Gezien: Do the right thing

Het was al een hele tijd dat ik Do the right thing van Spike Lee eindelijk wel eens wou zien, maar ik vond hem nergens op dvd. Gelukkig is er in de eindejaarsperiode de BBC, die in de laatste weken van het jaar een pak goede films (zowel recente als echt klassieke) uitzenden. En zo kon ik Do the right thing opnemen en bekijken.
We volgen de bewoners van een straat in Brooklyn tijdens de warmste dag van het jaar. De hitte laat de gemoederen smeulen, alsook de vooroordelen en frustraties van de verschillende bevolkingsgroepen die er wonen. In de vooral zwarte, arme wijk wonen ook Hispanics en heeft de Italo-Amerikaan Sal samen met zijn zonen Pino en Vito een pizzeria waar iedereen zijn "slice" gaat halen. Het samenleven verloopt er niet gemakkelijk maar anderzijds is er ook een zeker respect voor elkaar, waardering die amper geuit wordt en zitten alle personages in wezen in hetzelfde schuitje waarin ze proberen te overleven in een wereld die hard kan zijn. Doorheen de dag wordt alles met elkaar verbonden door de dj van de plaatselijke radiozender Radio Love FM 108, Mister Señor Love Daddy (Samuel L. Jackson). Een onbezonnen actie op het einde van de dag blijkt de vonk te zijn die alles laat ontsporen en waar de film voorheen voor de kijker toch vooral amusant bleef, wordt het ineens grimmig en krijg je als kijker een inkijk in hoe dun het laagje is dat het samenleven min of meer harmonieus laat verlopen.
De cast is geweldig: er is de al eerder genoemde Samuel L. Jackson als radio-dj, John Turturro (Barton Fink, O brother where art thou, de tv-serie van The name of the rose, The big Lebowski,...) speelt de oudste zoon van de pizzeria-eigenaar en Spike Lee neemt zelf de hoofdrol van de film voor zijn rekening. Maar ook de andere acteurs, wiens namen geen belletje deden rinkelen bij mij, spelen hun rollen geweldig. Zo geeft Bill Nunn op onnavolgbare wijze gestalt aan Radio Raheem, een struise zwarte jongen die hele dag met zijn ghettoblaster rondloopt en schijnbaar enkel Fight the power van Public Enemy afspeelt.
Hoewel er een duidelijk kantelpunt is in het verhaal, zit er ook een grote continuïteit in het verhaal en in de personages en hun houding tegenover elkaar. Zoals al even aangehaald, is de verstandhouding en het onderling respect voor de verschillende groepen immers betrekkelijk oppervlakkig en makkelijk te ontregelen. Het is een onaangename boodschap voor de kijker die van het samenleven in zwarte wijken in New York een geromantiseerd beeld had. Eveneens verontrustend is om te zien hoe de politie één van de personages op een bepaald moment in een houdgreep houdt tot die stikt en hoe de waarschuwingen van omstaanders en collega-agent de wetsdienaar er niet van weerhouden zijn frustratie net iets te lang uit te werken. Het lijkt wel heel erg op de dood van George Floyd in 2020, liefst 31 jaar na deze film. We moeten ons weinig illusies maken over de heel trage, beperkte en bijwijlen haast onbestaande vooruitgang die er gemaakt wordt in de VS als het gaat over het omgaan met zwarte Amerikanen. 

Bekijk hieronder de trailer van de film:

Gelezen (153)

High-rise - J.G. Ballard

In een hoge torenflat even buiten London, bedoeld voor bemiddelde mensen, leven deze mensen als in een verticale stad, oorspronkelijk vrij geïsoleerd in hun eigen appartementen, tot er problemen opduiken, er aanvankelijk een groepsgevoel en -hiërachie ontstaat die echter al snel ontspoort. J.G. Ballard beschrijft in dit boek hoe hoger opgeleiden onder het laagje vernis der beschaving al gauw vervallen in tribale en primitieve gewoonten en zich steeds meer overgeven aan perversie fantasieën en dierlijke impulsen. Zoals je al halverwege het boek voelt aankomen, bouwt dit op naar een finale confrontatie maar verrassend genoeg blijkt de climax eerder anti-climax en zijn de "winnaars" onverwacht.
Hoewel het boek op het einde net iets te langdradig wordt, is de opbouw fantastisch en word je al lezer meegenomen in de diverse stadia van de evolutie in het leven van de torenflat. Dit is een ontluisterend en in feite dystopisch verhaal over een vorm van stadsleven die slim en modern lijkt maar een zichzelf verslindend monster lijkt. En bovendien weet de acteur de these die in feite al in het non-fictie boek van Alain de Botton over de samenhang tussen architectuur en geluk, perfect te illustreren.

A portable shelter - Kirsty Logan

Kirsty Logan vertelt vreemde, ietwat magische verhalen binnen een raamvertelling waarin de twee moeders van een kindje dat nog geboren moet worden (maar wel al groeit in de buik van één van hen) elk om beurten, verborgen voor elkaar verhalen vertellen aan dat kind. Dat ze dat in het geheim doen, is omdat ze elkaar beloofden hun kind enkel de waarheid te vertellen, geen verhalen. Maar verhalen blijken meer waarheid te bevatten dan de naakte waarheid zelf.
Naarmate het boek vordert, grijpen de verhalen je meer en meer. Hier en daar is de verborgen waarheid van het verhaal wat moeilijk te ontcijferen maar al in al is dit een mooie verzameling geworden.  

Liquidatie - Imre Kertész

In een bijwijlen complex geconstrueerd boek vertelt Imre Kertész, de Hongaarse Nobelprijswinnaar, het verhaal van een redacteur die hem zijn werk nalaat wanneer hij zelfmoord pleegt. Boedapest, net na Dé Machtswissel tussen communisme en kapitalisme, blijkt algauw een even treurige plek en de hoofdrolspelers in dit verhaal zijn bovendien beladen door een verleden waarin Auschwitz de hoofdrol opeist. Overtuigd dat er nog een roman moet zijn die zijn vriend Bé heeft nagelaten maar niet tussen de papieren terug te vinden was, gaat hij op zoek, in heden en in het verleden, om steeds meer de onvoorstelbaarheid van Auschwitz te zien opdoemen en daardoor de onmogelijkheid van het leven.
Het boek vraagt veel van de lezer en het is eigenlijk pas na twee derde, wanneer de verteller verandert gedurende enkele tientallen bladzijden, dat de puzzelstukken op hun plaats lijken te vallen, al is niets wat het lijkt in dit boek. En net zoals voor hoofdpersoon Keserü doemen ook voor de lezer onvermijdelijk de onvoorstelbaarheid van Auschwitz en de onmogelijkheid van het leven op.

De kracht van rechtvaardigheid - Jan Nolf

Ex-vrederechter en journalist Jan Nolf volgde ik al een tijdje op Twitter en zijn interessante opmerkingen n.a.v de actualiteit, gestoeld op grondige kennis van het recht, de rechtsbeginselen en justitie vind ik er meestal erg boeiend en interessant. En dus besloot ik het boek te lezen dat hij enkele jaren geleden schreef waarin hij justitie onder de loep neemt.
Hij zet zijn visie rond hoe justitie hoort te zijn in dit boek behoorlijk helder uiteen en stoffeert dit niet enkel met praktijkvoorbeelden (bekende voorbeelden die het nieuws haalden, afgewisseld met eigen praktijkervaringen vooral als vrederechter in Roeselare), maar ook met opinies van anderen die zich verdiepten in justitie of minstens een verlichte maatschappelijke visie uitdroegen. Het deel waarin hij dit doet in de vorm van brieven (3 om precies te zijn), is een literaire keuze die ik niet helemaal geslaagd vind, omdat ze teveel hangt tussen een brief gericht aan een specifiek persoon (maar die kent de inhoud van de brief al grotendeels) en een les recente justitiële geschiedenis. Het hoofdstuk daarentegen waarmee hij eindigt en de kracht van rechtvaardigheid (uit de titel) expliciteert, is erg to the point en ontmaskert de rechtse ridders als ridders van de apocalyps (naar die 4 figuren uit de bijbel, in brons vereeuwigd in zijn woonplaats Brugge). Haarscherp ontleedt hij de zogenaamde aanspraken op de verlichting van historicus (met een bepaald slecht en selectief geheugen voor de geschiedenis) Bart De Wever en zijn partij. Hoewel veel van de ideeën uit dit hoofdstuk nauw aansluiten bij mijn eigen "analyse" van NVA/VB, was het toch verhelderend om hier mij voorheen onbekende argumenten te vinden die mijn "buikgevoel" bevestigen. Als waarschuwing kan dit boek en zeker dat laatste hoofdstuk tellen! 

Wit - Bret Easton Ellis

De bedenkingen die Bret Easton Ellis, onder meer bekend van American psycho, hier neerschrijft zijn soms interessant, soms uitdagend, soms uitnodigend tot instemmend geknik maar ook (vooral in het deel over Twitter en Trump) toch wat al te positief gekleurd ten faveure van de (intussen voormalige) president. Maar "thought-provoking", zoals dat in het Engels zo mooi heet, zijn ze wel. Hij hekelt een (linkse) identiteitscultus die reduceert tot slachtofferschap, hij maakt een analyse van het verschil tussen het Imperium (toen de VS onbetwist de politieke, economische en misschien zelfs wel de morele leider van het westen was) en het post-Imperium, na 9/11. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen persoonlijke ervaringen (de verhaallijnen van het ontstaan van zijn bekendste boeken doorkruisen af en toe het betoog) als vanuit een toeschouwersblik. Waar hij echter meent dat hij zijn toeschouwerspositie hem (vrij uniek) in het centrum van de objectiviteit plaatst, vergist hij zich en mist hij misschien wel het besef dat ook zijn perspectief een subjectief gegeven is.
Je hoeft het in dit boek zeker niet eens te zijn met Bret Easton Ellis als zijn gedachten maar aanzetten tot kritische (zelf)reflectie. Af en toe maakt hij een terecht punt en zelfs als hij de bal misslaat, heeft hij in ieder geval getoond waar het om draait.

Xander De Rycke houdt het voor bekeken 2017-2018

Gisterenavond zag ik samen met mijn lief, mijn kinderen en de hare de comedian Xander De Rycke met Houdt het voor bekeken 2017-2018, zijn eindejaarsconference over film en tv. Vorig jaar zagen we de eerdere editie ook al in Eeklo, nu kozen we voor het mooie pluche en de majesteitelijke zaal van de Gentse Vooruit.
De comedian fileert daarin het aanbod van films en tv-programma's van het afgelopen jaar, maar heeft daarbij vooral ook oog voor achterliggende concepten (dit keer lag de nadruk bijvoorbeeld ook sterk op promotie en plaatsing) of structuren (vorig jaar ging het o.a. over de grote mediaspelers). Uiteraard moeten de usual suspects het ontgelden (James Cooke, De Buurtpolitie, FC De Kampioenen, Niels Destadsbader, Gert Verhulst, Lieven Van Gils,...) maar soms gebeurt dat met een mildheid die je niet meteen zou verwachten, zoals wanneer hij vertelt over de manier waarop Karen Damen opgebrand werd door de mensen rondom haar die haar het schabouwelijk idee ...maakt een plaat aanpraatten. Bovendien heeft Xander aandacht voor het bredere plaatje: hij brengt trends voor het voetlicht en maakt vergelijkingen met de Amerikaanse markt. En hij heeft het over #MeToo en Bart De Pauw.
Daarbij vergeet hij uiteraard niet om grappig te zijn, héél grappig vaak zelfs. Dat maakt deze eindejaarsconference nét zo leuk en zo boeiend en dus een echte aanrader. Haast u snel naar de website waar je kan zien waar je de voorstelling nog kan meepikken.

Gezien: Black panther

Ik vooral omwille van de geweldige soundtrack, hij vooral omdat superheldenfilms hem interesseren én voor de soundtrack van Kendrick Lamar: mijn zoon en ik gingen dit weekend naar de cinema kijken naar Black panther. Nu zijn superheldenfilms (en al zeker niet uit de Marvel-reeks) niet meteen mijn ding, maar toch heb ik me best wel geamuseerd.
Black panther vertelt het verhaal van een natie in Afrika, Wakanda, die door een meteoriet met vibranium die ooit insloeg, technologisch zeer geavanceerd is maar dit angstvallig geheim houdt voor de rest van de wereld. Wanneer de koning sterft bij een aanslag op het VN-gebouw waar hij aanwezig is, wordt zijn zoon T'Chala koning en hij moet kiezen wat voor soort koning hij wil zijn. Uiteraard is er een onverwachte uitdager die zich maar langzaam bekend maakt in de film. 
Het verhaal mag dan wel enkele typische narratieve lijnen volgen binnen het genre, het is toch verrassend en boeiend genoeg om zelfs mij mee te nemen. Waar ik me (al had ik er vooraf al over gelezen, of misschien nét daardoor) wel wat aan stoorde, was het overdreven Afrikaans accent in het gehanteerde Engels. Sommigen noemen dit zelfs racistisch, zo ver zou ik niet durven gaan, maar het is wel duidelijk dat de film een beeld op Afrika, Afrikanen en Afrikaanse culturen (alsof dat allemaal één grote noemer is waaronder een heel continent te vatten is, trouwens) toont dat erg westers gekleurd is en een soort fascinatie voor "ongerepte wilden" etaleert, zelfs als die over geavanceerde technologie beschikken (dat laatste is dan weer goed om de special effects-afdeling aan het werk te zetten).
Nu, als superheldenfilm valt dit meer dan mee: goeie actie, goed verhaal en goede acteerprestaties. En misschien moet ik, ondanks de moraal die Amerikaanse Hollywoodfilmmakers onvermijdelijk altijd willen uitdragen, van dit genre niet meteen veel maatschappelijk verheffends verwachten?

Gelezen (106)

De verrader - Paul Beatty

Met dit boek won Paul Beatty de Man Booker Prize en dat is volkomen terecht, als je het mij vraagt. In een hypnotiserende stijl (die als een goede vloeiende raptirade volzinnen in de proloog!), in een vol culturele en filosofische beschouwingen toch ook heel vlot leesbare stijl vertelt hij het verhaal van hedendaags racisme door het op zijn kop te zetten. De zwarte hoofdpersoon met de familienaam Me hersegregeert zijn gemeenschap, houdt (tegen wil en dank) een zwarte slaaf en stelt zo pertinente vragen over ras, racisme, gelijkheid en (on)recht. Het is het beste boek dat ik dit jaar al las, een werveling die de lezer niet meer loslaat.

Romain Deconinck {1915 - 1994} - Björn Rzoska, Johan Taeldeman, Jaak Van Schoot en Roel Vande Winkel

Een uitgebreid portret van Romain Deconinck, met uiteraard veel aandacht voor zijn theatercarrière, zijn levensverhaal en zijn film- en televisiewerk. Daarnaast wordt ook even dieper ingegaan op zijn rol als behoeder en voorvechter (en gebruiker) van het Gents dialect, al is dat stuk van het boek wat lastiger om lezen. Al bij al een fijn portret.

Hoe wiskunde de wereld veranderde: van de eerste getallen tot chaostheorie en verder - Ian Stewart

Ian Stewart legt op een bevattelijke manier de evoluties in de wiskunde uit. Hoewel een goede basiskennis van wiskunde (uit het middelbaar) toch wel nodig is, valt het ook als er formules in staan die je niet zo goed snapt, toch nog te volgen, omdat de focus op de historische ontwikkelingen én de toepassingen ligt. 

Schaaknovelle - Stefan Zweig

In deze novelle schetst Stefan Zweig een beeld van de ravage die eenzaamheid kan aanrichten in het hoofd van iemand. Het hoofdpersonage heeft in zijn hoofd leren schaken om de eenzame opsluiting onder de nazi's te overleven maar de prijs die hij daar voor betaalt, is zwaar...

We Stood Like Kings

Wat een zalig concept is dat toch van het Brusselse viertal We Stood Like Kings om oude films van een nieuwe soundtrack te voorzien. De keuze van die films is overigens niet voor de hand liggend. Voor Berlin 1927 kozen ze voor Berlin: Die Sinfonie der Großstadt, een stille film van Walter Ruttmann. A sixth part of the world, een communistische propagandafilm van Dziga Vertov uit 1926, levert de beelden voor USSR 1926. Die film én live uitvoering zag ik in Brugge. En nu is er dus USA 1982. De hoofdstedelingen maken dit keer nieuwe muziek bij Koyaanisqatsi. Deze documentaire van Godfrey Reggio was oorspronkelijk al door Philip Glass voorzien van muziek, wat toont dat het kwartet dit keer wel erg ambitieus was.
Ik beluisterde de originele muziek, die gekenmerkt wordt door de strakheid van modern klassiek maar niettemin warm klinkt. Wat bij We Stood Like Kings meteen opvalt, is dat ze weliswaar bij de eerste pianonoten van opener Holy Ghosts die kenmerken benaderen, maar ze daarna toch een geheel andere weg inslaan. Zodra het nummer openbarst, overvalt ons een weelderigheid die bij Philip Glass minder aanwezig is. De piano blijft weliswaar ook nadien erg nadrukkelijk aanwezig, ze wordt telkens weer overstemd door de gitaren en drums die de post-rock van de band voluit op de rails zetten. Huzarenstuk en pièce de résistance is het meer dan tien minuten lange Nuages. Verder hou ik ook enorm van het dreigend aanvattende Grand illusion, het verrassend kwetsbare Machines en de in het eerste deel opensplijtende, maar alsnog rustig eindigende afsluiter Atlas centaur.
De film zelf zag ik (hoewel ik daar de kans toe had), nog niet omdat ik hem pas wil zien met live deze muziek erbij. Ik ben heel benieuwd naar de totaalervaring die dat oplevert. Dat kan onder meer morgenavond in Buda in Kortrijk, op 26/10 in De Klinker in Aarschot en op 1/2/18 in de Handelsbeurs in Gent. De volledige concertkalender vind je hier.
Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (97)

Peter Greenaway's Prospero's Books: critical essays - Christel Stalpaert (red.)

De films van Peter Greenaway zijn, to say the least, geen hapklare brokken en dit geldt zeker ook voor dit boek over zijn film Prospero's books. Het was een taai boek, vol Engelstalige essays over de film, maar toch verschafte het me wat meer inzicht in de film. Toch is het Engels niet altijd even makkelijk en je moet behoorlijk goed op de hoogte zijn van de kunst en van het werk en de tijd van William Shakespeare om goed te kunnen volgen.

Schuberts Winterreise: een meesterwerk ontleed - Ian Bostridge

Dit boek van de professionele zanger (en in die hoedanigheid meervoudig uitvoerder van de cyclus) Ian Bostridge plaatst elk van de liederen in Winterreise (van Franz Schubert) in hun maatschappelijke, politieke, artistieke context en werkt daardoor heel verhelderend. Soms wordt een (gepopulariseerd) musicologische uitleg gegeven, soms persoonlijke bespiegelingen maar steeds weer leer je het werk en de componist beter kennen. Sommige stukken zijn iets te lang naar mijn gevoel, maar voor de rest kan ik dit enkel als een interessant en goed geschreven boek bestempelen. 

Het leven is vurrukkulluk - Remco Campert

Wat een heerlijke taal gebruikt Remco Campert toch in dit boek. Hij zet de spelling zo naar zijn hand dat de woorden soms met nog meer betekenissen beladen worden.
Dit verhaal schetst een zondag eind jaren vijftig, begin jaren zestig. De schaduw van de jaren veertig hangt nog boven de levens van de personages, al is het leven al duidelijk veel beter. Op het eerste zicht lijkt dan ook alles rozengeur en maneschijn doch algauw merken we dat ieders verhaal ook doorspekt is met triestige, soms ronduit zielige passages, behalve misschien dat van de zestienjarige Panda.
Een schitterend boek dus van een auteur waarvan ik wel meer wil lezen...

Gezien: Boyhood + We need to talk about Kevin

Boyhood

In Boyhood volgen we de opgroeiende Mason (Junior) over een periode van 12 jaar. Het achtergrond verhaal is wellicht voldoende gekend: dezelfde cast werd 12 jaar gevolgd, waardoor je de natuurlijke veroudering ziet bij alle personages over de tijd. Twee uur en drie kwartier lang zien we hoe het leven van deze jongen, van de lagere school tot de start aan de universiteit verandert. Zijn gescheiden ouders maken keuzes die zijn leven beïnvloeden, maar dat doet hij zelf ook. De film is een mooi en indringend portret en heeft daar geen spectaculaire plotwendingen of grootse gebeurtenissen voor nodig. Dit had bij wijze van spreken het verhaal van elk willekeurig jongentje kunnen zijn...

We need to talk about Kevin

We need tot talk about Kevin begint enkele jaren na een gruwelijke daad van genoemde Kevin. Met flashbacks komen we te weten dat hij op zijn middelbare school een bloedbad aanrichtte en middels diezelfde flashbacks krijgen we een inkijk in de moeilijke opvoeding van de jongen en zijn verstoorde relatie met zijn moeder. Tilda Swinton, die de moeder op meesterlijke wijze gestalte geeft, probeert haar zoon te bereiken, maar al vrij vroeg vertoont die psychopatische (en sociopatische) trekken. Bovendien toont Kevin zich aan zijn vader als een vrij gewone jongen, wat spanning brengt in de relatie tussen beide ouders. Tegelijk zien we in de film ook hoe het leven voor de moeder een hel geworden is door wat haar zoon deed, niet enkel door het besef dat haar zoon zulke verschrikkelijke daden pleegde en het onvermijdelijk schuldbesef, maar ook de reactie van andere mensen.
Net als in Jagten zien we hoe directe naasten door de omgeving mee gebrandmerkt worden en hoe dat zich uit in agressie en wraakacties. In tegenstelling tot de zoon in de Deense film, draagt de moeder hier vrij lijdzaam de vernederingen, wellicht omdat het schuldgevoel toch groter is.
Opmerkelijk is ook de keuze die de film maakt in het nature/nurture-debat: worden we bepaald door aanleg (natuur) of door opvoeding (nurture)? Ondanks de verwijten die de moeder krijgt, trekt de film overduidelijk de kaart van "nature". Wat de moeder ook probeert, doorheen de film zie je hoe Kevin vaak heel bewust antisociaal gedrag (in al zijn vormen) stelt. Het geeft de film iets heel dreigends, wat na een tijdje krijg je als kijker het gevoel bij elke scene met Kevin dat er iets ergs gaat gebeuren. De dreiging en onrust bij de moeder beleef je immers zelf ook. 
Natuurlijk is dit standpunt vrij bemoedigend voor wie zich met de moeder identificeert, maar is het ook juist. Want Kevin wordt wel heel erg "een kind van het Kwaad" en er lijkt geen enkele externe invloed te zijn in zijn leven. Naar mijn mening was de film beter gediend van een genuanceerder beeld. Dat lijkt er soms te komen, maar de tegenstrijdige gevoelens van de moeder en haar ambivalente houding ten aanzien van haar zoon (soms zelfs vijandige houding) wordt al te makkelijk verklaard door zijn eigen daden en houding, als niet meer dan een reactie. En hoe ontschuldigend dat ook moge zijn voor het personage van de moeder, het lijkt me te weinig genuanceerd in wat voor de rest een bijzonder intense, goed gemaakte (visueel ook: hoe de regisseur speelt met de kleur rood, vooral in het begin) en tegelijk beklemmende film is.

Gezien: Im Labyrinth des Schweigens

Vorige week zag ik samen met mijn lief Im Labyrinth des Schweigens, een Duitse film over de jaren na de tweede wereldoorlog, toen in Duitsland de zeer recente geschiedenis toegedekt werd en heel wat nazi's er in slaagden een gewoon leven op te nemen.  
Johann Radman, een jonge, ambitieuze advocaat die voor het openbaar ministerie werkt, neemt de uitdaging van een journalist aan om een oud-nazi die als onderwijzer blijkt te werken, voor het gerecht te krijgen. Al snel wordt duidelijk dat de omvang van het toedekken van het oorlogsverleden groter is dan gedacht. In een klassiek verhaal waarin het hoofdpersonage zelf een katharsis dient door te maken vooraleer hij tot succes komt, zien we hoe in 1958 de recente geschiedenis zo beladen was dat velen ze vooral wilden vergeten. 
De acteerprestaties zijn heel goed en natuurlijk laat het verhaal niemand onberoerd. De fouten die het personage maakt, zijn begrijpelijk en zijn binnen het medium film nogal voor de hand liggend, maar zoals gezegd dienen ze te leiden tot de katharsis van het hoofdpersonage. Het resultaat is een goeie film, niets meer, niet minder.

Bekijk hieronder de trailer:

Gezien: Only lovers left alive

Het zal ongeveer een half jaar geleden zijn dat ik de trailer voor Only lovers left alive zag in de cinema. Ik was geïntrigeerd en helaas kwam van de halfslachtige belofte om de film eens te gaan bekijken uiteindelijk niets in huis, maar nu de bib de dvd in zijn collectie heeft, kon ik alsnog genieten van de recentste prent van Jim Jarmusch.
Deze regisseur, van onder meer Ghost dog: the way of the Samurai, Night on earth en Broken flowers, garandeert je telkens weer een unieke invalshoek en dat is in deze vampierenfilm niet anders. De hoofdpersonages zijn inderdaad vampieren, maar het trage tempo van de film ontrafelt hun geheim slechts beetje bij beetje. De ervaring is als kijker is er één van nachtelijk wachten, vervelen en een langzame roes, al is de film zelf op geen enkel moment vervelend. En dan heb ik het nog niet gehad over de prachtige muziek. Er is niet alleen de soundtrack die Jozef van Wissem maakte, een artiest die ik pas eind vorig jaar ontdekte toen ik zijn nieuwste plaat reviewde voor Indiestyle, maar er zijn ook prachtige nummers van Charlie Feathers en Yasmine Hamdan.

Bekijk hieronder de trailer:

Gezien: A serious man

Eén van de films van de gebroeders Coen die me al enige tijd geleden aangeraden was maar die ik nog niet eerder zag, viel me toevallig op in de bib. Gisterenavond besloot ik dus na het werk en huishouden rustig in de zetel te genieten van A serious man.
Hoofdpersonage is Larry Gopnik, een docent fysica die de dingen nogal ondergaat: zijn vrouw wil hem verlaten voor zijn vriend, zijn broer woont bij hen in, hij heeft geen idee van waar zijn kinderen mee bezig zijn, de buurman schendt voortdurend het erfrecht en ook op het werk loopt niet alles even vlotjes. Bovendien komen ongelukken niet alleen en de ene na de andere rampspoed dreigt hem te bedreigen. Zijn consultaties bij drie verschillende rabijnen (in de rol van de jongste, rabijn Scott, herkende ik Simon Helberg, de acteur die Howard speelt in The big bang theory) zijn niet altijd even helpend, al probeert hij wel zijn weg te vinden met de kleine beetjes die hij aangereikt krijgt.
De regisseurs toonden in het verleden al vaker dat ze een voorliefde hebben voor de oerverhalen (zoals de Odyssee die verwerkt zit in O brother, where art thou?) en hier richten ze zich in een heel joodse context op het verhaal van Job, die ondanks de ene na de andere mokerslag van het leven blijft geloven.
De humor in deze film zit hem vooral in de details (de oude rabbi die raad geeft met lyrics van Jefferson Airplane) en in de schlemieligheid van de situaties. Het tempo van de film ligt laag maar dat is ook nodig om goed in het verhaal te komen. Al bij al was het toch wel een mooie film.

Gezien: Inside Llewyn Davis

Neem de combinatie van Joel en Ethan Coen en de entourage van Bob Dylan, een man voor wie ik dit jaar een meer dan bijzondere interesse hebt ontwikkeld, en u weet vast waarom ik extra geprikkeld was om naar Inside Llewyn Davis te gaan kijken. 
Llewyn Davis is een talentvolle folkzanger en -muzikant die steevast de verkeerde keuzes maakt en (dus) vooral pech en ongeluk treft op zijn weg. Hij blijkt losjes gebaseerd te zijn op Dave Van Ronk. Helemaal op het einde van de film komt na hem een jonge gast optreden, die onmiskenbaar Bob Dylan blijkt, dan nog voor de poort waarachter al zijn roem, faam en succes zal wachten. Het contrast kan amper groter.
De humor in deze film is minder uitbundig dan in The big Lebowski en minder slapstick dan in Burn after reading, en zit vooral in kleine details. Schaterlachen is er niet bij, monkellachen daarentegen vaak... En natuurlijk is er mooie folkmuziek, muziek om bij weg te dromen, om van te genieten, om te beseffen dat het verhaal hand in hand gaat met een ode aan muziek die je kan raken.
Deze film is geen "instant" klassieker, maar ik vermoed dat meerdere kijkbeurten je dieper naar binnen trekt. Hoedanook staat de schoonheid ervan buiten kijf. Het tempo ligt laag genoeg om de film te laten openbloeien en zachtjes treed je een wereld binnen die enkel The Coen Brothers kunnen in beeld brengen.

Gezien: The great Gatsby

Het boek The great Gatsby van F. Scott Fitzgerald hoort tot het canon van de Amerikaanse literatuur, en dan is het altijd wat risicovol je aan een verfilming te wagen. De Australiër Baz Luhrmann bewees echter al eerder met Romeo + Juliet dat hij met een heel eigentijdse twist én tegelijk trouw aan het origineel weg kan komen.
Ook deze film oogt modern, transponeert het verhaal deels naar een meer hedendaagse setting en is visueel opnieuw zo prikkelend dat je al gauw doorhebt dat het hier inderdaad dezelfde regisseur betreft als bij voornoemde Shakespeareverfilming én Moulin Rouge. Wanneer in het begin ingezoomd wordt op de hoogdagen van Wall Street, die de grote crash voorafgaan, en wanneer Luhrmann hiphop terecht lijkt te hanteren als de moderne variant van jazz (overigens neemt Jay-Z een groot deel van de soundtrack voor zijn rekening, en mag ook spitsbroeder Kanye West mee opdraven), lijkt het even op als we een schalkse vingerwijzing zullen krijgen naar de hedendaagse situatie, maar die blijft verder uit.
Het krachtige verhaal van Fitzgerald vormt de grootste troef van deze film, die bij momenten verbluffend oogt, maar soms ook wat diepgang lijkt te missen. En mijn lief, dat heel veel interbellum had verwacht, was wat teleurgesteld. Groots is de film niet geworden, maar het blijft een mooie manier om kennis te maken met het uitstekend verhaal.

Gentse Feesten 2013 - dag 6

In de namiddag ging ik met mijn zoon naar het pas gestarte MiraMiro. Net als elk jaar stond er een interactieve installatie op de Sint-Baafssite waar kinderen (en volwassenen) allerlei spelletjes kunnen spelen op door Spanjaarden ineengeknutselde eenvoudige en soms ook wel wat complexere constructies. Niet altijd is even duidelijk wat precies de bedoeling is, maar de bereidwillige ontwerpers houden in de gaten waar het wat stroef loopt en komen dan tonen en met eenvoudig Engels een beetje uitleggen wat je moet doen.

We pikten, voor het eerst onvoorbereid wegens nog geen programmaboekje, ook een voorstelling mee. Ruim op voorhand hadden we een plekje vooraan weten te veroveren, maar jammer genoeg ging het om moderne dans, en laat dat nu nét iets zijn waar ik niks mee heb. 

Daarna gingen we richting het Sint-Baafsdorp waar uit oude meubelen autootjes waren gemaakt die je zelf moet voortduwen. De zoon wou er niet in, maar er wel naar kijken. En we namen meteen ook een kijkje in het minimuseum met ineengeknustelde jukeboxen die met een knopje te bedienen waren. Ze zagen er niet alleen intrigerend uit, er kwamen ook nog eens vaak verrassende melodietjes uit...

's Avonds toog ik naar Boomtown. Een korte tussenstop bij Sint-Jacobs leverde een flard Mister And Mississippi op, die echter te lauw klonken om echt te boeien (zelfs hun cover van Get lucky klonk alsof ze er zelf niet in geloofden dat de hele nacht opblijven iets zou opleveren).
Op de Kouter stond Dez Mona al het beste van zichzelf te geven. Stel u daar vooral een theatrale set bij voor, want voor minder doet deze band het blijkbaar niet. Je hoort dat er best wel goeie songs tussen zitten, maar waarom alles zo vet aangezet moet worden, is me een raadsel. Bij momenten leken ze zich Led Zeppelin te wanen, al eindigden ze dichter bij Guild Of Stags, een Nederlandse band die ik op Vestrock aan het werk had gezien.

In de tent volgde de aangename verrassing genaamd BRNS (spreek uit: Brains). Met twee drummers dreef hun sound vooral op de percussie, waardoor These New Puritans niet veraf leken. BRNS laat Brussel klinken als een verpauperde Britse industriestad, herinnert me daardoor ook aan Public Service Broadcasting en Clock Opera. Tegelijk hoor ik er flarden Great Mountain Fire in, nog een andere Brusselse band die me weet te bekoren. De plankenvloer in de tent geeft ruim mee, zodat we bijna de lucht invlogen (letterlijk!) op de opzwepende muziek van BRNS. Halfweg zat er met Deathbed al een hoogtepunt en vlak voor het eind speelden ze ook nog een zeer enthousiast ontvangen, fantastisch Mexico. Live klinken ze alvast een stuk spannender en strakker en energieker dan op plaat, dus ook dit is vanaf nu een blindelings te volgen concerttip.

Op het hoofdpodium begon meteen erna Efterklang aan hun set. De Denen maken rijk gearrangeerde droommuziek en de netjes in pak gehesen frontman zag er erg zondags uit. In een song als The ghost (met een geweldige videoclip trouwens) hoor je ook live dat heel veel details verwerkt zitten en dat de song goed opgebouwd is. Jammer genoeg slaagden ze er live te weinig in me bij de kraag te vatten en bleef vooral het gevoel over dat dit thuis met een koptelefoon en zonder ruis van omstaanders, wanneer je de details ten volle kan waarderen, nog het best tot zijn recht komt.

Onderweg naar huis zagen we nog heel even dat aan de Portus Ganda een leuke openluchtcinema die deel uitmaakt van MiraMiro. Er draaide net iets van Charlie Chaplin. Misschien moet ik één van de komende avond eens komen kijken nog...

Gezien: The wrestler

Hij lag al een tijdje in mijn kast, en ik had hem ook mee op vakantie, maar pas tijdens deze warme dagen waarop ik beter binnen kan blijven, is het me gelukt om hem ook effectief te bekijken: The wrestler. In deze film van Darren Aranofsky (die al eerder pareltjes maakte als Pi, Requiem for a dream en Black Swan -die laatste zag ik nog niet, overigens-) speelt Mickey Rourke een voormalige wresling-ster. Dat worstelen is niet het Grieks-Romeins worstelen (ooit een Olympische discipline), maar wel de Amerikaanse showvariant waarin heel wat afgesproken is en dat eigenlijk (deels) doorgestoken kaart is. De sterren daarin zijn echter echt wel huge, getuige de realitysoap die rond Hulk Hogan gemaakt werd. Maar twintig jaar na zijn grote successen is Randy "The Ram" Robinson nog steeds actief in een soort veteranencircuit waar hij slecht betaald wordt en moet bijklussen om zijn huur en zijn medicatie (doping) te kunnen betalen. Hij krijgt de kans om een comeback te maken, maar tegelijk wordt hij geconfronteerd met gezondheidsproblemen en probeert hij zowel een vrouw (Cassidy) als zijn dochter voor zich te winnen. 
Het meest werd ik getroffen door de rauwe, uitstekende vertolking door Rourke van het hoofdpersonage. Net als Tarantino met John Travolta, slaagt Aranofsky erin de gevallen steracteur tot een grootste prestatie uit te dagen. Mickey Rourke doet me trouwens ook wat denken aan Tommy Lee Jones (zoals die o.m. in No country for old men te zien).
Dit is een prachtfilm, die niet altijd voor de makkelijkste weg kiest. Geniet er bij gelegenheid ook eens van...

Gezien: Linkeroever

In de Vlaamse film Linkeroever (uit 2008) belandt de beloftevolle atlete Marie na een inzinking bij haar nieuw lief Bobby op de Antwerpse Linkeroever. Daar blijkt er één en ander aan de hand te zijn met betrekking tot een oud middeleeuws ritueel en een verdwenen jonge vrouw. De thriller vermijdt een al te doorzichtig pad richting ontknoping, en dat is een sterkte waar we enthousiast om zijn. Vooral in het begin van de film komen er enkele vreemde shots, die ook nadien onvoldoende verklaard worden door het verdere verloop van de film, maar al bij al is het een leuke, spannende en ook wel goeie film.

Gezien: Django unchained

Enkele weken geleden al zag ik de nieuwe film van Quentin Tarantino. Django unchained vertelt het verhaal van een premiejager (fantastisch vertolkt door Christoph Waltz, die we ook al kenden van Inglorious bastards) die een slaaf, Django (rol van Jamie Foxx), vrijkoopt omdat hij hem nodig heeft om bij zijn "prooi" te geraken. De twee blijven bevriend en proberen samen de vrouw van Django vrij te krijgen, mits een ingenieus spel met de grootgrondbezitter en eigenaar  (gespeeld door Leonardo DiCaprio). Ook Samuel Jackson, als huisslaaf Stephen, speelt één van de rollen van zijn leven. 
Uiteraard bevat de film veel expliciete (geweld)scènes en spat het bloed naar het eind van de film herhaaldelijk van het scherm, doch het zijn vooral de ingenieuze plot, de steengoeie vertolkingen, het strakke tempo, de adembenemend mooie beelden en het -ondanks enkele bijzondere details- toch geloofwaardig neerzetten van een universeel verhaal die deze film tot een topper maken, én één van de beste films van Tarantino. 
Over het racisme in de film is al veel inkt gevloeid. Zelf denk ik dat de regisseur een behoorlijk realistisch beeld schetst van hoe diep dat racisme zat (en bij sommigen nog steeds zít). Bovendien blijft de film erg actueel, ook al omdat Tarantino schetst hoe sommigen wetenschap misbruiken om een ideologie te promoten en als dé waarheid, ontegensprekelijke waarheid te poneren.

Gezien: Inception

Eindelijk zag ik (op dvd) de film Inception. De film drijft op het idee dat je ideeën kan stelen uit iemands hoofd door in zijn dromen binnen te dringen en daar een kijkje te nemen in zijn onderbewustzijn. Dat doen dan zogezegde "extractors". Dom (Leonardo DiCaprio) is zo'n extractor, die een opdracht krijgt die, wanneer hij erin slaagt, zijn laatste zal zijn omdat hij dan terug naar huis kan. In plaats van een idee te stelen, moet hij er een planten in iemands hoofd ("inception"). Hij stelt een team samen om de klus te klaren.
Wat we te zien krijgen, is een film vol indrukwekkende visuele effecten, waarin zelfs de Penrose-trap (de onmogelijke trap zoals we die kennen uit tekeningen van M.C. Escher) deel uitmaakt van het decor. Het verhaal, waarin dromen in dromen het allemaal een stuk complexer maken, zit erg ingenieus in elkaar, én de film heeft een meer dan behoorlijke vaart, toch wel essentieel voor een actiefilm/thriller.
Inception is een film die je toch wel moet gezien hebben en hoort voor mij thuis in het rijtje waarin ook The matrix al had plaatsgenomen: films met een verbluffend idee dat helemaal in zijn extreme vorm wordt uitgewerkt, op een visueel hoogstaande manier.

Gezien: Dracula

Een beetje jammer is het wel dat ik het verhaal van Bram Stoker natuurlijk al ken, én dat ik al recentere verfilmingen zag, maar de versie van Dracula uit 1931, met de wereldvermaarde Bela Lugosi (over wie Bauhaus ooit zong) bleek toch een erg aangename film. De "special effects" met de vleermuis zijn natuurlijk lachwekkend simpel voor hedendaagse kijkers, en het verhaal doet wat schokkerig aan. Toch slaagde men er toen toch ook al heel goed in om de spanning op te bouwen en cinematografisch vorm te geven op een boeiende én beklijvende manier.

Gezien: The broken circle breakdown

Gaat dat zien! Hoort de muziek! The broken circle breakdown is een film die u niet aan u mag laten voorbijgaan. Verwacht één van de meest heftige ervaringen die u in een cinemazaal kan beleven. Felix Van Groeningen heeft na De helaasheid der dingen een film gemaakt die nog meer naar de strot grijpt. Dat is onder meer te danken aan de geweldige acteerprestaties van Johan Heldenbergh en Veerle Baetens, maar evenzeer aan de prachtige en erg passende bluegrass die de soundtrack vormt, het rake verhaal, de prachtige beelden, de juiste toon die gevonden wordt en het erg geloofwaardig en de kijker meezuigende geheel dat deze film vormt.
Didier en Elise hebben een dochtertje samen, Maybelle, en spelen nadat ze elkaar hebben leren kennen in de bluegrassband van Didier en zijn maten. Maybelle krijgt kanker en al het verdriet om de ziekte en dood van hun dochtertje zet hun relatie en hun levens onder heel wat druk. De verschillen tussen beide hoofdpersonages worden erdoor uitvergroot en hun verbondenheid wordt brozer. Ik ga hier niet verklappen hoe het afloopt, en kan u wel verzekeren dat al lang voor het einde van de film u emotioneel zo meegesleurd bent dat u zich tot diep in uw ziel zou kunnen geraakt voelen.
Heel mooi vind ik ook de scène waarin Didier aan Elise uitlegt wat er zo bijzonder is aan bluegrass. Ik knikte gewoon de hele tijd instemmend, want hij verwoordt precies waarom zulke muziek zo mooi kan zijn.
Toen ik na de film thuiskwam, wou ik Pissin in a river opzetten (van Patti Smith), het nummer dat me telkens opnieuw laat huilen. Want huilen, daar had ik behoefte aan. Dat klinkt immens triest en ook wel een beetje ontradend om deze film te zien, al is het wellicht ook zo dat mijn eigen verdriet om mijn eigen verloren kind heel erg getriggerd werd, net als andere bronnen van verdriet. En dan doet het soms echt wel eens "deugd" om je tranen de vrije loop te laten...

(Overigens, ik heb uiteindelijk wat bluegrassmuziek opgelegd...)