12 mei 2020

Gelezen (145)

De kracht van geld - Claudia Hammond


Claudia Hammond, een psychologe die blijkbaar een langlopend radioprogramma had in Groot-Brittanië (of misschien nog steeds heeft), schreef een soort overzicht van onderzoek dat gebeurd is naar verschillende aspecten van de psychologie van geld (hoe leren we met geld omgaan, sparen, geven aan goede doelen, wat vinden we een juiste verloning,...). Het zou mij, als psycholoog, dus plezier moeten doen zulk een boek te lezen en het is bij momenten echt wel interessant maar toch viel het ook wat tegen. De toch meerdere keren dat er fouten slopen in de teksten (genre "niet" waar het "wel" moet zijn, omkeringen waardoor ineens het tegenovergestelde beweerd wordt,...) werken storend. En hoewel er onderzoek uit andere delen van de wereld ook gehanteerd worden, blijven heel wat conclusies cultuurbepaald. Wat ik erger vind, is dat de auteur dat schijnt te negeren. Bovendien zijn er wel meer vragen bij methodologie van de onderzoeken te plaatsen die meteen bij me opkwamen (en zo methodologisch sterk ben ik eerlijk gezegd niet, als man van de praktijk) maar die door haar vrolijk genegeerd worden (of niet aan bod komen, wat enigzins vreemd is gezien ze ook wel vaak net wél die nuanceringen maakt). Al bij al was dit boek dus niet helemaal wat ik ervan verwachtte en viel het in het geheel voor mij toch wat tegen.

The Q/Omnibus Press rock 'n' roll reader - Danny Kelly


In deze bloemlezing worden fragmenten uit biografieën, uitgebracht door Omnibus Press, en artikels uit Q Magazine, bij elkaar gebracht over de groten van de muziek, van Elvis tot Jimi Hendrix, van The Beatles tot Prince, van Syd Barrett tot Bob Marley. Die fragmenten moeten je doen verlangen naar de boeken waaruit ze komen, maar dat gebeurde bij mij niet helemaal. Jazeker, voor wie zoveel interesse heeft in muziek als ik, is het een bron van anekdotes en verhalen die genoegen verschaft, maar al bij al weten de auteurs niet altijd de nodige interesse op te wekken om meer te willen lezen.

Suikertand - Ian McEwan


Hoe goed Ian McEwan schrijft, blijkt niet alleen uit de mooie en inventieve manier waarop hij dit verhaal over de relatie tussen een MI5-medewerkster en een schrijver neerzet maar wellicht nog meer uit de inventiviteit waarmee hij speelt met verhalen, verzinsels, fictie en realiteit, als elementen die in elkaar inhaken. Hij vertelt kortverhalen in samengevatte vorm alsof ze verteld worden door het hoofdpersonage aan de lezer, hij speelt met de "regels" (de immer veranderende, dynamische regels) van inspiratie en het modelleren van wat je schrijft naar wat je weet, wat je voelt, wat je zelf hebt meegemaakt of uit tweede hand hebt. En hij doet dat zo krachtig en kundig dat je als lezer meegetroond wordt, vanaf de eerste pagina tot de laatste.

11 mei 2020

Ben Lukas Boysen - Max Richter - Jóhann Jóhannsson en Yair Elazar Glotman




Aan dubbelreviews waagde ik me al eerder (1, 2 en 3) maar deze post lijkt nog ambitieuzer want ik wil het over maar liefst drie nieuwe albums hebben. Alledrie zijn ze wat "modern klassiek" genoemd wordt, het werk van hedendaagse componisten, en ze hebben allen een lange staat van dienst. Twee ervan kende ik al van eerder werk, één is nieuw voor mij.
De IJslander Jóhann Jóhannsson maakt muziek die past bij het desolate en onaardse landschap dat we kennen van IJsland en werkte voor Last and first men samen met de Berlijnse componist Yair Elazar Glotman, die thuis is in klassieke muziek (als contrabasspeler in een klassiek orkest) en in electro-akoestische muziek. Beide invloeden lopen door elkaar en zijn bijdrage aan deze plaat is ongetwijfeld de meer aan ambient referende soundscapes die een overweldigende indruk nalaten, zoals in A minor astronomical event. In nummers als deze komen beide componisten in de buurt van Ben Lukas Boysen, mij voorheen onbekend, maar duidelijk een adept van moderne geluiden en electronica. Op Mirage maakt hij daar alvast indruk mee, met songs die naar de acht à negen minuten neigen. Medela is een voorbeeld van hoe hij het knip- en plakwerk van breakbeats integreert in zijn werk dat het midden houdt tussen instrumentale Kraftwerk en het beste van Empusae.
Op Last and first men horen we toch vooral de echo's van moderne klassieke muziek zoals die mij al enkele jaren bekend is. Er zijn de donkere klanken van strijkers en mogelijks koperblazers in The navigators, er is de opbouw in The last office of humanity die doet denken aan Penderecki en er is de betoverende sopraan in onder meer Remembrance of the past.
Zelfs wanneer Ben Lukas Boysen naar de pianoklanken teruggrijpt (in Clarion), ontwikkelt hij de muziek tot een bijna indierocksong. Het contrast met Jóhannsson en Glotman lijkt dan groot, al hebben die natuurlijk ook electronica toegevoegd aan het palet.
Het buitenbeentje in dit trio platen is zonder twijfel de soundtrack voor My brilliant friend season 2 van Max Richter, die enerzijds veel meer de klassiek toer opgaat (zoals in opener Elena and Lila (Titles season 2) ) maar toch duidelijk een geluid creëert voor een modern publiek van jonge Netflix- of andere streamingdienstenkijkers. Deze plaat is de meest toegankelijk van de drie daardoor, ze heeft die duidelijke soundtrackkwaliteit waardoor de muziek nooit opdringerig is maar toch krachtig genoeg om je scènes voor de geest te laten halen en ongetwijfeld (ik zag deze reeks (nog) niet) de scènes ook meer diepte te geven, meer emotionele lading.
Dit trio platen is een staalkaart van wat moderne componisten in 2020 maken en onderlijnt dat er nog steeds boeiende dingen gebeuren op dat vlak. Elk ervan heeft zijn eigen identiteit, zijn eigen sfeer, zijn eigen sterktes en ik zou geen voorkeur kunnen aanduiden. Elk ervan hoort thuis in de platenkast van de moderne, brede luisteraar.

Beluister hieronder de drie albums:



09 mei 2020

The Soft Pink Truth


Wat een bevreemdende, diverse, betoverende, beklijvende, mysterieuze muziek komt ons daar toegewaaid op Shall we go on sinning so that grace may increase? van The Soft Pink Truth. Dat hoeft misschien niet te verbazen aangezien dit één helft is van het duo Matmos, maar toch, wat we hier te horen krijgen, is bijzonder en een buitenbeentje binnen zijn werk.
De titel van de plaat wordt uitgestrooid over de songtitels van de negen nummers, al een eerste aanwijzing dat we hier te doen hebben met iemand die speels zijn muziek manipuleert om zo de luisteraar te boeien. En dat wordt versterkt door de verrassende toetsen die in sommige liedjes zitten: jazzy tonen in Sinning, een spacy sirene-achterig geluid dat prominent opduikt naar het einde van Grace. Waar de nummers zich vooral laten luisteren als boeiende, melodieuze ambient, zijn het die speelse elementen die de plaat boven het genre uittillen. 

Je kan het album hier kopen via zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Bààn


Het duo Pascal N. Paulus en Jean-Philippe De Gheest oftwel Bààn is met Reset niet aan zijn proefstuk toe. De kans dat u hun muziek al hoorde op de radio is dan weer erg klein want ze specialiseren zich in een crossover van genres die geen groot luisterbereik hebben en waarvoor radiostations doorgaans hun neus ophalen. Enkele kleinere studentenzenders of radioprogramma's die het experiment opzoeken, zijn geïnteresseerd in dit soort avonturen en dan blijkt weer eens dat "luister Belgisch" al te vaak beperkt blijft tot de usual suspects.
Zelf kan u er dan maar uw profijt mee doen om deze onbekende parel aan de borst te drukken en te koesteren als het geheimpje waar enkel ingewijden vanaf weten. De drie songs op deze plaat zijn de delicatessen voor de fijnproever die u ongetwijfeld bent (of graag zou willen zijn). Het is als onderdompelen in een koud bad: vooraf lijkt het misschien niet iets waar je deugd van zal hebben maar achteraf ben je blij dat je het gedaan hebt en nu waardeer ook jij waar al die anderen voor jou zo hoog mee oplopen.
De instrumentale muziek van het Brusselse duo omarmt je in een langzaam steviger wordende omknelling, laat je niet meer los, voert je onder lichte dwang richting paden die je voorheen nog niet bewandelde en overweldigt door de grootsheid van de kracht van de opbouw. Je wordt niet ogenblikkelijk verlokt, nee, je wordt beslopen als door een slang met een appel voor Eva, zacht in het oor gefluisterd tot je overstag gaat, ogenschijnlijk vrij gelaten maar daarna toch weer gestuurd zonder dat je het doorhebt. Dat is precies het gevoel dat je krijgt bij Disconnect dat lijkt af te ronden en dan toch doorgaat, dat je hand zachtjes loslaat om net voor je vingers elkaar niet meer raken alsnog een stevige grip op je hand uit te oefenen en je "nog even" hier te houden. Afscheid nemen blijkt moeilijk maar niet noodzakelijk en dus ga je verder mee op pad. Opener Connect leek vrijblijvender, maar schijn bedriegt soms.
Maar de lakmoesproef ligt in de afsluiter, die meer dan de helft van de plaat beslaat. Reset legt eerst zijn eigen hartslag vast, met drums die de basis vormen voor de ambient soundscapes die het nummer openen. Die vouwen zich om de houvast die de percussie biedt en vinden zo de vrijheid om als een kleuter te gaan experimenteren en tegelijk te weten dat je altijd kan terugkomen naar de veiligheid van moeder. Aarzelend in het begin en daarna steeds meer durven, het is de parallel tussen de emotionele ontwikkeling van de kleuter en de opbouw van deze song die me het meest treft. En jongens toch, deze kleuter blijkt getalenteerd. 
Ook nu wordt halverwege schijnbaar afscheid genomen om dan de draad alsnog op te pikken. En na enige tijd wordt de song wat duisterder, niet lang, maar lang genoeg om je alert te houden.
Deze drie songs tellende plaat is geenszins behangmuziek. Als luisteraar moet je gerichter luisteren dan normaal of het gaat aan je voorbij. Maar die inspanning loont. Dit tweetal beloont.

Je kan dit album hier kopen op hun Bandcamp-pagina en het hieronder alvast beluisteren:

08 mei 2020

American Aquarium


Al bijna 15 jaar, zo blijkt, maakt American Aquarium platen en al die tijd deden ze dat zonder het pad van mijn oren te kruisen. Afgaande op Lamentations, hun elfde album, is dat bijzonder jammer (voor mij). Want want de alt.countryband uit North Carolina laat horen, is van een verbluffende schoonheid.
Het is geen wonder dat ze hun platen sinds 2018 mogen uitbrengen bij New West, een label dat wel meer bijzondere en bijzonder mooie releases aan de man brengt die je vooral in de roots-sectie aantreft van de platenwinkel. Dit album hoort daar dus duidelijk thuis en ik ga eens haarfijn uitleggen waarom. Vrijwel elk nummer baadt in een rust en weidsheid die americana zo aantrekkelijk voor me maakt, de stem hangt tussen Bruce Springsteen (die benaderd wordt in Six years come September) en John Mellencamp (The luckier you get) en de songs gaan érgens over, meer bepaald de huidige staat van de VS. Zanger BJ Barham gebruikte de verwijzing naar het bijbelse boek Klaagliederen (in het Engels dus Lamentations), waarin de joden in ballingschap hun god aanroepen omdat ze in een wereld leven waarin ze hun idealen en verzuchtingen moeilijk waar kunnen maken. Op eenzelfde wijze botsen gewone mensen in de VS voortdurend op de grenzen van het mogelijke, verpletterd en vermalen als ze worden door politiek, religie,... Het levert bespiegelingen op alsook verhalen die je aandacht verdienen om goed beluisterd te worden.

Beluister hieronder het volledige album:

07 mei 2020

Car Seat Headrest


In 2016 raakte Car Seat Headrest ineens bekend bij een groter publiek met het mooie Teen denial en één van onze gezamenlijke vrienden beveelt me deze band telkens opnieuw aan of attendeerde me telkens ze kwamen spelen in België. Zelf besteedde ik totnogtoe minder aandacht aan de Amerikanen doch hun nieuwe album Making a door less open brengt daar verandering in, en terecht.
Een eerste beluistering ontsluiert nog niet meteen de schoonheid van deze plaat. Het is pas na meerdere luisterbeurten dat niet alleen afzonderlijke songs gaat opvallen, dan wordt ook de samenhang en de flow van het album duidelijk. Alles baadt in een sfeer van ontgoocheling en berusting. Je voelt dat ook het viertal de wereld om hen heen beschouwen als een last die vele frustraties teweegbrengt, zelfs als je er het beste van tracht te maken. Dat er toch zulk een samenhangt te bespeuren valt, is een beetje vreemd gezien de songs in dit streaming-tijdperk vooral geschreven zijn als afzonderlijke nummers, die op de verschillende dragers zelfs in een andere volgorde gepresenteerd worden. Muzikaal zijn EDM, hiphop, doo-wop en soul toegevoegd aan het beïnvloedend palet.
Zoals gezegd levert dat ook songs op die op zichzelf kunnen staan en barsten van de kwaliteit. Luister maar eens goed naar Deadlines (Hostile) dat het beste van Bloc Party koppelt aan een zuiverder rockidioom en dan is er natuurlijk ook de verder op het album verschijnende tegenhanger Deadlines (Thoughtful), voor mij het absolute hoogtepunt. Muzikaal worden hierin meerdere blikken geopend en de song klinkt daardoor moderner, meer passend bij de tijdsgeest, zonder zijn ware aard uit het oog te verliezen als indierocklied. Met zang die Franz Ferdinand in herinnering brengt en een arrangement waarin de klanken niet opdringerig klinken maar toch nadrukkelijk aanwezig zijn, is het een soort anthem dat niet meezingbaar genoeg is om die titel echt mee te krijgen. Toch vat geen enkel nummer op Making a door less open beter het momentum van 2020. Hoewel geschreven lang voor de coronacrisis, past het er wonderwel bij. "Oh compassion / It's tranforming me into" wordt onbeantwoord gelaten, een bevreemdende ervaring in een rocksong. 
Nog meer dan in laatstgenoemde song is Hymn (Remix) heel futuristisch voor wie de band al langer volgt. Het jakkert voort en maakt onrustig, het vat drukte in nog geen drie minuten. Daartegenover staat There must be more than blood waarin ruim zeven minuten tijd gemaakt wordt om terug te kijken op een leven dat door spijt en verlies wordt overschaduwd. Tot slot wil ik ook nog even in het bijzonder What's with you lately vermelden, het kortste liedje van allemaal, gebruik maken van een folky singer-songwriteridioom.
Of je deze elf liedjes nu los van elkaar hoort of ze als één geheel tot je neemt, met Making a door less open zou deze band de nog niet bekeerde luisteraar alsnog over de streep moeten kunnen trekken.

Je kan de plaat hier kopen via hun Bandcamp-pagina en ze alvast hieronder beluisteren:

06 mei 2020

Damien Jurado


Dat What's new, tomboy? van Damien Jurado nog niet eens een halfuur duurt, is best wel jammer want deze plaat is 's mans beste plaat totnogtoe: folky met een sound van de jaren 60 en 70. Het is aangenaam toeven in de wereld die hij schept in de tien songs.
Een nummer als Ochoa is een bijna onooglijk pareltje, ééntje dat je met omzichtigheid en voorzichtigheid moet vastnemen en bewonderen. Zo simpel als de song in zijn arrangement is, zo mooi is het resultaat. Het geldt ook voor When you were few (dat een al iets meer gestoffeerd arrangement meekreeg) of het aan Tom Petty schatplichtige The end of the road. Damien Jurado hoeft geen trucs uit te halen om de luisteraar te bekoren. Mooie liedjes en een zalvende stem volstaan.

Beluister hieronder het volledige album:

05 mei 2020

Retro review: Stars


In de eerste jaren van deze blog (en al ervoor) las ik heel veel muziekblogs, vaak in het Engels, en ontdekte zo heel wat indie muziek waar ik op de radio nog nooit van gehoord had. Zelfs "alternatieve" zenders als Studio Brussel en zelfs het Nederlandse KinkFM draaiden maar de helft van de songs die ik op die blogs ontdekte. De mensen erachter waren vaak niet alleen begeesterd door muziek, maar ook door andere kunstvormen, zoals fotografie, poëzie, schilderkunst,... Ze streefden naar een symbiose van de dingen waarvan ze hielden door verhalen, beelden en muziek samen te brengen en het was, eerlijk gezegd, behalve een heel interessante periode ook best vermoeiend, omdat achter elke blog nog tientallen gelijkaardige, vaak erg goeie blogs in de links zaten. Sommige daarvan leiden naar genres die voor mij onontgonnen gebied waren, andere verruimden mijn kennis door op zoek te gaan naar gelijkaardige bands als die waarvan de auteurs hielden of bands waardoor die beïnvloed waren. Het bleek een eindeloze ketting die leidde van de ene verborgen parel naar de andere.
Eén van de bands die ik op die manier leerde kennen en waarvan het album waarmee ik kennismaakte met hen, is Stars. Hun toen al vierde album, In our bedroom, after the war, is een plaat die ik nog steeds koester, al moet ik toegeven dat het al een hele tijd geleden was dat ik er nog eens naar luisterde.
Het begint alvast fantastisch met een ietwat gezwollen maar nog net genoeg ingehouden The beginning after the end. Het roept, mede door de claps, een gevoel van eighties nostalgie op en is een instrumentale intro die, eindigend met een sample, overgaat in de prachtsingle The night stars here. We horen een band die prachtige vocalen weet te plaatsen tegen de achtergrond van bassen die heel fysiek aanvoelen en een droog drumpatroon. De band durft ook speelser te zijn, zoals in My favourite book, dat erg doet denken aan The Style Council. De afsluitende titeltrack toont hoe het zestal het vakmanschap van songschrijven alle eer aandoet. 

Beluister hieronder het volledige album:

04 mei 2020

Ghostpoet


De Londenaar Ghostpoet klinkt op zijn nieuwe album mag verwachten bij het zien van hoes en titel: I grow tired but dare not fall asleep. Vermoeidheid is een allesoverheersend gevoel op deze plaat, in de lome beats, de manier van rappen. Het lijkt wel alsof het album zich voortsleept. Dat geeft een negatievere indruk dan bedoeld want deze plaat is allesbehalve slaapverwekkend. Integendeel, het loont de moeite de aandacht erbij te houden en te luisteren naar de teksten over migratie, identiteit, angst, frustraties, seksualiteit en verleiding.
Muzikaal schurkt Ghostpoet wat aan tegen Roots Manuva en Tricky, maar het hyperkinetische van die laatste wordt hier vervangen door een indringender manier van vocalisaties. Meer dan Tricky heeft de Londenaar een balans gevonden waardoor niet alles woede lijkt doch een gedifferentieerder palet aan emoties voorbijkomt. Rats in a pack is bevreemdend en roep een dystopische wereld op, het gefluister in This train wreck of a life (alvorens de soulvolle muziek helemaal openbloeit) is niet verleidelijk als Jane Birkin of Charlotte Gainsbourg, maar eerder beangstigend. Dit is grootsteedse muziek die je laat voelen als één van de miljoenen mensen in de stad, een mier tussen andere, ontelbare en nietige, onbelangrijke wezens. Nowhere to hide vat dat gevoel perfect. Trouwens, de muzikale rijkdom van dit album wordt ook mooi geïllustreerd door het subtiel in elkaar zittende When mouths collide. 
2020 is een heel vreemd jaar en deze plaat vormt er een passende soundtrack bij. Allerlei gevoelens van vermoeidheid, zelfs uitputting, angst en eenzaamheid, onbeduidendheid en betekenisloosheid en frustratie vinden in Ghostpoet een vertolker die de luisteraar uitstekend overbrengt hoe intens deze kunnen zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

03 mei 2020

Jonathan Hultén


Het is niet meteen de volgende stap in een muzikale carrière wanneer de gitarist van een Zweedse black metalband een folkplaat uitbrengt. Het eerste solo-album (Chants from another place) van Jonathan Hultén, lid van Tribulation (dat vijf albums en twee EP's uitbracht met als thema's het bovennatuurlijke en occulte), markeert die verrassende wending.
Als je het weet, hoor je natuurlijk dat die interesses bij de muzikant ook tot uiting komen op deze eersteling. En ga je titels als Holy woods en Where devils weep anders lezen. De belangrijkste vraag is echter natuurlijk of deze plaat de moeite waard is.
Met een intrigerende stem en gitaarspel dat iets pastoraal oproept, weet hij van nummers als The mountain te laten uitgroeien tot kleinoden die je aandacht weten te vangen. Wasteland neemt de tijd om op te bouwen en beloont je geduld. Outskirts roept het beeld van bossen vol druïden op zoek naar maretak op en lijkt daardoor een beetje een Asterix-stripverhaal. In The fleeting world is de hoofdrol weggelegd voor een piano die weet te bekoren en Ostbjorka brudlat klinkt exact zoals je je Zweedse pastorale folk voorstelt: wat klanken waaruit geen tekst op te maken die a capella gezongen worden.
Daartegenover staan dan weer het naar mijn gevoel wat te geforceerd klinkende Next big day, dat zowaar verdrongen herinneringen aan Extreme (van More than words) terughaalt, en Holy woods, dat niet echt ergens heen leidt. Gelukkig ligt de sterkte van deze plaat niet zozeer in de afzonderlijke songs, maar eerder in het ietwat koortsig en broeierig geheel dat ze vormen.

 
Beluister hieronder het volledige album:

02 mei 2020

Gnaw Their Tongues


Mijn zoon liet me deze week kennismaken met de anime-reeks One punch man. Deze Japanse animatie stelt meer vragen dan ze beantwoordt (althans in de eerste afleveringen) en laat de kijker lange tijd in het ongewisse, amper een touw valt vast te knopen aan motieven en verhaallijnen. Langzaam krijg je puzzelstukjes toegeworpen, doorkruist als ze worden door de scènes van gevechten tussen de onwaarschijnlijke superheld en allerlei monsters. Die monsters verbeelden een dystopisch Japan waarin steden een letter als naam krijgen en waarin problemen van de moderne mens (vervuiling, hormonengebruik, dolgedraaid vooruitgangsdenken,...) een symbolisatie krijgen in die tegenstanders. 
Een passende soundtrack bij die anime zou ongetwijfeld I speak the truth, yet with every word uttered, thousands die van Gnaw Their Tongues zijn. Zoals Here is no corruption begint met wat het geluid lijkt van een zoemende zwerm insecten met slechte bedoelingen, zoals de drums dreiging gestalte geven, zoals een stem omineus vanuit een kerker in de kelder niets dan onheil voorspelt, zo passend is deze song bij de serie. Gnaw Their Tongues heeft deze hele plaat overigens een sfeer meegegeven van onpersoonlijke, geïndustrialiseerde dreiging, van Ministry vermalen en vertraagd afgespeeld, van mechanische klanken die de nietig geworden mens vermalen. De ruis neemt het over van de melodie (A sombre gesture in the faint light of dusk), songs worden verstoord door onmelodieus lawaai dat een eigen logica volgt, zonder echter de ware structuur van het nummer aan te tasten (White void black wounds). De stem die klinkt als een sample en echo van een propagandistische toespraak reikt naar de luisteraar en maakt verbinding, dwars door alle auditieve obstakels heen. Persoonlijke favoriet To rival death in beauty weet die tweespalt en dat spanningsveld de hele tijd vast te houden zonder je hand te lossen. 
Deze plaat is een tour de force waar mindere muzikanten hun tanden op stuk zouden bijten maar Mories (de man achter die onheilspellende naam) weet de claustrofobie net verdraagbaar te maken en gooit een munt op waarop schoonheid en lelijkheid als twee kanten ervan onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Je kan deze plaat hier kopen bij Consouling of hier via hun eigen Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Tami Neilson


Het is een misvatting, die nochtans door artiesten in vele landen al lang weerlegd is, dat country een zuiver Amerikaans genre is. Je zou denken dat muziekliefhebbers beter weten, al is het natuurlijk anderzijds niet verwonderlijk dat onze eerste associatie van het genre met het zuiden van de VS is. De in Canada geboren en in Nieuw-Zeeland wonende Tami Neilson is voor mij een recente toevoeging aan het lijstje muzikanten dat het cliché waarmee ik begon, weerlegt. Al voegt ze aan het genre toetsen uit rockabilly en soul toe. Toch noemt ze zich, bescheiden als ze is, zelf "the hot rockin' lady of country, rockabilly and soul".
Zo is er het zeer soulvolle You were mine, een absoluut hoogtepunt op deze plaat. Hier steekt ze Amy Winehouse naar de kroon met haar krachtige stem en mijn god, wat is dit een mooie single! In elk ander universum zou dit gegarandeerd een hit opleveren. 16 miles of chain hoort thuis op de soundtrack van zowat elke Quentin Tarantino-film. Any fool with a heart is country zoals je die vroeger hoorde, met een duidelijke knipoog naar vroege rockballads. 
Chickaboom! is een plaat die amper 26 (!) minuten nodig heeft, verspreid over tien songs, om in te slaan als een bom. Jazeker, dit is een terugkeer naar de jaren zestig qua duur van de liedjes en vooral qua genres, groove en feel. Tami Neilson, lieve lezers, is de ontdekking die u dit jaar niet zal berouwen.

Beluister hieronder het volledige album:

01 mei 2020

Cowboy Junkies


Omdat ze zo iconisch is, blijft The trinity sessions de mooiste belangrijkste plaat uit het oeuvre van Cowboy Junkies, dat nochtans uit heel veel prachtige albums bestaat. Daar is nu nog een half uur durend pareltje aan toegevoegd: Ghosts.
Deze plaat ligt in het verlengde van All that reckoning uit 2018. Aanleiding was het overlijden van de moeder van Margot, Michael en Peter Timmins, oprichters van de band, twee maand na de release van die plaat. Tijdens de daaropvolgende tournee werd aan de nummers gewerkt en oorspronkelijk was het de bedoeling All that reckoning door de toevoeging van de nieuwe songs tot een dubbelalbum te laten uitgroeien. De corona-epidemie stak daar echter een stokje voor. Later zal deze plaat nog wel op vinyl uitgebracht worden (en expliciet niet op CD), sinds vorige week is ze alvast via streamingdiensten digitaal beschikbaar (als een soort troost voor iedereen die nu binnen zit).
Zoals we van het viertal (naast de drie eerder genoemde leden speelt ook nog Alan Anton mee) gewoon zijn, ligt de kwaliteit ook nu weer heel hoog. Breathing lijkt, onder meer door de lange outro, naar de hemel te reiken. Een waarheid als een koe, (You don't get to) do it again, verkondigen zonder in platte clichés te vervallen is een hachelijke onderneming maar uiteraard slagen de Canadezen ook hier weer glansrijk. En hoe wordt de gitaar zo subtiel betokkeld in The possessed dat je er zelf stil van wordt. Ook Ornetta Coleman wordt gekenmerkt door een sober arrangement dat niets aan kracht inboet.
Zou het een grote frustratie zijn voor het viertal om telkens met vijfsterrenrecensies om de oren geslagen te worden en toch een al bij al beperkte bekendheid te genieten? Ik vraag het me vaak af: het lijkt bijzonder onrechtvaardig en ik merk dat zelfs ik, die van elke nieuwe plaat intens geniet, de band algauw weer uit het oog verlies als er lijstjes moeten gemaakt worden of voor mij belangrijke bands moeten opgesomd worden. Nochtans verdienen ze daar zeker een plaats tussen. Dat bewijzen ze nog maar eens met deze Ghosts.

Beluister hieronder het volledige album:

Grégoire Maret, Romain Collin en Bill Frisell


Al vanaf opener Brothers in arms krijg je een goed idee wat een prachtalbum Americana zal blijken te zijn. Mondharmonicaspeler Grégoire Maret vroeg zijn vriende pianist Romain Collin en gitarist Bill Frisell om tien songs samen instrumentaal ten berde te brengen die de "American dream" moeten belichamen. Dit moet de mooiste instrumentale versie van het Dire Straits-nummer zijn dat ik ooit hoorde, lekker traag en tot nadenken stemmend.
Er staan nog meer covers op deze plaat: Wichita lineman van Jimmy Webb en Re:stacks van Bon Iver. Beide songs worden met zulke omzichtigheid aangepakt dat het origineel respectvol benadert wordt terwijl het trio toch een eigen draai geeft aan de songs. Ook horen we in andere songs soms echo's van liedjes die ons bekend zijn. Zo herken je ongetwijfeld in Rain rain (vooral in de aanvangsfase van de song) Moon river, de song die Henry Mancini beroemd maakte (al ken je hem vast ook van het thema uit The pink panther).
Over de hele plaat hangt ook prominent de geest van Toots Thielemans, vanzelfsprekend onze referentie als het op mondharmonica aankomt. Maret weet met evenveel gevoel en precisie zijn instrument te bespelen, dat mooi harmonieert met de piano en de (overigens weinig nadrukkelijk aanwezige) gitaar. 

Beluister hieronder het volledige album:


30 april 2020

Vanessa Peters


Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit gehoord had van Vanessa Peters tot ik over haar nieuwe album las op muziekblog De krenten uit de pop. Deze Amerikaanse is nochtans niet aan haar proefstuk toe. Mixtape is al haar zevende full album als solo-artieste, naast twee EP's en drie albums met Ice Cream On Mondays. Deze plaat is een buitenbeentje in haar oeuvre omdat ze enkel covers bevat.
Opener Aside klinkt heel erg als The Breeders en daarmee heb je mijn aandacht natuurlijk meteen goed vast. Verder zijn er prachtige versies te vinden van Bizarre love triangle (New Order), Pink rabbits (waarvan het me lijkt dat The National hier zelf ook vrolijk van mag worden) en Tom Petty's You and me. Er worden songs van singer-songwriters die hier een pak minder gekend zijn, onder handen genomen en het resultaat is nooit minder dan goed. De Texaanse heeft een mooie keuze onder haar favorieten gemaakt en daarvan een persoonlijke versie afgeleverd en dit "tussendoortje" in coronatijden lijkt daarmee een mooie toegangsdeur te zijn tot haar eigen werk.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina:

Roger O'Donnell


Ik kan pianomuziek op tijd en stond wel appreciëren (zoals de mooie platen van Dustin O'Halloran of de soundtrack van The piano door Michael Nyman) en strijkers kunnen een plaat echt verrijken dus op papier kan er niks mis gaan met 2 ravens van Roger O'Donnell. En gelukkig stelt hij allerminst teleur.
Wellicht behoeft hij eerst een kleine introductie. Want net als ik denk je wellicht dat je hem nog niet kent, maar hij speelde niet enkel keyboards voor The Cure, ook The Psychedelic Furs, Thompson Twins en Berlin (jawel, die van Take my breath away) mochten al op zijn diensten beroep doen. Begin 2005 begon hij aan zijn solo-album te werken en een tijdje later, toen Robert Smith The Cure herleidde tot een trio, verliet hij de band. Hij was intussen wel betrokken geweest bij platen als Disintegratrion, het live-album Entreat (van de toer die hen ook naar Torhout bracht, waar ik hen zag) en Wild mood swings (toen hij terug bij de band kwam nadat hij vier jaar eruit gestapt was).
Op deze plaat krijgt hij op enkele songs vocale assistentie van Jennifer Pague (van de Amerikaanse indieband Vita And The Woolf). Daardoor krijgt de plaat de nodige variatie en diepgang, al blijft het zalig verstillen bij onder meer de instrumentale titelsong en On the wing. Dat zulks niet eens altijd rustig en verpozend hoeft aan te vullen, bewijst het meer dan negen minuten durende The heart falls, een passionele song die je raakt en bij elkeen verschillende gevoelens zal opwekken. Van de gezongen nummers hou ik het meest van An old train en Don't tell me... Afsluitende song I'll say goodnight is zo'n nummer dat op eender welke plaat opgemerkt zou worden en in een alternatief universum grote bekendheid zou opleveren.
 

Beluister hieronder het volledige album:

29 april 2020

Gelezen (144)

Grote verwachtingen. In Europa 1999 - 2019 - Geert Mak



In feite is het begin van dit boek, het verhaal over de slimme geschiedenisstudent uit 2069, een soort disclaimer: we zitten in feite te kort op de geschiedenis van de voorbije twintig jaar, het begin van de 21e eeuw, om helder zicht te hebben en de verbanden duidelijk te zien. Desondanks waagt Geert Mak zich aan een vervolg op In Europa, zijn 20e eeuw omvattend boek dat ik met veel plezier, ook verbazing en afgrijzen soms, heb gelezen. Hij maakt na twintig jaar een stand op van hoe het ons in dit werelddeel verging sinds 1999 en of de (voorlopige) conclusies van toen nog standhouden.
Zoals te verwachten voor wie goed opgelet heeft de voorbije twintig jaar, blijkt het schip toch een stevige wending genomen te hebben, soms in goede richting, soms helaas ook in de verkeerde of in het beste geval een onzekere richting. Toch is Mak niet per se pessimistisch: hij ziet ook de kansen, tussen al die loerende gevaren en torenhoge risico's.
Ook van dit boek heb ik genoten (en ik ben zeer blij dat mijn lief het me cadeau deed), al kan het niet volledig aan In Europa tippen. Dat heeft alles te maken met wat in die disclaimer zo goed vervat zit: we zitten te dicht bij het gebeuren, er nog teveel te midden in, om de verheldering te krijgen die we in In Europa vaak wel konden krijgen. Niettegenstaande is dit een zeer verdienstelijke onderneming geweest die inzicht verschaft in de omwentelingen van de voorbije twee decennia.


Lady Chatterley's lover - D.H. Lawrence


Er is iets aan Mellors, de geliefde van Lady Chatterley en de jachtopziener van Sir Clifford Chatterley, dat me fascineert. Hij lijkt een soort vastberadenheid te hebben die ontdaan is van emotionaliteit hoewel hij echte liefde voelt en van optimisme al gelooft hij in een toekomst met zijn grote liefde. Het verhaal dat D.H. Lawrence brengt over een half verlamde edelman die geen problemen lijkt te hebben als zijn vrouw zwanger zou worden van een andere man, is een mengeling van Dancer in the dark en The piano maar wordt hier vaak overstemd door een pessimistische filosofie. Dat hoeft wellicht niet te verwonderen aangezien dit boek werd geschreven (en zich afspeelt) na de Eerste Wereldoorlog en de impact daarvan heel voelbaar is. Enerzijds hangt een bijna fatalastisch wantrouwen in de richting van de geschiedenis (geen vooruitgang, maar degeneratie) over het boek, anderzijds blijken de personages zich soms te verliezen in een hedonistische levensstijl waarin geld, roem en jazz (plezier) voorop staan. Natuurlijk staat ook de sexuele (zelf)ontdekking van het hoofdpersonage centraal (het voor die tijd nogal expliciete taalgebruik leverde de uitgever Penguin Books een proces op) maar dit boek daartoe herleiden zou afbreuk doen aan de gelaagdheid ervan en de pogingen van de auteur om een visie op de maatschappij waarin hij leefde, te verwoorden.
Het is geen makkelijk boek en het laat de lezer met een soort vertwijfeling achter omdat al die tegenstellingen zo voelbaar aanwezig zijn en de auteur zelf ook lijkt heen en weer geslingerd te worden tussen een onwrikbaar geloof in echte liefde en een misantropische houding ten aanzien van zijn tijd- en landgenoten.

28 april 2020

Wiz Khalifa


Er was een tijd dat mijn zoon vooral Wiz Khalifa graag hoorde. Die tijden heeft hij achter zich gelaten toen hij andere rappers leerde kennen. In die periode luisterde ik ook eens wat gerichter naar zijn toenmalige nieuwe plaat, Rolling papers 2. Nu is er een nieuwe EP: 7 songs goed voor 20 minuten vertier. 
Ik ben wel gecharmeerd van sommige nummers. Zo is het erg slim en handig hoe hij Dr. Dre persifleert in Still Wiz, dat op dezelfde sample drijft, en dat alleen al daarom mijn favoriet is op deze EP. Y U mad is ook een fijn nummer, waar de samenwerking met onder meer Ty Dollar $ign ook schatplichtig aan is. Clouds in the air is heerlijk relaxt en heeft een diepe bastoon die het nummer volume geeft. En er is zowaar iets lieflijks aan afsluiter High today.

Beluister de nieuwe EP hieronder:

27 april 2020

The Homeless Gospel Choir


Wie zich een voorstelling wil maken van wat folk-punk is, kan dezer dagen zeker terecht bij de Amerikaan Derek Zanetti uit Pittsburgh. Onder de artiestennaam The Homeless Gospel Choir is This land is your landfill al zijn zesde release en hier word ik echt vrolijk van.
De speelsheid van Pavement wordt gecombineerd met de humor van Ween en het geeft niet eens dat sommige songs wel heel erg op elkaar lijken. Zo lijken Global warming en Don't compare twee delen van eenzelfde song. In die laatste wordt het gedrag van mensen op Twitter overigens raak en grappig op de korrel genomen. Ook in een rustige song als You never know weet hij onze aandacht vast te houden. Eigenlijk is dit een plaat om je aan te warmen en deze hele gekke toestand waarin we al enkele weken leven te relativeren. En monkelend laven we ons aan zinnen als "There's more to life than being young and loved / But I can't think of much" uit Young and in love. En tot slot steekt hij ook een middelvinger op naar wie hem niet serieus genoeg vindt om punk te zijn in Punk as fuck.

Je kan dit album hier kopen via zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

26 april 2020

Other Lives


Ik weet niet of ik de enige ben die bij aanvang van het album For their love van Other Lives aan Neil Diamond moet denken, maar iets in de manier van zingen in combinatie met de zoete arrangementen herinnert me onwillekeurig aan dit icoon van de jaren zeventig. Het is een gedachte die me bij beluistering amper zal loslaten. Dit klinkt ook heel erg als een Amerikaanse versie van The Divine Comedy. 
Het vijftal uit Oklahoma weet met hun met strijkers gelardeerde sound bovendien steengoeie songs aan de man te brengen. Dead language klinkt alsof Bob Dylan niet door zijn neus zingt en terugkeert naar de platen uit de jaren zestig en zeventig, Nites out is meer uptempo en is rijk gearrangeerd. Who's gonna love us klinkt zo hartverscheurend als de titel laat vermoeden.
Other Lives levert (alweer) een plaat af die tijdloos klinkt en vanuit het hart van de VS zoveel liefde en moois schenkt dat je hen stevig zou willen knuffelen. Los van de afstand, is het nog even wachten alvorens dat zou kunnen natuurlijk.

Beluister hieronder de volledige plaat:

25 april 2020

Ponykamp



Je kent vast wel de uitdrukking (die ik zelf voor het eerst hoorde van mijn stiefdochter): "Het leven is geen ponykamp". Blijkbaar waren drie Gentenaren het daar niet mee eens en ze besloten prompt hun band Ponykamp te noemen alvorens ze hun garagepop aan de man brachten.
Het is een muziekgenre dat al altijd vrolijk rammelde en amper zijn best doet om aan technische kwaliteitseisen te voldoen. Het drietal springt schaamteloos op die wagen (al hadden we liever hier het woord "paardenmolen" gebruikt) en spelplezier wordt duidelijk boven virtuositeit geplaatst. Dat hoeft niet te betekenen dat ze hun instrumenten geen meester zijn, het vormt vooral de basis voor een flow die je vanaf het begin van de plaat in zijn greep houdt. 
Songs als Girls bike (hoe sexy kan een damesfiets als onderwerp zijn?) en Pork flavoured cereal belichamen een tijd waarin Ramones-lookalikes heersten op podia in buurten waar elke garage een repetitiekot werd. Half-a-lama vat muzikaal perfect samen waar de band veertig minuten lang voor staat: meezingbaarheid verpakt in ruige lederen jassen en gitaren waarmee de knapste meisjes worden verleid.

Je kan dit album hier alvast beluisteren:


Lucinda Williams


Na het succes met Dirty dancing zag ik nog een interessante film waarin Patrick Swayze mocht opdraven. Hij speelt in Road house de buitenwipper van zo'n juke joint (of honky tonk), een café langs de weg waar allerlei ongure types komen en waar ook vaak live muziek gespeeld wordt. De band in deze film is trouwens The Jeff Healey Band, die zich heel kweet van zijn taak.
Ook Lucinda Williams zou niet misstaan hebben op dat podium, getuige nieuwe plaat Good souls better angels. De zangeres klinkt alvast stevig genoeg, met een stem die rauwer klinkt dan je van zulk een mooie vrouw zou verwachten. Ik weet het, het is een cliché waar ik ook niet aan ontsnap. You can't rule me, Wakin' up, Bone of contention,... zijn allen songs waaruit spreekt dat met deze dame niet te sollen valt. Het is net deze ruige Lucinda die me naar haar platen trekt, waarmee ze me weet te intrigeren en die boven de rest uitsteken. Nochtans zijn ook rustigere liedjes geen probleem: Shadows and doubts zet aan te contemplatie en afsluiter Good souls sleurt de luisteraar helemaal mee in de muziek en het verhaal.

Beluister hieronder het volledige album:

24 april 2020

EOB


EOB is de naam waaronder Ed O'Brien, gitarist bij Radiohead, een soloplaat heeft uitgebracht. Eearth toont hoe Thom Yorke niet de enige in de band is die de introductie van electronica in de muziek van de band, verderzet in zijn solomateriaal. 
Opener Shangri-La is op dat vlak een heel aardige song, die amper moet onderdoen van werk van de band of de frontman. Het wordt gevolgd door wat begint als een rustige ballad alvorens net voor halverwege een drumritme de song kaapt en de sfeer van de song helemaal verandert. Long time coming lonkt naar de vroege, psychedelische Pink Floyd en pastorale folk. Banksters is een kruising tussen Radiohead en Blur en Olympik vermengt New Order met The Orb. Tot slot komt ook Laura Marling meezingen op een erg geslaagd Cloak of the night.
Niet alle songs zijn even geslaagd. Ik werd warm noch koud van Deep days (dat teveel kabbelt als een plattelandsbeekje) en Sail on dat zich verliest in een aanzet die maar niet tot voltooiing wil komen.

Luister hieronder naar de volledige plaat:

23 april 2020

Retro review: The Levellers


Weet je nog hoe we op fuiven hosten op One way en Liberty song, de grote hits van The Levellers in 1991. En we voelden ons als alle jonge, studerende wereldverbeteraars die we waren, verbonden met de boodschap van deze groep die overal een soort vrolijke anarchie en rebellie brachten. Zelfs de coverillustratie van de plaat Levelling the land verwierp alles wat hip was, ontdeed zich van elke mode en zetten zelf een baken voor wie de hippie-spirit voorbij de Reagan- en Tatcherdagen toch vasthield.
Zelden vonden we de viool zo massaal cool en folk werd hier eindelijk eens afgestoft (en niet al lachend door Bart Peeters en De Radio's met zijn I'm into folk). Opener One way werd een anthem en bij elke nieuwe beluistering, nu zelfs bijna dertig jaar later, switch in ons hoofd het knopje "meezingen!" aan. Datzelfde gebeurt bij elk van de singles op deze plaat (15 years, toen ook al een beetje onderschat, Liberty song en Far from home). Toch hoeven weinig andere songs hier onderdoen voor de vier uitverkorenen die op de hitlijsten werden losgelaten. Zo roept Sell out spontaan Ierse landschappen op in ons brein (nochtans komt de groep uit het typisch Engels kustplaatsje Brighton) en ook The riverflow mengt uptempo folk met een hoge popgevoeligheid. En wie helemaal loos wil gaan, kan dit zeker ook op The devil went down to Georgia. En als uitsmijter is er nog country-deuntje Plastic Jeezus.
De Engelsen blijven maar albums uitbrengen: dit jaar volgt in augustus al het twaalfde studio-album, twee jaar na het vorige. Bejubeld als toen zijn ze allang niet meer, de interesse smolt met elke nieuwe plaat weer wat verder. Dat is niet geheel onterecht, vrees ik, doch ik adviseer af en toe toch nog eens terug te grijpen naar deze plaat die volgend jaar haar dertigste verjaardag mag vieren.

Beluister hieronder het volledige album:

22 april 2020

Toto


Ik denk niet iemand zo succesvol geworden is van een guilty pleasure als Toto met Africa. Een typische song uit de jaren tachtig werd ineens hip toen een band als Weezer hem coverde, hij opdook in series als Family Guy en South Park en er is nu zelfs een kunstinstallatie in de Namibische woestijn waar het nummer in een eindeloze loop afgespeeld wordt. Ook hier, vooral bij mijn lief, is Toto zo'n schaamteloze bron van pure nostalgie en wordt Africa (net als enkele andere van hun hits) luidop meegeschreeuwd. En voor één keer was ik degene die mijn lief de juiste songtekst aanleerde...
Een veertiende en naar verluidt laaste album werd zopas uitgebracht, waarop oudere nummers (al dan niet al eens eerder verschenen) verzameld worden, onder andere songs met overleden bandleden. Old is new was het sluitstuk worden van de All in-box, uitgebracht in 2018 en nu eindelijk apart verkocht.
Zoals te verwachten krijg je een plaat vol eighties (of toch zo klinkende) softrock die heel herkenbaar klinkt. Je denkt er vrijwel automatisch bovenaan opengeknoopte hemden waaruit borsthaar puilt en nektapijten bij. Toch is een nummer als Fearful heart lang niet slecht, met zijn afwisseling, en dat geldt evenmin voor Chelsea, dat aarzelende stapjes lijkt te zetten in de richting van nineties alternatieve pop als Crash Test Dummies of The Frank And Walters. Eén keer verandert de soft in sof als In a little while zich opwerpt als afsluiter van een Knuffelrockcompilatie. De samenwerking in de laatste song met Skrillex is helaas overbodig.
Voor platen als deze lijkt de uitdrukking "goed in zijn genre" uitgevonden: je moet dit soort ongevaarlijke rock, diep geworteld in de jaren tachtig, kunnen waarderen maar dan is dit lang geen slechte plaat.

Beluister hieronder het volledige album: