Toegegeven, mijn kennis van de Portugese muziek reikt niet veel verder dan Madredeus, de band die velen van ons liet kennismaken met de fado, de traditionele melancholische muziekstijl uit het westelijk deel van het Iberisch schiereiland. Mijn recente kennismaking met Ana Lua Caiano, dankzij haar tweede album (Devagar que a vida é curta), was dan ook bijzonder aangenaam.
Je zou de titel losweg kunnen vertalen als "onthaasten omdat het leven kort is" (verbeter mij, zij die Portugees spreken en begrijpen). Net als op haar debuut Vou ficar neste quadrado koppelt ze elektronische, 21e-eeuwse melodieën en ritmes aan traditionele Portugese folk door met loops, veldopnamen, synthesizers, percussie en zang laag voor laag op te bouwen tot een swingende, heel sterk door ritmes aangestuurde en moderne folkvariant op de proppen te komen. Zo doet de titelsong me bij momenten denken aan de percussie van Buraka Som Sistima. De plaat weet een hoog tempo aan te houden door een afwisseling van uitgewerkte songs van rond de drie minuten en kortere, alsook enkele ultrakorte stukjes bij aanvang, in het midden en als afsluiter. Dit is boombal-materiaal dat ook uiterst geschikt is voor muziek- en danscafés.
Als u toch enkele hoogtepunten uitgelicht wil zien, dan kan ik zeker Meu amor, fui en Hojé e segundo aanbevelen. Die eerste song is een opzwepend staaltje hoe je folk hip maakt (zoals Laïs dat ook bij ons ooit deed) en de tweede krijgt je niet minder enthousiast de dansvloer op dankzij de stevige beat. Hier kreeg Ana Lua de medewerking van Bandua (Edgar Valente en Tempura The Purple Boy).
Dit album duurt nog geen half uur en bewijst daarmee eens te meer de waarheid van het gezegde "mooie liedjes duren niet lang".
Je kan de volledige plaat hieronder alvast beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:

Geen opmerkingen:
Een reactie posten