor je collega's (en in mijn geval: psycholoog/zorgbegeleider voor de mensen waarmee en waarvoor ik werk). En zelfs hoe je in je vel zit (letterlijk, hoe je omgang is met je lichaam en wat je lichaam met je doet) is ook onderhevig aan de blikken van anderen.
In de moeizame relatie met mijn ouders, mijn broer en zus, moest ik opnieuw op zoek naar wie ik voor hen ben, hoe zij mij zien, maar vooral ook: wie wil ik zelf zijn voor hen? Welke plaats nemen zij in voor mij en hoe verhoud ik mij tot hen? Vaak raak je verstrikt in patronen die al van kindsbeen af ontstaan en zichzelf versterken en daaruit losbreken, is een heel moeilijke opgave. Bovendien is het niet iets dat je alleen kunt doen. Ja, je kan je eigen positie herdefiniëren en je eigen manier van omgaan met de anderen anders aanpakken, maar de ander is natuurlijk ook de helft van het verhaal en als die niet mee verandert, word je door de sterkte van intrafamiliale patronen algauw meegezogen in een eindeloze herhaling, soms van iets wat je eigenlijk niet wil. Je eigen kant, dat hangt samen met je identiteit, met wie je wil zijn. Het is niet zo dat ik er op het eind van dit jaar uit ben, allesbehalve, maar ik maakte ook dit jaar keuzes die zouden moeten helpen om het allemaal scherper en duidelijker te krijgen.
Ook in de relatie met mijn zeventienjarige dochter kwamen spanningen opzetten die ik -eerlijk gezegd-niet had zien aankomen. Ze haalden me onderuit, ze brachten me in de war en ze deden me twijfelen aan bijna alles wat ik als vader al had betekend en had willen betekenen. En ze dwongen me ook vanuit een ander perspectief naar mijn vaderschap en naar de relatie met mijn dochter te kijken. En, vreemd genoeg, dwongen ze me ook de relatie met mijn zoon te herdefiniëren, kritisch te bekijken, ook daarin meer bewust te zoeken wat ik kon betekenen voor hem en welke betekenis hij geeft aan mij. Het scherpste is er intussen af maar zoals met alles wat je wereld omkeert, zal het nooit meer hetzelfde zijn, wat tegelijk deels goed en deels jammer is.
Ook mijn gezondheid was dit jaar een zorg die ik weliswaar gelukkig kon delen met mijn lief, maar die een sterke impact had en heeft op mijn leven. De aangeboren hartafwijking en het verloop ervan (en het verloop van alles wat sinds ik klein was gedaan is om de last ervan te beperken) begint ook op andere organen van invloed te zijn en dat betekent niet alleen dat ik vaak ziek was, maar ook dat ik mijn gewoonten (b.v. rond eten en drinken) noodgedwongen moet aanpassen. Net als met het tot minder fysieke activiteiten in staat zijn (iets wat al enkele tientallen jaren bezig is), voelt dit als een enorme beperking en belemmering (en dat is het ronduit ook natuurlijk). En zoals iedereen zich kan voorstellen, hebben gezondheidsproblemen op zich ook weer zelf een grote impact op andere levensdomeinen.
In mijn werk werd ik dit jaar vrij plots, door het opduiken van een onverwacht groot probleem, eveneens gedwongen stil te staan bij wat ik doe, wat ik beteken in mijn werk, hoe anderen daarnaar kijken en waar ik al dan niet naartoe wil. Mijn werk is sowieso ook al onderhevig aan maatschappelijke veranderingen en ook dat deel roept veel vragen op, want mijn werk is allesbehalve evident. Het zal u wellicht niet ontgaan zijn dat ook de welzijnssector (en dus de hulpverlening) onder druk staat en dat de overheid haar beleid van "met minder meer doen" en "elke cent moet voldoende verantwoord worden" nog verstrengde. Zowel mijn eigen specifieke ervaringen in de organisatie waar ik werk als die sturing door de overheid zorgen voor conflicten tussen mijn visie op hulpverlening en mijn visie op hoe ik zelf een goede hulpverlener kan zijn en dus moest ik wel stilstaan bij mijn identiteit als hulpverlener (en als werknemer en als collega ook trouwens).
Identiteitsvraagstukken zijn allesbehalve makkelijk. Het zijn complexe en fundamentele vragen waarover je je moet buigen en je kan het niet alleen. Je hebt hulp nodig, zowel van mensen dichtbij je als van mensen die vanop afstand met een andere blik kunnen kijken, misschien zelfs wel een professionele blik vanuit bepaalde aspecten. Gelukkig heb ik zulke mensen om me heen. Slechts één ervan wil ik expliciet noemen omdat zij voor mij in het centrum van dit alles staat: mijn lief. (De anderen weten wel wie ze zijn en aan hen zeg ik het wel persoonlijk)
Met mijn lief kocht ik dit jaar een huis. Jawel, het moment waarop haar kinderen het huis uit zijn en de mijne ook nadert (een beetje, vooral de mijne zijn nog relatief jong en mogen uiteraard nog lang bij me blijven wonen tot ze zelf hun eigen stekje willen) en geheel toevallig en onverwacht vonden we dit jaar in Ronse, ver weg van waar zowel zij opgroeide (en woont) als van waar ik opgroeide (en woon), een huis dat wel heel dicht ons ideaal benadert. Vrijwel alles wat we (op een realistische manier) wensten voor ons toekomstig gezamenlijk huis is er, en bovendien was het allemaal betaalbaar, waardoor we die unieke kans besloten te grijpen. We hebben weliswaar nog wat werk eer we daar effectief kunnen gaan samenwonen, maar we hebben ook nog tijd (in feite komt deze aankoop heel wat jaren vroeger dan we altijd gepland hadden). Ons (jawel, ONS!) huis is zowat het beste wat ons dit jaar te beurt viel. En het is zeker en vast het hoogtepunt van 2019, de basis waarop we onze toekomst samen verder kunnen bouwen en waar we, misschien wel voorbij die identiteitsvraagstukken geraakt, ons leven invulling zullen geven samen, zoals wij (en niet ik of niet zij apart) dat willen.

Over het belang dat gehecht wordt aan identiteit en hoe dat ingevuld wordt in de maatschappij tegenwoordig, heb ik al vaak getweet of berichten op Facebook gezet, en ik heb er zeker al heel veel over gesproken met veel mensen om mij heen en er komt vast een tijd om daar nog op verder te gaan, maar bij het einde van dit jaar wil ik nu vooral besluiten met de wens dat 2020 voor mijzelf meer antwoorden dan vragen oplevert, mij een nieuw evenwicht biedt en dat niet al te veel gebeurtenissen een hernieuwd evenwicht alweer uit balans brengen. En in feite wens ik ook u dat toe...

Get Set Go

Vijfenveertig songs, goed voor 2 3/4 uur, waar krijg je tegenwoordig nog zoveel waar voor je geld als je een plaat koopt? De gulle schenker dezes is Get Set Go, een oorspronkelijk Californische band (nu residerend in Austin, Texas) die ik eerder al in mijn jaaroverzicht van 2008 opnam. Hun plaat schonk ik toen zelfs de achtste plek in mijn jaarlijst.
Daarna verloor ik hen helemaal uit het oog, wat jammer is want ze hebben, getuige Spotify, intussen heel wat platen gemaakt die onbeluisterd bleven hier. Op de valreep van dit jaar stel ik mijn gehoor alsnog ter beschikking om hun liedjes tot mij te nemen op Hesitation cuts.
45 songs is natuurlijk veel en bijna drie uur is lang, maar het is de moeite en je kan dit album gerust op de achtergrond opzetten, intussen je afwas doen, je strijk, de rest van de was opplooien, stof afdoen en zelfs al een gedeelte van je benedenverdieping dweilen (ik wou dat ik kon zeggen dat ik dat voor u uitgetest heb...). En af en toe valt je dan een liedje op dat er toch een klein beetje uitspringt. Dat doet bijvoorbeeld Here I am and this is now, waarvan de intro me deed denken aan The ship song van Nick Cave, evenals Like hurricanes, waarin een vrolijk tempo gecombineerd wordt met een jubelend refrein. Neem zeker het goede advies van People don't have to like you ter harte en Grow the fuck up. Maar vooral: beluister deze plaat zelf meerdere malen en laat telkens een andere song je hart stilaan veroveren.

Je kan dit album hier kopen via hun Bandcamppagina en het alvast hieronder beluisteren:

Purple Mountains

Herinnert u zich nog hoe Ween het country-genre parodieerde op 12 golden country greats (zelf vind ik Piss up a rope nog steeds hilarisch)? Wel, daaraan moest ik meteen denken bij het horen van het titelloze album van Purple Mountains, het laatste project van Silver Jews-frontman David Berman. Berman stierf in augustus en met hem dus ook wellicht de band, maar deze plaat hebben we er toch nog aan over gehouden.
Wellicht bedoelde Berman het allemaal iets serieuzer dan zijn collega's van Ween, maar de manier waarop hij zingt, hoe hij de (alt-)country naar zijn hand zet, het had allemaal niet misstaan op bovengenoemd parodie-album. 
Deze plaat laveert rustig en gezapig door je gehoorgang en is een aangename luisterervaring, zonder meer. Constante kwaliteit zonder echte uitschieters maar zonder uitschuivers, het is een welkome plaat in onze collectie. 

Beluister hieronder het volledige album:

Y La Bamba

Je zou het wellicht niet verwachten bij het horen van de bandnaam, maar Y La Bamba komt uit Oregon, Portland. Nu is het al een tijdje bekend dat hispanics in de VS oprukken in de demografische cijfers en toch associeer je Spaans zelden met de VS.
De plaat zelf dan, wat vind ik daarvan? Wel, het is alvast een vrolijk klinkend album, dat zoals wel meer Spaanstalige muziek als ware het vanzelfsprekend de zomer in zich draagt. Je hoort ook echo's van de eighties in Las platicas en een hispanic variant van fado (allez, een beetje toch) in Octavio. Verder zijn de ritmes vaak in elkaars buurt en zit er dus lijn in. Al bij al is 24 minuten weinig om me echt te overtuigen om meer muziek van deze band te willen ontdekken, maar het is een fijn plaatje dat tussen de kerstmuziek die overal schalt, een welkome verpozing biedt.

Je kan dit korte album hier kopen op hun Bandcamppagina en het alvast hieronder beluisteren:

Kitt Philippa

Soms raakt een plaat je omdat de puurheid ervan zo recht naar het hart gaat dat je geen stekeltje voelt uitsteken, geen brokje in de weg zit of geen harde noot te kraken valt. Toch hoeft zulke puurheid geen gladheid te betekenen of onopvallende middelmatigheid, maar sommige artiesten slagen erin net in dit soort albums zoveel moois en zoveel kwaliteit te leggen dat ze een persoonlijke stempel krijgen. En zulke platen, beste lezer, moet je omarmen en koesteren.
Mijn raad vandaag is om dat zeker ook te doen met het debuutalbum van Kitt Philippa, een Noord-Ierse zanger/zangeres (Kitt is androgyn en dat maakt de keuze qua voornaamwoord natuurlijk wat lastiger). Want Human bevat behalve een eenvoudige titel, een simpele hoes (een foto van de artiest) ook songs zonder tierlantijntjes. Dat hebben die ook niet nodig.
Elke songs, letterlijk elke song, is een klein juweeltje. De loepzuivere zang, de sobere arrangement, de rustige sfeer,... alles is erop gericht om zuiverheid aan te bieden en de waarde daarvan te onderstrepen. Het resultaat is dan ook één van de prachtigste platen van het jaar.

Beluister hieronder alvast het volledige album:

Black Midi

Muzikale chaos heeft altijd een grote aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Je kan natuurlijk ook overdrijven (ik vind Trout mask replica van Captain Beefheart maar niets, het lukt me zelfs niet meer dan enkele songs ver te geraken voor ik de plaat weer afzet), maar doorgaans mag het rommelig en ondefinieerbaar klinken. Het verklaart wellicht waarom ik zowel Frank Zappa als De Portables zo graag beluister.
Voeg aan dat lijstje nu dus ook maar Black Midi toe, dat met Schlagenheim dit jaar een album uitbracht dat zich gedraagt als Tijgetje na een flink shot suiker en cola en alle kanten op stuitert. In die gezellige en ook wel overweldigende drukte is het moeilijk afzonderlijke songs in herinnering te houden en dus kan ik eigenlijk enkel iets zeggen over de plaat in zijn geheel, waarop een evenwicht wordt gevonden tussen springerige rock en bijwijlen zelfs naar lo-fi neigende rustiger klanklandschappen (bijvoorbeeld in Western). Dit is het soort plaat dat je niet moet beluisteren als je hoofd al overvol zit, want dan word je er enkel maar zenuwachtig en opgefokt van, maar in alle andere omstandigheden: draaien maar!

Beluister hieronder het volledige album:

Leonard Cohen

Het probleem met postuum uitgebrachte albums is vaak dat het meer als geldklopperij klinkt dan als een goed album, een verzameling soms zelfs onafgewerkte songs die nog ergens in een studio lagen te wachten en die de artiest zelf nooit in deze vorm had uitgebracht bij leven. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen en hoor je af en toe eens een plaat die de kwaliteit van de rest van het oeuvre benadert of evenaart waardoor ze niet mag ontbreken in je collectie van die artiest.
Tot die categorie hoort Thanks for the dance van Leonard Cohen, dat verklappen we u hier al nu meteen. Opener Happens to the heart doet de melancholieke, diepe stem van de Canadees alle eer aan en had niet misstaan op de vorige plaat, You want it darker. Even donker en allerminst opwekkend, maar wel wonderschoon, klinkt The night of Santiago, waarin de flamencogitaar de song extra diepgang geeft. Die flamencotoets keert op wel meer songs terug en vormt de specifieke kracht van deze plaat. Een hoogtepunt is alvast The goal dat muzikaal tegelijk sober klinkt maar toch door de piano-accenten net dat tikkeltje extra bevat. Ook The hills, waarin de achtergrondzang net als op zijn volgens mij nog steeds beste plaat (I'm your man) prominent aanwezig is en reliëf schenkt, durf ik zonder aarzelen een hoogtepunt noemen.
Qua postume albums is dit eindelijk nog eens een voltreffer en meteen dus ook een bewijs dat Cohen nog heel wat moois in zich had.

Beluister hieronder het volledige album:

The Murder Capital

New wave blijft bands inspireren, ook in 2019. Van de duidelijke Joy Division-idolatrie van Whispering Sons tot het werk van The Murder Capital, je hoort het genre ook nu nog opduiken op nieuwe platen. Eén ervan is dus When I have fears van laatstgenoemde band. De Ieren spelen alsof de kalender niet 2019 maar 35 jaar eerder aangeeft. Maar hier hoor je daar geen klachten over en voor eighties-lovers zoals mijn lief zal dit vast ook geen bezwaar zijn.
Drie kwartier lang hangt een mistige, grijze en in deze tijden niet eens zo onverwachte pessimistische sfeer over de liedjes die ons toegezongen, bijna toegeschreeuwd worden. Los van die overduidelijke hang naar de jaren tachtig is dit een bijzonder mooie plaat met afwisseling: Slowdance II, dat eindigt met strijkers, is een moderne zwanenzang voor tja, wat eigenlijk... En Don't cling to life is een gitdonkere brok muziek die de boodschap van de titel mee lijkt te onderstrepen en waar je toch op zou kunnen dansen, weliswaar niet vrolijk dansen, maar dansen is dansen, niet? More is less zweept de pogoënde tiener in mezelf op en How the streets adore me now is Leonard Cohen met zwarte eyeliner en combat boots.
Geen enkel zwak moment kent When I have fears en dat is een verdienste waar niet iedereen kan op bogen. Deze plaat hoort thuis in een druilerig winterlandschap (sneeuw is er door de opwarming van het klimaat in december tegenwoordig toch niet meer bij).

Beluister hieronder het volledige album:

Vanishing Twin

Sommige albums vallen op doordat ze niet voor één gat te vangen zijn en kiezen voor ongebruikelijke paden om hun muzikale weg langs te laten slingeren. Dat geldt zeker ook voor The age of immunology van Vanishing Twin.
De muziek op deze plaat slingert vrolijk heen en weer tussen lounge (Planète sauvage) en het soort electronica dat we ons nog herinneren van Underwater love van Smoke City (The age of immunology), tussen de hippe techno in Backstroke en het eerder jazzy KRK (At home in strange places). Dat levert een album op dat zowel op de achtergrond werkt als uw aandacht verdient om die subtiele details en de mooie compositie van de songs op te merken. Je waant je tegelijk in een jazzbar, een coole lounge, een lichtjes Zuidamerikaanse café en een restaurant met niet enkel goede gastronomische smaak.

Beluister hieronder het volledige album:

Billie Eilish

Het lezen van eindejaarslijstjes heeft alvast het voordeel dat ik platen opmerk die ik eerder dit jaar, tijdens mijn niet-bloggende periode, gemist heb, ook al omdat ik toen amper muziek beluisterde (en als ik dat deed, waren het voornamelijk de platen en cd's die ik heb). En zo zal ik toch nog een deel inhalen van wat aan me voorbijging. Al denk ik niet dat ik dit jaar een eindejaarslijstje ga maken, dat voelt niet juist...
Eén van de albums die ik nooit eerder beluisterde (al kende ik de singles natuurlijk wel omdat die alomtegenwoordig waren), is When we fall asleep, where do we go? van Billie Eilish. De Amerikaanse, die morgen pas 18 jaar wordt, heeft met deze plaat een heel succesvol jaar afgedwongen en dat is zeker verdiend. Wie de plaat goed beluistert, hoor (eindelijk) nog eens de stem van een generatie. Het is een generatie waartoe stilaan mijn eigen kinderen beginnen te horen, een generatie die anders muziek luistert, anders tv (meestal niet eens via een tv) kijkt, anders zijn informatie vergaart. En zoals Nevermind van Nirvana voor mijn generatie het album was dat de tijdsgeest perfect vatte, vermoed ik dat het succes van deze plaat te maken heeft met eenzelfde waarde voor de huidige generatie. Nirvana verwoordde en verklankte (in hun muziek) gevoelens en gedachten waarvan we soms niet eens wisten dat we ze hadden maar die we meteen herkenden. Ik vraag me af of de 18-jarigen van vandaag datzelfde hebben met dit werkstuk.
Van de bekende hits (Bad guy en When the party's over) tot songs als Xanny horen we een geluid dat het einde van dit decennium markeert: de diepe bassen hebben hun plaats gevonden in het geheel en de zang is tijdlozer dan je zou verwachten van (vandaag nog net) minderjarige.

Beluister hieronder het volledige album:

Andy Stott

Met It should be us plaatst Andy Stott zijn hometown Manchester (ooit het epicentrum van de Madchester-beweging) opnieuw op de kaart als dance-hoofdstad van Groot-Brittanië. De techno die hij erop laat horen, is divers en boeiend en getuigt van een open blik en een grondige kennis van de muziek van zijn voorgangers.
Dismantle laat die rijkdom al goed horen, Promises groeit naarmate de percussie een duidelijker rol krijgt en de titelsong en Take gooien me terug naar de jaren negentig en de technofuiven en -optredens van toen. OL9 draagt kiemen in zich van hetzelfde plantgoed dat Underworld altijd zo mooi laat uitgroeien tot volwaardige, interessante songs en Ballroom  grijpt zelfs terug naar electro-elementen uit de jaren tachtig.
De negen liedjes op deze plaat houden de verveling altijd net op tijd weg, zelfs voor wie techno niet regelmatig beluistert en niet vertrouwd is zichzelf te verliezen in de muziek. En zo heeft de Brit een mooi nieuw hoofdstuk toegevoegd aan zijn oeuvre.

Beluister hieronder het volledige album:

Pedro Kastelijns

Zijn naam klinkt alsof hij bij jou om de hoek zou kunnen wonen in om het even welk Belgisch of Nederlands dorp. Toch komt de muziek van Pedro Kastelijns ons helemaal uit Brazilië aanwaaien en gelukkig hoor je die Zuidamerikaanse invloeden in de speelse, luchtige folkliedjes die hij uitstrooit als waren het Nic-Nacjes door een helper van de Sint een klas zesjarige kapoentjes ingegooid.
Toch klinkt de muziek vaak erg psychedelisch, ergens op het kruispunt van Connan Mockasin en Beach House. Het lijkt wel of hij effectief van de paddestoel op de hoesfoto heeft geproefd. 

Je kan dit album hier kopen op zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Pop. 1280

Ik merkte Pop. 1280 in het begin van hun carrière op doordat ze op het lichtelijk fantastische label Sacred Bones zaten. Nu hebben deze New Yorkers een nieuwe plaat (Way station) uitgebracht op het Brusselse label Weyrd Son Records, maar aan hun muziek, de compromisloosheid en overweldigende energie ervan is weinig veranderd.
Dat merk je meteen in songs als Boom operator en Doves, die ons terugvoeren naar het geluid van industrial uit de jaren tachtig. De punkmuziek die ze spelen, schurkt immers al altijd tegen dit genre aan en The Neon Judgement en Front 242 zijn nooit veraf.  Soms echter klinkt een mix van Paul Westerberg en Tom Waits, in een Iggy Pop-jasje, de kop op, zoals in Hospice. 
Over dit album hangt een fog van dreiging, een allesomvattende nevel van verdoemenis en ras naderend onheil. Geen wonder dus dat dit album perfect aansluit bij de tijdsgeest.

Je kan dit album hier kopen op de Bandcamp-pagina van het platenlabel en hun andere muziek beluisteren op hun eigen Bandcamp-pagina. Beluister Way station alvast hieronder:

Prong

Van Prong het ik in mijn platenkast de lp Rude awakening, een schijf metal om u tegen te zeggen. Niet dat ze echt tot de absolute top van het genre behoren wat mij betreft, maar af en toe luister ik naar de band en het valt me ook nooit echt tegen. 
Nu is er een EP, Age of defiance, vijf songs lang met in totaal een duur van nog geen twintig minuten. Toch mag je je verwachten aan melodieuze en weliswaar stevige, maar toch nog behapbare metal, die niet enkel de fans van het genre zal kunnen bekoren. Op deze EP hernemen ze zelfs (toeval bestaat niet!) Rude awakening, zij het in een iets meer geschaafdere en radiovriendelijkere versie. Van wie meedeed op de originele versie, is enkel zanger Tommy Victor overgebleven. 
Mijn persoonlijke favoriet is Another worldly device, dat heel stevige rock omvat die de oren niet aanvalt als Al-Qaeda de Twin Towers, maar toch genoeg energie bezit om de luisteraar mee te nemen in een metalbeleving.

Beluister hieronder de volledige EP:

Scott H. Biram

In tijden waarin bange blanke mannen bij ons en overal in het Westen staan te roepen dat onze christelijke tradities verdwijnen en overgenomen worden door de islam, is er alvast één bastion dat geen krimp lijkt te geven. Zelfs wie die overdrijvende paniekzaaiers (die blind lijken voor het groeiend secularisme en atheïsme) gelooft, kan zich altijd wenden tot de folksongs die vanuit de VS komen overwaaien, waarin de raakvlakken met de blues en gospel niet van de lucht zijn. Aan het lange lijstje artiesten die ook vandaag nog muziek gebruiken om de Heer te loven, mogen we alvast Scott H. Biram toevoegen (voor wie hij al niet op dat lijstje stond natuurlijk).
Met de compilatie Sold out to the devil: a collection of gospel cuts by the Rev. Scott H. Biram, die uitgebracht wordt ter ere van de 25e verjaardag van zijn huidig label Bloodshot Records, krijgen we een fikse staalkaart van de rommelige folk en blues waar de Texaan een patent lijkt op te hebben. Hopelijk brengt ze hem bovendien de aandacht die hij allang verdient met zijn vele prachtige albums. 
De "gimme an Amen!"s (Been down to long) en "Hallelujah"s (True religion) zijn niet van de lucht en de naam van Jezus wordt alom geprezen. Ook het verhaal van Johannes en zijn geschriften waarin hij de apocalyps beschrijft, wordt nog eens muzikaal verteld (John the revelator). 
Mijn favorieten zijn die songs waarin het tempo de hoogte ingejaagd wordt: Broadminded is een meestamper voor countryfans en I see the light - What's his name zorgt dat je je moet inspannen om de tekst te volgen. Ook de lekker rommelige songs zoals God don't work en Get me religion scoren hoog. En tot slot bewijst When I die dat Scott gewoon ook mooie melodieën kan schrijven. 

Je kan dit album hier kopen op zijn Bandcamppagina. Beluister het alvast volledige hieronder:

Coyote Melon

Het Gentse Coyote Melon, dat dit jaar mag meedoen aan De nieuwe lichting van Studio Brussel, heeft een EP uit met vijf aanstekelijke en heerlijke poprocksongs. Het meest ben ik alvast gecharmeerd van Look at you, een tijdloze popsong die instant vrolijk stemt. Dat geldt natuurlijk ook voor de andere songs, maar dit nummer weet dit toch op zulk een uitmuntende wijze te doen dat we hier ongegeneerd over hét hoogtepunt durven spreken.

Beluister hieronder de EP:

Underworld

Gebrek aan ambitie kan je Underworld niet verwijten als ze een box uitbrengen met daarop maar liefst veertig(!) songs die ze sinds 1 november 2018 uitbrachten. Ze deden toen de belofte elke donderdag een nieuw nummer uit te brengen en deze box verzamelt de productie van de eerste veertig weken. Er is trouwens een Sampler van deze DRIFT - series 1 verkrijgbaar, met een selectie van tien liedjes.
Blijkbaar werken Karl Hyde en Rick Smith goed met zulke deadlines voor ogen want de oogst is verbazingwekkend goed. Je krijgt natuurlijk wat je intussen verwacht van Underworld maar vrijwel alle songs passen qua kwaliteit zo tussen hun vroegere werk. Universe of can when back had op Beaucoup fish kunnen staan, Appleshine had ook niet misstaan op de soundtrack van Trainspotting en Threat of rain bevat elementen die al op Dubnobasswithmyheadman te horen waren.
De 40 songs zijn samen goed voor 5 uur en drie kwartier muziek en dat is natuurlijk veel om in één keer te beluisteren, maar in kleinere porties kan gerust ook en dan nog kan je genieten van dit fantastisch project.

Beluister de volledige box set hieronder:

DJ Shadow

Wanneer Our pathetic age, het nieuwste album van DJ Shadow, begint met opener Nature always wins moet ik zo hard denken aan de song Temper temper die Goldie maakte met een gastbijdrage van Noel Gallagher. Intersectionality brengt dan weer ode aan Kraftwerk en vooral Giorgio Moroder. Juggernaut lijkt de stem te bevatten die op 19 van Paul Hardcastle de luisteraar confronteerde met de realiteit van de Vietnamoorlog en tranformeert naar het einde tot een rasecht drum 'n bass-nummer.
Het maakt meteen duidelijk dat DJ Shadow uit diverse vaatjes tapt en dat levert een veelzijdige plaat op die weliswaar niet het niveau haalt van het baanbrekende Endtroducing maar bijwijlen in de buurt komt. Zo schurkt Firestorm met de piano dicht aan tegen Building steam with a grain of salt. Een belangrijk nadeel van die weidse diversiteit is wel dat de samenhang tussen de songs wat ontbreekt en dat dit eerder voelt als een verzamelalbum van werkelijk goeie nummers dan een echte plaat die als geheel gepresenteerd wordt.
Op de tweede schijf vormen de (gastvocalen) het bindmiddel. Zo passeren o.a. De La Soul, Nas, de halve Wu Tang Clan, Run The Jewels en Pusha T. Het niveau van dit tweede deel van de dubbelaar wisselt wat meer, maar aanraders zijn zeker Drone warfare, C.O.N.F.O.R.M., Rocket fuel en Urgent, important, please read. Net als C.O.N.F.O.R.M. zit ook Been use ta  vol verwijzigen naar Endtroducing. 
DJ Shadow bewijst met dit album zijn relevantie in 2019 en voor een pionier uit 1996 is dat een prestatie waarvoor applaus op zijn plaats is.

Beluister hieronder het volledige album: