Beste albums van 2018: 50 - 41

50. Radyo Siwél - Melissa Laveaux

Zowel de Haïtiaanse roots als de voor onze oren meer traditionele Canadese sound zijn te horen op deze plaat van Melissa Laveaux, toch wel een ontdekking die ik laat op het jaar nog deed.

49. Year of the snitch - Death Grips

De wilde rit die Death Grips ons voorschotelde in juli hoort bij zomerse pretparkbezoeken en festivals.

48. Kyd - Awkward I

De Nederlander Djurre De Haan grossiert in het soort lo-fi waar ik vrolijk van word. Hoewel niet alles even goed is, zijn acht van de twaalf songs van zulke kwaliteit dat ze deze plaats in de eindejaarslijst rechtvaardigen.

47. Transit - Bert Dockx

Dit keer kiest de frontman van Flying Horseman en Dans Dans ervoor om songs te coveren en daar zitten enkele prachtige uitvoeringen tussen. Albatross, I'm on fire, Shadowplay en I shall be released krijgen hier een invulling die de sowieso al sterke songs alle eer aandoet.

46. Warm - Jeff Tweedy

De perfecte winterplaat kwam dit jaar van Jeff Tweedy, frontman van Wilco. Beter dan een kop warme chocomelk of een glühwein...

45. No mercy in this land - Ben Harper and Charlie Musselwhite

De mooiste samenwerking komt van Ben Harper, een man die me nochtans voorheen nooit echt warm kreeg, en blueslegende Charlie Musselwhite. Hoewel ze niet echt van het geijkte bluespad afwijken, is het vooral het spelplezier dat deze plaat de eindejaarslijst in katapuleert.

44. Testing - A$AP Rocky

Het werd niet de beste hiphopplaat van het jaar, maar het werkstuk van A$AP Rocky bevat meer dan genoeg moois. Vanaf opener Distorted records tot de samenwerkingen met Moby, Skepta en FKA Twigs weet hij genoeg te boeien.

43. Silent days - The Bony King Of Nowhere

Deze Gentenaar slaagde er in 2018 alweer in om met een ijzersterke plaat voor de dag te komen. Geen enkel zwak moment valt hier te bespeuren en de melancholie die deze artiest kenmerkt, is weliswaar altijd aanwezig maar wordt verrijkt met andere accenten.

42. 01deas - The Maghreban

House is een te beperkt hokje voor de muziek die deze Brit op ons loslaat. Invloeden uit de jaren tachtig zijn te horen, alsook van jazz, Afrikaanse ritmes en Derrick May. Puik dansplaatje.

41. Old stock - Ben Caplan

De keren dat ik deze Canadees live zag, heeft hij me zodanig weten te charmeren dat ik vermoedelijk geen enkele plaat van hem ooit slecht zou kunnen vinden. Toch verdient deze plaat zijn plekje hier, vooral voor de uptempo songs, want ik moet toch toegeven dat rustiger songs niet zijn sterkste kant zijn.

2018, een muzikaal jaaroverzicht

Al enige jaren roept een historicus dat elke vergelijking met de jaren dertig van de vorige eeuw uit den boze zijn en dat net iemand met die opleiding zulk een vergelijking taboe verklaart, is des te kwalijker. 2018 is meer nog dan de voorbije jaren nochtans een rechtvaardiging voor zulke vergelijkingen. Joden zijn vervangen door moslims als de baarlijke duivels voor hen die teren op angst en polarisatie en die de aandacht van hun neoliberale agenda willen afleiden door zwarte schapen naar voor te schuiven. Iedere criticaster wordt meteen in het verdomhoekje geduwd en weggezet als "meeheulend met de vijand", "gutmensch" (een goed mens willen zijn, is blijkbaar een scheldwoord geworden) en bedenker van #fakenews. Het is een klimaat geworden waarin men nog amper zijn mond zou durven opendoen. Ironisch genoeg is het klimaat ondanks alle urgentie nog steeds niet veel meer dan een schaamlapje om maatregelen die ons kosten en perfect in de consumeerlogica van het kapitalisme passen, verkocht te krijgen. Eerlijk gezegd, 100 jaar nadat we het einde van de Eerste Wereldoorlog mochten vieren (en de slogan "Nooit meer oorlog" dus ook al een eeuw oud is), begin ik echt gegronde vrees te krijgen dat we afglijden naar een volgend gewapend conflict, want oorlogen zijn nu eenmaal goed voor de God van deze tijd, de Economie (en de Groei). 
Als er ergens eens goed geschud mag worden en oorlog mag gemaakt worden, lijkt het wel in de muziek. Gelukkig is de radio als bepalend medium dat iedereen naar hetzelfde laat luisteren veel van zijn invloed verloren ten koste van het aanbod op het internet, maar helaas smeten we daar met het badwater ook het kind (de gidsfunctie voor wie op zoek wil in het gigantische aanbod naar die dingen die echt goed zijn en die ertoe doen) weg. Wie wel nog naar de radio of muziekzenders op tv luistert (en kijkt), valt een eenheidsworst op die de hitlijsten domineert en die "meer van hetzelfde" als een deugd, een kwaliteit promoot. Het doet me denken aan toen ik jong was en we van een gelijkaardige hitlijstbrij bruusk verlost werden door Nirvana, tot de muziekindustrie ook de grunge temde en in hetzelfde risicoloze keurslijf dwong (en we godbetert met nu metal opgescheept raakten). Ik prijs me gelukkig dat ik amper radio luister (want ook daar worden steevast dezelfde 2, hooguit 3 nummers van steeds dezelfde artiesten gedraaid en wordt de rijkdom van meer dan een halve eeuw pop en rock en dies meer schandelijk verwaarloosd). Het internet biedt voor wie zoekt genoeg soelaas en het aanbod is zeer divers, zij het onoverzichtelijk. Daarom net hebben jonge mensen een gids nodig die hen de weg wijst, maar die is steeds moeilijker te vinden. Zelf heb ik de leeftijd dat mijn gidsen mij genoeg op weg gezet hebben om zelf mijn weg te ontdekken en het kaf van het koren te kunnen scheiden.
Wat me dit jaar opviel, is dat heel wat "oude knarren", die al heel lang meegaan in het pantheon der "alternatieve" muziek, de laatste jaren in goede doen zijn en er ook dit jaar behoorlijk wat goeie platen kwamen bovendrijven van artiesten als Buffalo Tom (al lang in de vergetelheid gewaand), David Byrne, Yo La Tengo, Juliana Hatfield, John Prine, Ry Cooder, The Jayhawks, Ray Davies, Boz Scaggs, Paul McCartney, Paul Simon, Paul Weller, Richard Thompson, Loretta Lynn, John Hiatt, Marianne Faithfull en J. Mascis. En dan zijn er vast nog een hoop artiesten die ik vergeten heb, niet opgemerkt heb en/of niet beluisterd heb dit jaar... Daarnaast zijn er ook heel wat jonge artiesten en bands die interessante platen uitbrengen en valt er voor wie goed luistert heel diverse muziek te rapen, niet alleen van over de hele wereld, maar ook in België (en dan blijven Wallonië en Brussel nog grotendeels onontdekt gebied voor ons, Vlamingen). Het is dus des te meer jammer dat zelfs initiatieven als Belpop en Eigen Kweek uit een al bij al beperkte vijver vissen en die rijkdom onvoldoende aanboren. 
Het enorme (over)aanbod en de onoverzichtelijkheid van de muziekscène maken dat het voor één man alleen onmogelijk geworden alles goed bij te houden, zelfs binnen één genre, laat staan als je open staat voor uiteenlopende stijlen. Eindejaarlijstjes en -overzichten hebben per definitie pas waarde als mee in rekening gebracht wordt dat de opsteller van zovéél goeie muziek niet eens op de hoogte is en dat elke poging om het "beste van..." te selecteren dus tot onvolledigheid gedoemd is. Ik hoop dan ook dat u de komende dagen mijn selectie van 50 "beste albums" van 2018 leest en begrijpt als mijn hoogst persoonlijke selectie, niet als een absoluut gegeven maar als een bron om ieders persoonlijke bandbreedte qua muziek enigszins aan te vullen en te verrijken. Andere blogs en hun overzichten betekenen voor mij immers nét dat.

Lied van de week: week 51 - 2018

So long, and thanks for all the fish - A Perfect Circle

Tool komt volgend jaar naar Rock Werchter en dus mag het festival mogelijks mijn lief en mij verwelkomen op vrijdag. Die andere band van Maynard James Keenan, A Perfect Circle, bracht dit jaar alvast een nieuwe plaat uit, Eat the elephant. Daarop vinden we deze single terug, die onze reeks liederen van de week voor 2018 mag afsluiten.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

Time is money and money's time

We wasted every second dime

On diets, lawyers, shrinks and apps

And flags, and plastic surgery

Now Willy Wonka, Major Tom

Ali and Leia have moved on

Signal the final curtain call

In all its atomic pageantry

Bravissimo, hip-hip hooray

For this fireworks display

Mind and body blown away

What a radiant crescendo

Ticker tape parade

Our hair and skin 

Like Marilyn Monroe

In an afterwind

Time is money and money's time

We wasted every second dime

On politicians, fancy water

And guns, and plastic surgery

Like our Prince and Reenie's mom

All the dolphins have moved on

Signaling the final curtain call

In all its atomic pageantry

Bravissimo, hip-hip hooray

What a glorious display

Melt our joyous hearts away

Under the mushroom cloud confetti

Hip-hip hooray

For this fireworks display

Mind and body blown away

What a radiant crescendo

Hip-hip hooray

Hip-hip hooray

Ticker tape parade

Our hair and skin 

Like Marilyn Monroe

In an afterwind

Time is money and money's time

We wasted every second dime

On diets, lawyers, shrinks and apps

And flags, and plastic surgery

Now Willy Wonka, Major Tom

Ali and Leia have moved on

Signal the final curtain call

In all its atomic pageantry

Lied van de week: week 50 - 2018

2010 - Stikstof

Deze single is tevens het openingsnummer van Overlast, de erg mooie plaat die Stikstof dit jaar uitbracht en die ik hier al besprak.

Lyrics:

[Strofe 1: Zwangere G]
April 14 2010 was een andere nacht
Zag Jazz voor het eerst
Gaf h'm de hand, er werd jonko gepaft
Gepraat over toen
Gedroomd over nu op hetzelfde plein
Connectte met Astro
Verkende met Rosko hetzelfde terrein
Werd gepraat en gerapt (veel)
Vond m'n track en Di(dier)
'n Eerste gig in Dil(beek)
De cirkel was rond en ook compleet
Astro op de beat
Gingen van track naar track naar tien
Elke vrijdag industrie
Kroop in de kelder met mijn team
Dag na dag en nacht na nacht
Er werd constant iets aangepast
Een mouw aan dit, een mouw aan dat
Tot alles paste in de platenkast
Wat dan, dit dan, dat dan
Ons symbool staat gekerfd in de bank, man
Eén gang, één clan, één plan
Sinds 2010 en nog heel lang

[Tussenspel]
(Sinds 2010)

[Strofe 2: Jazz & Zwangere G]
De stad, onze muze, praat over Brussel
We communiceren maar komen niet tussen
Rappen en leven wa we rappen
Stappen stevig waar we stappen
De tijd laten lopen, liep al een tijdje
Gij achter meisjes, wij achter dit
We kwamen met dromen, riepen van daken
Ergens gekomen, we dachten van ni
We komen d'r aan, rijden de rest van de laan
Radio op en de boksen frontaal
We rijden met ramen open
Wij vormen een gang, jullie samenscholen
Tek, tek
Trekt het op niks, dan trekt het op niks
Ge hebt niks gemist, elke dag iets
Tek, tek, tek
Ja ge zegt sec dat het moet, maar
Sta niet echt recht in uw schoen maat
Dit is techniek, met de doel's klaar
Dit is bekvechten met de ploegbaas
Hoe, hoe? Wie, wie?
Ze weten van waar, we herhalen die shit
Ouais c'est pour, qui?
Voor zij die vanavond in Brussel
Komen met hoop
Niemand van ons is gedoopt
We leven ons leven, en dat tot de dood
We gaan niet voor plichten plooien
We gaan met ons rechten zwaaien
Lichten die zwaaien, wij zwaaien niet terug
Draai het of keer het, wij dragen de stad op de rug
Recht, geen wonder dat 't werkt
Als we komen dan komen we echt
Betere kweek, ze snappen geen knijt
Ze willen een week, we pakken er vijf
We geven een preek, de rest die da zwijgt
We eten met veel, bij u c'est la hess
Spijtige zaak, muziek is uniek
 Ge doe wa ge voelt en dan vindt ge publiek
Ge staat daarmee op en ge gaat daarmee neer
We komen hier samen, bepalen de sfeer
We kennen geen stop, rijden door rood
Vega aan 't stuur en Gino piloot
Ruben geluid, Karim aan licht
We komen met Gogolplex, dit is die club
We zitten ni stil, staan ni op stal
Trekken u als boerpaarden door de hal
Ge voelt het aan de vloerplaten tot de hals
Gij komt uw ploegmaten uit
Ra ra ra

[Beat Switch]

Deelt de gunsten, de groep wordt sterker zo
Ik keer de kunst, ik leef het werken ook
Streef de bundel na, nee niet de cover
Niet te gulzig graaien, nee denk aan morgen
Deel de munten, de crew die fakt ervoor
Zeven door de week met de nachten ook
De toekomst verzekert in 't achterhoofd
En ik geloof dat het goed komt, sinds kort
Ben begonnen en nog lang niet voldaan (nee)
Doe het voor de crew en de smile (ja)
High tussen hemel en aarde (ja)
Afters kreeft op de kaart (ja), life, het geroep door de mic
Doe het voor de show op verplaatsing (ey)
't Is Old School, nieuwe generatie (ja)
Dit is voor de flows die de kers op de taart zetten
We schieten de kurk uit de fles als we klaar zijn

[Tussenspel]
(Sinds 2010)

[Strofe 3: Jazz & Zwangere G & Astro]
Zogezegd, ni genoeg
Ze zeggen wa ge zegt er ni toe
Doet, maar als ge recht in uw schoen staat
En praat volle borst, uit de grond van uw hart
Negeer dan de stem die u toe roept
Ik meen het, wat is de mening
Zeven miljard en dan hebt ge nog speling
Iedereen anders, iedereen tweeling
Alles wa ge invult, vullen we voor twee in
Soort zoekt soort, ja we blijven in beweging
Oorverdovend, dit is doping en heeling
Voorverkozen, fuck de hele regering
Hoge bomen, maar met korte tenen
Niemand die ons zegt wat te doen
Het gras is hier bruiner dan groen
De kans is nog kleiner dan toen
Niks verandert, we gaan niet voor roem
We zagen genoeg, te veel flitsende beelden
Plaatsen verlaten naar nieuwe omgevingen
Beslissen voortaan hoe we leven
Genoeg van hoe we moeten staan, spreken nu
De moeson staat aan te breken
Strak in uw schoenen, of ge ga met de regen
Voortaan gaan we waanzinnig hevig, dus hap naar adem
Het wordt adembenemend {adem}
Klaar met die shit, m'n bar is al gespit, dus nu praat ik gewoon (lowgis)
Nee ik hoef niks, we hebben te drinken en zitten al vol (lowgis)
Merci om te vragen, misschien nog tot later, kan ik ni weten (lowgis)
We wouden een plaat, nu zijn het er drie, sinds 2010

[Outro]
Tek, tek, tek
De tijd die ga snel
Tek, tek, tek
Sinds 2010
Tek, tek, tek
De tijd die gaat snel
Tek, tek, tek
Sinds 2010
Tek, tek, tek
De tijd die gaat snel
Tek, tek, tek

Kurt Vile

Het komt wellicht nooit goed tussen Kurt Vile en mij. In 2013 reviewde ik Wakin on a pretty daze en toen luidde mijn oordeel dat het album nogal slingert tussen heel goed en tegenvallend. De songs zijn nooit echt slecht, maar tegelijk weet hij me vaak niet te overtuigen en reageer ik eerder lauw, met schouderophalen. Ik hoopte dat het met Bottle it in anders zou gaan, gelokt door de fijne single One trick ponies (hier nog lied van de week), maar hoewel de plaat alweer goed van start gaat, zakt de pudding toch na verloop van tijd in en wordt het allemaal iets té gezapig en -zou ik het durven zeggen- zelfs vervelend. Cold was the wind bijvoorbeeld heeft zijn kwaliteiten, maar verdrinkt in de nonchalance en het je-m'en-foutisme van de Amerikaan. Come again lijkt eventjes iets interessant te doen met country maar blijft steken in de goede bedoelingen en Vile is simpelweg de clou, de climax vergeten. One trick ponies blijft over als enige écht hoogtepunt voor mij.

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (120)

Het wolfsmeisje. De zoektocht naar een verdwenen kind uit de achttiende eeuw - Wim Coster

In dit boek reconstrueert Wim Coster het verhaal van Anna Maria Jennaert, een meisje dat op anderhalf jaar in het begin van de achttiende eeuw ontvoerd wordt in Antwerpen en bijna 18 jaar later opduikt in Zwolle als een "wolfskind", een "wilde deerne", die niet kan spreken. Op basis van de beperkte voor handen zijnde bronnen geeft hij antwoorden maar roept hij nog meer vragen op, en hij plaatst dit verhaal in een tijdsperspectief en in het perspectief van de fascinatie voor wolfskinderen die in de eeuwen erna (tot heden ten dage) blijft voorleven. Dit is een interessant verhaal, boeiend verteld, waarbij de auteur zich gelukkig niet verliest in al te veel historisch bronnenonderzoek maar het bevattelijk houdt voor de lezer.

The protest singer: an intimate portrait of Pete Seeger - Alec Wilkinson

In dit boek schetst Alec Wilkinson een portret van Pete Seeger, die vooral bekend is van songs als We shall overcome en Where have all the flowers gone en die in één adem te noemen valt met WoodyGuthrie als folk-protestzanger. Dit boek vormt een mooie introductie tot wie Seeger is en waar zijn muziek voor staat.

Innerwoud en Astrid Stockman

Innerwoud, die je al kan kennen van het prachtige Mirre, werkte voor zijn nieuwste plaat samen met sopraan Astrid Stockman. Haven heet de plaat. Die plaat groeide uit een eerdere samenwerking, toen nog onder de titel Medeamaterial, ooit live te zien in de Brusselse AB. 
Vier elegieën telt deze plaat. Elegy I bouwt heel traag op, klinkt aanvankelijk als het stemmen van een contrabas in een tochtige ruimte maar de structuur gaat zich, zoals hout, zetten na enige tijd en de stem van Astrid Stockman voegt zich bijna geruisloos in tot instrument en vocalen lijken te versmelten in een innige omhelzing. Eerder dan dreiging ontstaat een sacraal gevoel, het gevoel dat je ergens getuige van mag zijn en dat het een diep-spirituele ervaring wordt. Die ervaring wordt nog verder uitgediept in Elegy II. Ditmaal zoekt de stem echter hogere regionen van het register op en dat verandert de sfeer toch ingrijpend. Een engel lijkt neergedaald in het muzikaal universum dat Innerwoud schept, een engel bovendien begiftigd met de gave van de beheersing. Elke emotie die in de zang gelegd wordt, klinkt ingehouden, alsof de volle impact ervan teveel zou zijn voor ons, arme stervelingen die luisteren. 
Twaalf minuten later is er het korte Elegy III, dat ook iets speelser klinkt (al is het eerder een gothic kind dat tussen grafzerken speelt dan een uitgelaten kleuter). Het blijkt de prelude voor het hoogtepunt van deze plaat: Elegy IV gaat verder waar Elegy II stopte, klinkt niet alleen intenser maar ook nog beter uitgewerkt. Dit is een modern operafragment waarin de hoge vocalen en de diepe (contra)bas elkaar uitstekend vinden en elkaar perfect in evenwicht houden. 
Haven is een huzarenstukje waar beide artiesten trots mogen op zijn. Binnen genres die allerminst evident een publiek vinden, vinden ze elkaar als een liefdeskoppel dat van complementariteit zijn grootste troef maakt.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen bij Consouling:

XXXTentacion

Toen op een ochtend in juni mijn intussen 13-jarige zoon mij aansprak dat één van de rappers waar hij graag naar luistert, overleden (vermoord eigenlijk) was, kende ik XXXTentacion eigenlijk niet. Het is ook niet zo dat ik meteen zijn oeuvre ben gaan ontdekken. Wel liet mijn zoon me één nummer horen, dat ik overigens niet slecht vond. Verder viel me in wat hij erover vertelde, op dat de man behoorlijk grofgebekt uit de hoek durfde te komen en dat was zeker een deel van de aantrekkingskracht op mijn zoon.
Toen ik vorige week zag dat er nieuw, postuum werk uitkwam van de Amerikaan, ben ik toch maar eens gaan luisteren. De EP Skins klinkt lang niet slecht. De tien songs zijn samen goed voor nog geen twintig minuten en dat betekent dus bondigheid, niet zelden een kwaliteit. 
Het inleidende Introduction is leuk, meer niet, maar daarna zitten er toch wel echt goeie songs tussen: Whoa (mind in awe) is niet te opdringerig en is gebouwd rond een leuk elektronisch deuntje, Bad! doet wat denken aan Drake en Staring at the sky weet voorbij de helft steeds meer te boeien. En dan is er die ene song die er vanaf de eerste noten met kop en schouders bovenuit steekt: One minute. De medewerking van Kanye West zal hieraan niet vreemd zijn, alsook die van Travis Barker (Blink-182). Dit nummer "hits you in the face", erger dan de riek uit de traditionele slapstickmop. 
Met één song die op zichzelf al de aanschaf rechtvaardigt, enkele best goeie nummers en geen enkel zwak moment, mag XXXTentacion behoorlijk trots zijn, van gene zijde...

Beluister hieronder de volledige EP:

Julia Holter

De opener op Julia Holter's Aviary, Turn the light on, klinkt eerder als de climax op het einde van een plaat of concert, door de drukke opwinding die heerst gedurende de hele song.Dat atypische blijkt een rode draad te zijn doorheen deze plaat, want Julia laat zich duidelijk niet in vakjes duwen of in structuren bepaald door strikte regeltjes. Wat je dan krijgt, is een plaat waarop grenzen ruim overschreden worden, beperkingen aan de laars gelapt worden en het experiment gekoesterd wordt als een pasgeboren baby aan moeders boezem. 
Aviary is niet meteen een plaat die je zomaar beluistert, waar je je snel snel een mening over vormt of die je als geluidsbehang op de achtergrond kan beluisteren. Ze eist haar plek op, dwingt jouw aandacht af en verwacht, verlangt, nee verordonneert meer exclusiviteit van je dan je vrouw voor het huwelijksaltaar. Whether verkleedt zich als popsong, maar doet dat zo knullig dat je er dwars doorheen kijkt en het experiment, dat bij Julia Holter blijkens dit album altijd loert, niet anders kan dan opmerken kan. Chaitius twijfelt tussen klassiek en jazz en besluit dan maar het beste van beide werelden te verenigen, in één moeite door langzaam transformerend in een soort postrockroes. De Amerikaanse heeft dan ook meer dan acht minuten de tijd om de song helemaal te verkennen tot in elk klein hoekje en elk aspect minstens even in de verf te zetten.
Gelukkig wordt de luisteraar ook af en toe een rustpauze gegund, zoals in het heerlijk met harp gelardeerde Voce simul. Dat is immers geen overbodige luxe op een plaat die zoveel vraagt van onze oren en ons verstand gedurende anderhalf uur. Relatieve rust is er weliswaar ook wel in het bijna acht minuten durende Everyday is an emergency, maar beweren dat we rustig achterover kunnen leunen om de klanken gewoon binnen te laten komen, is de waarheid toch ook wel geweld aandoen. Dit nummer is eerder een traag smeulend vuurtje, dat langzaamaan wel het hele bos verteert en je in slaap gewiegd heeft vooraleer het ongemerkt het gras aan je voeten bereikt heeft. Dat schijnbaar onschuldig smeulen terwijl je amper beseft welk vuur er brandt, zet zich ook door in Another dream, al zorgen de bizarre kronkelingen in de muziek ervoor dat je toch enigzins uit je dromerige staat ontwaakt en je bewust wordt dat je allang niet meer meester bent over de situatie maar overgeleverd bent aan de genade die deze plaat al dan niet zal betonen.
I shall love 2 is zoals Leonard Cohen zou klinken als hij niet de stem had van een chagrijnige oude man maar een meer verleidelijke vrouwenstem tot zijn beschikking had. Muzikaal hoort dit immers evengoed thuis op I'm your man of zelfs You want it darker. Opnieuw treft me bovendien hoe de song zich zo ontwikkelt dat hij je in de ban krijgt eer je er erg in hebt. Wat is dat toch waarover Julia Holter beschikt, dat ze je besluipt en dat je het ook niet erg vindt? Het blijft een terugkerende eigenschap, die de meeste liedjes op deze plaat kenmerkt. En daar zit misschien wel het enige minpunt aan deze plaat: de duur ervan. Want je kan indrukwekkend zijn maar het anderhalf uur lang blijven, dat blijkt een huzarenklus waar zelfs deze Julia Holter zich enigszins aan vertilt. Wanneer je nogmaals hetzelfde effect ervaart bij song nummer elf (I would rather see), dan bekruipt je toch een beetje het gevoel dat het welletjes is geweest. Het is dan ook een opluchting te horen dat de volgende song (Les yeux to you) een stevig shot ietwat springerig pop toegediend heeft gekregen. De luisteraar is weer wakker uit zijn roes en is klaar om nog een paar nummers naar de afsluiter Why sad song toe te werken, die genoeg verschilt van wat voorafging om ons alert te krijgen. De afsluiter is immers een ballad die naar de keel grijpt, zelfs al is Julia Holter moeilijk te verstaan. Met haar stem en de muziek overstijgt ze de woorden die ze zingt en geeft je toch iets mee, of het moet zijn dat ik als luisteraar mijn eigen invulling maak. Misschien is dat wel wat de Amerikaanse beoogde: een canvas aanbieden waarop je alle gevoelens die losgemaakt zijn doorheen het anderhalf uur kwijt kan.
Aviary is een meesterwerk dat de perfectie niet bereikt omdat bondigheid niet meteen het streefdoel bleek. Aviary is een plaat waar je moeite voor moet doen maar die zoveel teruggeeft dat je bereid bent anderhalf uur van je leven te geven, en nadien nog eens. Aviary is één van beste platen van 2018, een verplicht onderdeel van elk zichzelf respecterend eindejaarlijstje. Aviary is zoveel meer dan een rock-, pop- of *insert om het even welke genre*-plaat. Aviary is de beloning voor wie altijd braaf zijn groentjes opat, altijd zijn korstjes aan zijn boterham liet, altijd elke plaat een eerlijke kans en een aandachtige luisterbeurt gunde. Aviary is het bewijs dat je niet langer een beginnende luisteraar bent, maar een gevorderde kenner, een amateursommelier die écht wel verschil smaakt tussen Bordeaux- en Bourgognewijnen. Aviary is een plaat waar elke muzieksnob zou willen mee uitpakken en die ongetwijfeld in zijn platenkast staat, maar enkel de echte LUISTERaar zal ze er af en toe uithalen om zich er door te laten overspoelen.
Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina:

Helena Hauff

Over techno lees je niet vaak op deze blog en dat komt vooral omdat ik techno-albums vaak moeilijk in hun geheel te beluisteren vind. Ik hou nochtans wel van een occasioneel streepje techno maar meer dan enkele songs na elkaar is me algauw te veel, tenzij het een heel boeiend en afwisselend (en buiten de lijntjes kleurend) album is.
Gelukkig voldoet Qualm van Helena Hauff aan die criteria. Deze Duitse DJ en producer laat haar soms kille beats botsen tegen geluiden die van buiten de aardse dampkring afkomstig lijken. De pulserende songs klinken daardoor én dwingend én vrij zwevend in de ruimte, zoals bij Lifestyle guru. Een nummer als Fag butts in the fire bucket houden het midden tussen donkere techno en de soundtrack voor een sci-fi-serie. Er hangt ook een donkere schaduw over sommige songs, waardoor ze in onderaardse gangen in oude kastelen helemaal tot hun recht lijken te kunnen komen (Btdr-revisited). Tussen dat alles vinden we ook gewoon heel goeie techno van een meer klassieke snit (Hyper-intelligent genetically enriched cyborg). Net die afwisseling maakt deze plaat boeiend genoeg om ze wel in één ruk uit te luisteren.

Beluister hieronder het volledige album:

Hookworms

In februari loste Hookworms hun derde album, Microshift, waarop het vijftal het maximum haalt uit de elektronica die ze ter beschikking hebben. Het resultaat schippert tussen MGMT, Foals en Ou Est Le Swimming Pool. De songs worden soms lang uitgewerkt, waardoor ze nog harder binnenkomen (Ullswater, Opener), soms ligt de kracht juist in de bondigheid (zoals in absoluut hoogtepunt Static resistance). In The soft season klinken ze alsof de synthesizers in een romantische bui zijn en er een regen van geluidseffecten over de geliefden neerdaalt.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier op hun Bandcamp-pagina kan kopen:

Lied van de week: week 49 - 2018

Victoria - Bruce Bherman

Op huiskamerconcerten placht ik vroeger wel eens muzikant Bruce Bherman tegen te komen. Via Facebook leerde ik hem kennen als een soort gitaarfetisjist, maar zijn muziek mag er ook wel zijn, zoals onder meer bleek uit albums als Untagged en Two boys, die me zeer bevielen. En binnenkort is er dus een nieuwe plaat, The Nashville sessions, waaruit deze single getrokken werd. 

Je kan het album The Nashville sessions hier kopen.

Tropical Fuck Storm

De Australiërs van Tropical Fuck Storm weten hoe ze garage- en bluesrock zo vuil kunnen laten klinken dat het wel lijkt alsof dit album (A laughing death in meatspace) al jaren in de goot lag weg te kwijnen eer iemand het opmerkte. Zo klinkt opener You let my tyres down als een stevigere versie van JM van Strand Of Oaks. 
Dat is slechts het begin van een heel interessante plaat. Antimatter animals bevat genoeg details die je uitstekend kan horen als je het volume luid zet om je meerdere luisterbeurten bezig te houden. En wat hou ik van de gierende gitaren in Chameleon paint. Dit lijkt wel een jamsessie van Kyuss en Royal Blood. Frivoler is The future of history, waarin de band me onwillekeurig doet denken aan het Antwerpse Capsule. 
De manier waarop de drums Two afternoons vooruitdrijven als een herdershond met ADHD maakt deze song ondanks de drukte toch een geweldige single (gratis tip voor de band!). Er lijkt geen einde aan te komen, de song groeit naar een climax en ik beeld me in hoe alle jongeren voor het podium helemaal wild worden. En daarna volgt de diepe intro van Soft power, waarin het tempo naar beneden gaat en Umpalumpa's in de lyrics opduiken. Ook Shelfish toxin begint atypisch (er klinken zelfs meeuwen en een semi-romantisch deuntje). Halfweg groeit dit nummer uit tot een experimenteel, wat freejazzig huzarenstukje. Het is niet mijn favoriet op deze plaat (geef mij maar liever rechttoe-rechtaan) maar meerdere beluisteringen leren je wel om dit te gaan waarderen.
In de titelsong valt vooral het psychedelisch kantje heel erg op. Afsluiter Rubber bullies werd als single uitgebracht en daar leent het zich goed toe. Er zit een vleugje eighties in maar tegelijk meanderen de gitaren doorheen meerdere decennia.
Het viertal heeft geen schrik om hun nummers wat langer te laten doorgaan en dat siert hen, want hier voegt het vaak toe aan de hevigheid en intensiteit van de plaat. Dat ze al begin mei haar release kende en ik haar nu pas ontdekte, ligt zeker niet aan de kwaliteit. Het is bijna niet te geloven dat dit een debuut betreft. Ik kijk nu alvast uit naar wat er de komende jaren nog mag volgen...

Beluister hieronder het volledige album:

Statue

Het Limburgse Statue bracht dit jaar hun derde langspeler uit, Kasper. Dankzij de geweldige collectie van De Krook leerde ik dit album onlangs kennen. De plaat bevat springerige post- en mathrock (P, K en E om enkele hoogtepunten te noemen) maar ook leuke tussendoortjes (0, 12 en 24) die de plaat beter verteerbaar maken. Daarmee slagen de Limburgers erin om een eenvoudig maar mooi werkstuk af te leveren dat de muizenissen uit het hoofd verdrijft en het leven nét dat tikkeltje lichter maakt.

Beluister hieronder het volledige album:

Willard Grant Conspiracy

De beste Nick Cave-plaat van het jaar is in dit jaar waarin hijzelf geen nieuw album uitbracht, ongetwijfeld Untethered van Willard Grant Conspiracy. Toegegeven, voor Nicks doen zou het niet zijn beste plaat zijn, maar zijn minder werk haalt moeiteloos het niveau van parels van andere artiesten. Al vanaf opener Hideous beast klinkt de band heel erg als Cave en zijn Bad Seeds (in dit geval ten tijde van The firstborn is dead) en dat is natuurlijk geen slecht voorbeeld om je aan te spiegelen.
Dit album wordt het laatste van Willard Grant Conspiracy, nadat mede-oprichter Robert Fisher in februai 2017 overleed. De opnames waren net af maar de mix en mastering lieten nog even op zich wachten. Daarmee wordt deze plaat meteen een soort testament natuurlijk. Het is er alvast één op trots op te zijn. De warmvolle gloed van Do no harm verwarmt mijn en vermoedelijk ook uw hart, de zachtheid en rust van Chasing rabbits, badend in strijkers, kalmeert en kleine pareltjes als het nog geen anderhalve minuut durende Two step kruiden het geheel af. Er is geen zwak moment te horen en ik kan me slechtere winters voorstellen dan die waarin we ons kunnen laven aan Untethered.

Beluister hieronder het volledige album:

Anderson .Paak

Je hoeft hier maar opnieuw te lezen hoe verrukt ik was met Malibu van Anderson .Paak in 2016. Twee jaar later is er eindelijk een opvolger: Oxnard. En opnieuw maak ik een vreugdedans bij zoveel goeie muziek. 
Met The chase (met Kadhja Bonet) en eigenlijk nog meer Headlow (met Norelle) zet hij de toon voor alweer een mellow hiphopalbum van zo'n schoonheid dat mijn vroegere aversie van die kant van hiphop nu echt wel helemaal smelt als sneeuw voor de zon. In Tints komt er bovendien vocale ondersteuning van Kendrick Lamar, één van mijn helden, dus van mij hoef je geen slecht woord over deze song te verwachten. Who R U? heeft het soort urban vibe waar ik enorm van hou. Ook 6 summers klinkt potent en masculien genoeg om mij te behagen en bevat een duidelijke knipoog naar The Last Poets en Gil Scott-Heron ("The revolution will not be televised"). Ook Coltrane wordt weer uitvoerig in de bloemetjes gezet, net als de vorige plaat. 
Met een mooie referentie aan meer klassieke, mogelijks zelfs Afrikaanse muziek is Saviers road heerlijk relaxed en repetitief. Daarna wordt weer een blik gastmuzikanten opengetrokken: Sonyae Elise op Smile/Petty, Dr. Dre en Cocoa Sarai op Mansa musa, Pusha T op Brother's keeper, Snoop Dogg and The Last Artful, Dodgr op Anywhere, J. Cole op Trippy, Q-TIP op Cheers en BJ The Chicago Kid op Sweet chick. Elk van die samenwerkingen is zeer de moeite waard al gaat mijn voorkeur (niet verrassend) uit naar het steviger Mansa musa. Ook de afsluiter van dit album (Left to right) is lekker opzwepend, bevat reggae-elementen en heeft een heerlijke flow in de lyrics.
Zo goed als Malibu is deze plaat (voorlopig) nog niet, al kan Anderson .Paak me alweer heel erg bekoren. 

Beluister hieronder het volledige album:

Retro review: Prince

1987: ik zat in maart van dat jaar, toen Sign 'o' the times van Prince uitgebracht werd, in het vierde middelbaar. Vijftien jaar oud was ik en terugkijken, leek ik zo weinig op wie ik nu geworden ben, dat het mezelf verbaast. Ook muzikaal was ik toen nog een broekventje, wiens muzikale smaak gedicteerd werd door Veronica's Countdown (met Adam Curry als presentator). Ik wist amper iets af van popmuziek, kende natuurlijk wel de hits, maar zag geen verbanden en kon kwaliteit van commercie niet onderscheiden. En toen kwam daar dus die heel vreemde single (met die bevreemdende clip waarin de lyrics voorbij kwamen) van Prince: Sign 'o' the times. De artiest was me uiteraard bekend (enkele jongens uit de klas waren zelfs hevige fan) maar ik denk dat ik vooral geraakt werd door de boodschap, die in die clip zo duidelijk werd omdat je de tekst van de song wel moést meevolgen.
AIDS was de ziekte die onze ouders bang maakte (en ook wel een beetje ons, al werd het algauw de ziekte van de homo's waardoor wij ons veilig waanden) en waar schoorvoetend over gesproken werd. AIDS was de reden waarom ouders die op de school vertrouwden voor onze seksuele opvoeding, alsnog "het" gesprek met hun zoon aangingen. Het deed hen zelfs het woord "condoom" (iets waar ze het liefst enkel omfloerst naar hadden verwezen, als het dan écht niet anders kon) gebruiken. Dat een populaire artiest daar zo openlijk over durfde zingen en bovendien ook andere thema's (zoals drugs) aankaartte, maakte indruk op mij, toen en zelfs terugkijkend, nu.
Of het gelijknamige album het beste is dat Prince ooit maakte, weet ik niet, dat oordeel laat ik liever over aan Prince-exegeten en -kenners (waarvan er al altijd velen zijn geweest). Maar voor mij was dit wel het album dat me deed luisteren naar zijn muziek, meer dan enkel de singles die voorbijkwamen op radio en tv. Het opende mijn ogen voor de geniale artiest die Prince toch wel bleek te zijn.
Laten we eerst over de bekende singles uit die plaat hebben. Hierboven kon je al lezen hoe indrukwekkend het titelnummer was. U got the look klonk meer als de Prince die ik voorheen al kende, met die droge drums en de achtergrondzang die het geile imago van Prince nog extra in de verf zette. Wat me vandaag verder opvalt, is dat de humor die er bij Prince wel vaker is, ook duidelijk aanwezig is: hij is vaak heel speels, zelfrelativerend ook ("You must have took / a whole hour just to make up your face, baby / … / but you are a natural beauty unaffected / Did I say an hour? / My face is red / I stand corrected"). Of die "oh boy" als hij gewichtig gaat doen... Heel anders is If I was your girlfriend, waarin hij tegelijk een vetzakske is (hij wil als vriendin toegang krijgen tot die dingen die voor hem als man geheim blijven) maar ook heel romantisch. Misschien is er wel levenservaring voor nodig om ten volle te begrijpen hoe Prince hier intimiteit beschrijft en voorbij de seksuele verenging tilt. De intimiteit sluit dat seksuele niet uit maar het vormt er niet de kern van. De kern ligt net in alle dingen die je in een heel intense vriendschap doet: er zijn, met elkaar praten over wat je kwetst ("Would you run to me if somebody hurt you even if that somebody was me"). Tegelijk maakt hij in deze song erg zichtbaar dat de werelden van mannen en vrouwen heel verschillend kunnen zijn en hoe wonderlijk het zou zijn mochten we elkaar daarin toch kunnen vinden. 
Ik weet nog dat I could never take the place of your man aangekondigd werd als ongeloofwaardig voor Prince (hij had zijn imago van vetzakske duidelijk gevestigd). Toch is ook deze single, naast de muzikale merites die hij heeft, alweer een voorbeeld van hoe Prince liefde en relaties toch genuanceerder benadert en vaak een verrassend realisme aan de dag legt. 
Behalve die singles bevat deze plaat nog veel meer moois. The cross was het gedroomde nummer voor jonge leerkrachten godsdienst om vieringen op school op te smukken met moderne muziek (en hun eigen populariteit en dat van hun vak wat op te krikken). Want ja, ik behoor tot de generatie waarvan de kerk toch echt wel het gevoel had dat ze ons aan het verliezen was, dat we de kerk en geloven teveel beschouwden als iets oud(erwet)s. Maar U2 en Prince vieringen binnensmokkelen, moest duidelijk maken dat geloven ook van onze tijd was. In 2018 hoor ik hoe Prince hier recht uit zijn hart een geloof aanprijst dat nochtans niet langer hip was. Maar wat hij erover zingt, of je nu zelf gelooft of niet, klinkt bijzonder gemeend en ook wel mooi, troostrijk (voor wie gelooft) en als iets dat zijn waarde vooral haalt uit het delen ervan met elkaar ("Don't die without knowing the cross"). Strange relationship is muzikaal die unieke mix die we wel vaker bij de Amerikaan aantreffen waarin hij allerlei "zwarte" genres vermengt tot iets bijzonder opzwepends. Dat geldt evenzeer voor Play in the Sunshine of het zo onschuldig klinkende Starfish and coffee (enkele dagen geleden hoorde ik dit op de radio en was ik er erg enthousiast over tegen mijn dochter -die mijn enthousiasme overigens (nog?) niet deelde-), een prachtige song vol wonderlijke details. 
De live-uitvoering van It's gonna be a beautiful night die hier ook terug te vinden is, laat duidelijk horen waarom de live-reputatie van Het Purperen Genie nog zovele malen groter was dan zijn status als platenmakende artiest. Negen minuten lang laat hij horen dat hij erg fysieke muziek maakte, erg opzwepend, dansbaar en funky, bijna steeds met een seksuele, erotische ondertoon (soms zelfs expliciet, vaker impliciet). Ook het afsluitende Adore (dat ook meer dan zes minuten duurt) laat een artiest horen op het toppunt van zijn kunnen. Hoewel het ritme hier beduidend lager ligt, kan je de song bijna als een kronkelend lichaam om je heen voelen.
Prince heeft teveel muziek gemaakt om daaruit vandaag nog goed te kunnen onderscheiden wat nu zijn beste plaat is, maar voor mij is dit alvast zijn belangrijkste plaat geworden, tot me gekomen op een leeftijd dat ik muzikaal in feite nog een maagd was maar me altijd bijgebleven en een album dat ik nu, terwijl ik slechts enkele jaren meer verwijderd ben van een halve eeuw leven, ook nog steeds imponerend vind. 

Beluister hieronder het volledige album:

Jesus And The Christians

In 2013 brachten Jesus And The Christians al eens het amusante The pros and cons of hell uit en nu blijkt deze gelegenheidsband zowaar de soundtrack gemaakt te hebben bij een film waarin de Sint zélf gestraft wordt en vervangen door Cindy Claus. Die film heet, net als deze EP, The coming of Cindy Claus.
Deze verzameling songs is heterogener dan een verzameling "gevonden voorwerpen". The return of the outer space kittens klinkt alsof de kinderen van Jean-Michel Jarre tijdens vaders afwezigheid toch aan zijn spullen zaten, Lick pussycat! Lick! Lick! is French kiss van Lil Louis all over. History's most evil monsters: Sinterklaas is een apocalyptische instrumental en Attack of the vixen: time to surrender klinkt als de new age die uit de luidsprekers komt in de wachtzaal van de kinesiste. Kill yourself like nobody is watching is geile eighties electropop zoals we die in decennia niet meer gehoord hebben.
U hebt het intussen vast al begrepen: de goede smaak mag even aan de kant, de ironiemeter behoedt je best voor ontploffen door hem even uit te schakelen en voor de rest: sit back en enjoy!

Beluister hieronder de volledige EP:

The Girl Who Cried Wolf

The Girl Who Cried Wolf, een vijftal uit Antwerpen, bracht in 2015 het album Ruins uit bij Consouling, een plaat die ik wel wist te smaken (maar die ik toen verzuimde te reviewen in alle drukte). Drie jaar later zit de band bij een ander platenlabel en is er een opvolger: A(r)mor. En over die plaat ga ik dit keer wel mijn licht laten schijnen...
Hoe dreigend de plaat ook begint met Hidden en vooral Healer waarin de gezette atsmosfeer uitstekend zou passen bij een post-apocalyptische film, dat is niet de sfeer die het album overheerst. Naarmate ze vordert, klinkt ze rijker dan dat. Zo is het korte instrumentale Willow tree eerder lieflijk (tot op zekere hoogte) en blinkt Left vooral uit door de rustige zang over een pianostuk dat van Nils Frahm had kunnen zijn. Op Pestilence komt Tim De Gieter (van Every Stranger Looks Like You, die zelf een fantastische plaat uit hebben dit jaar zoals ik hier schreef) meezingen en hij geeft de song extra power mee.
Met deze plaat bewijst de groep zijn plaats duidelijk gevonden te hebben en gegroeid te zijn. Het is reikhalzend uitkijken naar meer want de belofte die ik in A(r)mor hoor, bevalt me uitstekend.

Beluister hieronder het volledige album:

Jeff Tweedy

Wanneer Jeff Tweedy, frontman van de fantastische maar o zo onderschatte en ondergewaardeerde band Wilco, een soloplaat uitbrengt, horen de oren gespitst te worden. Warm is een plaat geworden die zijn titel helemaal waar maakt en dus erg geschikt is voor deze periode van het jaar. 
Van de meezinger Let's go rain tot de winterse sleper Warm (When the sun has died) ademt dit album immers een gezellige winterse warmte uit. Ja, er wordt gemijmerd (From far away) en alle trucs van winterse sfeermuziek worden bovengehaald (strijkers in How hard it is for a desert to die) maar dat kan me allemaal niet deren, want hey, "'t is the season"... En deze plaat warmt een mens heel goed op, net als een kop hete chocomelk of glühwein.

Beluister hieronder het volledige album:

Zwerm

Soms stuit een mens al eens per toeval op een band die muziek maakt die je eigenlijk, zo bedenk ik net, bijna enkel per toeval kan ontdekken. Want zeg me eens eerlijk: in welk vakje had ik de muziek van Zwerm moeten ontdekken?
Zwerm is een vierkoppige band uit Antwerpen die experimentele muziek maakt. Hoewel ze al meer dan 11 jaar bestaan, is nu voor het eerst een album van de band op Spotify te beluisteren. Badminton in Tehran telt tien songs en is net geen vijftig minuten lang en wat je erop te horen krijgt, laat zich dus niet voor één gat vangen. Er wordt uiteraard drifig gitaar gespeeld (het hoofdinstrument van de groep) met percussie die de term "drums" duidelijk overschrijdt en net niet zover gaat als bij Einstürzende Neubauten. Samples horen we ook, met in Sinter fragmenten uit een uitleg die een Duitse mevrouw geeft en in Der groove maken de flarden gesproken tekst deel uit van een desoriënterend muziekstuk waar kop noch staart aan vast te knopen valt. Het overvalt me wel meer bij beluistering, dat ik me vooral afvraag "wat doen ze hier nu in godsnaam?". Bob's infinite household appliance groove stuitert zo een beetje alle richtingen uit en Having a tendency to routine lijkt de valkuil der routine nét heel goed te ontwijken. Deze plaat vormt een uitdaging voor de luisteraar, maar geen onoverkomelijke en wie meerdere luisterbeurten de tijd neemt, ontdekt dat er "system to the madness" is.

Beluister hieronder het volledige album. Meer muziek van de band kan je vinden op hun Bandcamp-pagina.

Lied van de week: week 48 - 2018

Gorik pt. 1 - Zwangere Guy

De Brusselse rapper Zwangere Guy bracht vorig jaar een album uit dat ik wel kon smaken (lees mijn review hier nog maar eens) en brengt in maart 2019 een opvolger uit. De eerste single van die nieuwe plaat gaat niet onopgemerkt voorbij, niet in het minste door de confronterende clip. In Gorik pt. 1 haalt hij immers uit naar zijn gewelddadige stiefvader. Hij was als kind getuige van hoe die zijn moeder behandelde en de video bij deze song verhult niets. Het is een statement om u tegen te zeggen en het laat niet alleen de achtergrond van de Brusselaar zien, maar maakt het rauwe en pijnlijke van partnergeweld wel heel zichtbaar. Wat mij betreft, verdient hij daarvoor lof. Want verheerlijking van geweld en het afronden van scherpe kantjes, dat zien we veel te vaak om ons nog goed te realiseren hoe hard intrafamiliaal geweld binnenkomt bij een kind, dat er vaak getuige van is.

Je kan deze song hier kopen.

Lyrics:

Ik hoor ze roepen ja de Guy die is ni zo gewoon
Was alles simpel, hoorde ik geen stemmen in mijn hoofd
Verleden weggesmoord
Mijzelf 1 zaak beloofd
Ik ga ni terug naar al die dagen zonder fucking hoop
Dezelfde kleur van bloed
Hetzelfde DNA
I'm sorry mama ik moest verder gij waart afgedwaald
Ik had geen fucking keuze, gij had maar voor te kiezen
Hoe kunt ge uw eigen zoon en dochter door een lul verliezen
De waarheid die komt altijd uit een kindermond
Ik zou hem killen mocht ik kunnen, heb een korte lont
Mijn dwaasheid werd gevoed door heel mijn achtergrond
Ik zou wel willen maar mijn vader zei dat ik niet mocht
Als dat is hoe het zit, dan ben ik het zat
Moest slapen op de grond omdak geen kamer had
Mijn toekomst werd beslist door een vuile rat
Ik zeg het nog is zou hem killen ook al zat ik vast
Sinds mijn 13 zit ik standaard vol met haat
En sinds mijn 16 hebk haar amper nog gepraat
Sinds een jaar of 6 is alles echt gedaan
Nu spit ik track na track hoe dak die mother fucker haat
Mijn moeder werd geslagen door een vuile hond
Verkracht, misbruikt waar mijn kleine zus bijstond
Geduwd met de rug tegen de muur
Ge waart gehuwd met een klootzak en verloor elke structuur
Mijn eerste 13 jaar waart ge altijd daar
Maar de scheiding met ons pa heeft u amper deugd gedaan
Als kind blijf ik altijd op u kwaad
Maar als de man die ik nu ben blijf ik altijd uw soldaat, mama
Ik doe dit ik voel het ik moet het ik zoek het 't is troebel de tranen die vloeien blijf hem vervloeken
Een echte man met kloten die slaagt nooit een vrouw
En elke sukkel die dat doet slaag ik bont en blauw
Puto, nu zit ge in de bak
Goed zo, kocht een blaffer maar een kogel is voor u te goedkoop
Vuile verslaafde zonder ruggengraat
Heb geen genade ik begraaf u met uw grote smile
Pissend op uw graf voor alles wat ge haar hebt aangedaan
Ik eindig in de bak maar ik doe dit voor haar familienaam
Smijt u waarschijnlijk in een Waals kanaal
Kijk ik sta klaar aan de poorten van den Berkendael
Dat is den vrouwenbak voor al mijn trouwe luisteraars
Yes ik speel open kaart al sterf ik als een moordenaar
Grote woorden uit een kleine mond
Ben de knikker en gij hangt eraan, stukske stront

Ik ging van psycho naar paat
Naar extreem delicaat
Kijk ik nam elke dag dope
Verkocht het door op de straat
Was te dom en naïef
Dus daarom deze brief
Naar mijn moeder dat ik nu al fucking 4 jaar niet zie
Hey yo mama i'm good
Mijn platen worden gedraaid
Heb geen schulden bij niemand en zelfs een beetje gespaard
Kijk ik wou dat ge het wist
Ik heb u jaren gemist
Waarschijnlijk had ik nooit gerapt zonder die lul in zijn kist
Vergeet nooit wie ge zijt, wat er u overkwam
Ik dacht die shit ligt aan mij, gelukkig spreekt ge met zus
Ik heb de dagen geteld tot het gedaan is met hem
Ik overleef wel op aarde totdat hij brandt in de hel

Gazelle Twin

Wie graag en veel naar klassieke muziek luistert, kent de iconische platenhoezen van Deutsche Grammophon, met het gele logo. Daar doet de hoes van de nieuwe plaat van Gazelle Twin mij onmiddellijk aan denken, al hebben ze de rustieke aanblik enigszins verknipt waardoor hij luguber en onrustwekkend wordt. Dat is ook ongeveer wat dit duo met muziek doet: ze verknippen alles tot het als een brij klinkt waarin je gelukkig nog wel melodie en structuur kan herkennen maar toch een eigen universum en geluid creëert, een beetje zoals Aphex Twin.
Op Pastoral brengen ze een post-ironische knipoog naar rockmuziek en dance, in een mengvorm die als een hybride in geen vakje thuishoort. En toch: ik ben er weg van. Meer zelfs: het is een geniale combinatie, een afrekenen met genres waardoor iets nieuws kan ontstaan. Deze plaat is een pak beter dan hun live-show die ik in 2015 zag op Pukkelpop. De band heeft immense sprongen voorwaarts gemaakt. Meer dan ik van me van die show herinner, zijn ze erin geslaagd de songs body te geven, structuur en schrikken ze niet meer af. Dit is natuurlijk geen hitparademateriaal en ongeoefende oren zullen wellicht snel weggejaagd worden. 
Ik schreef dat Gazelle Twin een duo is en dat geldt voor hun live-shows, wanneer Elizabeth Bernholz zich laat bijstaan door haar man en muzikant Jez. In feite is Gazelle Twin toch vooral hààr project en zou je kunnen zeggen dat het het pseudoniem is voor de Britse waaronder ze haar muziek uitbrengt. Diep geworteld in die muziek is haar gevoel een freak te zijn, een gevoel dat ze kreeg door hoe anderen haar behandelden in de middelbare school. Het is een gevoel dat ze uitstekend muzikaal vertaalt, onder meer in Throne, een song van iets meer dan anderhalve minuut waarin je je in een circus sideshow waant. Diezelfde sfeer wordt verder gedragen in het daaropvolgende Mongrel. Dieu et mon droit doet een beetje terugdenken aan de raves uit de jaren negentig al wentelen hier meerdere muzikale stemmen over elkaar, in tegenstelling tot die vaak eenduidige feestmuziek van weleer. In Dance of the peddlers wordt geknipt en geplakt alsof drie kleuterklassen tegelijk loos mochten gaan en geen enkel stukje muziek of zang bleef ongespaard. Sunny stories heeft iets van ambient house al komen de hoge tonen een beetje in de buurt van de irritatiegrens. Het geniale van Gazelle Twin is dat ze zich net op tijd weet in te houden, zodat je alsnog van deze song gaat houden.
Onder de korte afsluiter Over the hills zit een lichtvoetige folkriedel verborgen (niet echt verstopt want duidelijk hoorbaar) waarmee iets onbestemds wordt gedaan en dat vat de plaat goed samen. Je hoort dingen die je al wel eens in één of andere vorm elders meent gehoord te hebben en dan geeft Gazelle Twin er een draai aan waardoor alle songs, net als de referenties in de hoes, verknipt worden. Waar ik in 2015 nog niet goed kon vatten waar Gazelle Twin daarmee heen wil, is de richting nu duidelijker en ben ik mee in het muzikale verhaal dat deze merkwaardige artieste wil vertellen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun/haar Bandcamp-pagina: