Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht chris brokaw. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht chris brokaw. Sorteren op datum Alle posts tonen

24 mei 2013

Bitterzoet concert: Come



In het interview met Stefaan Decroos van I Do I Do waarin hij de tien meest invloedrijke platen uit zijn leven toelichtte, liet hij me kennismaken met Come, een band uit Boston waar Chris Brokaw bij speelt. Chris Brokaw had ik al eens een huisconcert zien geven, waar I Do I Do overigens voor mocht openen (en waar Stefaan zelfs even mocht meespelen bij Brokaw).
Het is dus dankzij hem dat ik afgelopen maandag naar Amsterdam trok, om er in het fijne, kleine zaaltje Bitterzoet één van de weinige reünieconcerten te zien die de groep speelt in de VS en Europa, naar aanleiding van de reissue van hun debuutalbum Eleven:eleven. In de originele bezetting speelde het viertal er een verbluffend mooi concert, met grunge die dichter aanleunt bij (de vroege) Smashing Pumpkins dan Pearl Jam of Nirvana. Zangeres Thalia Zedek en gitarist Chris Brokaw blijven het uithangbord van de band, maar bij momenten was het drummer Arthur Johnson die de show stal. Van hem kreeg ik na afloop trouwens de setlist op een servet, waarvan  hij grapte dat hij er zijn neus in gesnoten had...


Ik was behoorlijk trots dat ik Submerge, dat bij de concertaankondiging op de website van Bitterzoet stond (of van Indiestad, het festival in Amsterdam waarin het concert plaatsvond), herkende. Na een fijne set kwam de band terug voor 2 bisnummers, die bij de heruitgave (waar ook nog een live-CD bijhoort) overigens als extra songs werden toegevoegd aan het album: Fast piss blues en de Rolling Stones-cover I got the blues. De band speelde trouwens naast voornamelijk nummers uit het 20 jaar geleden uitgebracht debuut ook nog songs uit Don't ask, don't tell en Sharon vs Karen (ook wel SVK getiteld), dat enkel te vinden is op de live-registratie Vermonstress, een op tape opgenomen concert uit 1992 dat in de reissue vervat zit.


Setlist:
  1. Bell
  2. William
  3. Dead Molly
  4. Brand new vein
  5. In/out
  6. Last mistake
  7. Submerge
  8. Car
  9. Let's get lost
  10. String
  11. Off to one side
  12. Sharen vs Karen
Bisnummers:
  1. Fast piss blues
  2. I got the blues (Rolling Stones cover)

07 mei 2026

Tanya Donelly & Chris Brokaw

 

Chris Brokaw, gitarist bij legendarische bands Codeine en Come, kruiste al meermaals mijn pad en dit keer doet hij dat aan de zijde van Tanya Donelly, die we dan weer kennen van Throwing Muses, The Breeders en Belly. Had ik Brokaw niet al eerder solo aan het werk gezien in de knusheid van een huiskamer, ik had nogal geschrokken van wat het gelegenheidsduo ons voorschotelt op The undone is done again, een vier nummers tellende EP.
Het kwartet songs dat onze oren ingefluisterd lijkt te worden door Donelly, drijft immers steeds op de minimalistische gitaarakkoorden van Brokaw die ik beter ken van zijn kleine solo-optredens dan van de bands waarin hij speelde. Deze EP vraagt dan ook om een uitvoering in een kapel, kerk, kathedraal of basiliek, of zoals op 12 november in de Kunsthal in Gent. Zo ingetogen Brokaw zijn gitaar laat glijden door de lucht, zo breekbaar waaien de vocalen van Donelly mee op de geluidsgolven. Gewijd klinken deze in het Latijn gezongen songs, waardoor nog meer een religieuze ziel door dit kleinood waart. Sainte Nicholaes klinkt schroomvoller dan een gekwelde man die na jaren opnieuw een kerk betreedt om met zijn gebeden genade af te smeken. Novus annus adiit neemt de tijd (iets meer dan zes minuten) om de toon te zetten als opener, net als In hoc anno circulo dat gedurende bijna zeven minuten rust brengt in onze gehaaste levens. Ook Plaudit letitia tenslotte houdt de chaos van de dagelijkse rat race even buiten de deur. 
Deze twee fantastische muzikanten hebben elkaar gevonden voor een EP die ongetwijfeld voor velen door de mazen van het net zal vallen omdat deze muziek bijzonder onhedendaags klinkt, zo zonder bassen en beats, zonder luid gitaargeweld of aanstekelijke popmelodieën. Toch raad ik u aan af en toe een pauze in het leven in te lassen in dit fijne gezelschap.

Je kan de EP hieronder beluisteren en hier kopen:

31 januari 2017

Twintig parels per maand: januari 2017


Het nieuwe jaar heb ik goed ingezet en om u te laten delen in mijn vreugde, is hier weer een (luister)lijstje met twintig parels:
  1. Malmo - Chino Amobi: ik weet niet of hun Airport music for black folk een antwoord is op Brian Eno's bekende plaat, maar er staan wel heel interessante songs op
  2. Warp 1.9 - The Bloody Beetroots featuring Steve Aoki: een echt goeie danstrack die ik graag eens op een fuif zou willen horen en waarop ik dan helemaal loos kan gaan
  3. Black Beatles - Rae Sremmurd: fijne hiphop van vorig jaar
  4. Pick up the phone - Young Thug featuring Travis Scott: ook al van vorig jaar, van één van de artiesten binnen de hiphop die zeker in de gaten te houden zijn
  5. Hold on - SBTRKT featuring Sampha: dit is al uit 2011 en maakt me onder meer heel benieuwd naar het nieuwe solo-album van Sampha
  6. Home - Gil Scott-Heron and Jamie xx: in 2011 werkte Jamie xx (van The xx) samen met oude krijger Gil Scott-Heron en dat resulteerde in het sublieme We're new here, een plaat die hun beider werelden in elkaar laat opgaan
  7. Braakwater - Osdorp Posse: deze Amsterdamse nederhop-pioniers maakten zich behoorlijk kwaad op Extince (die een hit scoorde met Spraakwater), die ze verweten veel te commercieel te zijn. Het resultaat is een spuwende maar ook wel hilarische song
  8. Fly on the wall - The Jesus Lizard: woede kan je ook kanaliseren in gitaren en drums en geschreeuw, iets wat The Jesus Lizard zo mooi bewees in de jaren negentig
  9. Strange identities - Whispering Sons: deze Belgen (de enige in de lijst deze maand) zijn hoorbaar schatplichtig aan Joy Division, maar hen als een kloon afschilderen doet hun talent tekort...
  10. Does your mama like to reggae - J.J. Cale: J.J. Cale is zo'n artiest wiens naam al te snel vergeten wordt in het rijtje grootheden, maar hij heeft zoveel goeie albums uit. Deze song met een grappige titel komt uit Grasshopper
  11. Sacrifice - Robbie Robertson: na Music for the native Americans groef Robbie Robertson nog wat dieper in zijn roots en dat resulteerde in het prachtige album Contact from the underworld of redboy. In deze song hoor je Leonard Peltier, die nog steeds gevangen zit en ondanks uitdrukkelijke vragen om clementie toch niet vrijgelaten werd door president Obama in diens laatste dagen
  12. Did somebody make a fool out of you - Tony Joe White: hij is vooral bekend van Polk sallad Annie maar dit is ook een prachtsong
  13. Sam - Tim Knol: country uit Nederland bereikt ons zelden, maar het titelloze album van Tim Knol is eentje om te koesteren en ik ben heel blij dat ik de vinylversie heb
  14. The angel's message to me - Chris Brokaw en Geoff Farina: in 2010 maakten Chris Brokaw en Geoff Farina een prachtplaat waarvan dit de titelsong is
  15. Country death song - Violent Femmes: de vroege platen van Violent Femmes heb ik pas recent ontdekt en uit Hallowed ground (uit 1984) haalde ik dit pareltje
  16. 1,000,000 kisses - Half Japanese: eerder deze maand recenseerde ik nog hun nieuwe album, dit is een ouder nummer van de band
  17. Yesterday is here - Tom Waits: één van klassieke albums die ik eigenlijk veel te weinig beluister, is Frank's wild years
  18. The caterpillar - The Cure: toen ik eindelijk mijn ouders kon overhalen om (voor mijn lessen Engels op school) naar de BBC te kijken, speelde The Cure dit nummer in Top of the pops. Ik wist meteen dat ik hen niet zo gauw terug zou kunnen overtuigen... Toch is dit een heel vernuftige liedje
  19. Homecoming - Kanye West featuring Chris Martin: eigenlijk zou ik elke maand een song van Kanye West willen kiezen, maar ik hou me in. Deze maand kon ik het toch niet laten om deze samenwerking met Coldplay-zanger Chris Martin te selecteren
  20. Too much information (Laolu remix) - Dele Sosimi Afrobeat Orchestra: begin deze maand hoorde ik deze passeren op de radio en ik wist meteen dat hij in de selectie zou belanden. Mooie afsluiter voor deze maand
Beluister de volledige luisterlijst:

04 juni 2011

Huisconcert : Chris Brokaw (voorprogramma : I Do I Do)


Eerder zag ik I Do I Do al eens aan het werk, als voorprogramma voor Sam Amidon, en ik was toen wel gecharmeerd van de muziek. Dat was vrijdagavond nog meer het geval. Intussen heeft Stefaan Decroos een tweede album uit en het maakt zijn set gevarieerder. Net als vorige keer viel Rooftop observatory blues op als toch wel één van de sterkste nummers, en ook het instrumentale Carousel (over het plezier en verlangen naar de draaimolen van de toen driejarige dochter) mag gerust een hoogtepunt genoemd worden. Vooraan in de set zaten vooral gezongen nummers, nadien was het instrumentaal, maar enkel een kniesoor zou daarover klagen.

Setlist :

1. Baby, it ain't no lie (cover van Elizabeth Cotten)
2. More Light
3. Go Get That Gone
4. This Is Not America
5. Sunflower River Blues (cover van John Fahey)
6. Any Kind Of Blues
7. Rooftop Observatory Blues
8. The Great Invisible Spirit Of The Father Whose Name Cannot Be Uttered
9. Carousel
10.Kuu Ipo Onaona (cover van Ledward Kapaana)


Chris Brokaw speelde een gevarieerde set als afsluiter van zijn tournee, met zowel oude als nieuwe nummers en met gezongen én instrumentale nummers. Die zaten evenwichtig gespreid over de hele set. Hij speelde nummers van zijn vroegere groep Come en van zijn huidige groep Dirtmusic (met daarin ook Chris Eckman van The Walkabouts), en natuurlijk waren de meeste songs uit zijn solo werk. De liedjes die mij het meest konden bekoren, waren : Stories (uit de deze zomer te verschijnen gelijknamige EP -of éénzijdige LP, zoals hij het zelf noemde-), She's a fuckin' angel, How to listen (geschreven vanuit het standpunt van zijn rebelse jongste zus), de cover van Will you still love me tomorrow (bekend van The Shirelles), Stagger Lee (over wie wel meer artiesten al zongen doorheen de tijden) en Collisions. Als afsluiter werd Recidivist (een ouder nummer van Come) in duet gespeeld met Stefaan Decroos van I Do I Do, die zichtbaar genoot van het samenspelen en die vol trots gadegeslaan werd door zijn vrouw.

Setlist (met dank aan Filip Dejongh voor het uitvissen van de juiste volgorde):
  1. Into the woods
  2. Criminals
  3. Exemptive
  4. Stagger Lee
  5. Stories
  6. She's a fuckin' angel from fuckin' heaven
  7. Sanguinary
  8. Blues for the moon
  9. Collisions
  10. How to listen
  11. Anacordia
  12. Will you love me tomorrow
  13. Crooked
  14. X's for eyes
  15. Recidivist

27 december 2013

Beste platen van 2013: 10 - 1

10. Junip - Junip


Het was pas door Junip live te zien (als voorprogramma van Low) dat ik echt interesse kreeg in hun muziek. Line of fire is zonder twijfel één van de mooiste nummers van dit jaar, maar het hele titelloze, tweede album van de band rond José Gonzalez wist me heel erg te bekoren.

9. Troubles - Dirtmusic


Chris Eckman van The Walkabouts bracht op het einde van het jaar zelf een plaat uit, Harney County. Ik hoorde het nog niet, dus ik kan er niet veel over zeggen, al lees ik hier en daar dat het fantastisch zou zijn. Chris Brokaw toerde dit jaar nog eens met Come, en ik ging erheen toen ze in de Amsterdamse Bitterzoet optraden.  Meteen had ik het al over tweederde van Dirtmusic, het samenwerkingsproject met verder nog Hugo Race (ooit een Bad Seed). Chris Brokaw haakte af na het tweede album en het resterende duo trok naar het Malinese Bamako, waar ze met heel wat plaatselijke muzikanten dit prachtplaatje opnamen. Naar het schijnt, resulteerden de opnames overigens in nog een album, dat begin 2014 zou uitgebracht worden, en waarnaar het nu al likkebaardend uitkijken is. Troubles is alvast één van de meest avontuurlijke platen die ik dit jaar hoorde, waarin culturen samenkomen tot een wondermooi geheel.

8. Remedies ahead - Rue Royale


Het Canadese Rue Royale trad al enkele malen eerder op in een huiskamer in Gent, en nadat ik hun nieuwe album mocht reviewen voor Indiestyle, wou ik er absoluut bij zijn toen ze ook die plaat alweer in mijn buurt kwamen voorstellen. Het werd een prachtig concert, zoals u hier kan lezen. Het album levert dan ook weer heel wat moois op, en ik kocht ook hun andere albums. Wat ik over deze plaat vind, kan je hier uitgebreider lezen.

7. Mensen zijn gemaakt van dun papier - Jonas Winterland


Alweer moet ik Roen dankbaar zijn dat hij me fijntjes richting Jonas Winterland wees, in die koude winter die het begin van het jaar wel erg lang maakte. Het is immers al heel lang geleden dat een nederlandstalige plaat me zo wist te pakken als dit debuut van deze protégé van Raymond van het Groenewoud. Niet alleen het subtiele titelnummer, De figurant of Altijd halverwege trokken me over de streep.
Ik leerde Winterland kennen in de periode waarin de vader van mijn beste vriend stierf. Onderweg naar de andere kant van Vlaanderen voor de dienst, zat Niemand vraagt zich af de hele tijd in mijn hoofd. Passender voor een begrafenis klonk een lied nooit eerder voor mij (spaar ons van Afscheid van een vriend, alstublieft!). En toen een collega later op het jaar een vriendin verloor bij een verkeersongeluk en me vroeg welk nummer ik kon aanraden om op de begrafenis te laten spelen, aarzelde ik geen moment om dit (samen met Dylans Not dark yet, dat gespeeld werd op die dienst eerder dit jaar) te noemen.
Ik zag Jonas Winterland uiteindelijk ook live, op de Gentse Feesten, zoals je hier kan lezen.

6. Let your hands be my guide - Chantal Acda


Een zieke babysit (de hare) weerhield er me van om Chantal Acda face-to-face te interviewen, en dus werd het een telefonisch vraaggesprek, wat erg onwennig voelde. Maar zowel zijzelf als ik waren erg tevreden met het resultaat, zo zou blijken. Aanleiding voor dat gesprek (in opdracht van Indiestyle) was de release van haar eerste plaat onder eigen naam. Ik besprak de plaat hier en zoals je kan lezen,
is het een fijne plaat geworden.
Chantal Acda zag ik al eens met Sleepingdog als voorprogramma bij A Winged Victory For The Sullen en in de Vooruit speelde ze mee bij Isbells. Ze weet niet wie ik ben, maar toevallig gaf zij me toen de setlist. In 2014 zie ik haar normaal gezien optreden met de liedjes van haar eigen album.
Van de mensen die aan haar plaat meewerkten, was Shahzad Ismaily de enige waar ik nog nooit van gehoord had. En kijk, toen ik enkele weken geleden zomaar een CD uit mijn kast plukte om naar te luisteren tijdens huishoudelijke karweitjes, bleek hij de opnames geleid te hebben van Wolfroy goes to town van Bonnie 'Prince' Billy. En zo stond hij dus al die tijd eigenlijk ook al in mijn platenkast.

5. Push the sky away - Nick Cave & The Bad Seeds


Op een blauwe maandag begon ik mezelf steevast fan te noemen van Nick Cave. Hij was op dat moment de enige artiest waarvan ik niks slecht vond. Maar eigenlijk moet ik gewoon ophouden me als dusdanig te betitelen. Ik ken immers veel van zijn werk niet (goed genoeg) en dan is "fan" een overschatting. Wel heb ik veel bewondering voor de man, die niet alleen enkele van mijn beste platen maakte maar ook één van mijn favoriete boeken (En de ezelin zag de engel) schreef.
Dat neemt niet weg dat ik dit jaar ook weer erg genoot van zijn nieuw album, en dat het ditmaal écht één van de beste albums was die ik hoorde. Ik waagde me niet aan een review (al kan ik niet goed uitleggen waarom). Ik luisterde eigenlijk voor mijn doen behoorlijk vaak naar deze plaat, die voor mij groeide doorheen het jaar. En dat de plaat nog voorafgegaan wordt door anderen, heeft misschien vooral te maken met het feit dat ik door enkele andere platen gewoon nog meer geraakt werd.

4. Wayward wind - Matt Watts & The Calicos


Van sommige platen weet je meteen dat, hoe goed ze ook zijn, ze voor de vergetelheid voorbestemd lijken omdat ze niet door de juiste mensen opgemerkt worden. Volgens mij geldt dat zeker voor dit prachtige album van Matt Watts (die ik overigens ook interviewde). Ik voel me een roepende in de woestijn, als ik hier luidkeels en uitgebreider dan gewoonlijk sta te verkondigen hoe goed deze plaat wel is.

3. Lanterns - Son Lux


Heel lang leek het erop dat Matt Watts de top 3 zou halen, maar dat was buiten de waard geheten Son Lux gerekend. De Canadees (valt het op hoeveel Canadezen hoog scoren in mijn lijstjes, eigenlijk?) maakte een album dat vanaf de eerste beluistering al bewees bijzonder sterk te zijn. Dit is hedendaagse muziek, muziek van de 21e eeuw, maar wel stevig verankerd in alles wat voorafging. Mijn mening over het album kan je hier lezen.

2. {Awayland} - Villagers


Het album dat ik dit jaar het meest beluisterd heb, zonder twijfel, is dat van Villagers. Vooral in de eerste helft van het jaar haalde ik het voortdurend uit de kast. Elk nummer is bijzonder goed, en het geheel is een coherente plaat. Ik schreef er hier al wat over. Nothing arrived is misschien wel hét nummer van dit jaar, en bovendien zag ik hun concert in de Handelsbeurs, dus ik ben een gelukkig man.

1. Reflektor - Arcade Fire


Dé bom, mede door de hele promotiecampagne natuurlijk, van dit jaar was toch de dubbelaar van Arcade Fire, die ik uitvoerig onder de loep nam op deze blog. 
Waarom is dit het beste album van het jaar? Omdat ik vanaf de eerste beluistering telkens opnieuw wou luisteren, heel wat nummers zich in mijn hoofd nestelden om onverwachts tevoorschijn te sprinngen wanneer ik fietste of met de auto reed, of niets deed, en omdat ik de plaat zelfs na meerdere luisterbeurten achter elkaar niet beu geraak...

02 februari 2018

Dirtmusic


Het zou van bijzonder grote luiheid getuigen mocht ik Bu bir ruya, de nieuwe plaat van Dirtmusic, zonder meer wegzetten als wereldmuziek. Natuurlijk put de band rond ex-Walkabouts-frontman Chris Eckman uit allerlei invloeden uit de wereldmuziek maar ze maken er hun eigen ding mee, dat de grenzen van het genre overstijgt. Medekompaan Hugo Race (ooit nog lid van Nick Cave And The Bad Seeds) is ook op deze vijfde plaat op post. Chris Brokaw, op de eerste platen ook nog aanwezig, is verdwenen en dit keer wordt de derde positie in het trio ingenomen door Murat Ertel, die de saz (een traditioneel Turks instrument) bespeelt. Ook een andere Turkse muzikant, Ümit Adakale, speelt mee op elk lied.
De inspiratie uit Istanbul is weliswaar hoorbaar maar dit album klinkt toch vooral ook alsof Robbie Robertson en Daniel Lanois na een wilde nacht een liefdesbaby hebben ter wereld gebracht in die mysterieuze en fascinerende stad aan de Bosporus. Dat hoor je al in opener Bi de sen söyle met gastmuzikant Brenna MacCrimmon, een bekende Turkse folkzangeres die geboren is in het Canadese Toronto. Soms hoor je een flard Walkabouts terwijl de ritmesectie de song voortstuwt. Het nummer klinkt donker én licht tegelijk, bezwerend en ietwat mysterieus. Bijna acht minuten lang neemt het de tijd om de luisteraar in een dans van de derwisj naar hogere sferen te brengen.
The border crossing is uiteraard bijzonder actueel nu Turkije (en vooral de Bosporus) een route is, intussen wat afgesneden, waarlangs vluchtelingen uit Syrië Europa trachtten te bereiken om bescherming en een beter leven te vinden. Opnieuw is er een stuwende ritmesectie, waarin electronica geen onbelangrijke plaats inneemt, waarop de song drijft. In de teksten schuwt de band niet de actualiteit te benoemen en standpunten in te nemen. Toch is dit lied vooral muzikaal betoverend. De roes waarin de opener je al gebracht had, wordt aangehouden en zelfs wat versterkt. De stem van de zanger is, mede door de diepe bas, hypnotiserend en ze versterkt de psychedelische sfeer waarin het album toch ook wel baadt.
Op Go the distance hoor ik zowaar dance-invloeden en dit is meteen het meest dansbare nummer op de plaat trouwens. En wanneer Chris Eckman nadrukkelijk de micro hanteert, hoor je waarom ik The Walkabouts altijd zo goed vond. Het contrast met Love is a foreign country is dan ook graag: loom trekt het lied zich op gang. De stem van Gaye Su Akyol, een typische product van de mix der culturen die heerst in Istabul, is verleidelijk. Arabische invloeden druipen langzaam in de song. Aan een laag tempo glijdt die voorbij. Toch verbreekt die tempowisseling de betovering niet waarin je voorheen al gebracht was.
Safety in numbers, alweer met Brenna MacCrimmon, keert terug naar het recept van een basis van Walkabouts gelardeerd met oriëntaalse krullen. Op de resterende twee songs is de gastmuzikant Görkem Şen. Vooral op de afsluitende titelsong tilt hij het exotische, bezwerende en hypnotiserende gehalte nog een trap hoger.
Bu bir ruya is het vijfde album van Dirtmusic en zonder meer hun beste. Het is een verzameling van zeven songs die samen een gehoor verdienen dat ruimschoots de kring van wereldmuziekliefhebbers verlaat. De Turkse invloed mag dan duidelijk hoorbaar zijn, in feite is deze plaat een toonbeeld van de essentie van muziek. Laat je erdoor meeslepen, laat je erdoor uit deze wereld halen, laat je betoveren en vooral: haal ze in huis.

Beluister hieronder het volledige album, dat je ook hier via hun Bandcamp-pagina kan kopen:

08 januari 2017

Gespot voor u: E


Ik ben altijd al gek geweest op Come, de band van Chris Brokaw, die ik ooit eens in Amsterdam live zag ter gelegenheid van de 20e verjaardag van hun album Eleven:eleven. Een ander belangrijk bandlid was Thalia Zedek, die net als Chris al heel wat muziek releaste na Come. Thalia Zedek heeft nu een nieuwe band, E, waarmee ze op tournee trekt en o.a. in de 4AD in Diksmuide te zien zal zijn. De band bestaat verder ook nog uit Jason Sanford (Neptune) en Gavin McCarthy (Karate).
Hun debuutplaat werpt me helemaal terug naar de tijd van gescheurde jeansbroeken, houthakkershemden en andere grunge-parafernalia, doch voegt er wat Tortoise-achtige math rock bovenop. Thalia klinkt een beetje als Kim Deal bij The Breeders. Deze plaat is een beetje verloren geraakt tussen de vele goie releases in 2016 doch is uw aandacht meer dan waard. Ordeel zelf en beluister hieronder het volledige album:

01 maart 2024

Aziza Brahim


Het label Glitterbeat, opgericht door o.a. Chris Eckman van The Walkabouts, heeft een uitgebreide back catalogue waarop wel heel veel goeie platen te vinden zijn. De focus ligt daarbij vooral op Afrikaanse hedendaagse artiesten en tussen de artiesten die je er kan terugvinden,  treffen we onder meer Samba Touré, Tamikrest, The Master Musicians of Jajouka, Yin Yin en Lobi Traoré maar ook Dirtmusic, Chris Brokaw (van Come en Codeine) en The Mekons. En dus ook de Algerijnse Aziza Brahim, geboren in een vluchtelingenkamp van de Sahrawi, vond er een thuisbasis om haar muziek de wereld in te sturen.
De Sahrwari zijn een volk uit het door Marokko bezette Westelijke Sahara. Die Arabische achtergrond is uiteraard heel hoorbaar in de muziek die de intussen in Spanje wonende muzikante maakt. Soms horen we er ook echo's in de van de Afrikaanse blues uit Mali die o.a. Ali Farka Touré bekend maakte bij een groter publiek.
Aziza Brahim heeft een heldere stem waarmee ze hoog zingt. Songs als Marhabna 2.1 en de titelsong luisteren relaxed weg. Het is jammer dat niets begrijpen van wat ze zingt, want naar het schijnt bedient ze zich soms tekstueel van poëzie die haar grootmoeder haar leerde in het vluchtelingenkamp. Metal, madera is onvervalste blues en afsluiter Fuadi vleit zich daar ook behaaglijk tegen aan.
Wie avontuurlijke oren heeft en de Afrikaanse roots van vele westerse muziekjes in hun hedendaagse vorm wil horen, is bij deze artieste aan het juiste adres. Dit is een mooie plaat die tussen al het gitaar- en dancegeweld dat we vaak te horen krijgen een fonkelende afwisseling biedt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het hier kopen via haar Bandcamp-pagina:

22 februari 2014

Lied van de week: week 8 - 2014

Djanegh etoumast - Tamikrest


De Touareg muzikanten van Tamikrest brengen een soort Afrikaanse blues die onterecht onderbelicht blijft bij ons. Toch mocht de band zich al verheugen op samenwerkingen met Dirtmusic (Chris Brokaw van Come, Chris Eckman van The Walkabouts en Hugo Race) op BKO.
Vorig jaar brachten ze het album Chatma uit, waar deze nieuwe single uit getrokken werd, met een mooie clip.

Je kan het album hier kopen.

30 december 2018

Beste albums van 2018: 10 - 1

10. Essential - Soulwax


Je kan de broertjes Dewaele alles vragen en ze doen er hun eigen ding mee. Dat bewezen ze nog maar eens met deze plaat, die ontstond als antwoord op de vraag om een mix te maken voor de BBC van essentiële nummers. Ze namen die opdracht helemaal anders op en maakten een mix van twaalf songs die allemaal rond het concept "essential" draaien. Het resultaat is een plaat waar je blij van wordt.

9. In a poem unlimited - U.S. Girls


Als er één plaat is die verdient dat u goed naar de lyrics luistert, is het deze wel, want de verhalenvertelster in Meghan Remy is op zijn best op deze plaat en de verhalen zijn diep geworteld in de hedendaagse (Amerikaanse) wereld. Of het nu over #MeToo gaat of over de nalatenschap van president Obama, ze slaagt erin soms verrassende standpunten in te nemen en zo ontstaan boeiende verhalen.

8. C'est la vie - Phosphorescent


Eén van de mooiste songs van de afgelopen maanden is toch wel New birth in New England van Phosphorescent, dat op dit album staat. Ik hoorde het vaak op Radio 1 voorbijkomen en telkens werd ik er opgewekt van. Deze plaat siert door eenvoud.

7. Now only - Mount Eerie


Het tweede deel van het tweeluik dat vorig jaar begon met het prachtige A crow looked at me leek me eerst iets minder te bekoren, maar kan eigenlijk niet los gezien worden van de voorganger. Onderwerp is nog steeds de rouw om zijn aan kanker overleden vrouw, maar dit keer voel je dat er al wat meer afstand gekomen is en dat er dus plaats is voor meer dan alleen maar verdriet. Sinds de nieuwste inzichten (nu ja, nieuw, ze zijn intussen toch ook al zo'n twintig jaar oud) het fasenmodel van Kübler-Ross naar de prullenbak verwezen en ik vooral onthoud dat rouw gaat over het opnieuw opbouwen van mentale, cognitieve constructies waarin je je plaat ten opzicht van wat je verloren hebt, herdefinieert, hoor ik in platen als deze dus dat er een nieuwe verhouding tot de verlorene ontstaan is. Phil Everum stond ook weer meer open voor de buitenwereld en dat resulteert in het hoogtepunt Two paintings by Nikolai Astrup.

6. American utopia - David Byrne


Van alle "oudere knarren" die nog steeds mooie platen uitbrengen, hoeft het wellicht niet te verwonderen dat David Byrne, die toch altijd al voor het experiment te vinden was, er het best in slaagt zeer relevant te klinken en hij maakte van zijn generatiegenoten de beste plaat dit jaar. Zowel muzikaal als tekstueel (Dog's mind) verkent hij nieuwe paden en dat doet hij met zoveel verve dat je niet anders dan bewondering voor deze man kan voelen.

5. Aviary - Julia Holter


Anderhalf uur lang, het is uitzonderlijk tegenwoordig, duurt deze plaat. En vrijwel niets bereidt je voor op de ongelooflijke trip die je zal maken, waarbij Julia Holter het experiment opzoekt en alle hokjes, vakjes en regels kiepert ze vakkundig overboord. Dat is op zich geen garantie voor een goed album natuurlijk, je dreigt immers ook heel erg de mist in te gaan. Maar Julia weet een plaat te maken die de verwarring van deze tijden vat en die een overstijging van wat we kennen en verwachten inhoudt. Het is daardoor ook een moeilijke plaat, die van de luisteraar ook iets vraagt, die moeite kost, die zijn geheimen niet zomaar prijsgeeft. Het is een plaat die je bij wijze van spreken moet verdienen.

4. Bu bir ruya - Dirtmusic


Waar Dirtmusic, de samenwerking van Chris Eckman (ex-Walkabouts), Hugo Race (ex-Bad Seeds) en vroeger ook Chris Brokaw (ex-Come) voorheen vooral de Afrikaanse muziek verkenden om te integreren met hun westerse muziekverleden, heeft nieuw derde lid Murat Ertel de Turkse muziek binnengeloodst in hun sound. Het levert meteen hun beste plaat totnogtoe op, want de term wereldmuziek wordt ruimschoots overstegen. Dit klinkt als een liefdesbaby van Robbie Robertson en Daniel Lanois, dit klinkt als de essentie van muziek, uitgepuurd en toch in een modern jasje. Dit is zonder twijfel de plaat waarvoor het label "wereldmuziek" een beperking, een last is, een afschrikwekkend effect kan hebben. Jazeker, de Turkse invloeden zijn hoorbaar, maar overheersen doen ze niet. Dat doet de liefde voor muziek.

3. Komma - Broeder Dieleman


Deze Zeeuw volg ik al een hele tijd, sinds ik hem ooit eens met zijn kompaan als The Bill Calahans live muziek van Bill Callahan zag coveren. Op zijn eigen platen maakt hij folk in het plaatselijk dialect maar net als bij alle goeie muzikanten overstijgt die folk de plaatselijke setting. Er klinkt liefde in door voor de geboortestreek en Broeder Dieleman gaat op zoek naar verhalen die tegelijk lokaal én universeel zijn. En op dit dubbelalbum slaagt hij daar meer dan ooit in. Op het eerste deel van deze dubbelaar vallen de muzikale maturiteit en rijkdom op, die hij naar zijn hand weet te zetten. Op het tweede deel is de hoofdrol weggelegd voor field recordings, die de toon zetten en je doen luisteren, die je die vaardigheid opnieuw lijken aan te leren. En daarmee ontpopt dit deel van de dubbelelpee zich tot een moderne versie van Nacht en ontij van Boudewijn De Groot.

2. I: Levensmoeheid - Every Stranger Looks Like You


Bijna had ik hier mogen schrijven dat er geen enkele plaat is die de tijdsgeest van 2018 beter vat dan deze (maar dat doet de nummer 1 dus toch nog). Op dit eerste deel van wat een tweeluik moet worden, slaagt de band erin om op een EP (want dit duurt alles tesamen amper elf minuten) perfect het gevoel weer te geven wat velen voelen maar weinigen durven toegeven, aan zichzelf of aan anderen. De wereld is immers een plek geworden die vooral heel verwarrend is, waarin we door #fakenews en manipulatie van sociale media maar ook door het zich terugtrekken van iedereen in zijn eigen cirkeltje van gelijkgezinden amper nog weten wat waar is en wat de essentie is, waarin mensen elk historisch besef kwijt lijken te raken en waarin de ongenadige rat race steeds meer slachtoffers eist. Het kan misschien verbazen dat zelfs twintigers een soort levensmoeheid, een burn-out ervaren omdat alles steeds "harder, better, faster, stronger" moet en omdat de eisen voor het leven zo belachelijk hoog liggen en alleen maar versterkt worden door het imago dat je hoedanook creëert van jezelf op sociale media. In een nog nauwelijks te bevatten en te omvatten wereld loopt het individue steeds meer tegen zijn eigen grenzen aan en het is iets wat nu niet alleen meer in non-fictie en literatuur meer en meer vormt krijgt, maar ook platen als deze vertalen dit gevoel en vertellen van de verpletterende zwaarte ervan. Bovendien slaagt Every Stranger Looks Like You erin dat niet alleen tekstueel maar zeker ook muzikaal uitdrukking te geven en dit is dus daarmee bijna de perfecte soundtrackt voor 2018.

1. Pastoral - Gazelle Twin


Bijna, schreef ik daarnet, want Gazelle Twin slaagt er nog net iets beter in om 2018 te vertegenwoordigen. Want deze post-ironische knipoog naar rock en dance is precies wat de meerwaardezoeker nodig heeft en wat de archeoloog later als onmisbaar zal beschouwen om dit jaar, dit tijdsgewricht te begrijpen. Het knip- en plakwerk is zo post-post-modern (tot en met de hoes) dat je meteen voelt dat Gazelle Twin enkele metaniveaus hoger schakelt om een blik te werpen op de wereld vandaag. Het onbegrijpelijke van de huidige tijd, als deelnemer te midden staand van het gebeuren, wordt hier naast het unheimliche geplaatst van een individu dat nergens bijhoort, dat altijd al als een freak beschouwd werd en dat dan maar zelf ging geloven. Gazelle Twin is de Maxinquaye van 2018, het geniale werkstuk van een buitenstaander die nooit of te nimmer zal weten te conformeren en die vanuit die unieke buitenstaanderpositie perfect de vinger op de wond kan leggen.


09 november 2011

10 platen die zijn leven beïnvloedden : Stefaan Decroos

Stefaan Decroos is een 34-jarige leraar gedragswetenschappen en leerlingbegeleider, die sinds 2009 op zijn eentje I Do I Do vormt. Hij leerde op zijn vijftiende gitaar spelen, speelde in geboortestad onder meer bij Land, waarmee hij in 2002 de finale van Humo's Rock Rally haalde.
I Do I Do bracht intussen al 2 albums uit (None in 2007 en More light in 2010) en intussen wordt er volop gewerkt aan een volgend album, dat wellicht helemaal instrumentaal wordt.
Hij selecteerde voor ons 10 platen die zijn muzikaal leven beïnvloedden.

1. Daar zijn de smurfen weer – Conny Vink

Naar deze kinderplaat heeft Stefaan erg vaak geluisterd. Wie I Do I Do een beetje kent, zou dit misschien niet in zijn lijstje verwachten, maar Stefaan schetst ons hoe zijn ouders vooraanstaande leden waren van de plaatselijke carnavalvereniging en zelfs koning en koningin werden van een carnavalsorde. Tussen alle carnavalmuziek kwamen ook de Smurfen aan bod, en nog steeds vindt hij dat dit eigenlijk heel goeie muziek is. “Alle nummers kloppen gewoon,” vertrouwt hij ons toe, “en je hoort dat met veel liefde en zorg aan de arrangementen is gewerkt.” Het verschil met sommige hedendaagse kindermuziek (om Studio 100 niet te noemen) is groot, en het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat deze plaat nu ook de lievelingsplaat is van zijn driejarig dochtertje.
Ook de songtitels verbazen : “Groene Peter van Mars” roept haast psychedelische beelden op, en -gezien zijn beroepsactiviteiten misschien niet verrassend- ook “Het mooiste van de schooltijd is de vakantie” is een persoonlijke favoriet van Stefaan.

2. Kamiel in België – Raymond van het Groenewoud

Live-platen zijn een moeilijke zaak, aldus Stefaan. Toch weet deze live-registratie uit de toernee die Raymond maakte, van studentenvereniging naar studentenvereniging, uit te blinken. Het luidruchtige publiek en de interactie van Raymond daarmee, maken dat je als het ware meteen tussen het publiek zit, en daarom vat deze plaat zo goed wat een optreden kan zijn.
Hoewel het niet echt een kinderplaat was, luisterde Stefaan als kind hier vaak naar, meestal op de cassette in de auto van zijn vader. Het is een echte rockplaat, vol klassiekers die ook vandaag nog door velen gekend zijn.

3. Let me come over – Buffalo Tom

Van alle Buffalo Tom-platen in zijn platenkast, is dit het meest gedraaide album. Terwijl de grunge helemaal losbrak, luisterde hij hier eindeloos naar en identificeerde Stefaan zich heel sterk met zanger Bill Janovitz. Kurt Cobain vond hij immers te excentriek en te mooi, maar Janovitz was een gewone jongen uit de straat, die aantoonde dat jij en ik ook rocksterren kunnen worden.
I Do I Do zou als trio starten, in eenzelfde bezetting als Buffalo Tom. Bovendien zouden ze een plaat opnemen in Boston, bij producer Paul Kolderie (van Fort Apache), die behalve met Buffalo Tom (hij produceerde “Let me come over”) ook nog werkte met The Lemonheads, Morphine, Radiohead, Hole (als producer) en als engineer voor Pixies, Come, Dinosaur Jr, Warren Zevon,...
Stefaan is nog steeds helemaal weg van het geluid van de gitaren, met laag op laag, tegelijk ruw en poppy. Dat ook de hoesfoto's en zo vooral gewone, haast dagelijkse taferelen lieten zien, versterkte het beeld van de gewone jongens die een steengoeie plaat konden maken.

4. Don't ask, don't tell – Come

Chris Brokaw, frontman van de band Come, zou een belangrijke rol spelen in het muzikale leven van Stefaan Decroos. Hij was de man die hem in contact had gebracht met Paul Kolderie, waardoor I Do I Do in Boston met hem als producer kon werken, en hij blijft nog steeds de absolute muzikale held van Stefaan.
Come was een nineties indie rock band die eigenlijk veel bluesakkoorden speelde (alles in mineur) met een heel donkere flow. Zangeres Thalia Zedek klonk als een man (het duurde lange tijd eer Stefaan wist dat zijn favoriete nummers eigenlijk door een vrouw werden gezongen). Volgens Stefaan zit op deze plaat gewoon alles absoluut goed: de drums, de bas en zeker de gitaar. Ze slagen erin om twee gitaren als één te laten klinken.
Voor hem is dit dé beste rockplaat ooit, die jammer genoeg bij ons onder de radar bleef, hoewel Come in Boston wel nog steeds geldt als dé band van de jaren '90.

5. Blood on the tracks – Bob Dylan

Toen Stefaan zo'n 20 jaar oud was, leerde hij Bob Dylan kennen. Dylan spreekt hem als verteller enorm aan. Hij slaagt erin om -hoewel hij in de 3e persoon vertelt- doorheen al zijn personages toch iets fundamenteels prijs te geven over wie hij is. Dylan slaagt er ook in om beelden te creëren, en je ziet bij een beluistering van zijn platen eigenlijk een heel verwarrende film voor je ogen.
Geen wonder dus dat Stefaan een zware Dylanfan is, die andere mensen wel eens durft af te meten aan hun liefde voor Dylan.
Deze plaat geldt voor hem als de meest autobiografische plaat. In 1975 leek het voorbij te zijn voor Dylan, en bovendien was er net de breuk met zijn vrouw Sara. Hoewel Dylan zelf ontkent dat de nummers autobiografisch zijn, zijn er heel veel aanwijzingen dat dit toch zo is...
Door de open D-tuning op alle nummers, is er één overheersende, bindende klank, die Stefaan enorm aanspreekt.

6. Exit the dragon – Urge Overkill

Deze rockplaat, die er echt wel spuuglelijk uitziet (zo vertrouwt hij ons toe), leunt erg dicht aan bij The Rolling Stones, en klinkt als een duiveluitdrijving door de band die de meeste mensen kennen van “Girl, you'll be a woman soon” (uit de soundtrack van Pulp Fiction). Stefaan bezweert dat Urge Overkill dingen doet die geen enkele andere band doet, al geeft hij toe dat je er moeite voor moet doen om ten volle de rijkdom van de plaat te waarderen. Volgens hem lijkt de plaat eerst niet zo supergeweldig en vooral veel te lang, maar als je goed blijft luisteren ontdek je dat ze van op zich matige ideeën toch iets speciaals weten te maken.

7. Selected ambient works 85-92 – Aphex Twin

De eerste beluistering van dit album was in het leegstaand ouderlijk huis, en blijft Stefaan daarom zo sterk bij. De aparte akoestiek van een leegstaand huis en de emotionele geladenheid van het moment vielen zo voor Stefaan samen met zijn eerste kennismaking met instrumentale muziek. En toch, zo benadrukt hij, zijn het echt wel allemaal echte songs.
Geïnspireerd door Aphex Twin werden “cut and copy” en keyboards binnengebracht in het palet van Land, de groep waarmee Stefaan uiteindelijk zelfs deelnam aan de Rock Rally.

8. Death chants, breakdowns and military waltzes – John Fahey

We hadden het Stefaan Decroos bij een concert van I Do I Do al eens eerder horen vertellen, hoezeer hij beïnvloed was geraakt door John Fahey. En ook tijdens dit gesprek bevestigt hij dat Fahey voor hem op dit moment de belangrijkste muzikant is in zijn leven.
John Fahey, die nooit echt bekend werd -al was hij enorm invloedrijk voor een hele generatie gitaristen-, maakte al in de jaren '50 en '60 muziek. Eind 2008 zou Stefaan hem ook ontdekken, en het is de “laatste muzikale aardverschuiving” die hij gehoord heeft. Fahey getuigt van de meest consequente koppigheid, doet nergens ook maar een inspanning om wie dan ook te overtuigen en het hoeft dan ook niet te verbazen dat hij nooit rijk en beroemd werd. Hij schijnt zelfs een heel dramatisch levensverhaal gekend te hebben, en hij stierf in 2001, geveld door een combinatie van ziektes en alcohol, na een hartoperatie.
Wat Stefaan zo aantrekt in de muziek van John Fahey, is -naast de al eerder genoemde koppigheid- dat alles eigenlijk klinkt als heel eenvoudige “kindermelodieën” die vermoedelijk allemaal in één take opgenomen zijn. Niemand klinkt zo diep als Fahey. Stefaan leerde via Fahey de fingerpickin' stijl kennen en spelen en heeft nu al 3 jaar geen electrische gitaar meer gespeeld, en kiest meer en meer voor instrumentale muziek, zoals zijn grote voorbeeld.

9. Third (Sister lovers) – Big Star

Het derde album van Big Star, simpelweg “Third” (intussen ook gekend als “Sister lovers”), mocht ook niet ontbreken in dit lijstje. De band van Alex Chilton (die op zijn 16e al een wereldhit -”The letter”- had met The Box Tops) had al 2 vrij poppy en vrolijke platen gemaakt, maar dit album klonk heel anders. Het was een zeer ecclectische plaat, met regelrechte “onnozeliteiten” en trage ballads. Hoewel ook wel sterk Beatlesgericht, is dit toch een plaat waar je duidelijk meer moeite moet voor doen om ze tot haar recht te laten komen.
Voor Stefaan persoonlijk was dit eveneens de plaat die een sterke rol speelde in de verwerking van een belangrijk verlies.

10. Crooked rain, crooked rain – Pavement

Op de middelbare school, in wat je als het plaatselijk jeugdhuis zou kunnen omschrijven, hoorde Stefaan Pavement. “Cut your hair” sprak hem meteen heel sterk aan, en Pavement zou hem daarna blijven “achtervolgen”.
De plaat bevat enkele nummers die haar echt tot een hoger niveau tillen. Wat Stefaan in deze ultieme slackerplaat vooral aanspreekt, zijn de grappige teksten (vaak erg associatief) en de attitude die de plaat uitstraalt: alles kan!

Als uitsmijter geven we u alvast nog een liedje mee dat I Do I Do gratis aanbiedt op hun website :

30 juni 2018

Twintig parels per maand: juni 2018


Intussen is het volop zomer, dat hebben we al gemerkt aan de temperaturen. En voor wie wil, is er nu ook weer de maandelijke lijst van twintig parels, die je kan opzetten tijdens een barbecue of gewoon als je ligt te luieren in je zetel of tuin...
  1. Bad reputation - Freedy Johnston: we starten met dit poppareltje van Freedy Johnston, een begenadigd singer-songwriter uit Kansas wiens albums me eigenlijk nooit tegenvallen
  2. Dyslexic heart - Paul Westerberg: ooit was Paul Westerberg de zanger van The Replacements, maar ik leerde hem eigenlijk kennen via wat solowerk, waaronder een bijdrage aan de soundtrack van Singles, zowat dé grungefilm waarop ook Screaming Trees te horen waren. En toen bleek hij ook de man te zijn van dit leuk singletje...
  3. Are you drinkin' with me Jesus - Jello Biafra with Mojo Nixon: uit de Amerikaanse punkscene duikt Jello Biafra op, de frontman van de legendarische Dead Kennedys. Hier werkte hij samen met Mojo Nixon, op het album Prairie home invasion, een nogal bijzondere "country"-plaat
  4. It's hard to be a saint in the city - Bruce Springsteen: momenteel lees ik de biografie Born to run van Bruce Springsteen en dus wou ik jullie hem niet onthouden in deze selectie
  5. Walk this way - Run DMC with Aerosmith: dit is nog steeds één van de old school hiphopklassiekers uit mijn jeugd die ik nooit moe word
  6. Feel the love - Kid Cudi, Kanye West and Pusha T: Kanye bleek heel productief de laatste maanden, met nu zowat wekelijks een release waarbij hij betrokken is, tot gevolg. Dit komt uit Kids see ghosts van Kid Cudi
  7. Play with fire - Rolling Stones: iets minder bekend dan hun grootste hits, maar één van mijn favoriete oude(re) nummers van The Stones
  8. I looked away - Derek And The Dominos: Eric Clapton maakte met deze groep natuurlijk Layla, maar er zijn nog meer pareltjes te ontdekken in hun oeuvre
  9. Moonshake - Can: de krautrockers van Can blinken vaak uit in ellenlange songs, maar ik hou meer van de gevatheid van kortere nummers zoals dit, dat terug te vinden is op het album Future days uit 1973
  10. I'm in world of trouble - The Sweet Things: deze soulsong van het trio uit Washington dat slechts enkele platen uitbracht, weet de luisteraar gelukkig meteen te raken
  11. Oh pretty woman - Gary Moore: het was een nogal bruuske carrièreswitch die toenmalig metalzanger Gary Moore (Skid Row, Thin Lizzy) maakte toen hij in 1990 ineens koos voor de blues op Still got the blues. Dat hij een potje gitaar kan spelen, dat bewees hij ten overvloede op deze single, die in mijn collectie 45-toerenplaatjes af en toe eens gevist wordt om nog eens op te leggen
  12. Since you asked kindly - BadBadNotGood: we maken zelf ook even een ommezwaai, muzikaal gezien, met dit nummer van BadBadNotGood uit hun plaat III uit 2014
  13. Don't say no - Shlohmo featuring How To Dress Well: laat je meedrijven op de flow
  14. Dark parts - Perfume Genius: onder de naam Perfume Genius maakt Mike Hadreas hele mooie, gevoelige, emotionele muziek over de liefde en hoe die (zeker voor niet-hetero's) vaak lastig en pijnlijk kan zijn
  15. She's still suffering - Cass McCombs: een artiest waar ik veel te weinig naar luister, maar waarvan ik telkens versteld sta als ik het eens doe, is Cass McCombs. Zijn wat ijle stem kan wellicht niet iedereen bekoren, maar zijn songs hopelijk wel
  16. Ride with me - The Lemonheads: net voor ze bekend zouden worden, brachten The Lemonheads het album Lovey uit (in 1990) en dat is ook best de moeite waard
  17. Yr reign - Come: naar aanleiding van de heruitgave van hun album Eleven:eleven (dat twintig jaar oud was), zag ik samen met mijn lief en een bevriende muzikant Come in Amsterdam optreden. Het was een avond vol nostalgie waarop de helft van de zaal leek vol te staan met mensen die ik een beetje kende uit de Gentse muziekscene. Chris Brokaw had ik al eens live gezien in een huiskamer en later zou ik me ook meer verdiepen in de solocarrière van Thalia Zedek, maar het drietal toonde die avond toch vooral waarom het trio zoveel meer is dan de som van de drie afzonderlijke muzikanten
  18. For all the cows - Foo Fighters: in 1995 kon ik me nooit inbeelden dat deze band van Dave Grohl van Nirvana, na de zelfmoord van Kurt Cobain dienst poging om dan maar zelf verder muzikaal zijn weg te vervolgen, zo succesvol zou worden. Ik heb het titelloze debuut op vinyl en soms vind ik dit stiekem eigenlijk nog steeds hun beste plaat...
  19. The day the world went away - Nine Inch Nails: Trent Reznor en zijn band hebben een nieuwe plaat uit, maar ik grijp voor deze selectie graag nog eens terug naar iets uit The fragile, een plaat die toch ook al weer dateert van 1999
  20. The humbling river - Puscifer: afsluiten doe ik deze maand met Puscifer, een supergroep met Maynard James Keenan (van Tool) en een keure aan steeds wisselende gastmuzikanten
Geniet van de volledige afspeellijst: