06 juni 2020

Filmmaker


Ledigheid is des duivels oorkussen. Als er iets waar je Filmmaker niet van kan verdenken, is het luiheid. We zijn nog niet halfweg het jaar en de Colombiaan bracht al twee albums en een EP uit. Over één van die album wil ik het hier graag even met u hebben, maar in feite zou ik graag de hele discografie aanprijzen.
Faunes Efe, uit Medellin (de stad die we vooral dankzij Pablo Escobar lijken te kennen), maakt muziek onder vele namen, waaronder gewoon zijn voornaam, maar als Filmmaker ontdekte ik hem toevallig. De electronische muziek die erg dystopisch klinkt, heeft iets van de beklemming van het album Haus der Lüge van Einstürzende Neubauten, en Dimensional, zijn meest recente plaat, zoekt een weg tussen dansvloer en verteltheater. Conjured portal zoekt de drum 'n bass op terwijl wellicht de beste song op de plaat (Devourer) op de grens tussen new wave en industrial balanceert. Outsider warriors had welhaast van Front 242 kunnen zijn en The abyss gaze schuift dan weer een beetje richting ambient, maar dan volgestouwd.

Je kan dit album hier kopen via zijn Bandcamp-pagina (waar je meteen met de rest van zijn oeuvre kan ontdekken) en alvast hieronder beluisteren:

05 juni 2020

Pharis and Jason Romero


Het is heerlijk om te banjo te horen op Bet on love, het zevende album van het Canadese duo Pharis en Jason Romero. Die verleent onder meer openingssong Hometown blues een lekker relaxt en zelfs vrolijk cachet. En dat het tweetal meer in zijn mars heeft, bewijzen ze meteen daarna op New day, waarin de gitaar als een rustig kabbelend beekje het ritme bepaalt. 
Het echtpaar maakt zelf handgemaakte gitaren en banjo's, dus het is "safe to say" dat enkele daarvan te horen zijn op deze plaat. Samen met de mooie stemmen die in harmonie weten te betoveren, levert dat prachtige songs op, eenvoudig maar vervuld van schoonheid. Hoogtepunten zijn de titelsong, A bit old school dat als een paardje ronddraaft en het door de mannenstem overheerste World stops turning.

Je kan deze plaat hier kopen op hun Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

04 juni 2020

Inventions


Bestaande uit Matthew Cooper (die muziek maakt onder de naam Eluvium) en één van Explosions In The Sky (Mark Smith) kan Inventions alvast mooie adelbrieven voorleggen. Maar adelbrieven zijn niet altijd voldoende om te overtuigen, daar moet ook goed (nieuw) materiaal tegenover staan. 
Met Continuous portrait weet het duo alvast te overtuigen. Dat doen ze niet op elk nummer (zo doet Outlook for the future, met een verrassend gebruik van een fluit, iets teveel aan goa denken maar gelukkig ook aan Banco De Gaia) maar over het geheel genomen is dit een goede plaat. Calico lijkt een mengeling tussen de muziek van Calexico (dat kan toch geen toeval zijn) en Boards Of Canada. The warmer the welcome incorporeert pianomuziek zoals we die kennen van Michael Nyman of Max Richter en afsluiter Saw you in a movie ligt langoureus op de sofa om soundtrackgewijs de tijd te nemen om vooral een mooie sfeer te scheppen.

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

03 juni 2020

Aankondiging: nieuw album Run The Jewels


Twee dagen vroeger dan gepland is er de release van RTJ4 van Run The Jewels. De recente gebeurtenissen in de VS hebben die versneld, zo lezen we op hun Instagram-account. In de song Walking in the snow verwijzen ze zelfs letterlijk naar de moord op George Floyd door een blanke politie-agent. Op de plaat hoor je ook bijdragen van  onder meer Zack De La Rocha (van Rage Against The Machine), Mavis Staples, Josh Homme (van Queens Of The Stone Age) en Pharrell Williams.
Via een link in hun bio kan je de plaat gratis downloaden. Ze vragen je wel (vrijblijvend) om een donatie te doen voor Mass Defence Program, een programma dat de National Lawyers Guild lopen heeft om politieke activisten, protesteerders en bewegingen gericht op sociale verandering, juridische bijstand te verlenen. Ik adviseer hier graag om te doneren want zulke bijstand is broodnodig in een polariserende VS waar de president zich zeer autoritair gedraagt. 
Binnenkort mag u trouwens een review van het album verwachten op deze blog.
Ik maak overigens van de gelegenheid gebruik om deze video te delen waarin Killer Mike, de helft van het hiphopduo, op het moment dat Trump verder polariseerde en door zijn speech de gemoederen nog meer deed oplaaien, in Atlanta een emotionele, sterke speech geeft die net kalmerend wil zijn:



(op het moment dat ik dit schrijf, is de website van het duo niet bereikbaar, hopelijk raakt dat snel opgelost, maar je kan dus via Instagram de informatie terugvinden)

Hawk


Ik heb goede herinneren aan een concert dat The Posies ooit gaven in de AB Club, nog voordat ik deze blog startte, waar ze hun afscheidstournee hielden. Later zouden ze nog wel terugkeren (en ik zou hen in 2015 live zien in Nijdrop) maar toen leek het echt het einde van deze fantastische band. Jon Auer en Ken Stringfellow waren allebei compleet dronken, kwamen eindeloos terug voor bisnummers en gingen op het einde, toen de roadies al een deel van het podium afbraken, zelfs in het publiek nog enkele verzoeknummers spelen.
Diezelfde Ken Stringfellow maakt deel uit van Hawk, de groep die David Hawkins rond zich verzamelde met nog wel meer goed volk zoals drummer Pete Thomas (Elvis Costello, Elliott Smith) en keyboardspeler Morgan Fisher (Queen, Mott The Hoople). Die samenwerking is al enkele jaren oud en leverde meerdere album op en nu is er dus Fly.
De sound van groepen als The Posies en (de vroege) R.E.M. hoor je duidelijk terugkeren op deze plaat, waarvan het spelplezier afspat. Fijne harmonieën, luchtige indiepopsongs en zelfs de onbekommerdheid die ik begin jaren negentig in mijn eerste jaren aan de universiteit ervoor, tekenen allemaal present. Soms wordt er zelfs eens teruggegrepen naar een iets meer eighties sound (She's an angel en het wel erg aan The Cure schatplichtige You are the one I want). Er zit wat bluesrock in Truth to power maar het meest hou ik van die R.E.M.- en Posiesachtige songs als This is it en I believe in you.

Beluister hieronder het volledige album:

02 juni 2020

Broeder Dieleman


Wie terugbladert doorheen deze blog zal wel af en toe een bericht over Broeder Dieleman tegenkomen. Toen ik Tonnie Dieleman leerde kennen (toen nog als de helft van The Bill Callahans) kon ik nog niet vermoeden dat deze Zeeuw zo een diepe muzikale indruk op me zou maken. Alle vorige platen kan u hier wel ergens besproken weten en maken ook deel uit mijn (uitgebreide) fysieke muziekcollectie. En daar ga ik zeker ook De liefde is de eerste wet aan toevoegen want zonder twijfel is dit alweer een stap voorwaarts.
Dat heeft wellicht ook te maken met de bijdrage van de muzikanten zoals Frank Grapperhaus op cello en Peter Slager op bas. Die verrijken de songs waardoor de metamorfose van Broeder Dieleman als troubadour stilaan vergelijkbare vormen aanneemt als die van Bob Dylan die electrisch ging.
De song die er na al die beluisteringen het meest uitspringt, is voor mij Lied van het riet, meteen het meezingmoment van de plaat. "Melodie zonder einde, een eeuwigdurend lied": het duurt nog geen drie minuten maar het had in een oneindige loop mogen afspelen en ik zou het nog niet beu worden. De Zeeuwse rietvelden lijken wel de eindeloze vergezichten die we kennen van films die zich afspelen buiten de steden in de VS.
Laten we overigens ook eens de andere songs onder de loep nemen. Het begint alvast met een toast op succes (Glasvol, liefje), een drinklied waarin de vocale dialoog met het achtergrondkoor het beeld oproept van een groep die het glas heft, de toespraak aanhoort en beantwoordt. Nieuw raam gaat meer dan over een letterlijk nieuw raam over een vernieuwd uitzicht en inzicht dat de blik op de wereld verandert. Toch is kijken door een nieuwe bril (zoals het meer gebruikelijk gezegde het uitdrukt) niet altijd even makkelijk. Wanneer Tonnie zingt dat hij het alle tijd geeft, weet je dat een veranderde houding ten opzichte van de omringende wereld wennen vereist. 
Thema's die doorheen zijn werk terugkomen, zijn Zeeuws-Vlaanderen, een hang naar onthaasting in nostalgie en koesteren van het erfgoed en ook religieuze referenties die, of hij nu gelovig is of niet, van invloed zijn geweest op wie hij werd. Jakobsladder verwijst naar het bijbelse verhaal van de schaapherder Jakob die in een droom engelen ziet afdalen en klimmen op een ladder naar de hemel. In dit lied wordt de plek waar Jakob zich te slapen legt, een plek voor transitie, waar werelden samen komen. En in het geval van de zanger lijkt dat het landschap te zijn waarin hij rondstruint en waar hij een proeve krijgt van wat een hemel voor hem zou kunnen betekenen. Het woordenloze achtergrondkoor in Gerammel biedt een zachte bedding voor alweer een verhaal waarin natuur en mens zich vermengen en hij zich een rammelaar voelt (een mannelijke haas of konijn). In Driftig mens verplaatst hij zich in de figuur van een man die soms ten prooi valt aan driftbuien, die muzikaal perfect weergegeven worden in momenten van chaos Einstürzende Neubauten of The Birthday Party waardig. 
Jaagpad hoort ongetwijfeld tot de hoogtepunten van dit album. Muzikaal ligt het in het verlengde van All along the watchtower (in de versie van Dylan zelf). Diezelfde bezetenheid, verbetenheid en het onvermogen om nog langer te zwijgen, liggen ook in de vocalen vervat. Het is een worsteling met de taal en met de natuur, om ze samen te brengen, om taal de natuur en het landschap te laten vatten, een vruchteloze en hopeloze poging omdat, zoals Jacques Lacan al zo duidelijk betoogde, de betekenaars (woorden en andere symbolen) die we gebruiken altijd het tekort in het Reële moeten laten ontsnappen. Taal is met andere woorden onvermogend om het reële volledig te bevatten...
42 is een rustpunt waarin de banjo spaarzaam de toon bepaalt. De rust en veiligheid van routines worden bezongen in Eerst de koffie: "eerst de koffie, dan de afwas en dan gaan werken". Het is niet helemaal duidelijk of Broeder Dieleman een keuze kan maken tussen die geruststelling in alledaagse handelingen of de saaiheid van steeds terugkerende handelingen. Misschien is het wel een en/en-verhaal. Na het al eerder vermelde Een lied van het riet keert de banjo terug nadrukkelijker op de voorgrond in Poonhaven, een dichtgeslibd en verdwenen landbouwhaventje nabij Terneuzen en Zaamslag uit de 19e eeuw. Hier horen we de muzikant als chroniquer van zijn streek, bij uitstek de rol die Broeder Dieleman met graagte én met verve vervult en die van hem in de meest ware betekenis van het woord een folkartiest maakt. 
Wijzang bezingt de vreugde van het zingen zelf en is gebaseerd op een door Frederik van Eeden vertaald gedicht van Rabindranath Tagore en het zou muzikaal een cover zijn van Bonnie 'Prince' Billy (al is niet meteen duidelijk welk nummer daarvoor dan diende). In Plaatsbepaling positioneert de artiest zich. "Ik ben mijn eigen instrument en ik ben vreugdevol gestemd", zingt hij in het refrein. Het is geen uitbundige vreugde, zo lijkt, maar een tevredenheid met waar men zich bevindt, het zich schikken in zijn lot en bestemming. 
Sleutelsong van deze plaat is natuurlijk het titelnummer waarmee geëindigd wordt. Hier krijgen we het verhaal van Jan De Prentenknipper, een figuur die Broeder Dieleman al een hele tijd inspireert (tot aan de grafische vormgeving toe, sinds hij zelf aan het prentenknippen is geslagen). Hij werd geboren in 1877 in Colijnsplaat als Jan Huijszoon en trok, wellicht geplaagd door het afzichtelijk uitzicht van een bochel, door Zeeuws-Vlaanderen op zoek naar schuren om in te slapen. In ruil voor kost en een slaapplaats gaf hij prenten die hij geknipt had, vaak bijbelse taferelen of de boerderijen voorstellend. Een terugkerende slagzin op veel van die prenten is de titel van dit lied. Broeder Dieleman trok zelfs in navolging van deze zonderlinge en folkloristische figuur die overal bekend stond door zijn eigen streek. De song is een prachtig eerbetoon aan deze man en kan een opstap zijn voor wie er meer wil over weten: tussen september 2020 en juni 2021 loopt een tentoonstelling van zijn prenten in het Zeeuws Museum in Middelburg.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via de website van Snowstar Records of hier via hun Bandcamp-pagina:

01 juni 2020

Mark Lanegan


Mark Lanegan is behoorlijk productief. Na Somebody's knocking vorig jaar is er alweer een nieuwe plaat, Straight songs of sorrow. Maar niet getreurd, de kwaliteit lijkt niet echt te lijden onder die hoge werkdruk (die hij zichzelf vermoedelijk oplegt). 
Zo goed als Blues funeral wordt het niet meer, maar behalve gelijkenissen (het begin van This game of love lijkt een iets vrolijker versie van The gravedigger's song) zijn er ook heel wat verschillen. Zo is de algehele teneur van deze plaat, ondanks de titel, toch minder zwaar dan dat geweldig album uit 2012. Dat mag verwonderen want je zou deze plaat kunnen beschouwen als de soundtrack bij zijn autobiografie Sing backwards and weep en dat is niet meteen een verhaal van bloemetjes en zonneschijn, van eenhoorns en regenbogen. 
Het maakt deze plaat heel persoonlijk, want hij putte uit de vragen die hij zich tijdens het schrijven stelde bij zijn eigen leven. Zo klinkt Bleed all over door zijn uptempo ritme en het niet langer hanteren van die echt diepe bas, die echt neerslachtig klinkende stem, zowaar -voor zijn doen- vrij luchtig al verraadt beluistering van de lyrics iets helemaal anders. 
In die zin lijkt het een beetje op de film Trainspotting: enerzijds krijg je een beeld van het glorieuze van de hoogtepunten in het leven van een drugverslaafde, anderzijds is het één langgerekt drama waaraan de hoofdpersonages zich op zeer destructieve wijze telkens weer onttrekken door die glorieuze momenten nog meer op te zoeken en steeds meer en dichter bij elkaar na te streven. Zo gaat het er ook aan toe op deze plaat: het leven van de junk Mark Lanegan leek avontuurlijk, meeslepend, glorieus, heldhaftig en vol actie maar daarachter gaapt een afgrond die afschrikwekkend steeds meer naderbij komt en erg diep blijkt.

Beluister hieronder het volledige album:

31 mei 2020

Bolt Ruin


Visueel wordt heel goed weergegeven hoe de muziek van Bolt Ruin verknipt en herplakt werd tot een heel andere vorm op Obriultn, de plaat waarop Brecht Linden (alias Bolt Ruin) zijn songs onder handen neemt en laat nemen. Het levert een indrukwekkend en magistraal album op.
Opener Obruiltn is het resultaat van zijn eigen knip- en plakwerk en klinkt als de soundtrack bij een dystopische nachtmerrie tegen een industriël, verlaten en totaal onmenselijk gemaakte achtergrond. Maar ook de andere artiesten die door de Gentse Limburger uitgenodigd werden, verknippen de songs tot een bevreemdende geluidsbrij die zowel onbegrijpelijk als schoon klinkt (hoe contradictorisch dat ook moge lijken). Die schoonheid kan je bijvoorbeeld heel goed proeven in Enginsess dat door Piano Princess met (uiteraard) een piano aangevuld wordt waardoor een mooi contrast ontstaat. Erg lichamelijk klinkt dan weer wat Fausto Mercier uitrichtte op Bearwitness. 
De zes songs, samen goed voor bijna een half uur verbijsterende muziek, vormen een breedwaaierend palet van de mogelijkheden die het verknippen en plakken van songs heeft en die rijkdom is er om te koesteren.



Beluister deze plaat hieronder. Je kan ze ook hier kopen bij Consouling, dat de plaat op label Circuits uitbracht:

Steve Forbert


Al in 1979, toen ik nog een broekventje was, had Steve Forbert een hit met Romeo's tune. Het is een nummer dat ik niet kende en ook niet herken als ik het nu beluister. Waar ik alvast wel vrolijk van word, is zijn twintigste studio-album: Early morning rain. Dit album bevat elf liedjes die inspirerend waren voor de Amerikaan
Alleen al de prachtige cover van Your song is de aanschaf van deze plaat waard. Natuurlijk was de song ook al bij Elton John een prachtige ballade, maar er is iets in de manier van zingen en de instrumentatie waarvoor Forbert kiest, waardoor ik telkens weer voor deze cover zou kiezen om op te dragen aan mijn lief. Het zou overdreven zijn te zeggen dat hij zich verhoudt tot het origineel als Gram Parsons' versie van Love hurts tot die van Kansas (want die laatste is echt een draak van pompeuze gezwollenheid die elke echte emotie uit de song zuigt), maar er ligt voor mij toch nog een hele afstand tussen de kwaliteit hier bij de Amerikaan tegenover die van de Engelsman. En ook de cover van Suzanne bevalt me zeer. Die is namelijk minder donker dan het origineel van Leonard Cohen of de in het Nederlands vertaalde cover door Herman Van Veen.
De juiste covers kiezen en die door jouw vertolking een niveau hoger tillen, is natuurlijk een kunst en een kwaliteitslabel, en ook de hier minder bekende songs krijgen mooie versies mee. Zo is de opener, Early morning rain (oorspronkelijk van Gordon Lightfoot), in een rechtvaardige wereld geheid een hit. Ook Frankie and Johnny verslaat de versies van Champion Jack Dupree, Sam Cooke, Van Morrison en Elvis Presley (enkel de versie van Charlie Feathers vond ik even goed als deze hier). Verder vermeld ik hier graag nog de prachtige versie van Pick me up on your way down (Charlie Walker en later onder meer Jerry Lee Lewis, Conway Twitty en The Flying Burrito Brothers), Supersonic rocket ship (The Kinks) en de mooie afsluiter Dignity van Bob Dylan.
Deze coverplaat is dus een verzameling parels die bovendien nog opgepoetst blijken ook en, of ze nu in de buurt van het origineel blijven of ervan afwijken, in ieder geval overtuigen.

Luister hieronder naar het volledige album:

30 mei 2020

Marja Ahti


De Zweeds-Finse componiste Marja Ahti, momenteel woonachtig in het Finse Turku, heeft met The current inside een heel bijzonder plaat uitgebracht. Zoals steeds werkt ze met field recordings van geluiden die ze met elkaar in dialoog laat treden en ze zoekt de raakvlakken tussen die geluiden, waar ze elkaar overlappen of communiceren met elkaar. Misschien vindt u dat nogal zweverige kunstpraat (ze is per slot van rekening ook performance artist) doch wat vooral telt, is het resultaat.
Om dit album te omschrijven schiet het gebruikelijk vocabularium van de recensent schromelijk tekort, dus laat ik dat omzeilen door het verhaal te vertellen dat in mijn hoofd past bij wat we te horen krijgen en waar dit de soundtrack van zou kunnen zijn.

The altitudes (20'10"):
 
Diep in de kelders van een onbestemde fabriek, een industrieel complex waarvan werking en doel ons onbekend zijn, stappen we rond, omgeven door de geluiden die als ruis optreden wanneer machines niet luidruchtig aan het werk zijn, maar als darmen inwendig allerlei processen aan het uitvoeren zijn. Het bubbelt, het fluit, de geluiden zijn spannend en doen vermoeden dat er ergens, het kan achter elk hoek of draai zijn, gevaar loert of iets opvallends of misschien wel datgene waar we naar op zoek zijn, hoewel we net zo min als we van de machines iets afweten, eigenlijk kunnen begrijpen waarnaar we op zoek zijn. Behoedzaam schrijden we voort, daar dwingen de geluiden ons toe. We zijn omgeven door verlatenheid van menselijke aanwezigheid maar industriële activiteiten hebben in hun repetitieve elementen de sleutel gevonden tot een perpertuum mobile dat onze soort overbodig maakt. En aangezien we overbodig zijn, bestaat het gevaar dat we als hinderlijk of zelfs schadelijk worden ervaren en dat deze activiteiten zich tegen ons gaan keren. Onze voorzichtigheid groeit. De gangen en de auditieve prikkels, van elke zin ontdaan, lijken eindeloos. Halfweg (maar dat weten wij uiteraard niet) lijkt er een einde aan te komen maar dat is slechts schijn. Uiteindelijk komen we toch aan het einde van onze wandeling, de dreiging nam toe, daaraan weten we dat we er bijna zijn.

The currents (4'21"):

In deze nieuwe ruimte aanbeland, is de stilte oorverdovend. Na alles wat om ons heen loerde en lurkte, is dit zo mogelijk nog meer intimiderend. Heel heel zwak beginnen we iets te horen. Het is haast een opluchting wanneer gelijkaardige sonore aanvallen als tijdens onze wandeling ons terug omgeven. 

Lost lake (4'25"):

Door een nieuwe deur zijn we alweer een ander vertrek binnengegaan. Nu valt op hoe water stroomt door de buizen en er een soort riolering aan het werk is, waarin af en toe doorgespoeld was. Zijn het toiletten van verdiepingen boven ons? Zijn het afvalstoffen die afgevoerd worden? Geen enkele aanwijzing, niets maakt ons ook maar een beetje wijzer. We verwachten nu ratten of ander ongedierte, maar net als mensen lijken die overbodig of misschien weggejaagd. En vraag je maar eens af: wat betekent het als ongedierte hier niet komt? De zitplaats die wij op deze wereld verlaten, wordt doorgaans onmiddelijk ingenomen door de onuitroeibare soorten die overleven op waar anderen hun neus voor optrekken.

Fluctuating streams (6'13"):

In de verte klinkt alsnog iets dat een angelieke doch ver verwijderde en gedempte stem zou kunnen zijn. Is het een auditief fata morgana? Maar dan verdwijnt het weer en worden we overgeleverd aan dezelfde geluiden die ons al onze hele toch vergezellen. Komt er ooit een einde aan en waar leidt dit heen? Intussen hebben we die vraag als een munt om en om gekeerd en elk mogelijk scenario is al door onze gedachten gepasseerd. Net als een luchtkasteel blijkt alles ongrijpbaar en biedt niets ons houvast.

Sundial (4'43"):

Ineens breekt er licht door en we vangen geluiden van een buitenwereld op. Is het de zee en het strand? Zijn dat meeuwen en spelende kinderen? En hoe zijn we dan hier beland? De hele tijd werden we omringd, werden onze hoofden gevuld met vragen. Antwoorden kwamen niet opdagen. Nu we toch wel een uitgang lijken te bereiken, hopen we tenminste daarbuiten alsnog te vinden wat we zoeken. Dat is allang niet meer datgene waarvan we niet eens goed wisten waarnaar we zochten, het zijn de nieuw gevormde vragen die antwoorden verlangen en die nu bijna aanraakbaar lijken. Nog enkele stappen... En dan is de plaat gedaan. Een open einde, kunnen we daar mee leven?

Je kan deze plaat hier kopen op de Bandcamp-pagina van het label Hallow Ground en hieronder alvast beluisteren:

Lindy Vopnfjörd


Hij werd geboren in de IJslandse gemeenschap in het Canadese Manitoba en resideert tegenwoordig in Toronto. State of the heart is al de zevende plaat van Lindy Vopnfjörd sinds hij debuteerde in 1995.
Het album opent met de titelsong, een ietwat folky popsong die één van de betere Ierse Eurosong-inzendingen had kunnen zijn en vreemd genoeg bedoel ik dat niet eens denigrerend. De song is toegankelijk genoeg om een groter publiek aan te kunnen spreken maar toch klassevol genoeg om ook de muziekliefhebber te charmeren. Die toegankelijkheid blijkt een constante op de plaat, die overheerst wordt door vrij rustige songs waartegen Cutting room floor contrasteert door het vrolijker en hoger tempo. Dat is trouwens misschien wel het beste nummer. De rest van de plaat is zeker goed, met uitzondering van het wat fletse Letters.

Beluister hieronder de volledige plaat:

29 mei 2020

The Nine Seas


The Nine Seas, dat zijn Fiona McBain en Liz Tormes, twee vrouwen die elkaar leerden kennen in New York. Na wat gezamenlijke projecten komen ze nu onder deze groepsnaam op de proppen met een debuut, geproduced (grotendeels althans) door de fantastische muzikant Jim White (die al enkele malen aan bod kwam op deze blog). Het was trouwens via diens Facebookpagina dat ik geattendeerd werd op dit debuut.
Hun stemmen lenen zich wonderwel voor de troostrijke americana en (alt.)country die ze brengen. Dat hoor je bijvoorbeeld heel duidelijk in Trials, troubles, tribulations waarin een banjo bescheiden op de achtergrond blijft maar toch wezenlijk blijkt voor de muziek en waarin hun zang diezelfde lome flow vasthoudt. Het zal wel aan de herkenning liggen dat ik Sea of heartbreak (dat in de versie van Johnny Cash op American II: Unchained staat) het absolute hoogtepunt van deze plaat vind. Ze zetten die song overigens helemaal naar hun hand met een vreemd en interessant a capella-arrangement bij de start waar slechts minimaal instrumenten aan toegevoegd worden. Maar ook Go to sleep (dat me heel erg aan Emily Jane White doet denken) en het ingetogen Where he rests steken boven de rest uit.
De plaat eindigt met de herneming van twee songs die uitgevoerd worden enkel met vocalen en gitaren. Het is een beetje een overbodige toevoeging aan een voor de rest bijzonder mooie plaat.

Beluister hieronder het volledige album:

Innerwoud op "String layers"








Het Berlijnse label 7K! nodigde onder meer Innerwoud uit om speciaal voor de compilatie String layers een nieuwe song te schrijven. Op die compilatie brengen 18 artiesten van over de hele wereld (o.a. het eveneens Belgische Echo Collective, Simon Goff,...) nummers die ze schreven, gebruik maken van enerzijds een klassiek snaarinstrument (contrabas, cello en (alt)viool) en anderzijds een hedendaags instrumentarium. Pieter-Jan Van Assche (de man achter Innerwoud) bespeelt op deze song (Tebreken) zijn contrabas die hij zoals wel vaker meerlagig de track laat opbouwen.


Beluister hieronder de volledige compilatie:

28 mei 2020

Owen Pallett


Owen Pallett een rare muzikale snuiter noemen is eerder een understatement. Zijn platen, waarop de viool vaak een prominente rol speelde, zijn bizar en bevreemdend, kleuren buiten de lijntjes maar zijn net daardoor ook betoverend. Deze Canadese muzikant, zanger en componist maakte enkele platen als Final Fantasy en brengt maar af en toe solo-albums uit. Verder maakte hij songs voor soundtracks, soms samenwerkend met Arcade Fire.
Ik was dan ook benieuwd naar zijn eerste nieuwe plaat in zes jaar tijd. Island bevat zowel instrumentale nummers als gezongen songs en klinkt op het eerste gehoor iets toegankelijker dan wat ik me van zijn vroeger werk herinner. Wat zeker wel lijkt op mijn herinneringen, zijn prachtige composities als The sound of the engines of In darkness. Die zijn bovendien erg filmisch, je ziet meteen beelden voor je ogen. In Lewis gets fucked into space horen we de terugkeer van het hoofdpersonage uit mijn favoriete song van de Canadees, Lewis takes action (ooit nog lied van de week). 
Owen Pallett nam deze plaat op met het London Contemporary Orchestra in de befaamde Abbey Road studios. Het verklaart de volle sound die we in laatsgenoemd nummer horen maar ook in A bloody morning. Mooie intermezzo's vormen de instrumentale stukjes, nu eens kort (zoals ---> (ii) ) of toch meer dan drie minuten (---> (iv) is daar een mooi voorbeeld van, met zijn lange opbouw).
Doe uzelf een plezier: als u deze artiest nog niet kent, leer hem dan via deze plaat kennen. En kent u hem wel al, brei dan een vervolg aan uw muzikale relatie met hem. Hij is het waard.

Beluister hieronder het volledige album:

27 mei 2020

S.AL


De prijs voor de langste albumtitel gaat dit jaar (tenzij er nog stevige concurrentie op komt zetten) ongetwijfeld naar de hiphopper S.AL met Safari Al fortnites at the Scallops Hotel: The first orange tree was planted in my room. 
Verwacht geen patser gangsta hiphop maar laat je meevoeren op de flow die Habits of My secret draagt. Het is lang geleden dat ik nog zo'n laidback rapplaat hoorde. Just a matter of grin leunt op een lome jazzlijn en Butterfly net grijpt naar new age-achtige muziek als basis. K.O.A.D. (Knock on any door) voert een hoog pianoriedeltje op en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook de raps klinken heel relaxed.
Chillen kan je dus deze zomer zeker en vast met S.AL zonder dat je dreigt "uit de zone" te geraken.

Je kan dit album hier kopen via zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

Marble Sounds


Het lijkt een tussendoortje, Traces - Outtakes Vol. 1, maar toch zijn de vijf songs op deze EP van Marble Sounds van dezelfde kwaliteit als de het materiaal dat op eerdere platen verscheen.
Traces is een typische Marble Sounds-song met dat unieke geluid waardoor je de groep meteen herkent. Het is dus een uitstekende keuze als opener. En de manier waarop Pieter Van Dessel hoog zingt in The numbers game weet me ook altijd te charmeren. All assumptions klinkt als een lichtvoetige song met die geweldige intro en de samenzang maakt het nummer heel aangenaam in het oor liggend. Ook zowel Stand up nine als The evitable world hebben iets vertrouwds over zich.
Zo is deze EP een heerlijk en welkom tussendoortje geworden, waarop we de groep zoals we die al kennen, in vijf variaties te horen krijgen. Maar never change a winning team hé!

Luister hieronder naar de volledige EP:

26 mei 2020

My Ugly Clementine


Vier jongedames uit Wenen die al in andere populaire Oostenrijkse groepen furore maakten, vormen samen de "supergroep" My Ugly Clementine. Met die band maken ze muziek die heel erg nineties klinkt, zo valt me op bij beluistering van Vitamin C, hun debuutplaat.
Het levert lichte songs op à la Never be yours of het uptempo Don't talk to me, een soort rockliedje dat verrassend genoeg een beetje doet denken aan Eurosongwinnaars als The Herreys of Bobbysocks!. Buitenbeentje is Peptalk dat ons langzaam uitwuift.

Beluister het hele album hieronder:

Tim Burgess


Openen doet I love the new sky met Empathy for the devil, een knipoog naar de Rolling Stones dat bij de aanvangsnoten klinkt als Boys don't cry van The Cure en eindigt als een folkdeuntje. Tim Burgess, zanger van The Charlatans, klinkt erg luchtig in die opener. 
Het is al zijn vijfde solo-plaat en die luchtigheid, die ook al vaak terug te horen was in de muziek van zijn band, loopt als een rode draad doorheen de twaalf nummers. Songs als Lucky creature en Laurie vallen op door hun bevrijdende vrolijkheid. Nergens doet Burgess moeilijk, het zijn allemaal liedjes die makkelijk in het oor liggen.
Tegelijk is dit ook een beetje de zwakte van deze plaat: ze beklijft niet echt en is als een lentebries, leuk maar ook zo vervlogen.

Beluister hieronder het volledige album:

25 mei 2020

Steve Earle And The Dukes


Op Ghosts of West Virginia neemt Steve Earle ons mee in een arbeidersmilieu diep in de VS, de mijnwerkers. Hij beschrijft hoe hun leven eruitziet in tijden van Trump. Nog net geen half uur (en tien songs) heeft hij nodig om ons die wereld binnen te loodsen.
Die wereld die Earle oproept, is er één van hard labeur en gevaren. Maar ik ken niemand die daar zo mooie songs over weet te brengen als Earle. Het begint meteen met het a capella gezongen Heaven ain't goin' nowhere. De beloning voor het harde werk ligt immers niet in dit leven maar in het hiernamaals. Daarna wordt de drieëenheid genaamd vakbond, God en vaderland geroemd. Dit is het verhaal van eerlijke mensen die vanuit eenvoudige waarden hun leven inrichten. Hoewel ik met twee van de drie absoluut niets heb, lijkt me het een makkelijk kompas voor het leven als je op die manier je leven inricht.
Geloven in God doe ik niet (meer) maar de metaforische verhalen die inherent zijn aan geloof boeien mij enorm en één ervan komt terug in Devil put the coal in the ground. De duivel verzinnebeelt hier de krachten die aan het werk zijn geweest om zoiets waardevols als steenkool zo onbereikbaar te maken, zo moeilijk op te graven, zoveel te laten kosten in energie, zweet, tranen en soms zelfs rampspoed. De banjo die het nummer opfleurt, pas wonderwel hierbij en doet me bij aanvang van de song denken aan Handcuffed to a fence in Mississippi van Jim White. En er volgen nog meer hillbillieklanken in John Henry was a steel drivin' man, waarin een heldendicht opgedragen wordt aan de strijd van de harde werker tegen de gezichtsloze industriëlen, een strijd die enkel in eendracht (en dus een vakbond) enigzins gelijke kansen biedt. 
Een rustpunt op de plaat vinden we in Time is never on our side. Ook in het erop volgende It's about blood wordt de vergelijking gemaakt tussen de tijd toen arbeid nog gewaardeerd werd en iets eervol had en heden ten dage niet veel meer is dan een instrument dat ingezet wordt ten voordele van de "economie", winsten en aandeelhouders, die de koningen van de wereld geworden zijn. En dan verschijnt plots de mooie, angelieke stem van Eleanor Whitmore die If I could see your face again voor haar rekening mag nemen. Het is een traditionele ballade van verloren liefde. 
Wat volgt, zijn nog drie geweldige countrysongs: Black lung wordt geschraagd door de gitaar en banjo die in een dialoog geweldige melodieën uitstrooien, het up-tempo zaterdagavondlied Fastest man alive (dat wat rockabilly-invloeden bevat) en het korte, aan Neil Diamond herinnerende The mine.
Beluister hieronder de volledige plaat:

24 mei 2020

Denison Witmer


Bij Asthmatic Kitty, het label van onder meer , zit je vaak goed om onbekende pareltjes te ontdekken. Natuurlijk, net als elk platenlabel is niet elke artiest die ze tekenen, het onvermoede genie waarop je hoopt. Denison Witmer is alvast wél een zeer verdienstelijke artiest die ondanks zijn elf vorige albums aan mij (en velen met mij) roemloos voorbij ging. American foursquare brengt daar verandering in. Hij kwam overigens pas in 2012, toen hij toch al 17 jaar platen uitbracht, bij het eerdergenoemde label. Helemaal onbekend is hij bij sommigen misschien niet, maar dan als producer voor Florence + The Machine, Yoko Ono en Sufjan Stevens.
De gevoelige en warme liedjes op deze plaat tonen een zeker meesterschap en hoewel dit soort muziek eerder geassocieerd wordt met de winter, kunnen we er ook bij de droogte en warmte van de voorbije weken van genieten. Catalina love bezit een mooi refrein, iets hoger gezongen, en de song wordt gedragen door de piano. Save me from myself is zo'n song waarbij je als vanzelf stil wordt en beter luistert naar de teksten, om je nadien nog een tijd te laten nadenken over je eigen leven. Robin wordt afgetrapt door een kindje dat zomaar toevallig opgenomen en toegevoegd lijkt, maar je wel in de juiste stemming brengt voor de speelse melodie. Nog een hoogtepunt is River of music, dat op Bandcamp nog eens als extra terug komt in een vereenvoudigde versie.
Denison Witmer mag dan al onbekend geweest zijn, wij hebben zijn naam alvast geregistreerd en zullen nieuwe releases nu niet zo snel meer over het hoofd zien. En u?

Je kan dit album hier bestellen op zijn Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:


23 mei 2020

Jarboe


De muziek van Swans is voor mij een constante bron van ontdekkingen, zelfs na vele beluisteringen, en ook de vroegere platen (voor de split in 1997) bevatten muziek die duidelijk buiten de lijntjes kleurt en bijzonder interessant blijft. Naast Michael Gira maakte toen ook Jarboe (voluit Jarboe LaSalle Devereaux) deel uit van de band vanaf 1985 tot die split. Toen de band in 2010 terug samen kwam, was het zonder haar. Zelf heeft ze intussen al heel wat soloplaten uitgebracht en Illusory is de recentste toevoeging aan dat oeuvre.
De Amerikaanse is zich steeds binnen de avant-garde en experimentele muziek blijven bewegen en dat is hier niet anders. Het titelnummer herneemt helemaal op het einde het muzikaal thema waarmee de song opende en daartussen horen we wat wellicht het dichtste is waarmee artiesten als Jarboe een popsong benaderen. Er klinken, vooral in de piano, echo's door van The boatman's call van Nick Cave. Arrival lijkt een experiment in het gebruik van de stem, in het aftasten van afstand en nabijheid. Naarmate de song vordert, jaagt de muziek de luisteraar op en je voelt je als in een hoek gedreven, slachtoffer van een samenzwering tussen de voortschrijdende, nooit aflatende tijd en de dystopische maatschappij die mensen in donkere steegjes drijft. Veel wijdser klinkt Cathedral alsof het daar opgenomen is en de akoestiek van zo'n indrukwekkend groot gebouw vult dit nummer met een leegte waarin de zang volumineuzer klinkt. Flight lijkt een symbiose van beide voorgaande songs: donker en dreigend met angelieke zang. 
Into the arms of sleep plaatste de vocalen in een spiegelpaleis waarin ze met elkaar in dialoog gaan, een kakofonie binnen de schijnbare harmonie. Met Nourish komen we bij het hoogtepunt van deze plaat. Wat de Amerikaanse hier presteert, is niet min: een mengeling van Einstürzende Neubauten-achtige percussie, een piano die strak en met slechts één handvol noten repetitief de luisteraar vastpint en daarom heen kronkelende melodieën als een slangennest rond een verse prooi.
Tot slot weet ook Man of hate het dwingende karakter dat al in de meeste songs terugkwam, vast te houden. Repetitieve elementen en de intrigerende stem van Jarboe zijn ook hier de belangrijkste ingrediënten.
Illusory lijkt op het eerste zicht niet ontoegankelijk maar is moeilijker te verteren dan je zou denken. Het vergt meerdere luisterbeurten om alle details en alle wendingen, alle elementen en alle experimenten een plaats te geven. Die inspanning wordt wel degelijk beloond met een prachtig album dat groeit en groeit en pas mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Met andere woorden, aan dit album heb je het héle jaar nog (nieuw) luisterplezier.

Je kan deze plaat hier kopen bij Consouling en alvast hieronder beluisteren:

Meneer Michiels


Aan ambitie ontbreekt het Meneer Michiels zeker niet op Wereldburger (een titel die grootsere verwachtingen schept dan wat Vlaamse klei en rond-de-kerktorenhiphop), dat 33 songs telt en meer dan 2 uur omspant. En mocht u denken "die ken ik helemaal niet", dit is de naam waaronder Kristof Michiels, jarenlang DJ 4T4 (onder meer in 't Hof van Commerce). Het is trouwens al zijn derde plaat, uit bij het leuke en interessante Limburgse label Fons Records. Hebben we trouwens al vermeld dat hij, ondanks zijn deelname aan de bekendste Westvlaamse hiphopgang, zelf gewoon uit Leopoldsburg komt?
Wereldburger omvat de 15 eerste songs, daarna volgt extra (geheim) album Puur poeier, dat je er zomaar bovenop krijgt.
Laten we dus van start gaan met het eerste deel. Wat meteen opvalt, is dat de songs drijven op goede samples waardoor ze muzikaal gevarieerd zijn en heel wat mogelijkheden bieden voor de raps. Tussen de regels illustreert goed de uitstekende keuze van muziekjes om als basis te dienen. We moeten zelfs even denken aan Magic Ballet Ensemble, waarin DJ 4T4 al bewees aan de slag te kunnen met uiteenlopende stijlen. Verder vallen ook de vele gastmuzikanten op, die zowel uit hiphopmiddens komen (het Antwerpse De Groendienst -feitelijk de mannen van Fixkes-, medelid van 't Hof Flip Kowlier) maar ook ver daarbuiten. Zo horen we Boudewijn De Groot en Wannes Capelle op De merel, dat meteen de sfeer van kleinkunst oproept tot Meneer Michiels er zijn eigen draai aan geeft. Helemaal geleid door de muziek van Témé Tan is Waarom gij zwijgen zo? een bijzonder, zomers liedje dat de titel van het album waar lijkt te maken. Dit is veel verder kijken dan de Vlaamse horizon. Koen Kohlmacher van het onvolprezen (en ondergewaardeerde) Birds That Change Colour stuwt met zijn zang Veelte veelte naar grotere hoogte. De typische stem van Hannelore Bedert definieert het geluid van Vroeger of later. Maar de meest opvallende song is zonder meer Als moeder zingt, dat helemaal opgebouwd is uit Vlaamse (en Nederlandse) bekende liedjes (in het Nederlands meestal) en muzikaal vrolijk doet denken aan Borokov Borokov. Raymond van het Groenewoud, Flip Kowlier en Frank Vander Linden nemen het refrein voor hun rekening. Natuurlijk is het ook een soort gimmick, deze quiz van nederlandstalige tekstflarden maar het is allemaal zo geinig en overstijgt de gimmick, dat ik deze song elke dag minstens meerdere keren opzet. Gegarandeerd loop ik dan weer rond met een lach van oor tot oor. 
Op het extra album Puur poeier worden meteen uitgenodigd om zijn wereld te betreden, waar hij écht zijn zin zal doen. En deze plaat is compromislozer, al hanteert hij nogal steeds dezelfde elementen: goeie grooves en beats en een pak gastmuzikanten die ook hier weer hun toetsen toevoegen aan het palet dat Meneer Michiels voor ogen heeft. Fence-gitarist Niels Hendrix opent mee op Vrijbuiter, Stijn mag zijn extravagante zelve zijn op Effe los, Marcel Vanthilt is deelgenoot op hoogtepunt van Normaalzucht maar ook zonder al die gasten weet Meneer Michiels zijn streng te trekken. Spiegelbeeld klinkt als de confrontatie die meestal uit de weg gegaan wordt, Awoertshows gaat over de vergankelijkheid van roem en Goudvissen hekelt al die mensen dat hun mening minstens even belangrijk is als die van om het even wie. De pit bewijst dat alle muziek kan dienen als een basis voor deze artiest. 
Zoals 't Hof van Commerce in Kom mor ip al claimde: "wem weggewist, 't publiek èt lastig gèt, mo we maokn retour en tè were vet" (sorry voor mijn Westvlaams). DJ 4T4 aka Meneer Michiels bewijst dat hij nog steeds aan de top van de Vlaamse hiphop staat en hij verdient alweer een ster bij op zijn mouw voor deze prachtige dubbelaar.
Beluister hieronder het volledige album:

22 mei 2020

Gelezen (146)

Lachwekkende liefdes - Milan Kundera


Hier zijn enkele kortverhalen verzameld van Milan Kundera, die allemaal als thema het spel of de verbeelding hebben. De personages storten zich in een spel, in een fantasie, in een doen-alsof met volle plezier (meestal toch) en in de volle overtuiging dat zij de regie in handen houden. Maar telkens moeten ze vaststellen dat het verhaal met hen op de loop gaat en dat de regie hen al ontglipt is nog voor ze er erg in hebben. Of het nu het verliefde koppel is dat liftster en passerende automobilist speelt, of de jongeman die voorwendt gelovig te zijn, wat ze willen bereiken, ontglipt hen en zij worden meegesleurd in plaats van te bepalen. Het is tragikomedie op zijn best, dan nog eens geschreven door een begenadigd verteller.
Wat me ook opviel, is dat doorheen de verhalen een beeld geschetst wordt van een Tsjechoslowakije waar het leven buiten de controle van de mensen valt (althans gedeeltelijk, omdat de communistische staat de regie vasthoudt) maar er heerst berusting en verrassend weinig gevoel van onvrijheid. De ervaren onvrijheid lijkt een expliciteren van de existentiële onvrijheid eerder dan een politieke beperking. Deze verhalen werden wel allemaal geschreven voor de inval van de Russen die een einde maakte aan de Praagse Lente, misschien veranderde het wezen van de onvrijheid en de beleving ervan nadien wel heel sterk.


Tijl - Daniel Kehlmann


Het duurt even voor Daniel Kehlmann erin slaagt je mee te nemen in het verhaal, maar wanneer hij dat gaandeweg doet, is het om niet meer los te laten. Dit boek wordt met elke bladzijde die je omslaat, met elk hoofdstuk dat je leest, beter. De puzzelstukjes van het verhaal van Tijl Uilenspiegel, grappenmaker, acrobaat, hofnar, vallen dan langzaam in elkaar. Achtergrond is de Dertigjarige Oorlog, die in de 17e eeuw woedt in het Heilig Roomse Rijk (grofweg Duitsland) en dood, vernieling en chaos brengt. De strijdende vorstendommen en het keizerrijk zijn nog maar net de middeleeuwen ontgroeid, zo lijkt het, met nog steeds heksenprocessen, bijgeloof maar natuurlijk ook de godsdienstoorlogen tussen katholieken en protestanten. En zoals Gavril Princip met de moord op Franz-Ferdinand de Eerste Wereldoorlog in gang zette, is het de keurvorst van de Palts, Frederik II, getrouwd met Elizabeth Stuart, Engelse en Schotse prinses, die het startsein gaf me het onbesuisde aanvaarden van de kroon in Bohemen. Eén winter lang slechts kan hij genieten van zijn koningstitel, eer de keizer terugslaat. Hij wordt dan ook de Winterkoning genoemd, en moet voortdurend op de vlucht, in ballingschap, steeds verarmend en steeds minder voor vol aanzien, zelfs niet in Den Haag waar de Staten-Generaal hem eerst verwelkomen als protestantse vorst op de vlucht, maar het na een tijd beu worden de hoge kosten van zo'n koninklijk hof te dragen. Intussen lezen we hoe Tijl en Nele, het meisje waarmee hij als kind samen is weggelopen nadat zijn vader veroordeeld en gehangen werd als handlanger van de duivel, steeds maar elk gevaar weten te ontsnappen en zich een weg banen door dit decor.
Kehlmann doet dat met verve, het vertellen van dat verhaal, met geestdrift en met mooie zinnen, met voldoende historische duiding om mee te kunnen zonder dat je eerst historicus hoeft te worden maar ook met gevoel voor humor, voor lichtheid soms, maar waar nodig beschrijft hij de gruwel zoals die is, tussen de regels door weliswaar, maar des te meer voelbaar.


In betere kringen. Satirische verhalen van - Cyriel Buysse


In dit boek zijn enkele kortverhalen en columns van Cyriel Buysse samengebracht. Die spelen zich, in tegenstelling tot de meeste van zijn romans (waarin het platteland centraal staat), af onder welgestelde mensen, vaak stedelingen. Zo is er het verhaal van meneer Hardamour die zichzelf per ongeluk opsluit in zijn kluis, en verhalen over het snobisme van de gegoede burgerij. Verscheidene stukken zijn geschreven tijdens en net na de Eerste Wereldoorlog, toen Cyriel Buysse in het neutrale Nederland verbleef samen met zijn Haagsche vrouw. Die oorlogsjaren en de nasleep dienen ook als decor voor bedenkingen die Buysse maakt.
Net als in zijn romans, is zijn stijl mooi gestileerd en hier bovendien ook vaak grappig. Niet voor niets draagt deze verzameling de ondertitel Satirische verhalen van...

Moonlight Benjamin


Als de "voodoorpriesteres van de bluesrock" brengt Moonlight Benjamin haar tweede langspeelplaat uit. Simido is een betoverende ervaring, een afdaling in een wereld waarin we onbekenden zijn maar waar gelukkig de vertrouwde bluesidiomen herkenbaar zijn.
Laten we eerst even stilstaan bij haar levensverhaal want dat is niet bepaald de doorsnee biografie van een muzikant. Toen ze in Haïti geboren werd, overleed haar moeder in het kraambed en dat betekende in het straatarme en zeer bijgelovige land (waar voodoo sterke wortels heeft) dat allerlei kwade geesten gebannen moesten worden. Ze werd achtergalten bij een katholiek weeshuis waar ze gedoopt werd en de opmerkelijke naam kreeg waarmee ze nu door het leven gaat. Met gospel en voodoo-muziek als leidende motieven door haar jeugd verhuist ze uiteindelijk naar Frankrijk waar ze gitarist, componist en producer Matthis Pascaud leert kennen en met hem een sound zoekt die haar doet belanden in de buurt van bands als Alabama Shakes. Op haar debuut Siltane maakt ze indruk, onder meer door die voodoo-invloeden, die op deze opvolger minder aanwezig zijn.
Niettemin lijkt beluistering van deze plaat een bevestiging in te houden van haar uitstekende live-reputatie (ze eindigt concerten soms in een staat van extase en trance), want je hoort doorheen alle songs een verbetenheid, een opgaan in de muziek zoals ik die vooral al meermaals zag bij David Eugene Edwards. Tchoule is daar een mooi voorbeeld van: de krachtige manier van zingen past perfect bij de haast beukende gitaar die samen met de drums het ritme van de song bepaalt. 
Nergens is de kwaliteit van het geleverde werk ondermaats. Opener Nap chape vermengt blues met zijn Afrikaanse roots (die ongetwijfeld ook in de Haïtiaanse muzikale traditie moeten zijn doorgesijpeld) en klinkt krachtig. Die kracht ligt vaak in de percussieve basis van de songs, zoals in Salwe of de titelsong. Een hoogtepunt is zeker Pye poudre dat wat buiten de lijntjes kleurt op deze plaat. En van afsluiter Kafou kunnen we ons levendig voorstellen dat dit mensen in trance brengt met zijn opzwepende ritme. 
Dit album was echt een ontdekking voor mij en als het er ooit eens van komt, wil ik haar nog wel eens graag live zien. Dat lijkt me inderdaad een indrukwekkende belevenis te kunnen zijn.

Luister hieronder naar de volledige plaat:

21 mei 2020

The Mighty Ya-Ya


Met Harakiri blues krijgen we niet exact wat de titel belooft: blues(rock) die meedogenloos afstevent op onze oren en zich geen barst aantrekt of ze het zal overleven of niet. The Mighty Ya-Ya is een Eindhovense band die al aan haar derde plaat toe is. Stonerrock wordt hier vakkundig in de blender gegooid met onversneden bluesrock, met een verhouding (zo schat ik) van 1 deel tegenover 3. Dit is het soort stuff waar bluesverslaafden hun hart aan zullen ophalen. 
Hoewel de songs een constant niveau halen, mis ik toch het echt verschroeiend uithalen. Elk nummer is op zich natuurlijk wel zeer degelijk en de capriolen in bijvoorbeeld Hey backrider laten gitaristen horen die hun instrumenten bespelen alsof ze er een slangengevecht mee houden. Eens je de verwachting loslaat dat je hier een Nederlandse versie van Queens Of The Stone Age krijgt, valt er gelukkig nog wel genoeg te genieten. The electronic herd stampedes dondert als wilde paarden door de prairie en je hoort de steel guitar scheuren. Begonia rex is een mengeling tussen Soul Coughing, een spoken word-performance en dreigende vroege Black Sabbath. Voor mij is dit dan ook het hoogtepunt van de plaat. Just because I wanna blijft onder de drie minuten en door die bondigheid klinkt deze song dwingender. Apollo's last words herinnert aan zowel Tony Joe White als de Vaughan Brothers. 
Het nadeel van hoge verwachtingen scheppen is dat je ze moet waarmaken en daar slaagt het viertal niet helemaal in. Jammer vind ik dat, want deze plaat is toch echt wel de moeite waard.

Beluister hieronder het volledige album: