Every Stranger Looks Like You

Brakel is voor velen niet meer dan een vaste passage tijdens de Ronde van Vlaanderen én de thuisbasis van Herman (en intussen ook zoon Alexander) De Croo. De parel der Vlaamse Ardennen staat daarentegen bij weinigen bekend als een bruisend epicentrum van grunge of post-hardcore. Daar hoopt het driekoppige Every Stranger Looks Like You verandering in te brengen met hun debuutplaat Bluest shade of black.
Na de vijftig tinten grijs zit vermoedelijk niemand meer echt te wachten op nog een les kleurenleer. Het Oostvlaamse trio trekt ons toch over de streep met rauwe muziek die ons rood van opwinding, witheet van de kolkende energie en ook wel een beetje groen van jaloezie maakt. En dan zijn blauw en zwart nog niet aan de orde geweest... De stembanden van Tim lijken wel aan flarden gescheurd te worden als lappen vers vlees in de muil van een hongerige wolf. Zoals het een grungeband betaamt, vormen de gitaar, bas en drums een harmonieus en afwisselend samenspel van verpletterend hard en melodieus. Zo doet Shards ons onwillekeurig denken aan de vroege Soundgarden en Half of me half the time is Mother Love Bone op amfetamines.
Wie denkt een nostalgische trip enkele richting jaren negentig te kunnen maken, onderschat de stevig geplante voeten van de band in de hedendaagse modder van de door wielertoeristen zo beminde heuvels. De intro van Salt had Nine Inch Nails kunnen zijn door een gehaktmolen van het standaard techno-instrumentarium gehaald. Hoe het combo erin slaagt dat geluid te krijgen met slechts de drie oerklassieke rockinstrumenten, is ons een raadsel. Af en toe zit de band gewoon op de bandwijdte van de metal (Ouroboros of Self-portrait, 2016). Eerder dan woede is wanhoop de drijvende kracht. Die wanhoop klinkt zelfs als het onvermijdelijk in het diepst mogelijk gat vallen op (no) Future friends. Gelukkig valt er toch nog soms eens een tweede adem te halen met songs als Catharsis (Self-help) (enkele weken geleden nog lied van de week). De zelfmoordcijfers in Vlaanderen zijn zo al hoog genoeg, Every Stranger Looks Like You.
Bluest shade of black is geen album voor doetjes. Niet enkel je trommelvliezen dienen tegen het één en ander bestand te zijn, ook je ziel vereist de capaciteit krassen te verdragen. Zich verdiepen in de lyrics gaat je wereldbeeld niet rooskleurig(er) maken en net als bij Nirvana bekruipt je het gevoel dat al dat moois de natuur nabootst die de giftigste planten camoufleert met de aanlokkelijkste kleuren. Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze kleurenleer: het felste blauw verbergt het diepste zwart.

Deze recensie verschijnt eerstdaags ook op Indiestyle. Je kan dit album bestellen bij de band zelf via everystrangerlookslikeyou@gmail.com of via deze link. Beluister het volledige album alvast hieronder:

Every Stranger Looks Like You

De EP Life in the abyss van Every Stranger Looks Like You werd eigenlijk vorig jaar al uitgebracht, maar het was op Record Store Day dit jaar dat ik ze aanschafte op vinyl. De plaat begint met het korte Styx, dat net als het nog net iets kortere Abyss een gebald metalnummer is. Met The well krijgen we een volwaardige song waarin de gitaren de grootste troef vormen. Toch is Coma onze favoriet: melodischer en (relatief) rustiger. Lingerer drijft op contrasten en sluitstuk Atonement neemt meer dan zes minuten de tijd om zich te ontvouwen. Het strijdt met Coma om de favorietenrol, maar verliest die dus nipt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het via de Bandcamppagina kopen:

Every Stranger Looks Like You

Over Every Stranger Looks Like You schreef ik al eerder en ik raad nog steeds iedereen het beluisteren van hun debuutalbum Bluest shade of black aan. Intussen heeft de driekoppige band uit de Vlaamse Ardennen een nieuwe plaat uit, het eerste deel van een tweeluik waarvan we het vervolg eind volgend jaar mogen verwachten. I: Levensmoeheid is een kort maar krachtig album geworden, slechts zes songs lang en in totaal amper elf minuten durend. Meer is er soms niet nodig om een mokerslag te verkopen...
Want recht in je gezicht, dat is het minste wat je hierover kan zeggen. Thematisch doorbreekt de band alvast het taboe onder twintigers dat het leven soms zeer zwaar en veeleisend kan zijn en dat je ook op zo jonge leeftijd al een uitgeblust gevoel kan hebben. We zouden bijna durven spreken over een soort levensburn-out. De hoge verwachtingen, het snelle tempo, het steeds meer ("stronger, harder, faster, better"), het eist allemaal zijn tol, ook voor jongvolwassenen. Geen wonder dus dat Tim, Jan en Willem kiezen om die frustratie uit te schreeuwen.
In Synnecrosis merken we van het sprookjesachtige van de liefde amper nog iets. Liefde is een werkwoord, zoals Alfons Vansteenwegen al wist, en al zeker als de kussen van je lief als beton aanvoelen, als zout in de wonde, als de verbinding die geliefden voelen het elkaar leegzuigen wordt. Alle romantiek heeft plaatsgemaakt voor horror en als een kannibalistisch monster verteert de liefde de droom die ons is aangepraat door Hollywood en Disney. Eenzelfde beeld van liefde, zij het iets minder hardvochtig, wordt geschetst in Love bites.
Paniekaanvallen en depressie kleuren Halfway house, waarin de ik-persoon een onderduikadres zoekt voor het overweldigende leven dat hem dagelijks wacht en dat hem uitput. In Tying the knot komt als logisch vervolg daarop zelfs zelfmoord als mogelijkheid om de hoek kijken. Het is de wanhopige roep van de suïcidale man die gered wil worden maar zelf geen uitweg meer ziet.
Hoop gloort alsnog in Moth en krijgt een soort bezegeling, die echter ver weg ligt van een happy end, in Bliss Dit is eerder berusting dan verlossing, eerder de onvoorwaardelijke overgave dan de zegevierende overwinning. De levensmoeheid mag dan al uitgeschreeuwd zijn en in deze verwoording en verklanking enige verlichting gevonden hebben, het is maar zeer de vraag voor hoelang dit zal helpen. Misschien volgt het antwoord wel op het tweede deel van deze diptiek.
Muzikaal verpletteren de gitaren alle relativering, meppen de drums je murw en rollen de songs als een pletwals over je kinderlijke dromen en zongevulde toekomstplannen. Vrolijk word je van dit plaatje niet. Het is een reality check waar menige twintiger (en bij uitbreiding iedereen die ouder is ook) voor terug zal deinzen. En toch is dit een essentiële plaat in het huidige klimaat waarin de minister van volksgezondheid artsen wil "helpen" door richtlijnen voor te schrijven hoelang een burn-out recht geeft op ziekteverlof.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Doodseskader

Tim De Gieter kende ik al van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär, die beiden al aan bod kwamen op deze blog, en van de productie van enkele andere platen. I: Levensmoeheid, de EP uit 2018, was het laatste wapenfeit waarover ik berichtte voor mijn gezondheidsproblemen mijn engagement hier meer en meer op een lager pitje zetten. Die EP was een mokerslag die alle optimisme dat restte, in gruzelementen leek te slaan.
Intussen vormt Tim De Gieter met drummer Sigfried Burroughs (o.a. van Paard en Kapitan Korsakov) Doodseskader, met een naam die niets aan de verbeelding overlaat wat betreft de muzikale ambities van het tweetal. Sinds 2020 brachten ze elke twee jaar een plaat uit (MMXX: Year Zero, Year One en Year Two). Datzelfde ritme wordt volgehouden met The change is me. Het duo giet een heleboel genres in een blender tot er een mix tevoorschijnt komt die geheel uniek klinkt en nog steeds de kracht van de afzonderlijke genres in zich heeft om hard toe te slaan. Synthesizers en gitaren vechten om de overhand en het is een wonder dat er onder de 10 liedjes geen slachtoffers vallen. Het geheel klinkt alvast een beetje meer optimistisch dan de reeds vermelde EP van Every Stranger Looks Like You, al is het eerder een streepje licht dat is binnengevallen dan dat het gordijn helemaal is opengeschoven om de zon binnen te laten.
Voor mij vormen Glass mask on (met vocals die doen denken aan MC 900 Ft. Jesus), Please just make it stop (met rhymes die mitrailleurgewijs op ons afgevuurd worden zoals bij M.I.A.) en It keeps on stinging (drijvend op drum 'n bass die we sinds Atari Teenage Riot niet meer gehoord hebben) de hoogtepunten van deze uitstekende plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van de band of digitaal via hun Bandcamp-pagina: 

Lied van de week: week 4 - 2017

Catharsis (Self-help) - Every Stranger Looks Like You

Eén of twee jaar geleden kocht ik het album Life in the abyss van Every Stranger Look Like You zonder de band echt goed te kennen. Het was een meevaller van formaat en het is dan ook met veel enthousiasme en ook wel behoorlijk wat verwachtingen voor het binnenkort te verschijnen album dat ik hun nieuwe single voorstel als lied van de week.

Het nummer zal terug te vinden zijn op Bluest shade of black, dat je kan bestellen door te mailen naar everystrangerlookslikeyou@gmail.com.

Lyrics:

This world I never chose or cared for
Will swallow me whole
These people I used to call friends
Are crushing my soul
Everyone keeps changing
Someone please save me
I’m still living in this cave
And it’s become cold and empty

Self help
My little corner of hell
Tomorrow’s a new day
But I know it will be more of the same
A penny for your thoughts
And a cloud for the pain

Put myself on a pedestal
Cause I’m all I’ve got
It all seemed so simple
Guess you forgot
And I’ve always worn gloves
So I’ll leave you as I am
Broken and down
In desperate need of friends

Nothing is lost
I just need something new
Another step forward and I’m still losing my mind
I wish we could meet but I ain’t got the time
No future friends, but I’ll be fine
I’m no longer weighed down by this heart of mine

Crush my soul

Beste albums van 2018: 10 - 1

10. Essential - Soulwax

Je kan de broertjes Dewaele alles vragen en ze doen er hun eigen ding mee. Dat bewezen ze nog maar eens met deze plaat, die ontstond als antwoord op de vraag om een mix te maken voor de BBC van essentiële nummers. Ze namen die opdracht helemaal anders op en maakten een mix van twaalf songs die allemaal rond het concept "essential" draaien. Het resultaat is een plaat waar je blij van wordt.

9. In a poem unlimited - U.S. Girls

Als er één plaat is die verdient dat u goed naar de lyrics luistert, is het deze wel, want de verhalenvertelster in Meghan Remy is op zijn best op deze plaat en de verhalen zijn diep geworteld in de hedendaagse (Amerikaanse) wereld. Of het nu over #MeToo gaat of over de nalatenschap van president Obama, ze slaagt erin soms verrassende standpunten in te nemen en zo ontstaan boeiende verhalen.

8. C'est la vie - Phosphorescent

Eén van de mooiste songs van de afgelopen maanden is toch wel New birth in New England van Phosphorescent, dat op dit album staat. Ik hoorde het vaak op Radio 1 voorbijkomen en telkens werd ik er opgewekt van. Deze plaat siert door eenvoud.

7. Now only - Mount Eerie

Het tweede deel van het tweeluik dat vorig jaar begon met het prachtige A crow looked at me leek me eerst iets minder te bekoren, maar kan eigenlijk niet los gezien worden van de voorganger. Onderwerp is nog steeds de rouw om zijn aan kanker overleden vrouw, maar dit keer voel je dat er al wat meer afstand gekomen is en dat er dus plaats is voor meer dan alleen maar verdriet. Sinds de nieuwste inzichten (nu ja, nieuw, ze zijn intussen toch ook al zo'n twintig jaar oud) het fasenmodel van Kübler-Ross naar de prullenbak verwezen en ik vooral onthoud dat rouw gaat over het opnieuw opbouwen van mentale, cognitieve constructies waarin je je plaat ten opzicht van wat je verloren hebt, herdefinieert, hoor ik in platen als deze dus dat er een nieuwe verhouding tot de verlorene ontstaan is. Phil Everum stond ook weer meer open voor de buitenwereld en dat resulteert in het hoogtepunt Two paintings by Nikolai Astrup.

6. American utopia - David Byrne

Van alle "oudere knarren" die nog steeds mooie platen uitbrengen, hoeft het wellicht niet te verwonderen dat David Byrne, die toch altijd al voor het experiment te vinden was, er het best in slaagt zeer relevant te klinken en hij maakte van zijn generatiegenoten de beste plaat dit jaar. Zowel muzikaal als tekstueel (Dog's mind) verkent hij nieuwe paden en dat doet hij met zoveel verve dat je niet anders dan bewondering voor deze man kan voelen.

5. Aviary - Julia Holter

Anderhalf uur lang, het is uitzonderlijk tegenwoordig, duurt deze plaat. En vrijwel niets bereidt je voor op de ongelooflijke trip die je zal maken, waarbij Julia Holter het experiment opzoekt en alle hokjes, vakjes en regels kiepert ze vakkundig overboord. Dat is op zich geen garantie voor een goed album natuurlijk, je dreigt immers ook heel erg de mist in te gaan. Maar Julia weet een plaat te maken die de verwarring van deze tijden vat en die een overstijging van wat we kennen en verwachten inhoudt. Het is daardoor ook een moeilijke plaat, die van de luisteraar ook iets vraagt, die moeite kost, die zijn geheimen niet zomaar prijsgeeft. Het is een plaat die je bij wijze van spreken moet verdienen.

4. Bu bir ruya - Dirtmusic

Waar Dirtmusic, de samenwerking van Chris Eckman (ex-Walkabouts), Hugo Race (ex-Bad Seeds) en vroeger ook Chris Brokaw (ex-Come) voorheen vooral de Afrikaanse muziek verkenden om te integreren met hun westerse muziekverleden, heeft nieuw derde lid Murat Ertel de Turkse muziek binnengeloodst in hun sound. Het levert meteen hun beste plaat totnogtoe op, want de term wereldmuziek wordt ruimschoots overstegen. Dit klinkt als een liefdesbaby van Robbie Robertson en Daniel Lanois, dit klinkt als de essentie van muziek, uitgepuurd en toch in een modern jasje. Dit is zonder twijfel de plaat waarvoor het label "wereldmuziek" een beperking, een last is, een afschrikwekkend effect kan hebben. Jazeker, de Turkse invloeden zijn hoorbaar, maar overheersen doen ze niet. Dat doet de liefde voor muziek.

3. Komma - Broeder Dieleman

Deze Zeeuw volg ik al een hele tijd, sinds ik hem ooit eens met zijn kompaan als The Bill Calahans live muziek van Bill Callahan zag coveren. Op zijn eigen platen maakt hij folk in het plaatselijk dialect maar net als bij alle goeie muzikanten overstijgt die folk de plaatselijke setting. Er klinkt liefde in door voor de geboortestreek en Broeder Dieleman gaat op zoek naar verhalen die tegelijk lokaal én universeel zijn. En op dit dubbelalbum slaagt hij daar meer dan ooit in. Op het eerste deel van deze dubbelaar vallen de muzikale maturiteit en rijkdom op, die hij naar zijn hand weet te zetten. Op het tweede deel is de hoofdrol weggelegd voor field recordings, die de toon zetten en je doen luisteren, die je die vaardigheid opnieuw lijken aan te leren. En daarmee ontpopt dit deel van de dubbelelpee zich tot een moderne versie van Nacht en ontij van Boudewijn De Groot.

2. I: Levensmoeheid - Every Stranger Looks Like You

Bijna had ik hier mogen schrijven dat er geen enkele plaat is die de tijdsgeest van 2018 beter vat dan deze (maar dat doet de nummer 1 dus toch nog). Op dit eerste deel van wat een tweeluik moet worden, slaagt de band erin om op een EP (want dit duurt alles tesamen amper elf minuten) perfect het gevoel weer te geven wat velen voelen maar weinigen durven toegeven, aan zichzelf of aan anderen. De wereld is immers een plek geworden die vooral heel verwarrend is, waarin we door #fakenews en manipulatie van sociale media maar ook door het zich terugtrekken van iedereen in zijn eigen cirkeltje van gelijkgezinden amper nog weten wat waar is en wat de essentie is, waarin mensen elk historisch besef kwijt lijken te raken en waarin de ongenadige rat race steeds meer slachtoffers eist. Het kan misschien verbazen dat zelfs twintigers een soort levensmoeheid, een burn-out ervaren omdat alles steeds "harder, better, faster, stronger" moet en omdat de eisen voor het leven zo belachelijk hoog liggen en alleen maar versterkt worden door het imago dat je hoedanook creëert van jezelf op sociale media. In een nog nauwelijks te bevatten en te omvatten wereld loopt het individue steeds meer tegen zijn eigen grenzen aan en het is iets wat nu niet alleen meer in non-fictie en literatuur meer en meer vormt krijgt, maar ook platen als deze vertalen dit gevoel en vertellen van de verpletterende zwaarte ervan. Bovendien slaagt Every Stranger Looks Like You erin dat niet alleen tekstueel maar zeker ook muzikaal uitdrukking te geven en dit is dus daarmee bijna de perfecte soundtrackt voor 2018.

1. Pastoral - Gazelle Twin

Bijna, schreef ik daarnet, want Gazelle Twin slaagt er nog net iets beter in om 2018 te vertegenwoordigen. Want deze post-ironische knipoog naar rock en dance is precies wat de meerwaardezoeker nodig heeft en wat de archeoloog later als onmisbaar zal beschouwen om dit jaar, dit tijdsgewricht te begrijpen. Het knip- en plakwerk is zo post-post-modern (tot en met de hoes) dat je meteen voelt dat Gazelle Twin enkele metaniveaus hoger schakelt om een blik te werpen op de wereld vandaag. Het onbegrijpelijke van de huidige tijd, als deelnemer te midden staand van het gebeuren, wordt hier naast het unheimliche geplaatst van een individu dat nergens bijhoort, dat altijd al als een freak beschouwd werd en dat dan maar zelf ging geloven. Gazelle Twin is de Maxinquaye van 2018, het geniale werkstuk van een buitenstaander die nooit of te nimmer zal weten te conformeren en die vanuit die unieke buitenstaanderpositie perfect de vinger op de wond kan leggen.

Liederen van de week 2017

Dit is een overzicht van alle liederen van de week in 2017. Beluister eronder de Spotify-playlist die ik maakte van al die nummers:

1. week 1: Snap je? - Yung Internet
2. week 2: Hard to admit - Tiny Legs Tim
3. week 3: Star roving - Slowdive
4. week 4: Catharsis (Self-help) - Every Stranger Looks Like You
5. week 5: I'm better - Missy Elliott featuring Lamb
6. week 6: Do you still love me - Ryan Adams
7. week 7: Bang bang - DJ Fresh vs Diplo featuring R. City, Selah Sue and Craig David
8. week 8: Hallo maandag - Spinvis
9. week 9: Ballad of the dying man - Father John Misty
10. week 10: Afro trap part 8 (never) - MHD
11. week 11: Underspoken - Low Land Home
12. week 12: Lang leve België - Froze
13. week 13: Change - Rhea
14. week 14: Humble - Kendrick Lamar
15. week 15: I'm not who you think you are - Millionaire
16. week 16: Whippoorwill - Clock Opera
17. week 17: Shine 'em up Sadie - Douglas Firs
18. week 18: Shine a light - Shabazz Palaces featuring Thadillac
19. week 19: Put my head in the ground - Equal Idiots
20. week 20: Romanov - Soviet Grass
21. week 21: Big fish - Vince Staples
22. week 22: Knopen - Vaal
23. week 23: Hands down - Trentemøller featuring Jennylee
24. week 24: I promise - Radiohead
25. week 25: Last straw - Fär
26. week 26: Wall of glass - Liam Gallagher
27. week 27: Unfuck the world - Prophets Of Rage
28. week 28: Cigar - Tamino
29. week 29: In undertow - Alvvays
30. week 30: The lord of lightning - King Gizzard And The Lizard Wizard
31. week 31: Be mine - Ofenbach
32. week 32: Thunder - Imagine Dragons
33. week 33: Tonite - LCD Soundsystem
34. week 34: Almost home (blisko domu) - Flaming Lips
35. week 35: Dangeroux - Son Lux
36. week 36: Hiding - Ansatz Der Maschine
37. week 37: Undoing a luciferian towers - Godspeed You! Black Emperor
38. week 38: The code - Uncle Wellington
39. week 39: Children of the eye - Amenra
40. week 40: Patterns - Public Psyche
41. week 41: Wednesday morning atonement - Curtis Harding
42. week 42: Second base - Sue Me Charlie
43. week 43: M'isoler - MRS
44. week 44: Lavender (Nightfall remix) - Snoop Dogg and BADBADNOTGOOD
45. week 45: Up all night - Beck
46. week 46: Little dark age - MGMT
47. week 47: Tinseltown swimming in blood - Destroyer
48. week 48: The gate - Björk
49. week 49: The doomed - A Perfect Circle
50. week 50: Like a motherless child - Moby
51. week 51: I ain't the one - Spoon
52. week 52: End of the world with you - Calexico

En dit zijn ze allemaal op een rijtje (met uitzondering van Knopen van Vaal en I promise van Radiohead):

If Anything Happens To The Cat

If Anything Happens To The Cat: het klinkt als een dreigement waarbij we meteen denken “ja, wat dan?”. Om dat als bandnaam te kiezen, moet je een beetje vreemd, een beetje extravagant zelfs, zijn. Die indruk wordt ook nog eens bevestigd door de hoes van hun tweede plaat, Mångata. Vliegende roggen in de ruimte, die dan ook nog eens paars kleurt? Hebben we hier niet per ongeluk een obscure uitgave van Man Or Astroman vast?
Zelfs wanneer de naald in de groef valt of de laserstraal de binaire codes omzet in muziek, blijven we met vele vraagtekens zitten. Meerdere luisterbeurten kunnen die niet allemaal beantwoorden. Want wat de vijfkoppige Gentse band brengt, laat zich niet voor een gat vangen en tekent bijna voor commerciële zelfmoord door elk vakje en genre zorgvuldig te ontvluchten. Ons wacht de niet eenvoudige taak om louter met woorden een beeld te laten vormen van hun muziek. Hoe doe je dat in godsnaam wanneer de zanger al eens klinkt als Tom Smith van Editors (Raven steals the light) en wanneer engelachtige stemmen van Fien Deman (I Will, I Swear) en An-Sofie De Meyer (Fär) Echo park opluisteren tot een aaneenschakeling van postrock, Simple Minds-synthesizers en een vocale apotheose om u tegen te zeggen? Welke voorstelling kan een zin als “mix The Cure, Monster Magnet en Go March op hoge snelheid in de blender om Beijing fury te bekomen” werkelijk oproepen? Welke band slaagt erin om op een en dezelfde plaat zowel een U2-riedeltje (Five lion mountain) als lijzige, buitenaardse zang (Out and into the vast) een geheel te laten vormen samen met al het voorafgaande?
Misschien is de hand die Tim De Gieter, de frontman van Every Stranger Looks Like You en lid van Fär, in het totstandkomen van dit album had, wel de verklarende en verbindende factor. Want hoe divers en wijdbeens deze verzameling van zeven songs ook moge klinken, je hoort wel de muzikale zetmeel die alles bindt. Meer zelfs: If Anything Happens To The Cat plaatst zich zo in het rijtje van muzikanten die de Brakelse studio binnenwandelen met goeie ideeën en buiten kwamen met een nog beter album. En al valt er geen etiket te kleven op deze release en zien we die dus in onafhankelijke platenwinkels uiteindelijk belanden in het bakje “Weird”, consistentie is er wel degelijk en voortdurend hoor je echo’s van andere bands, zonder meteen goed thuis te kunnen brengen wie je nu geciteerd, geparafraseerd of geëerd hoort.
Mångata is met voorsprong de meest bizarre plaat die de Vlaanders dit jaar lijken voort te zullen brengen. Afgaande op hun website, scoren de Gentenaars hier effectief mee tot in China (waar ze vorig jaar mochten touren). Nu is de muzieksmaak van de Chinese indie-luisteraar ons verder onbekend, maar dit keer lijkt hij in zijn fascinatie alvast gelijk te hebben.

Je kan deze review ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder (vanaf 9/9) het volledige album:

Lied van de week: week 13 - 2018

The abject - Monkey Juice

Monkey Juice is een stonerrockband uit Sint-Niklaas die in haar muziek toch ook zoveel mogelijk melodie tracht te steken. Ze passeerden langs de Much Luv Studio van Tim De Gieter (zie ook Fär en Every Stranger Looks Like You) en blikten er deze song in.

The Girl Who Cried Wolf

The Girl Who Cried Wolf, een vijftal uit Antwerpen, bracht in 2015 het album Ruins uit bij Consouling, een plaat die ik wel wist te smaken (maar die ik toen verzuimde te reviewen in alle drukte). Drie jaar later zit de band bij een ander platenlabel en is er een opvolger: A(r)mor. En over die plaat ga ik dit keer wel mijn licht laten schijnen...
Hoe dreigend de plaat ook begint met Hidden en vooral Healer waarin de gezette atsmosfeer uitstekend zou passen bij een post-apocalyptische film, dat is niet de sfeer die het album overheerst. Naarmate ze vordert, klinkt ze rijker dan dat. Zo is het korte instrumentale Willow tree eerder lieflijk (tot op zekere hoogte) en blinkt Left vooral uit door de rustige zang over een pianostuk dat van Nils Frahm had kunnen zijn. Op Pestilence komt Tim De Gieter (van Every Stranger Looks Like You, die zelf een fantastische plaat uit hebben dit jaar zoals ik hier schreef) meezingen en hij geeft de song extra power mee.
Met deze plaat bewijst de groep zijn plaats duidelijk gevonden te hebben en gegroeid te zijn. Het is reikhalzend uitkijken naar meer want de belofte die ik in A(r)mor hoor, bevalt me uitstekend.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 25 - 2017

Last straw - Fär

Fär is een duo uit Brakel. Naast An-Sofie De Meyer herken ik vooral Tim De Gieter, lid van Every Stranger Looks Like You (hun album reviewde ik hier). Hun muziek is dromerig vol elektronica-toetsen en deze single weet ongetwijfeld fans van Hydrogen Sea en Amatorski te bekoren.

Je kan het nummer hier downloaden voor een zelfgekozen bedrag.

Jaaroverzicht 2017: top twintig albums

En dan is hier mijn overzicht van de twintig meest markante, meest opvallende en ook wel beste albums die ik dit jaar beluisterde en al eerder reviewde op deze blog:

20. Chaos in het universum - Stippenlift en Faberyayo

Faberyayo (van De Jeugd Van Tegenwoordig) maakte met Stippenlift een album dat me verwonderde én dat mijn aandacht kon vasthouden, wat met zijn band eigenlijk nooit echt lukt (ondanks hun soms goeie singles). Soms zwaar gedrenkt in de jaren tachtig maken ze eveneens gebruik van nostalgische of exotische geluiden om de nummers een feel mee te geven die ik eerlijk gezegd nooit verwacht had.

19. Cult of yes - Pascal Deweze

Dat dit 's mans solodebuut is, verraste me nog het meest want Pascal Deweze heeft intussen al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Op deze plaat bewijst hij nog eens dat hij een begenadigd songsmid is en zijn album is dan ook een pretentieloos (bijna-)meesterwerk geworden.

18. Here now there then - Dool

Ik gaf Mike van Consouling Store carte blanche om me een album aan te raden en het bleek een voltreffer te zijn. In een genre dat ik te weinig ken, slaagt de Nederlandse band Dool erin mij hun wereld binnen te trekken. Opvallendste kenmerk van deze band waardoor ze zich onderscheidt van anderen, is ongetwijfeld de mooie zangstem van Ryanne van Dorst. De pessimistische kijk van de plaat hoeft geen belemmering te zijn want zoals wel vaker ligt schoonheid soms in het lelijke...

17. The following mountain - Sam Amidon

Hoewel het een wat stugge plaat werd, is deze nieuwe van Sam Amidon toch alweer een geslaagd album geworden waarop hij zijn muzikaal vakmanschap vorm geeft in songs die je uiteindelijk weten te raken.

16. American dream - LCD Soundsystem

Bleeps die de zwaarte van het album niet kunnen verhullen, het was wel het laatste dat ik verwachtte van James Murphy en diens LCD Soundsystem. Mijn late kennismaking met zijn plaat verklaart misschien waarom ik er niet meer naar luisterde en misschien zelfs waarom ze niet hoger eindigde, maar het is een bijzonder interessante plaat geworden die ik in 2018 zeker nog vaak zal beluisteren om alle details ervan goed te laten door dringen.

15. Yarrow - The Deep Dark Woods

De spuuglelijke hoes herbergt een album waarbij ik spontaan denk aan Bruce Springsteen, Neil Young en Fleet Foxes en dat zegt veel over de kwaliteit die deze Canadezen op hun nieuwste werk tentoonspreiden.

14. Rennen - Sohn

Ik waagde me in januari aan een dubbelreview waarin ik Rennen van Sohn plaatste naast het meer aandacht aanzuigende I see you van The xx. Sohn slaagt er wél in mijn emoties te beroeren en doet dat niet enkel in de hardere nummers, maar zeker ook (waar The xx meestal faalt) in de rustige songs. Op het einde van dit jaar was ik deze plaat al bijna weer vergeten maar gelukkig helpen eindejaarslijstjes me elk jaar om ook eens wat verder terug te kijken dan die platen die spontaan in mijn geheugen opduiken.

13. Sleep well beast - The National

Bijna was het jaar voorbij gegaan zonder dat ik The National een kans had gegeven. Net als met Elbow is er de laatste jaren een soort vermoeidheid met deze band opgetreden bij mij en dat de plaat "gehypet" leek te worden, hielp ook al niet. Maar kijk: de wonderen zijn de wereld nog niet uit en The National is erin geslaagd me te bekoren. Net als bij LCD Soundsystem zorgt de laatijdige beluistering ervoor dat ik de plaat nog meer aandacht dien te schenken in 2018.

12. A crow looked at me - Mount Eerie

Voorzichtigheid is geboden voor wie deze plaat van Mount Eerie wil beluisteren. Rouw en verdriet werden zelden eerder zo rauw op een plaat uitgedrukt als hoe Phil Everum hier omgaat met het verlies van zijn vrouw. Het is alsof hij het gesprek dat iedereen uit de weg gaat toch voert en alsof hij de woorden die niemand wil horen, toch uitspreekt. Eerlijker dan dit wordt het niet en voor sommige mensen kan dit album een enorme troost zijn bij hun eigen rouw. Tegelijk dreig je als luisteraar te verdrinken in de poel van tranen die als een moeras in prachtige songs verhuld zit.

11. Sincerely future pollution - Timber Timbre

Vreemd genoeg kwam ik deze plaat, denk ik, in geen enkel eindejaarslijstje tegen. Nochtans hebben de Canadezen met dit album hun meest donkere werk geschreven. Ze kwam tot stand in het (politiek) erg bewogen 2016, het jaar waarin Trump tot president verkozen werd. Zoveel ongeloof en verbijstering noopte de band tot een gitzwarte soundtrack die tegelijk erg doet denken aan City same city van Flying Horseman. Bovendien is dit de meest ambitieuze plaat die ze al maakten en ze steken Daniel Lanois naar de kroon als het erop aankomt gruizige duisternis doorheen alle noten te weven (denk aan dienst For the beauty of Wynona). Ik vrees dat ze dit huzarenstukje nooit meer zullen evenaren, dus geniet ten volle van deze parel.

10. Predictions of the future - Goldfish

Aangezien deze plaat eigenlijk al grotendeels gemaakt werd in 1996 maar pas dit jaar werd afgewerkt en uitgebracht, hoeft het niet te verwonderen dat het een "trip down memory lane" is, maar wel een heel goeie trip. Je hoort punkrock voor die term besmet raakte en je hoort ook flarden Kristin Hersh, Lush en The Breeders. Voor wie muzikaal volwassen werd in de tijd dat gitaren eindelijk weer regeerden (zoals ik), is dit een hoogfeest voor oren en hersenen en hart.

9. Face your fear - Curtis Harding

De beste soulplaat van het jaar komt na het overlijden van Charles Bradley (een man die ik nooit zal vergeten door zijn ontwapenend geluk om zoveel succes op een festival in Noord-Frankrijk waar mijn lief en ik hem voor het eerst zagen) van Curtis Harding. Met de hulp van Danger Mouse slaagde hij er immers in tegelijk zo retro te klinken dat je spontaan denkt "James Brown" en zo de vinger aan de pols te houden van de hedendaagse muziekproductie. 

8. Mass VI - Amenra

Teleurstellen doet Amenra nooit en ook op Mass VI is het weer van dat: een mokerslag is het die je toegebracht wordt en je enige reactie is de hamer waarmee je net vol in je gezicht geraakt bent, te omarmen. Het album draait om dualiteiten en dat hoor je ook: Amenra laat de slinger beide kanten uitgaan en ze doen dat met zo'n dwingende kracht, in songs die meestal bijna of zelfs langer dan tien minuten duren, dat je niet anders kan dan je totaal overgeven. Dat de band een community rond zich heeft weten te binden, begrijp je terstond. 

7. The asylum tapes - Marvin Pontiac

Het is mijn beste vriend, Kris, die me attent maakte op deze bijzondere plaat van een bijzonder artiest. Want: Marvin Pontiac bestaat helemaal niet! Zijn biografie is verzonnen, als een kritiek op muzieksnobisme waarin je oude, "onontdekte" bluesmuziek en outsider-art niet anders dan goed en geniaal màg vinden. De man achter het hele project (want dit is al de tweede plaat van Marvin Pontiac) is de nochtans zelf niet onverdienstelijke John Lurie, vooral bekend van (instrumentale) filmmuziek. Deze plaat deed me terugdenken aan de film Idioterne (The idiots) van Lars von Trier, onder meer omwille van de toch niet altijd zo nobele motieven die schuilgaan achter de maatschappijkritiek. Maar deze plaat zou zijn hoge plaats in deze eindejaarslijst niet waard zijn indien ze niet muzikaal echt interessant zou zijn. Want John Lurie/Marvin Pontiac zoekt de grenzen op van de muziek die je kan maken als je niet langer gehinderd bent door de grenzen van het normale en je je kan verbergen achter het veilige etiket "gek en geniaal".

6. Salute - Fär

Tim De Gieter leek wel overal tegelijk dit jaar. Er was een mooi album van zijn eigen band Every Stranger Looks Like You en hij had ook een ferme brok in de pap bij If Anything Happens To The Cat en hun debuut. Maar het beste was toch het debuut van de band die hij vormt met zijn vriendin An-Sofie De Meyer. Salute is de registratie van de groei die de band doormaakte sinds de eerste single twee jaar eerder en de chemie tussen de twee bandleden levert een plaat op die ontelbare keren door mijn huiskamer schalde en waar ik lief, vrienden en kennissen te pas en te onpas enthousiast voor wou maken (wat soms ook gelukt is). De Belgische Portishead is eindelijk opgestaan, dames en heren, maar Fär is tegelijk nog zoveel meer. En Tim De Gieter, dat is een toffe peer en ooit komt het er wel eens van dat mijn lief en ik ingaan op zijn uitnodiging om eens een koffie bij hem te komen drinken als we toevallig in Brakel zijn...

5. DAMN. - Kendrick Lamar

Met trots kan ik u melden dat mijn zoon dit jaar het muzikale licht heeft gezien. Kris zal het beamen (en niet alleen dat ik het al jaren zeg): hiphop, daar gebeurt het tegenwoordig allemaal. Muzikale vernieuwing vind je vooral in dit genre. Mijn zoon, net twaalf geworden in november, heeft het goed begrepen. En ja, hij is ook helemaal weg van AC/DC maar zijn voorkeur gaat toch vooral uit naar Kendrick Lamar, Wiz Khalifa en Snoop Dogg. Van de genialiteit van Kanye West heb ik hem nog niet kunnen overtuigen, maar wanneer hij gisteren in de auto zat mee te schudden met zijn hoofd op Blacc Hollywood  van Wiz Khalifa, de cd die hij uren tevoren kreeg als nieuwjaarscadeau, ben ik toch een fiere vader. En hij kent de songs op DAMN. beter dan ik. Hij leent mijn cd's van Kendrick Lamar om op zijn kamer uren naar te luisteren. En ik kan hem geen ongelijk geven. To pimp a butterfly vond ik het beste album van dat jaar en ook DAMN. staat vol songs die je hoofd nooit meer verlaten. En al is de man tegenwoordig alomtegenwoordig (want gevraagd om mee te zingen of te rappen op zowat elke successingle), beu word ik dit album nooit.

4. Luciferian towers - Godspeed You! Black Emperor

Ja hoor, de Canadese post-rockhelden van Godspeed You! Black Emperor, wiens concert in de Westhoek bij de herdenking van WO I mijn lief en ik jammer genoeg uiteindelijk moesten laten schieten, hebben het weer gedaan. Opnieuw brachten ze een plaat uit die klinkt als een pletwals mét nuance, een contradictie die zij toch weer overstijgen. Woorden zijn nutteloos, beluistering na beluistering overtuigen je ongetwijfeld beter dan welk schrijfsel van mij ooit zou kunnen doen.

3. From a room vol. 1 en vol. 2 - Chris Stapleton

Elk jaar vis ik uit de eindejaarslijst van Roen Het Zwoen in extremis nog enkele platen die meer dan de moeite waard zijn maar die totaal aan mij voorbijgegaan waren. En vrijwel altijd zit daar iets tussen dat hoogt eindigt in mijn eigen eindejaarslijst. Dit jaar is die eer weggelegd voor Chris Stapleton die met enkele maanden tussentijd twee platen uitbracht die als een Siamese tweeling aan elkaar geklonken zijn. Zowel rockend als rustig overtuigt deze Amerikaan uit Nashville met zijn outlaw-country en hij haalde er zelfs commercieel succes mee (in de VS). Dat is meer dan terecht want beide platen maakten mijn eindejaar zoveel mooier.

2. No offending borders - Torgeir Waldemar

Hoewel ook deze plaat (heel) hoog eindigde bij Roen, is het niet daar dat ik ze ontdekte. Het was via een andere muziekblog dat ik de Noor leerde kennen. En hoewel Neil Young zelf dit jaar een goeie plaat uitbracht (die ik, zo moet ik bekennen, helaas slechts één keer beluisterde), komt de beste Neil Young-song dit jaar uit het hoge Noorden. Summer in Toulouse lijkt zelfs zijn begeleidingsband Crazy Horse uitgeleend te hebben. Werkelijk elke song op deze plaat is van de hoogste kwaliteit.

1. Stubborn persistent illusions - Do Make Say Think

Een plaat met vogels op de hoes, daar zal mijn oudste stiefdochter niet mee kunnen lachen. Ik vermoed dat ze de verzameling vissen op de plaat van Goldfish verkiest...
Dat niet Godspeed You! Black Emperor maar een andere band van hetzelfde Constellation!-label mijn eindejaarslijst van 2017 aanvoert, zegt veel over de kwaliteit die de groep in elk detail van de plaat stak. Want elke song is als het betere kantkloswerkje uit Brugge (maar dan iets meer aanlokkelijk voor mensen uit de 21e eeuw): vol van zulke betoverende details en tegelijk zo'n meeslepend verhaal vertellend dat het album je niet meer loslaat. Soms word je overwelmd, soms is net traagheid het hoofdmotief. Dit is een grandioze plaat, hét meesterwerk van 2017.

Beluister hieronder de playlist met uit elk album één nummer: