Weezer

Met hun vijftiende album, Van Weezer, stuurt Weezer een vette knipoog naar de eighties hardrock genre Van Halen de wereld in. Naar verluidt zit in elke song wel minstens één hardrock-riff uit dat decennium. 

Het viertal verkeert weer in goede vorm. Niet alleen was er (een heel ander want behoorlijk symfonisch aangezet) eerdere plaat dit jaar met OK human, het spelplezier is bijzonder groot, het luisterplezier navenant en de knipogen en typische Weezer-humor krijgen hier de ruimte om in perfect meezingbare rocksongs een instant goed gevoel te bezorgen. Songs als All the good ones en The end of the game schreeuwen er gewoon om luidkeels meegezongen te worden door een festivalpubliek, wat helaas nog wel even zal duren. 

De band vergeet niet heerlijke popmelodieën te gebruiken, zoals blijkt uit 1 more hit en Hero. Dit album blinkt vooral uit door het gebrek aan pretentie: de luisteraar een half uurtje onversneden fun bieden lijkt, naast het eerbetoon aan een genre dat ze koesteren, de enige ambitie.

Beluister hieronder het volledige album:

Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy

Samenwerkingen tussen Matt Sweeney en Will Oldham, die vooral bekend staat als Bonnie 'Prince' Billy, leveren vaak spreekwoordelijk meer op dan de som der afzonderlijke delen. Het lijkt alsof beide heren elkaar naar een hoger niveau weten te tillen. De gitarist van onder meer Skunk en Chavez en de muzikale duizendpoot en veel-releaser vonden elkaar zo bijvoorbeeld in 2005 voor Superwolf, een plaat die ik iedereen zo zou aanraden. Nu is er daarop een logisch vervolg met Superwolves, een collectie van 14 songs waar je het behaaglijk warm van krijgt op dagen waarop de temperatuur onder het jaargemiddelde blijft.
Uiteraard staan er luisterliedjes op (zoals Good to my girls, Watch what happens of You can regret what you have done) maar plots gaat het tempo omhoog voor een psychedelische song (Hall of death). Vaak schurken de songs aan tegen folk die de seventies oproept. 
Bovenal is deze plaat kwalitatief hoogstaand, met geen enkele song die minder dan excellent is, zowel qua melodie, instrumentatie als (samen)zang.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier bestellen via de Bandcamp-pagina van beide artiesten samen:

Royal Blood

Niet heel veel bands slagen erin om bij hun debuut zoveel enthousiasme op te wekken als Royal Blood deed met hun titelloos album in 2014. Dat was overigens geheel terecht. Songs als Come on over, Little monster en Ten tonne skeleton haalden de luchtgitaren massaal van stal zelfs bij diegenen die hadden georakeld dat rock 'n roll/gitaarmuziek nu wel echt definitief dood was.
Vandaag kunnen we luisteren naar hun derde plaat, Typhoons, die een nieuwe stap inluidt in hun discografie. Gelukkig is het allerminst een stap achteruit (of simpelweg opzij): al vanaf Trouble's coming weten de Engelsen opwinding door onze aderen te jagen. De overmacht van de gitaren wordt hier mooi aangevuld met elementen uit dance rock en disco. Ditmaal is het duo gegaan voor een sound die dansbaarder is. Daardoor klinkt een vleugje Foals door. 
Million and one toont zelfs een shift in klemtoon: het zijn niet zozeer de gitaren die bepalend zijn maar minstens evenzeer de electronica die de song dragen. Mad visions trekt enkele nummers die lijn door. Helemaal een buitenbeentje is afsluiter All we have is now, een ballad die zo buiten de rest valt dat je als luisteraar niet goed weet wat je ermee aan moet.
Toch is het hoogtepunt Boilermaker. Hier spat niet alleen de opwinding van elke noot, dit is ook het hardste nummer van de plaat. Het tweetal heeft dan al zeven songs lang toegewerkt naar deze climax die je trommelvliezen binnendringt met een ongelooflijke kracht.
Soms hoef je maar met twee te zijn om even indrukwekkend te klinken als een klassieke of uitgebreidere band. Royal Blood is daar een prachtig voorbeeld van.

Je kan deze plaat alvast hieronder beluisteren:

Retro review: Crosby, Stills, Nash & Young

Eén jaar voor mijn geboorte zorgden vier op dat moment gevierde muzikanten voor een samenwerking die nog steeds geldt als legendarisch. De Amerikaanse singer-songwriters David Crosby en Stephen Stills hadden al samen met hun Britse collega Graham Nash een titelloze debuut uitgebracht en werd nu ook nog eens vervoegd door Neil Young. Die laatste had ook al net wat albums uitgebracht en had al met Stills samengewerkt in Buffalo Springfield. 

Déja vu verwierf intussen de status van klassieker en is voor elk van de vier mannen hun grootste succes. De in folk en country gedrenkte muziek wurmt zich ook vandaag nog steeds meteen een weg naar je hart. Hoewel elk van de bandleden zijn eigen delen meestal apart opnam, hoor je toch een verrassend hechte band. 

Tot mijn persoonlijke favorieten horen zeker het niet van humor gespeende Almost cut my hair en het heel erg door Neil Young beheerste Helpless. Dat nummer kende ik al van een verzamelaar van deze artiest. Het is een typische Young-song, waarin de zang langoureus klinkt en de melodie bedrieglijk simpel lijkt. Woodstock ken je uiteraard van de soundtrack van de documentaire over het gelijknamige festival. Het lichtvoetige Our house straalt zoveel optimisme uit dat we dat tegenwoordig terug heel hard kunnen gebruiken. Ook de up-tempo afsluiter Everybody I love you doet het nog steeds goed, al hoor je duidelijk een productie eigen aan de jaren zeventig.

Niet enkel nostalgici mogen af en toe teruggrijpen naar deze plaat. Het is gewoon een terechte klassieker.

Beluister hieronder het volledige album:

Balmorhea

Het duo Rob Lowe en Michael Muller uit Austin, Texas, ook wel bekend als Balmorhea, kwam op deze blog al eerder aan bod omwille van hun mooie releases, waaronder een live-album opgenomen in de Gentse Sint-Elisabethkerk in het Groot Begijnhof. Hun nieuwste plaat, The wind, is uit bij Deutsche Grammophon, één van 's werelds meest vooraanstaande labels als het op klassieke muziek aankomt. Ook Max Richter en Dustin O'Halloran, om er slechts twee te noemen, vonden al eerder de weg daarheen. Zelfs Moby en de Nederlander Joep Beving sieren hun back catalogue.

Dat nu ook de Texanen onderdak vonden bij dit klassieke platenlabel, hoeft niet te verbazen voor wie al eerder genoot van hun zachte, kabbelende, verstilde, soms zweverige, ingetogen en tegen klassiek aanschurende composities. Ook nu weer horen we zacht gitaargetokkel (Landlessness) en behoedzame pianotoetsen (La vagabonde, Evening,...) die de basis leggen voor mooi gearrangeerde songs. Een hele resem gastartiesten uit muziekgenres die we gemakkelijkheidshalve onder "modern klassiek" kunnen samenvatten, werkten overigens mee.

Het geheel is een erg rustige en contemplatieve plaat, die de luisteraar meeneemt naar een wereld waar je je zorgen kan vergeten en kan verdrinken in pure schoonheid.

Beluister hieronder het volledige album:

DJ Muggs The Black Goat

DJ Muggs kan je kennen als lid van Cypress Hill en voor wie nog beter vertrouwd is met hiphop ook van Soul Assassins. Net als bij die bands, waar hij met zijn samples en beats zorgt voor een dystopische sfeer, komen we al luisteraar niet terecht in een zonnige maar duistere wereld, niet in land van honing en melk maar van dreiging en zwaarte.

Dies occidendum betekent zoveel als verbrijzelde dagen en het is exact die versplintering, zo herkenbaar in deze coronatijden, die me de plaat intrekt. De instrumentale hiphoptracks vormen samen een verhaal, over hoe DJ Muggs worstelt met verschillende demonen en stemmen die net als bij iedereen samen deel uitmaken van dezelfde persoon. Die versplintering van mensen is bij de één meer uitgesproken dan bij de ander, hier hoor je hem in de diverse stijlen die gehanteerd worden. Zo klinkt Subconscious als minimalistische triphop en daardoor het ook een beetje denken aan de minst toegankelijke platen van DJ Krush. 

Anicca zoekt eveneens maximaal effect in minimalistische muziek Afsluiter Transmogrification is met zijn ruim vijf minuten het langste nummer op de plaat (hier horen we eindelijk de zwarte geit waarnaar DJ Muggs verwijst) en is de synthese in de meest klassieke betekenis: de verschillende elementen zijn via een soort muzikale catharsis tot een nieuw inzicht gekomen. Dat inzicht lijkt vooral uit innerlijke rust te bestaan, minutenlang horen we amper meer dan gekraak als het einde van een vinylplaat, krekels en hier en daar een geluidje. 

Vrolijk kan je deze plaat niet noemen en makkelijk toegankelijk is ze evenmin. Veel zieltjes zal hij niet winnen buiten een schare muziekliefhebbers die steeds op zoek zijn naar vernieuwende en opmerkelijke releases. Dit wordt voor hen een kluif waar ze even zoet mee zullen zijn. 

Beluister hieronder het volledige album:

Israel Nash

Ik ken mensen die Neil Young maar niks vinden, meer zelfs, die hem een "oude zaag" noemen. Als corona ons iets leert, is het wel dat er dus toch ergere dingen bestaan. En voor wie de stem van de Canadees niet kan verdragen, is er nog altijd Israel Nash, the next best thing.

Nash liet zich vroeger voorstaan op zijn volledige naam (Israel Nash Gripka). Ergens onderweg naar deze zesde plaat, Topaz, is het laatste deel eraf gegaan en vervangen door steeds meer kwaliteit. Het maakt deze plaat, die zoveel meer is dan americana, de boeiendste uit zijn oeuvre totnogtoe. De injectie met soul en psychedelica die vooral naar voren komt door de toevoeging van blazers en gospelkoortjes, laat het genre hier buiten zijn oevers treden. Southern coasts bijvoorbeeld drijft daardoor op een echoënde drumbeat, Canyonheart wordt een haast religieuze ode en Howling wind schurkt dan weer tegen Fleet Foxes aan, weliswaar zonder harmonieuze mannenstemmen. Het prachtige Closer gaat echter lopen met de award voor beste song op dit album. En hier is wel een hoofdrol weggelegd voor langgerekte gitaarakkoorden die door de lucht zweven als traag vooruit geblazen majestueuze wolken. 

Beluister hieronder het volledige album:

Chantal Acda

Eén van de muzikanten die me bij het eerste contact verraste met haar openheid en haar dankbaarheid, was Chantal Acda, die ik ooit interviewde voor Indiestyle. Meerdere platen later volg ik haar nog steeds met nieuwsgierigheid en ik zag hoe ze uitgroeide van een typisch bandlid, beschroomd om een hoofdrol op te eisen, via een aarzelende start onder eigen naam tot een volwassen klinkende zangeres en muzikant die bij elke plaat de juiste snaar wist te raken. Daarvoor koos ze vaak als partners in crime net die collega's die haar songs nog meer diepgang gaven.

Ook op Saturday moon, haar vijfde studioplaat, breidde ze de lijst samenwerkingen uit met namen die klinken als een klok én garant staan voor een nog hogere kwaliteit. Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low springen daarbij het meest in het oog. Zoals gehoopt en verwacht, klinken de acht nummers nét dat tikkeltje anders dan alle voorgangers.

Disappear, dat ook als single uitgebracht werd, drijft op een lichtjes aan Low verwijzende drumlaag en de samenzang omarmt de luisteraar. Het kwetsbare The letter illustreert mooi hoe de vocalen de boventoon blijven voeren en als puntje bij paaltje komt de doorslaggevende factor zijn voor het pal staan van de songs. Time frames dipt zijn teen in de vijver van nineties bands als This Mortal Coil en The Sundays. Mijn persoonlijke favoriet echter is het titelnummer dat het album ook opent. Daarin wordt een perfecte balans gevonden tussen een rijke melodie, harmonieuze samenhang en die immer opvallende stem van de zangeres.

Bij elke nieuwe plaat krijg je een vers puzzelstukje aangeboden dat ooit door muziekarcheologen zal ingepast worden in het verhaal van hoe Chantal Acda uitgroeide van een gewaardeerd lid van bands als Isbells, Sleepingdog, Nu Nog Even Niet, True Bypass,... tot een ook muzikaal helemaal gerijpte vrouw. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via haar Bandcamp-pagina kan kopen:

NF

Al enkele jaren is mijn zoon grote fan van de Amerikaanse rapper NF. Na vijf studio-albums bracht hij zonet, 2 jaar na voorganger The search, een mixtape uit. Clouds (The mixtape) mag dan een ander format heten te zijn, veel verschil met een gewoon album hoor ik niet meteen. 

NF is een intussen 30-jarige rapper uit Michigan. Zijn christelijke opvoeding en zijn onderdompeling op jonge leeftijd in het oeuvre van Eminem levert hiphop op die altijd wel heel erg aanschurkt tegen "christian hiphop", een genre waarvan ik niet eens wist dat het bestond (maar waarvan het bestaan me anderzijds niet verbaast). Toch verzet hij zich vaak tegen het toegewezen worden aan dat vakje omdat hij vooral rapt over wat hij meemaakt(e) en hij een ruimere blik dan enkel een christelijke heeft. 
Zijn persoonlijke geschiedenis vertoont een al even grillig en van ellende doordrenkt patroon als zijn idool. Zijn ouders scheidden en hij werd opgevoed door zijn moeder, tot zijn vader hem daar weghaalde omdat haar nieuwe partner hem misbruikte. In het jaar dat hij afstudeerde aan de high school, overleed zijn moeder aan een overdosis. 

Net als bij zijn vorige platen valt meteen de grote gelijkenis op met Eminem. Bij momenten klinkt hij echt hetzelfde. Het versterkt algauw het gevoel dat je dit al eens eerder hoorde. De onderwerpen zijn recht uit een (rauw) leven gegrepen en ook dat is niet onbekend voor Eminem-fans. Die laatste heeft dan weer meer gevoel voor humor, je hoort doorheen de songs toch vooral ook een woede tegenover het leven die overal in sijpelt. Het palet wordt iets rijker geschakeerd wanneer collega's mogen komen bijdragen, zoals Hopsin in Lost, dat ook een interessantere muzikale keuze maakt om overheen te rappen, of Tech N9ne in Trust. Hier wordt helaas het sjabloon van meerdere NF-songs gevolgd.

NF is zich heel erg bewust van zijn sterkte en speelt die graag uit. Jammer genoeg zit daarin net ook de achillespees van deze mixtape. Te weinig wordt afgeweken van deze elementen en na vijf platen, twee EP's en nu een mixtape klinkt het vooral alsof je op "endless repeat" hebt gedrukt. Het verklaart misschien ook waarom NF bij een bijna 50-jarige luisteraar nog weinig emotie weet op te wekken en ik te weinig diepgang ervaar in de lyrics. Ik kan anderzijds de aantrekkingskracht en zelfs herkenning begrijpen die hij teweegbrengt bij pubers voor wie het wat weinig gedifferentieerd emotioneel palet een houvast biedt in het ontdekken van zichzelf.

Beluister hieronder het volledige album: 

Aaron Watson

De Amerikaan Aaron Watson brengt op American soul weliswaar nogal middle-of-the-road country, de plaat ligt goed in het gehoor en weet te bekoren. Van deze Texaan moet je een hemelbestormende songs verwachten en wie goed luistert naar de titelsong hoort een ode aan de VS die maar weinig inwoners voor de borst kan stoten, zo goed weet hij in een verscheurd land het midden te bewandelen.
De hoogtepunten op deze plaat zijn dan ook die songs die net een klein beetje buiten de lijntjes durven kleuren: Out of my misery is een popsong met een countryrandje en Silverado saturday night, de opener, is zo heerlijke meezingbaar en up-tempo dat je bereid bent hem zijn doordeweeksheid te vergeven.

Beluister hieronder de volledige plaat:

Retro review: Genesis

In 1986 was ik als middelbare scholier verkocht aan Veronica's Countdown met Adam Curry. Soms slaagde ik er in mijn ouders te overtuigen om me naar Top of the pops te laten kijken op BBC, al was de eerste poging een beetje een misser omdat The Cure er net Caterpillar ten beste gaf en mijn ouders wel heel hard fronsten. Het was vermoedelijk ook op de BBC dat ik voor het eerste de clip zag van Land of confusion van Genesis, waarin de poppen van Spitting image de draak steken met de beroemdheden en wereldleiders van toen. Ook de bandleden zelf ontsnappen er trouwens niet aan. Voor zulke satire hadden we hier kortstondig TV Touché met Herman Van Molle en Jessie De Caluwé, maar dat werd na protest afgevoerd. Bekijk hier alvast de clip van Land of confusion:

Deze song staat op Invisible touch, het dertiende studio-album van Genesis, waar Phil Collins intussen al zo'n tien jaar de scepter zwaaide als frontman (na het vertrek van Peter Gabriel). Zelfs nu, bijna 35 jaar later, klinkt deze plaat nog steeds goed. Uiteraard hoor je dat het een product van de jaren tachtig is, maar songs als Tonight, tonight, tonight (dat bijna 9 minuten duurt) blijven met gemak overeind. Gekend zijn natuurlijk de singles die uit de plaat getrokken werden, zoals bovengenoemd nummer, de titelsong en Throwing it all away. In too deep is een soort ballad die de gemiddelde ballad uit die tijd moeiteloos doet verbleken. Al bij al is dit nummer niet al te cheesy en muzikaal zit het ook wel goed.
Uptempo gaat de band ook wel goed af: de drumpartijen zijn duidelijk hoorbaar en een vitaal onderdeel van Anything she does. The Brazilian begint zelfs als een vrij moderne dancetrack met de Zuidamerikaanse ritmes prominent voorop. Even later brengt de synthesizer een melodielijn in die best de moeite waard is. Dit blijft een instrumental maar wel een opwindende. Het bijna 11 minuten durende Domino weet me dan weer minder te bekoren. Dit lied valt uiteen in twee stukken maar hoewel bassist Mike Rutherford dit één van de beste dingen vindt die Genesis ooit maakte, deel ik zijn mening niet.

Beluister hieronder het volledige album:

Top albums: 10 - 1

10. American head - Flaming Lips

Flaming Lips is bij momenten uitzinnig maar dat valt op dit zestiende studioalbum heel goed mee en dat verklaart misschien waarom het me van al hun platen (samen met The soft bulletin) zo aanspreekt. Dit keer word je niet overdonderd maar aan de hand van Wayne Coyne meegenomen in zijn wonderlijk fantasieland.

9. RTJ4 - Run The Jewels

De dood van George Floyd en de daaropvolgende protesten van de Black Lives Matter-beweging brachten Run The Jewels ertoe hun vierde plaat iets vroeger digitaal uit te brengen. De woede van de Afro-Amerikanen is immers niet nieuw en was al behoorlijk aan het borrelen naar aanleiding van aanhoudend politiegeweld en onnodige doden in de hand van wat de wetsdienaars heten te zijn. Het is voor ons in Vlaanderen bijna onvoorstelbaar hoe structureel het probleem is, al zagen we het voorbije jaar ook hier hoe minderheden het slachtoffer worden van politie-optreden dat gepaard gaat met (niet van racisme wars) geweld. In Frankrijk leidde een wet die het filmen of fotograferen van politie-acties wou verbieden tot hevige protesten en dat is terecht: immers, zonder degelijke controle op de ordediensten dreigen die een instrument te worden van een overal steeds rechtser wordende overheid. Voor wie nog maar een beetje wil begrijpen waartoe zulks leidt in de VS, is deze plaat een interessante inleiding die bovendien muzikaal alweer de sterkte van deze hiphopgrootheden onderstreept. De plaat focust overigens niet enkel daarop maar brengt nog meer en andere problemen onder de aandacht.

8. Maya - John Frusciante

De (teruggekeerde) gitarist van Red Hot Chili Peppers maakte ook een soloplaat dit jaar en in tegensteling tot zijn legendarische en niet bepaald toegankelijke Niandra lades and usually a T-shirt koos hij niet voor zijn vertrouwde instrument maar ging hij helemaal loos binnen dance-genres. Ja, u leest het goed: de gitarist van één van de grootste rockbands maakt dance! Zijn keuze voor IDM levert verrassend genoeg een bijzonder sterke plaat op die van variatie bulkt. Vooral zijn keuze voor goeie ouderwetse drum 'n bass als die waarvan ik toen ik jonger was wild was, maakte beluistering van deze plaat hemels. Wachten op de dansvloer zoals we nu gedwongen worden te doen, wordt nog bemoeilijkt door dit soort platen want wat zou ik graag een DJ horen een nummer van deze plaat in zijn set te draaien.

7. Hey clockface - Elvis Costello

Er zijn van die muzikanten die al zo lang meegaan in de muziekbusiness dat je niet eens meer verbaasd bent dat ze nog steeds af en toe een geweldig mooie plaat maken. Misschien kunnen artiesten met zulk een status zich de nodige tijd veroorloven om goed en lang te werken aan een album. Elvis Costello hoort in dat rijtje zeker thuis en bewees dat dit jaar met Hey clockface, één van zijn beste platen in tijden. Samen met zijn vaste begeleidingsband The Attractions laat hij nog maar eens zien hoe goed hij wel is.

6. I grow tired but dare not fall asleep - Ghostpoet

2020 is een heel vreemd jaar en deze plaat vormt er een passende soundtrack bij. Allerlei gevoelens van vermoeidheid, zelfs uitputting, angst en eenzaamheid, onbeduidendheid en betekenisloosheid en frustratie vinden in Ghostpoet een vertolker die de luisteraar uitstekend overbrengt hoe intens deze kunnen zijn. De Londenaar wist in de traditie van Roots Manuva en Tricky een grootstedelijks gevoel op te wekken maar in tegenstelling tot die laatste wordt niet alles uiteindelijke uitgebeend tot woede, maar komt een hele emotionele lading aan bod. Als er nu een fin-de-sièclegevoel zou heersen, zou deze plaat er de perfecte vertolking van zijn.

5. Call us when it's over - Tiny Legs Tim

De Gentse bluesmuzikant Tiny Legs Tim maakte met zijn band een lockdownplaat die zo druipt van het spelplezier dat je de hunkering om opnieuw live te mogen spelen bijna in elke noot kan horen. Hij was al de profeet van de blues in Vlaanderen en doet die eretitel alle eer aan door de mooiste bluesplaat te maken die ik dit jaar hoorde. Net als kijken we heel erg uit naar het moment dat dit alles over zal zijn.

4. De liefde is de eerste wet - Broeder Dieleman

Al sinds zijn debuut weet Broeder Dieleman de eindejaarlijst te halen en nadat hij dit jaar alweer een trapje hoger ging staan op de ladder van de kwaliteit, verdient hij daar alweer zijn plaats. Ik vergeleek de metamorfose die hij hier ondergaat met behulp van Frank Grapperhaus op cello en Peter Slager op bas als een evolutie vergelijkbaar met die keer dat Bob Dylan electrisch ging. Dat klinkt wel heel erg overdreven maar er schuilt een kern van waarheid in. Het rijkere muzikale palet bood de Zeeuw de mogelijkheid om nog meer uit zijn muziek te halen en dat vertaalt zich in heerlijke vertellingen in het Zeeuws die zijn streek bezingen en kenmerken. Sleutelsong is de titelsong waarmee het album afsluit en waarin Jan De Prentenknipper, een legendarisch volksfiguur uit Zeeland en inspiratiebron voor Broeder Dieleman om alsnog iets te maken van deze coronaperiode, centraal staat en van wie trouwens -als we die ooit eens kunnen bezoeken- een tentoonstelling loopt in het Zeeuws Museum in Middelburg.

3. Raya - Pothamus

Sinds er regelmatig platen van het Consouling-label aan bod komen op deze blog en ik Mike en Nele, het koppel achter het label en de winkel in Gent, leerde kennen, zijn sludge, doom en post-rock nog meer gaan behoren tot het muzikale spectrum waarnaar ik regelmatig luister. Laat de Mechelaars van Pothamus daar nu net heel goed in zijn en je op deze plaat vijftig minuten lang in de band houden. De vinger exact leggen op wat deze plaat zo bijzonder maakt en waarom ze buiten het normale bereik van de gebezigde genres lijkt te vallen, is moeilijk. Mogelijks ligt het daarin dat Raya uiteindelijk de niche overstijgt en luisteraars weet te raken op een emotioneel niveau dat buiten woorden valt. 

2. Americana - Grégoire Maret, Romain Collin & Bill Frisell

Het is een beetje tot mijn eigen verwondering dat wat in feite een jazzplaat is, toch zo hoog in mijn eindejaarslijst staat want jazz is een genre waarmee ik altijd al moeite gehad heb. De klik wil maar niet komen en ik vind er mijn weg nooit echt in terug. Maar op deze plaat weten de gevierde mondharmonicaspeler, de pianist en de gitarist de "American dream" zo mooi vorm te geven dat ik toch telkens weer teruggreep naar de rust die uitstraalt van dit album. Covers van Dire Straits, Jimmy Webb, Bon Iver en Henry Mancini horen hier tot de hoogtepunten. Je voelt bovendien de geest van Toots Thielemans boven deze plaat hangen en ziet hem in de hemel goedkeurend knikken telkens je een nieuwe beluistering aanvat.

1. Just like Moby Dick - Terry Allen And The Panhandle Mystery Band

Wanneer ik terugblik op de albums die ik beluisterde en besprak op deze blog dit jaar en zeker op mijn eindejaarslijst, dan valt me op hoe divers die alsnog is. Dat bevreemdde mij enigszins omdat ik het gevoel had steeds meer richting rootsgenres op te schuiven in mijn muziekkeuze. Dat zal wel een beetje zo zijn want die genres zijn bovenaan de lijst (de top 20 zeg maar) goed vertegenwoordigd en ze worden ook nog eens van een uitstekende ambassadeur voorzien door de nummer één van 2020.
Al in januari voelde ik hoe vaak ik zou teruggrijpen naar dit wondermooie album, toen nog onwetend over welke pandemie onze levens zou gaan beheersen. Terry Allen koos ervoor een hulde te brengen aan het boek van Herman Melville door songs te brengen die allen het thema aanraken van iets onbestemds en onbekends dat te ontdekken valt, dat een doel vormt en dat in zijn schimmigheid heel bepalend wordt voor de levens van de mensen in de vertelde verhalen. Daarbij komen Houdini aan bod maar ook Amerikaanse soldaten in Afghanistan en net zoals in het boek komt de "Moby Dick" pas helemaal aan het einde even boven water. De thematiek heeft een sterke aantrekkingskracht en bovendien klinkt Terry Allen een beetje als Sam Baker, ook al zo'n artiest die bijzonder mooie platen maakt vol relevante verhalen. 

Beluister hieronder de playlist met één song per album:

Top albums: 20 - 11

20. Queens - Matt Watts

Van alle albums die ik heb van Matt Watts is dit bij uitstek het beste. Daar zitten de gastmuzikanten met al veel kilometers op de teller ook voor iets tussen, maar vooral de keuze van Watts zelf om breder te gaan dan het toch vooral folkgerichte geluid van weleer is een verbetering. Alleen al de manier waarop hij Billy Jean covert en er de kwetsbaarheid uit in het voetlicht plaatst, verdient alle lof.

19. Ghosts - Cowboy Junkies

Met All that reckoning uit 2018 hadden Cowboy Junkies nog maar eens hun kwaliteit bewezen. Twee maand na die release overleed de moeder van de drie stichtende leden van de band en oorspronkelijk zou dit als deel van een dubbelalbum uitgegeven worden als speciale editie van de plaat uit 2018 maar corona stak daar een stokje voor en zo geraakten deze nummers via streamingplatformen al aan hun release eind april. Deze nummers zijn het mooiste eerbetoon dat de overledenen zich kon wensen.

18. Blackbirds - Betty LaVette

Er stonden al enkele soulalbums in deze lijst maar deze is toch de mooiste van het jaar, hoewel ze duidelijk ook zwaarder op de hand is en droeviger dan die van Swamp Dogg of Sharon Jones. Ze zet dan ook waarlijk prachtige versies neer van onder meer Strange fruit van Billie Holiday en Blackbird van The Beatles.

17. Shore - Fleet Foxes

Met hun plaat keerden ze terug naar de sound van hun debuut en de EP Sun giant en dat was heuglijk nieuws. Zonder al te veel tierlantijnjes en met prachtige samenzang maakten ze een bijzonder sterke plaat.

16. Bejahung - Elefant

Het Gentse Elefant zorgde voor een schijnbare paradox met deze plaat over samenkomen en volmondig "ja!" zeggen tegen het leven (in januari was corona nog veraf) terwijl ze muzikaal vervreemding zoeken in dissonante en chaotische geluiden. Het resultaat is een bijzonder vreemde plaat waartegen geen verzet helpt.

15. Deleter - Holy Fuck

De dansvloer, waar deze plaat je naartoe jaagt, zagen we dit jaar heel weinig maar gelukkig werkt ze ook prima in de living. Het is een blije plaat geworden waarmee de Canadezen ons dit jaar wisten in te pakken.

14. Rough and rowdy ways - Bob Dylan

Na kerstplaten en croonercovers heeft Bob dit jaar weer gewoon een typische Dylanplaat gemaakt en het is zijn beste sinds Tempest (waar ze niet kan aan tippen maar dat sluit absoluut niet uit dat ze bijzonder goed is). Hij eindigt deze plaat met het monumentale Murder most foul, een meer dan een kwartier durend epos over de moord op JFK, dat meteen de andere mokersong van een Dylansong (Hurricane) in herinnering brengt. Dit keer is het niet de woede die overheerst maar dit is een tijdsdocument van dat vreemde jaar.

13. In and out of the light - The Apartments

Dit is misschien wel de beste winterplaat ooit van het Australische project van Peter Milton Walsh dat ergens het midden houdt tussen Prefab Sprout en Deacon Blue (die zelf ook een nieuwe plaat afleverden dit jaar). Hij roept kersttruien, glühwein en kerstbomen in de hoek van de kamer op.

12. Wednesdays - Ryan Adams

Mijn lief heb een running gag tussen ons waarbij we een uitgebreid verhaal vol details altijd definiëren met "ik weet het nog heel goed, het was een woensdag". Daar moest ik eerst aan denken bij de titel van deze plaat. Die gedachte moest echter plaats maken voor bewondering voor de manier waarop Ryan Adams eindelijk nog eens een echt heel goeie plaat maakte. Ja, hij kreeg een shitload over zich heen toen bekend raakte dat hij diverse vrouwelijke collega's seksueel geïntimideerd had (waarvoor hij zich intussen verontschuldigde). Sommigen vonden deze plaat toch moeilijk te waarderen omdat ze een soort excuus zou zijn voor zijn gedrag (sommige songs lijken te verwijzen naar het gebeurde, al was de plaat eigenlijk al af voor de verhalen naar buiten kwamen). Maar dit is gewoon het beste in lange tijd dat de man gemaakt heeft.

11. Articulation - Rival Consoles

Dit is een warme reis door een woud van klanken die tegen allerlei dance-genres aanschuren. Bovendien klinkt ze ook nog eens behoorlijk vrolijk. Deze plaat zal een ontdekking zijn voor wie moderne muzikale muziek herleidt tot boenke-boenke. Rival Consoles laat zien hoe diepgelaagd je met moderne instrumenten, technologie en opnametechnieken kan gaan.

Beluister hieronder de playlist met van elk album één song:  

Top albums: 30 - 21

30. The land that time forgot - Chuck Prophet

Chuck Prophet stelt me nooit teleur. Die constante kwaliteit is ook hier weer aanwezig en levert naast een mooi geheel ook enkele geweldige songs op.

29. Making a door less open - Car Seat Headrest

Teen denial uit 2016 katapulteerde deze band meteen de harten in van de indie-luisteraars (geheel terecht) maar daarna verdwenen ze weer wat uit het zicht. Daar brachten de Amerikanen dit jaar gelukkig verandering in met een plaat die meerdere luisterbeurten nodig had om zijn schoonheid prijs te geven.

28. File under UK metaplasm - Rian Treanor

Klanken die amper melodie vormen maar een strak ritme aanhouden, met veel bastonen: File under UK metaplasm was een absolute verrassing en één waar je je helemaal voor moet durven openstellen om niet te verzinken in het geluid. Je benen nemen gelukkig over bij beluistering van deze plaat die soms zoals bij Aphex Twin zijn eigen toegankelijkheid saboteert.

27. Beyond the pale - JARV IS

JARV IS is de nieuwe naam waaronder Jarvis Cocker (ex-Pulp) dit jaar een plaat uitbracht. Die plaat leunt soms aan bij Leonard Cohen, David Sylvian en zelfs de late Blur en Arcade Fire. Het is wel een groeiplaat, dus verwacht als je ze nog niet eerder hoorde, niet meteen een klik.

26. Sorry you couldn't make it - Swamp Dogg

De 77-jarige Jerry Williams alias Swamp Dogg maakte één van de mooiste soulplaten van het jaar en wist voor zijn drieëntwintigste studioplaat mooi volk als Justin Vernon (Bon Iver) en John Prine te strikken. Het hele album baadt in een sfeer van zoet aan de man gebracht verdriet.

25. I speak the truth, yet with every word uttered, thousands die -
Gnaw Their Tongues

Claustrofobie is zelden zo scherp voelbaar gemaakt in muziek als op deze plaat en schoonheid en lelijkheid blijken beide kanten van eenzelfde munt. Dat is wat deze plaat zo interessant en fascinerend maakt. Je voelt voortdurend dreiging, gevaar, onrust,...

24. The ascension - Sufjan Stevens

Sufjan Stevens spreidde op al zijn vorige platen een tomeloze liefde voor het bigger-than-life Amerika tentoon maar vier jaar Trump hebben ook/zelfs hem ontgoocheld en dat merk je op deze plaat. Gelukkig weet hij als vanouds prachtige muziek te maken en schuwt hij niet diverse genres aan te boren. Dat komt allemaal samen in de afsluiter America, een mooie synthese van de hele plaat.

23. By the fire - Thurston Moore

Ik denk niet dat ik sinds Psychic hearts zo genoten heb van een solo-album van Thurston Moore als dit jaar van By the fire. Hoewel hij opnieuw (zeker op de langere songs) de gitaar alle vrijheid gunt, zijn de nummers vaak ook mooie composities met prachtmelodieën.

22. Illusory - Jarboe

Hoewel deze plaat niet ontoegankelijk klinkt, geeft ze haar geheimen maar moeizaam prijs. Alle details, wendingen, experimenten, elementen vragen meerdere luisterbeurten om helemaal op hun plaats te vallen.

21. For their love - Other Lives

Denk aan Neil Diamond en aan The Divine Comedy en u komt al in de buurt van wat te verwachten op deze mooie plaat van het vijftal uit Oklahoma. Dit album klinkt zo tijdloos dat we dit voor altijd zullen blijven koesteren.

Beluister hieronder de playlist met één song uit elk album:

Top albums: 40 - 31

40. Sharpen, moving - Various artists

Het was één van de toevallige platen waar ik op stuitte tijdens dit jaar, dankzij een tip van een ex-Indiestyle-collega. Deze dance-verzamelaar werpt een licht op hoekjes binnen het genre die minder bekend zijn en staat vol opmerkelijke songs uit diverse subgenres.

39. I'd rather lead a band - Loudon Wainwright III with Vince Giordano & The Nighthawks

Binnen het oeuvre van deze singer-songwriter (die eigenlijk zelden teleurstelt) is dit album een buitenbeentje, omdat hij ervoor koos samen te werken met een heus uitgebreid combo en zichzelf in de gedaante van een crooner te hijsen. Hij zingt jazz standards uit de eerste helft van de vorige eeuw en deze nieuwe sound laat ons met heel andere oren naar hem luisteren.

38. Reunions - Jason Isbell And The 400 Unit

Hartverwarmende americana is een handelsmerk van Jason Isbell en dat bewees hij ook dit jaar weer. Laat buiten de wind maar guur waaien, binnen met een glas whiskey merk je daar amper iets van en al zeker niet als je op de achtergrond deze plaat laat klinken.

37. A hero's death - Fontaines D.C.

Op dit album koos Fontaines D.C. veel meer dan op de voorganger consequent voor postpunk om uiting te geven aan een gevoel van machteloze berusting. Hoop is er amper te bespeuren maar het is muzikaal allemaal van zo'n uitgebalanceerde schoonheid dat je toch geniet van deze nummers.

36. Missy Sippy All Stars vol. 1 - Missy Sippy All Stars

Dit is de tweede en laatste compilatie in deze lijst en het verschil met de vorige (op nummer 40) kon amper groter zijn. Muzikanten die vaak samen jammen in het Gentse muziekcafé Missy Sippy laten hier het beste van zichzelf horen, verzameld rond Tiny Legs Tim. Je ontdekt via deze plaat de beste bluesmuzikanten die ons land rijk is en staat wellicht versteld hoe levend het genre ook bij ons is.

35. KiCk i - Arca

De Venezolaanse wordt terecht beschouwd als één van de meest vernieuwende artiesten van de voorbije jaren en ook op deze plaat is het weer raak. Helemaal overtuigen om tot de absolute top van dit jaar te behoren deed ze niet maar je kan er niet om heen dat er ook dit keer weer prachtsongs op staan, met als absoluut hoogtepunt Time.

34. Elders - Yadayn

Omdat ik al eerder muziek van Yadayn ten berde bracht op deze blog en ik blijkbaar niet ver woon van zijn huis, dropte hij na een mailtje zijn nieuwste plaat in de brievenbus. En zonder twijfel is Elders de mooiste plaat die hij al maakte. Hij liet zich inspireren door zijn reis naar Iran en de relaties die hij met mensen daar aanknoopte en dat vertaalt zich muzikaal in een mooie symbiose tussen traditionele Iraanse muziek, field recordings die hij er opnam en zijn eigen rustige gitaarspel zoals dat op de drie voorgaande albums ook al te horen was.

33. DEEWEE sessions vol. 01 - Soulwax

De broers Dewaele kregen de kans voluit te experimenteren met één van de dertig EMS Synthi 100-synthesizers die er bestaan. Voor zover ik weet, is dit het enige album dat volledig met de klanken van die synthesizer is gemaakt, die zo groot is als een kamer. Ze verkennen de mogelijkheden in die mate dat de zes songs heel verscheiden klinken en ze tonen maar weer eens hoe Soulwax er telkens in slaagt de opmerkelijkste songs te fabriceren op basis van één idee of in dit geval: één instrument.

32. Reset - Bààn

Drie instrumentale songs van het Brusselse duo vraagt inspanning van de luisteraar maar die wordt daar rijkelijk voor beloond met een plaat die je telkens besluipt, zich terugtrekt om dan alsnog toe te slaan. Het resultaat is verbluffend en wijkt zo ver af van het bekende muzikale pad dat er amper radiostations zijn die dit hun programmatie in durven smokkelen. Dat vind ik nu eens heel heel jammer...

31. Punisher - Phoebe Bridgers

Misschien doe ik Phoebe Bridgers oneer aan door haar hier al te positioneren in mijn lijst maar de waarheid is dat ik deze plaat eigenlijk niet vaak beluisterde. Nochtans is dit een mooie plaat, die niet om aandacht smeekte maar die internationaal wel kreeg (alsook veel waardering). Voor mijzelf is deze plaats terecht gezien het aantal luisterbeurten en de mate waarin ik erdoor geraakt werd, zeker in vergelijking met de albums die de komende dagen nog volgen.

Beluister hieronder de playlist met uit elke plaat één song: