Twintig parels per maand: augustus 2026

Dit is de selectie van deze maand:

1. Lucky now - Ryan Adams: wat een verschil maakt één letter. Niet Bryan maar Ryan Adams is een vaak gedraaide favoriet, die soms verrassende maar vrijwel altijd steengoeie albums afleverde.
2. Walking after you - Foo Fighters: dit mooie nummer komt uit hun tweede plaat, in 1997.
3. Hey, that's no way to say goodbye - Leonard Cohen: deze mooie song leerde ik kennen via de cover door Ian McCulloch op I'm your fan: the songs of Leonard Cohen. Het leidde me naar het origineel, dat nog mooier is.
4. Walk unafraid - First Aid Kit: First Aid Kit kent iedereen van My silver lining, maar de band heeft zoveel mooie platen en deze bijdrage aan de soundtrack van de film Wild is zeker ook de moeite.
5. Roads - Portishead: het debuut van Portishead, waar dit lied op terug te vinden is, was één van de mijlpalen die het ontstaan van triphop markeren en blijft een klassieker.
6. Didn't cha know - Erykah Badu: ooit won ik een kaart voor Gent Jazz en daar zag ik Erykah Badu. Hoewel R&B niet meteen mijn favoriet genre is, was ik onder de indruk van de présence van deze dame en de manier waarop ze haar nummers bracht.
7. The light -  Common: de laatste tijd probeer ik me wat meer te verdiepen in J Dilla, de producer van dit nummer. Ik kocht het boek Dilla time en luister de laatste tijd af en toe naar zijn plaat Donuts. Deze song van Common is een mooi voorbeeld van de manier waarop hij hiphopartiesten naar een hoger niveau tilde. 
8. Ms. Fat Booty - Mos Def: Black on both sides, het solo-album van Mos Def, die ik ervoor al had leren kennen van zijn samenwerking met Taleb Kweli, is één van de mooiste hiphopplaten uit mijn ruime vinylcollectie.
9. What it is - Busta Rhymes featuring Kelis: de herkenbare stem van Busta Rhymes wordt hier gecombineerd met vrouwelijke vocalen van Kelis.
10. Blue days, black nights - The Crickets: dit was de band van Buddy Holly, die na zijn dood in diverse samenstellingen nog doorging tot 2016. Dit komt uit de concertregistratie The Crickets and their buddies, hun laatste optreden, en op deze song speelt John Prine mee
11. Egg & daughter nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy bone) - John Prine: en diezelde John Prine horen we hier uit zijn eigen album The tree of forgiveness, zijn allerlaatste studioplaat (uit 2018). Ik raad iedereen van harte ook Souvenirs aan, waarop hij in 2000 nieuwe versies opnam van songs uit zijn vroegste periode (begin jaren zeventig).
12. Don't take her (She's all I got) - Swamp Dogg: deze song behandelt hetzelfde thema als Jolene van de net overleden Dolly Parton, maar is natuurlijk minder bekend (maar niettemin ook zeer de moeite waard).
13. Cat's in the cradle - Harry Chapin: iedereen van mijn generatie kent dit nummer eerst en vooral van de cover door Ugly Kid Joe maar dit is het origineel uit 1974.
14. Star of Bethlehem - Emmylou Harris and Neil Young: mooie samenwerking van twee grootheden en helden van mij.
15. Night of the iguana - Joni Mitchell: ik keek de voorbije weken op Netflix naar het derde seizoen van After life, de mooie reeks van Ricky Gervais over verlies en rouw. De overleden vrouw van hoofdpersonage Tony was een grote fan van Joni Mitchell en dit nummer is één van de vele illustraties waarom dat terecht zo is (ook voor vele niet-fictieve personen).
16. The orchids - Psychic TV: Psychic TV is een experimenteel video- en muziekcollectief dat ontstond uit de as van Throbbing Gristle en een hele reeks samenwerking aanging met artiesten die nog steeds tot de créme de la créme behoren van de meer experimentele muziekscene van de laatste vijf decennia. 
17. Age of consent - New Order: deze band is natuurlijk vooral bekend van Blue Monday en zou heel wat meer aandacht mogen krijgen voor de andere songs die ze maakten, zoals deze.
18. I luv u - Dizzee Rascal: deze Britse rapper wordt vaak als een pionier van grime beschouwd.
19. Happiness (The Magician remix) - Sam Sparro: dit is één van de succesrijke remixes die The Magician (een DJ uit Namur) maakte, zoals ook I follow rivers van Lykke Li.
20. Hello - Martin Solveig: meer nog dan met de song zelf wist de Franse DJ Martin Solveig me te charmeren met de video voor deze song, met een leuke gastrol voor Novak Djokovic.

Beluister hieronder de twintig parels van deze maand: 

The Jayhawks

Veertig jaar geleden brachten The Jayhawks hun titelloos debuut uit en nu is er hun (pas) twaalfde plaat. Oprichter en bezieler tijdens hun glorieperiode, Mark Olson, is er al niet meer bij sinds 1995 en met hem leek ook het succes vertrokken en werd het allemaal kwalitatief toch wat minder. Ook Sanctuary park slaagt er niet in die hoogdagen te laten herbeleven. Niettemin is het best een goeie plaat.
Het begint alvast met het erg meezingbare, oorwurmachtige Keeping our heads above the water, dat gelijkaardige kwaliteiten met zich meedraagt als de gemiddelde Beatles- of Crowded House-song. Ook Kingston girl volgt eenzelfde pad. De belofte dat we eindelijk nog eens een geweldige Jayhawks-plaat te horen krijgen, wordt ook door Mr. Lincoln, Hands upon the wheel en Leap of faith waargemaakt. Beide songs schurken ook dichter tegen country en folk aan, zoals het materiaal op Hollywood town hall en Tomorrow the green grass, voor mij nog steeds met voorsprong hun beste albums.
Daarna wordt het helaas allemaal wat wisselvalliger. Zo valt vooral American midnight me tegen, dat er niet in slaagt zijn 4'44" boeiend te houden en eigenlijk al bij aanvang een vrij middelmatig niveau haalt. Van de songs die volgen weet enkel It'll be allright tonight me op te beuren. Hier halen The Jayhawks nog eens het peil waarmee ze de eerste helft van deze plaat zo goed maakten.
Uiteindelijk eindigen we met een goede eerste helft én nog één goed nummer en dus zijn The Jayhawks erin geslaagd om opnieuw mijn aandacht op te wekken.

Je kan deze plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:

Nia Archives

De Britse producer en muzikante Nia Archives staat vooral bekend om haar brede interpretatie van jungle, de voorloper van drum 'n bass. Haar toevoegingen aan het genre gaan van (indie)pop tot R&B. Op haar tweede studioplaat, Emotional junglist, krijgen we het hele gamma van haar kunnen te horen.
Boys in blue had van Republica kunnen zijn, het Britpopfenomeen dat even van het succes mocht proeven. Ook Danger start met eenzelfde nineties feel tot de drum 'n bass een subtiele twist in de sfeer bewerkstelligt. Get me down, met een gastbijdrage van Jorja Smith die een scheut R&B toevoegt aan het nummer, is in de eerste plaats een echte drum 'n bass-song van het eerste uur. Ook Sampha droeg bij aan, in Tender, een rustiger junglenummer dat wat doet denken aan Photek.
De plaat gaat nooit vervelen omdat Nia Archives zo breed durft te gaan, zonder haar basisstijl te verloochenen. 

Je kan haar plaat hieronder beluisteren en hier via haar website kopen: 

Man/Woman/Chainsaw

Ik was blij verrast na mijn eerste beluistering van het debuut Cannonball van Man/Woman/Chainsaw. Al meteen hoorde ik dat hier een mooi, evenwichtig en afwisselend album gepresenteerd werd en dat verdient alle lof die ik hen hier nu ga toezwaaien.
Het Engelse zestal grossiert op deze plaat in tempowisselingen. Stevige nummer worden gevolgd door rustiger nummers en ook binnen eenzelfde song krijgen we dit voorgeschoteld, zoals in Canyons dat start als een sobere ballad maar allengs uitgroeit tot de gecontroleerde chaos van de climax. De bas en de drums bepalen de grondtoon van Goddam, lizard man!. Flick of the wrist dendert sneller voorbij dan je door hebt. The thing biedt nog eens meer van de rock die we net na de grungehoogdagen te horen kregen. Er wordt met piano en viool gegoocheld op een subtiele manier in opener Only child waardoor de plaat meteen met de deur in huis valt én een glimlach laat spelen om de mond van de luisteraar.
Absoluut hoogtepunt van de plaat is echter Nosedive, meteen het meest dansbare nummer. Pijn en onzekerheid krijgen zo'n prachtige sublimatie dat je hoopt dat het een catharsis teweegbrengt, al is het maar bij één iemand. 
Het is alweer een tijd geleden dat we nog eens zo'n sterk debuut gehoord hebben als Cannonball dat meteen een grote kanshebber is om hoog te eindigen in de eindejaarslijstjes, iets waar we eigenlijk nog niet zouden hoeven aan te denken half augustus. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun eigen website: 

Orquesta Akokán

 

In de zomer, en al zeker bij de temperaturen die we dit jaar voorgeschoteld worden, reik ik al sneller eens naar niet-westerse muziek. Dat kan Afrikaanse muziek zijn (waarbij de Malinese artiesten vaak mijn voorkeur wegdragen) of Latijns-Amerikaanse. Wanneer ik mijn oor richting Cuba wend, word ik zelden teleurgesteld.
Orquesta Akokán, van wie ik al eerder hun titelloos debuut voorstelde op deze blog, bracht net een vierde plaat uit (América!). De groep, bestaande uit muzikanten uit New York die samenwerken met Cubaanse beroepsgenoten, weet alweer mambo en cha cha cha te smeden die niet alleen aanstekelijk werkt op de danshormonen maar ook lekker weg luistert bij een drankje onder de parasol. De stranden en gebruinde lichamen mag u er zelf bij verzinnen. 
Girassol is zo'n song die chill genoeg klinkt om je te laten wegdromen en het kost een pak minder dan een vliegticket. Zo laidback als die klinkt, zo onweerstaanbaar dansbaar spelen ze Me tienes sin cuidado. Opener No me voy had je al zonder een nee te aanvaarden aan je armen meegesleurd naar hun muzikale wereld en daar is het een ruim halfuur zalig vertoeven. De invloed van Amerikaanse jazz en crooners klinkt dit keer het duidelijkst door in Hace tiempo.
Voor wie nog niet wist dat Cuba méér te bieden heeft dan die ene plaat in je collectie (het terecht bejubelde Buena Vista Social Club), krijgt hier de kans te ontdekken dat ook de nieuwere generaties prachtige muziek uitbrengen.

Je kan dit album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:  

Shearwater

Van zodra ik de typische stem van zanger Jonathan Meiburg hoor, dwalen mijn herinneringen af naar die fantastische vijfde plaat van Shearwater, Rook. Ik leerde de band kennen in 2008 toen ze in Gent optraden en ontdekte zo voornoemde plaat. Ook de opvolgers konden me bekoren en voor zover mijn gezondheid toeliet, bleef ik de band volgen. Helaas betekende dat ook dat ik hen de voorbije jaren helemaal uit het oog verloor, net als zoveel muzikanten trouwens.
Je kan je dus mijn enthousiasme voorstellen toen ik vorige week eindelijk nog eens een nieuw album van het Texaanse vijftal te horen kreeg. The new world is een plaat die, onder meer dankzij de gebruikte geluidsopnames van Meiburg op reizen over de hele wereld, onze aarde lijkt te willen omspannen. En die ontdekking van de wereld waarop we leven is dan ook exact het centrale thema geworden van dit album. De band stimuleert ons om goed rond ons heen te kijken en de schoonheid (in het bijzonder van de natuur) te ontdekken. Het hoeft niet te verwonderen dat Meiburg dit als een belangrijke taak ziet, aangezien hij in 2011 ook al een prachtig boek schreef over één van de mooiste roofvogels ter wereld. 
De pracht van het geheel dat Rook vormde wordt ook dit keer niet meer geëvenaard, hoewel alle songs op zich mooi klinken. Er valt geen onvertogen woord (of noot), alles op deze plaat klinkt als een mogelijke soundtrack van een documentaire, goed in het oog liggend en de pracht waarop gewezen wordt onderstrepend.
Daydream unbeliever is in deze verzameling songs van gelijke kwaliteit dan toch dat ene nummer dat er bovenuit steekt. Rustig in het begin zwelt het aan alsof het je bij de hand wil nemen.
Shearwater blijft muziek maken die het ontdekken meer dan waard is. Dit elfde studio-album kwam tot stand via crowdfunding en geeft de bijdragers alvast waar voor hun geld. En ook voor u en mij leveren de Texanen met plezier alweer een mooie plaat, niet hun beste, maar nog steeds beter dan een pak andere muziek.

Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Tricky

Hij was één van de hoofdrolspelers in de geboorte van triphop en maakte deel uit van de scene in Bristol die de hele wereld zou veroveren. Terwijl Portishead in de voorbije achttien jaar slechts een handvol singles uitbracht en Massive Attack het luisterpubliek ook al vijftien jaar lang laat wachten op een nieuwe plaat, bleef Tricky al die tijd wel heel erg actief en is Different when it's silent al zijn achttiende album (hoewel niet altijd onder de artiestennaam Tricky uitgebracht).
Het grote succes van Maxinquaye evenaarde hij nooit meer, wat niet wil zeggen dat zijn platen niet interessant bleven. Aanvankelijk bleef hij heel dicht bij zijn eigen stijl binnen de hiphop, naarmate de tijd verstreek mengden zich steeds meer andere invloeden in zijn muziek. Daardoor bleef hij boeiend en relevant en dat is op deze plaat niet anders.
Wat meteen opvalt voor wie niets meer beluisterde na album Adrian Thaws (een verwijzing naar zijn eigen naam), is dat Tricky een stuk rustiger geworden is. En ja, de zang laat hij op dit album vooral over aan de jonge singer-songwriter Mitch Sanders. De zelfkant van de maatschappij en van de nacht bleef altijd wel doorklinken in zijn eigen stem en zorgde voor een bijwijlen dreigend effect. De falsetto van Mitch Sanders schept meteen een andere sfeer, hoewel er muzikaal wel weerhaken en angels hoorbaar blijven. In essentie is deze plaat een meesterwerk van moderne, grootstedelijke blues. Songs als Because I don't know en Paris maybe zouden niet misstaan als soundtrack voor post-apocalyptische films of Netflix-series. Frontier town klinkt als het enige overgebleven stadje na een pandemie die de mensheid heeft uitgeroeid. Enkel afsluiter Out of place klinkt nog exact als de man die we in 1995 leerden kennen.
Tricky kruipt nog steeds onder de huid, zij het met een andere tactiek. 

Je kan hieronder het volledige album beluisteren, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn officiële site: 

Kneecap

De Ierse hiphopband Kneecap stond vorig jaar plots in het oog van de storm met hun uitgesproken standpunt rond de genocide in Gaza, vooral gericht tegen het Israëlische leger. Daardoor verdween hun muziek voor velen naar de achtergrond (als die er sowieso al notie van namen). De zomerfestivals, waar een groot (grotendeels jong) publiek met afschuw het wereltoneel aanschouwde, bleek een goede voedingsbodem voor de ideeën van het trio. Die werden echter in de buitenwereld (vooral media en politiek) minder gesmaakt.
Maar dit jaar combineren ze die standpunten nog steeds met hun muziek en hebben ze heus ook wel over andere zaken. Op het begin mei gereleaste nieuwe album, Fenian, mixen ze nog steeds hiphop, punk en drum 'n bass tot een heerlijk opwindende cocktail. Hoogtepunten zijn voor mij schijnbaar eenvoudige Carnival, de tot dansen uitnodigende titeltrack en het volledig in drum 'n bass drijvende niet mis te verstane Palestine. 
Het album eindigt met een helaas voor mij wat tegenvallende samenwerking met Kae Tempest (Irish goodbye) en legt bloot wat het manco is aan deze plaat. Op zijn best is het drietal een band die elk publiek dat komt om te dansen, kan opzwepen en zo meteen hun mening vlot verteerbaar maken. Een volledige plaat dat niveau vasthouden lukt hen voorlopig nog niet. Het zaadje is geplant en nu moeten de Ieren de ingeslagen weg verdergaan én hem verdiepen, dan komt het helemaal in orde.

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina: