Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.
Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten