Twintig parels per maand: augustus 2018

De zomervakantie is ten einde en om de tranen te bedwingen, nemen we er afscheid van met deze twintig parels:

1. I can't stand the rain - Ann Peebles: velen kennen deze song van Tina Turner, maar dit origineel vind ik eigenlijk stukken mooier
2. Love don't grow on a love tree - Betty Wright: deze maand overleed Aretha Franklin, de queen of soul. Ik had uiteraard voor één van haar nummers kunnen kiezen (en zal dat ongetwijfeld één van de komende maanden doen), maar dit keer ging ik voor dit lied, dat me aan haar doet denken
3. Stuck in the middle with you - Stealers Wheel: voor altijd verbonden met de beroemde "oor"-scène uit Reservoir dogs van Quentin Tarantino
4. (Fly away) Little paraquayo - George Baker Selection: Little green bag had een logische keuze geweest omdat dat ook door Quentin Tarantino is gebruikt in een film, maar ik heb eens gekozen voor iets anders van George Baker. Die keuze is overigens niet zo makkelijk want de meeste van zijn songs zijn eigenlijk niet aan te horen
5. We verschillen niet - Ramses Shaffy en Liesbeth List: enkele dagen geleden luisterde ik op Spotify haast toevallig naar het album Samen van dit duo en het openingsnummer vooral kon me wel bekoren
6. Dikkertje Dap - Herman Van Veen: tussen al zijn filosofische liedjes voor volwassenen door, waarin ik hem soms nogal wollig belerend vind, maakt Herman Van Veen af en toe ook songs voor kinderen (zoals voor Alfred Jodocus Kwak) en hier maakt hij een leuk liedje op tekst van Annie M.G. Schmidt
7. My love - Birds That Change Colour: het had van The Beatles kunnen zijn maar dit is Belgisch, jongens!
8. She is beyond good and evil - The Pop Group: ooit kon ik eens een plaat van The Pop Group op de kop tikken en ik herinnerde me toen gelukkig nog dat ik ergens gelezen had over hoe goed die wel waren. Ik heb het me nooit beklaagd
9. The model - Big Black: The model van Kraftwerk is natuurlijk een iconische song uit de jaren tachtig en soms stuit een mens al eens op een interessante cover, zoals deze van de de noise rock formatie Big Black, die Steve Albini tot lid mocht rekenen
10. Dude incredible - Shellac: nog meer Steve Albini met deze band waarin hij speelt (ik geloof dat ze deze zomer nog ergens op een festival speelden in ons land)
11. Valid without photo - Sofa Surfers: tijd voor iets rustiger maar wel met een mooie boodschap
12. Stiff jazz - Dzihan and Kamien: nu toch wat opgeschoven zijn richting lounge en laid-back dance, kan dit jazzy nummer er ook wel bij
13. The last of the red hot brethren - Fila Brazillia: voeg er ook nog een scheutje Braziliaanse ritmes aan toe en je krijgt dit
14. Sinnerman (Felix Da Housecat's heavenly house mix) - Nina Simone: meestal vind ik dat je van iconen en hun fantastische songs eigenlijk best afblijft met je dance-pollen, maar hier maak ik toch graag een uitzondering voor
15. Pata pata - Miriam Makeba: één van de bekendste Afrikaanse liedjes van toen ik klein was nog eens bovengehaald
16. Mbaye - Baaba Maal: dit is ook swingende Afrikaanse muziek waar ik jullie graag kennis mee laat maken
17. Seek and destroy - Metallica: onlangs nog eens beluisterd en deze song steekt er tussen hun werk toch ook boven uit en het is eens niet iets van The black album (dat mag ook wel eens hé)
18. K.I.N.G. - Satyricon: een verrassend melodieus metalnummer mag hier ook niet ontbreken
19. Addicted to you - Alec Empire: Alec Empire ken ik vooral van Atari Teenage Riot, de meest bizarre en harde drum 'n bass die me bekend is, maar hij maakte ook dit indrukwekkend nummer
20. Radio Babylon - Meat Beat Manifesto: Boney M kan ik maar heel heel matig verdragen maar deze sample van hun Rivers of Babylon valt wel best te pruimen dankzij de song die Meat Beat Manifesto eromheen bouwt

Geniet hieronder van de volledige luisterlijst:

Retro review: The Silencers

Op basis van twee radiohitjes op Studio Brussel kocht ik ooit in de plaatselijke platenwinkel Dance to the holy man van The Silencers, een band die me verder onbekend was. Intussen heb ik me wat verdiept in de groep. Ze bestonden al vijf jaar toen deze plaat uitgebracht werd. De Schotten Jimme O'Neill en Cha Burns richten de band op in Londen en hun muziek bevat naast rock duidelijk ook invloeden uit (Keltische) folk.
Uiteraard kunnen beide singles waardoor ik hen leerde kennen me ook vandaag nog steeds bekoren: Bulletproof heart is het soort popsong dat je met plezier terughoort en I want you is een liefdesliedje dat veel van mijn compilatiecassetten voor meisjes waar ik verliefd op was, haalde (en het staat hier ook op mijn compilatie voor Elke). Maar het zijn lang niet de enige interessante songs op dit album. Robinson Crusoe in New York intrigeert door het dwingende ritme en de mondharmonica, One inch of heaven klinkt alsof iemand toen al Elbow voorspelde en Hey Mr. bank manager is woede toen er nog niet eens een financiële crisis was. Nergens wordt het saai of oninteressant, deze plaat is echt wel de moeite waard, ook nu nog.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 34 - 2018

Happy man - Jungle

Happy man is de nieuwe single van Jungle, ooit een duo, nu een zevenkoppige band. 

Je vindt dit nummer ook op For ever, de plaat die op 14 september uitkomt en die je hier alvast kan bestellen.

Lyrics:

I'm a troubled man, changed by the things I do
True, but it's funny how they all remember you
It all could be different, time to do something new
I've given everything, I want to be a happy man too
Got to understand, blamed by the friends I lose
Who's getting outta hand, do you think they depend on you?
It all could be different, try to do something new
I've given everything, I want to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream and it won't mean nothing

Gonna run it 'round, strange but it just won't do, no
When it's coming down, taking a hold on you
It all could be different, try to do something new
Given everything, all to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream and it won't mean nothing

Closer
Turning it over
It all could be different
Closer
Time to do something new
I've given everything all to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream

No, I won't let it tame or twist me
I just got told that I gotta move on
No, I won't let it tame or twist me
I just got told that I gotta move on

Barst

Met The endeavour lostte Barst, het muzikale alter ego waaronder Bart Desmet al enkele platen uitbracht, een nieuwe plaat die opvalt. Dat doet ze niet enkel door de opvallende en erg mooie hoes, ook de songs laten een muzikant horen die het beste van zichzelf geeft. Toegegeven, je moet als luisteraar ook wat moeite doen, het moet tenslotte niet allemaal eenrichtingsverkeer zijn.
Beginnen doet Barst alvast met het meer dan tien minuten durende Beyond the fields. De trage opbouw geeft de niet zo uitgeslapen luisteraar de tijd om wakker te worden en de impact van deze song (en eigenlijk van het hele album) goed op zich in te laten werken. Want ook in songs als Point B (waarin het pulserende ritme je opjaagt) en When you die it will be good (een afsluiter die emotioneel binnenkomt als een mokerslag) weet de Belg indruk te maken. Opvallend aan deze plaat is alvast ook de sterke invloed van Industrial, die doorklinkt in zowat alle andere songs. Bart Desmet heeft duidelijk goed geluisterd naar zijn platen van Ministry en Front 242.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen bij Consouling of hier op zijn Bandcamp-pagina

Thee Oh Sees

Enrique el cobrador, de tweede song uit Smote reverser van Thee Oh Sees, is zo'n zalig nummer dat klinkt als oude, behoorlijk psychedelische Black Sabbath dat als je het toevallig zou horen op de radio, je nooit zou raden dat dit een liedje uit 2018 is. Deze ene song verklaart al meer dan voldoende waarom ik nog steeds met plezier platen en nieuwe platen opleg van deze Californiërs.
Smote reverser is immers zo'n album waarvan je al meteen voorstellingen maakt hoe al die nummers live zouden klinken, hoe de songs tot leven komen op een podium in een zaal of op een festival, hoe je samen met de rest van het publiek helemaal meegesleept wordt door de muziek en een wereld ingezogen wordt waarin je je beslommeringen vergeet en tijd en ruimte inderdaad die relatieve begrippen worden die Einstein ons voorhield dat ze eigenlijk ze zijn. De energie die losbarst wanneer de band Overthrown uit de boxen laat knallen, is onvoorstelbaar en gelukkig last de band af en toe een rustmoment in (zoals Last peace). 
Dit is, kortom, een zalige plaat!

Beluister hieronder het volledige album:

Maudlin

Sassuma arnaa is al uit sinds februari van dit jaar maar was een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Ik mag van geluk spreken dat ik dit album van Maudlin de voorbije dagen toevallig opmerkte en misschien mogen jullie dat ook wel, want deze vierde plaat van de Oostendenaren biedt meer dan ik op het eerste zicht en gehoor verwacht had.
De tegen metal aanschurkende rock klinkt bijwijlen wat psychedelisch doch wat vooral opvalt, zijn de melodieuze songs die dan wel stevig in het gehoor liggen maar toch ook aangrijpingspunten vinden in die delen van onze hersenen waar wij de beste melodietjes opgeslagen hebben. 
Zo is opener Endless expanse een nummer dat de nuance omarmt en groeit Above the clouds uit tot een song zoals wij die in de late uurtjes nog wel eens graag door onze hoofdtelefoon jagen zodat alle energie nog een laatste uitweg vindt voor het slapengaan terwijl onze hersenen zich niet in al teveel bochten moeten wringen om de melodie nog te pakken te krijgen. Ook The stowaway houdt vast aan de combinatie rammen-de noten duidelijk articuleren...
Dat maakt Sassuma arnaa een plaat die uitdrukkelijk solliciteert naar een plaatsje in onze platenkast. Zo te zien speelden ze in het voorjaar en in de zomer niet meteen in de grootste zalen maar hun concertkalender in het oog houden is dus de moeite waard want je kan hun muziek live savoureren van wel heel dichtbij, me dunkt...

Je kan hun album hier kopen via Consouling of hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Lied van de week: week 33 - 2018

T69 collapse - Aphex Twin
 

Ah, wat is het toch fijn dat er nieuw werk is van Aphex Twin, de meest eigenzinnige electronische artiest die ik ken. Er hoort ook weer een visueel verbluffende (maar voor epileptici misschien wel te mijden?) clip bij. Wie wil, kan me in mijn living weer vreugdesprongen en -dansen zien uitvoeren en allerlei gekke bewegingen, want de muziek van Richard D. James is zoals steeds te grillig om gewoon op te dansen.

Je kan dit nummer vinden op de EP Collapse, die je hier kan bestellen.

The Beths

In tijden waarin iedereen graag wil opvallen met een nieuw geluid, een opvallende pose of technisch (en soms technologisch) vernuft bij het maken van muziek, is het af en toe een veraderming te botsen op artiesten die gewoon pretentieloze indie pop maken. Zo mogen we ons gelukkig prijzen met Future me hates me van The Beths. Het kwartet uit Nieuw-Zeeland valt daarvoor niet terug op muzikale clichés of makkelijke hooks en songstructuren, maar probeert toch wel werk te maken van goeie songs waarin gelukkig wel het speelplezier lijkt te primeren.
Zoals wel meer artiesten de laatste jaren, lijken ze hun inspiratie te halen bij de gitaarbandjes uit de jaren negentig. Voor mij doet dit viertal nog het meest denken aan het Nederlandse Bettie Serveert. Daar zit ook de zangstem van Elizabeth Stokes, die zo mooi uitgespreid wordt over de energieke muziek, voor veel tussen. Songs als Uptown girl zijn ideale singles voor wie de platgetreden paden of de nieuwste hypes graag ontloopt. Hetzelfde geldt (misschien zelfs nog meer) voor You wouldn't like me. En in feite zijn zowat alle tien songs op deze plaat van een zelfde ongecompliceerde schoonheid. Het is geen uitzonderlijke album, maar wel een heel, heel fijn plaatje waar ik (en hopelijk ook jij) helemaal vrolijk van word.


Je kan dit album hier kopen op hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Ovlov

Het lijkt met Ovlov alsof Dinosaur Jr een nieuw leven begonnen is. Het viertal uit Connecticut mist dan misschien wel de diepe grom van J Mascis, de muziek zelf is amper te onderscheiden van die van toch wel één van mijn grootste helden. Op Tru mag deze band, die blijkbaar toch al een kleine tien jaar muziek uitbrengt, in negen nummers overtuigen en dat doen ze uitstekend. Zo beuken ze niet alleen (Fast G, The best of you), ze weten ook mooie melodieën in hun songs te steken, zoals in Half way fine of Tru punk.
Dit is zo een throwback in de tijd dat ik spontaan mijn gescheurde jeans en mijn Nirvana-t-shirt ging zoeken in mijn kleerkast, besloot mijn bezoek aan de kapper af te zeggen en hele dagen "whatever, nevermind" loop te mompelen...

Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Lied van de week: week 32 - 2018

Works every time - Mini Mansions

Het trio Mini Mansions uit Los Angeles telt alvast één bekend lid: Michael Shuman is immers bassist bij Queens Of The Stone Age. Het is dus verrassend onder de andere leden ook nog Zach Dawes, bassist bij The Last Shadow Puppets te herkennen. Twee bassisten in een trio, dat moet toch wat raar zijn, niet?
Hoedanook, na 2 EP's en 2 full albums mogen we eind september een nieuwe EP verwachten, waarvan dit de vooruitgeschoven single is (en tevens het titelnummer).

Je kan de single hier kopen en de EP Works every time hier alvast bestellen.

Lyrics:

The sky is flashing like a zoetrope 
As the stars fall apart on the floor 
Gotta calibrate a telescope 
But I don't even know what I'm looking for 
Just a day in your life 
And I would die happily evermore 
But if you're spending the night 
Then what the hell is heaven even for?

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Skyscrapers on a sea of black 
Passing by as I fly to the sun 
Always said I better watch my back 
Then again that depends where you're coming from 
I let you into my world 
And now I'm staring down the Golden Gate 
'Cause if you won't be my girl 
Then what's the point of living anyway? 

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Works every time

Slow Machete

Ola mala: het had een Westvlaamse oproep kunnen zijn om allemaal samen mee te zingen, maar het is de albumtitel van de derde plaat van Slow Machete, een groep muzikanten uit Pittsburgh en Haïti. Dat tweede album, Choirs of Morne Rouge, is ook de moeite om eens te beluisteren, er staan namelijk drie koren op die in het Haïtiaans-Frans zingen.
Maar vandaag ga ik het hier toch hebben over Ola mala, een plaat die heel bijzonder klinkt door de veelheid aan muzikale invloeden. Zo herinnert San Ramon mij vooral aan het beste van Beirut (weet iemand trouwens of die band tegenwoordig nog -relevante- muziek maakt?). Er is ook Red mountain choir, dat het dreigende uit het beste werk van Daniel Lanois (For the beauty of Wynona) combineert met ritmes die je eerder in wereldmuziek verwacht. Bonne nuit Morne Rouge is een kort nummer dat de koorzang van hun vorige plaat nog eens bovenhaalt. En dan is er Winter in South America, dat klinkt als een samenwerking tussen Joanna Newsom en Damien Jurado. Black sand beach klinkt allesbehalve vrolijk, ondanks de aanwezigheid van een accordeon. Daarna klinken de songs net iets teveel als variaties op hetzelfde thema tot afsluiter Now again the sun will rise wel weer weet te boeien. 
Al bij al is dit dus een zeer verdienstelijke plaat, die meer dan de helft echt moois bevat en slechts drie inwisselbare songs. Ik ken veel artiesten die zo'n goed resultaat zelden of nooit halen...

Je kan het album hier kopen. Beluister het alvast helemaal hieronder:

Boz Scaggs

Silk degrees uit 1976 is nog steeds één van de mooiste platen uit de jaren zeventig en de maker ervan, Boz Scaggs, leerde ik eigenlijk in 1994 kennen via het al even fijne album Some change. Verrassend genoeg blijkt de man maar platen te blijven uitbrengen, niet veel, met lange tussenpauzes weliswaar, maar ze zijn steevast de moeite. De vorige dateerde uit 2015 (A fool to care) en bevatte duetten met Bonnie Raitt en Lucinda Williams. En nu is er dus Out of the blues.
Op dit album laat hij zich bijstaan door onder meer Ray Parker Jr. (mij vooral bekend van de titelsong uit de film Ghostbusters), Charlie Sexton en drummer Jim Keltner (de beroemde sessiemuzikant die aan de zijde stond van grootheden als Bob Dylan, Ry Cooder, Eric Clapton, bijna alle Beatles op hun solo-albums, Carly Simon en nog een heleboel anderen). Het resultaat zijn negen songs die kwaliteit en degelijkheid uitstralen. Nu zijn dat kwaliteiten waar niks mis mee is, zolang ze ook maar vergezeld worden van bevlogenheid en opwinding. Die horen we ook het meest terug op Radiator 110 en Little miss night and day. Maar ook enkele van de tragere songs, zoals afsluiter The feeling is gone en I've just to forget you, zijn meer dan uitstekend. In On the beach zingt Boz Scaggs de heel herkenbare tekst "I need a crowd of people but I can't face them day to day". Dat heen en weer geslingerd worden tussen mensen rondom je nodig hebben en tegelijk erg onwennig zijn in gezelschap, niet goed weten hoe met andere om te gaan, het is iets wat niet alleen sommige sterren ervaren, voor wie het podium vaak een veilige cocon is om zich te kunnen verhouden tot anderen. Deze song spreekt me dan ook nog het meest aan...

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 31 - 2018

God complex - Blood Red Shoes

Joehoe, Blood Red Shoes, een band die mijn lief en ik wel graag horen (en zien), heeft een nieuwe single uit en die is ook weer geweldig.

Je kan de single hier kopen.

Lyrics:

I haven’t seen you in months again and it feels like a couple of years 
And everything you said keeps running through my head like a cooped up animal 
Aggressive fires on every tyre that drives straight to your feet 
Yeh you chucked me in the back 
All tied up in a sack 
But the solitude suits me. 

You left me high and you left me dry then you fed me to the wolves 
There’s something to be said to be woken from the dead separate the flies from fools. 
Did you get tired from making lies up or is it who you are? 
You’d fallen through the cracks throwing out your god complex but 
you won’t get very far 

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.

Vive La Void

Vive La Void is het soloproject van Sanae Yamada, toetsenist bij Moon Duo. De songs op het titelloze debuut zijn het resultaat van verschillende lagen synthesizers waarover je soms (zoals in Red rider) vocalen hoort die de onwereldse sfeer enkel versterken. Heel wat songs doen me denken aan de sfeer van Driving this road untill death sets you free van Zombie Zombie, ooit nog lied van de week.
Songs als Death money en Devil klinken dreigend, maar op een haast buitenaardse manier. Het afsluitende Atlantis laat het pulserende en omineuze vallen voor een lieflijk melodietje, met vooral hoge noten, dat de verwachtingen laat oplopen om ze pas met de chaos op het einde in te lossen (al moet ik bekennen dat dit niet was wat ik had verwacht gedurende de eerste vier minuten).
Dit album is een klein pareltje dat vermoedelijk voor velen tussen de plooien zal vallen maar wie deze ontdekking doet, zal ze koesteren.

Beluister hieronder alvast het volledige album, dat je hier kan kopen op haar Bandcamp-pagina:

Strange angels: in flight with Elmore James

Op deze compilatie (Strange angels: in flight with Elmore James) brengen diverse artiesten hun versie van songs van Elmore James. Deze "king of the slide guitar" werd honderd jaar geleden geboren in Mississippi als Elmore Brooks en stierf in 1963. Vooral zijn gitaarspel maakte hem nogal uniek. 
Onder de muzikanten die aan deze plaat meewerkten, herkennen we niet de minsten. Betty LaVette injecteert Person to person met een flinke scheut soul. Countrygrootheid Rodney Crowell neemt Shake your money maker onder handen en zijn stem verschuift de song een beetje van toon. Done somebody wrong krijgt een flinke scheut Tom Jones en eindigt ergens tussen blues en een pure crooner. Shelby Lynne weet samen met Allison Moorer de trage blues van Strange angels tot iets hartverscheurends te maken en Keb' Mo' neemt Look on yonder wall onder handen tot het een meezinger en -stamper wordt. Het meest ben ik nog onder de indruk van wat Chuck E. Weiss met Hawaiian boogie aanvangt.
Deze plaat is een goede introductie tot het werk van Elmore James maar laat genoeg kwaliteit horen om op zichzelf ook een feest voor het oor te zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

Retro review: Kraftwerk

Juli is een uitstekende maand om het eens te hebben over Tour de France soundtracks van Kraftwerk. Dit album is pas in 2003 uitgebracht ter gelegenheid van de 100e verjaardag van de wielerronde en werd in 2009 heruitgebracht (en toen Soundtracks meteen uit de titel). Het bevat een versie van de gelijknamige song, die al dateert uit 1983 en die ik me herinner als de begintune van het programma rond de ronde op tv of radio (BRT of NOS, ook dat weet ik niet meer precies, ik vermoed het eerste).
Op dit album herkennen we terug de fascinatie van deze Duitsers voor de wisselwerking tussen mens en machine, een thema dat vaak terugkomt in hun muziek. Ze gebruiken geluiden die geassocieerd worden met het wielrennen en bouwen er hun songs rond. Eerst worden songs rond de proloog en 3 etappes na elkaar ten gehore gebracht en daarna concentreren ze zich op diverse aspecten van het wielrennen (Chrono, Aéro Dynamik, La forme,...) om te eindigen met de song uit 1983.
Zoals op de meeste van hun platen is er een soort lichtheid over de songs die ondanks hun electronisch karakter ook vaak warm klinken en waarin je de liefde van de Duitsers voor hun onderwerp voelt.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 30 - 2018

Blueberry jam - Bonnie 'Prince' Billy

Het is altijd leuk om, zoals dit keer op Twitter, te ontdekken dat Bonnie 'Prince' Billy (Will Oldham) een nieuwe single uit heeft en zulk nieuws stelt ook zelden teleur. Ook dit keer is het weer een heel leuke song geworden, die ik graag in deze reeks met jullie deel.

Je kan deze single hier kopen.

Lyrics:

[Verse 1]

When life is tough and very scary

My wife and I, we chomp a blueberry

When hardship comes, well we don't tarry

We rush to the fields and pick some blueberry

When future days are hot and hairy

When Christmas threatens to not be merry

When weighted down with more'n we can carry

We drop everything and eat a blueberry

[Verse 2]

When the liquor cabinet's out of sherry

And no-one can answer my eternal query

And I can't reach my dear aunt Teri

I know I can savor a juicy blueberry

When world leaders acts like Moe, Curly and Larry

And even the Buddhists get leery and wary

And there's too much falling to dodge and to parry

Why not relax and try a blueberry?

[Verse 3]

When the hatchet you threw in the hole won't stay buried (And the last bus left for Tucumcari)

And the world feels like a mortuary (Everything's just too temporary)

And everyone's creamer's gone non-dairy (The Devil's joined the seminary)

When the rivers flood at Harpers Ferry (And the voices are silent in Tipperary)

Wife asks "ready?" and you scream "very!"

Wouldn't waste no time (Let's be smooth like Fred Astaire, he)

I'll eat your blueberries and you eat mine

We'll be fine!

Lori McKenna

Massachusetts is een Amerikaanse staat waarvan de naam voor mij, toen ik nog erg jong was, de belofte inhield van iets heel bijzonders. Ik kon me niet voorstellen dat een staat met zo'n naam niet minder dan uitzonderlijk mooi zou zijn, niet minder dan helden zou voortbrengen, niet minder dan een paradijs zou blijken om heen te gaan. Zoals wel voor meer dingen in het leven geldt, brengen jaren van wijsheid of minstens ouder worden meer nuance en meer realiteitszin, al vind ik het nog steeds wel een mooie naam voor een plaats.
Uit die Amerikaanse staat komt Lori McKenna, een country folk singer-songwriter die deze mooie omschrijving alle eer aandoet. Dat doet ze althans op haar tiende album, The tree, net uit en de enige plaat uit haar oeuvre (dat ze al opbouwt sinds 2000) die ik al ooit beluisterde. Trouwens, een leuk weetje tussendoor en ietwat toevallig: haar zevende plaat heette Massachusetts.
Wat je je ook voorstelt bij country folk, ik durf erom te wedden dat dat precies is wat te horen is op deze plaat. Dat lijkt misschien wel alsof dit dus een verzameling clichés geworden is, maar ik bedoelde het in de beste mogelijke zin, want voor mij is het alvast het beste van country en van Amerikaanse folk dat samenkomt in de elf songs, samen goed voor iets meer dan een half uur. Zonder veel vuurwerk en zonder heksentoeren uit te halen, slaagt de Amerikaanse erin de zalvende invloed die het genre op zijn best heeft, naar boven te brengen, alsook het aanstekelijke ervan. Je kan immers de edele kunst van het vingerknippen perfect oefenen op Young and angry again en je ziel laven aan You won't even know I'm gone. Het is verdomd moeilijk je voeten stil te houden op Happy people of onberoerd te blijven bij You can't break a woman. De hele plaat lang weet Lori McKenna te bewijzen dat ze verdient dat ook die andere negen platen eens een luisterbeurt krijgen.

Beluister hieronder het volledige album:

Balún

Hebt u dat ook, dat het in de zomer allemaal wat minder ingewikkeld mag zijn? Ik merk dat ik in de zomer niet vaak snak naar doorwrochte songstructuren of "moeilijke" platen maar graag muziek heb op de achtergrond die makkelijk in het oor ligt. Ook luister ik in die periode van het jaar sowieso wat vaker naar oude(re) platen en/of me vertrouwde platen, die wat minder luisterinspanning vragen.
Als het bovendien ook nog zomers en zelfs wat exotisch mag klinken, ben je bij Balún, een band uit Puerto Rico, aan het goeie adres. Op Prisma tropical brengen ze leuke popliedjes, gedrenkt in electronica, soms behoorlijk dansbaar en doorgaans heel vlot beluisterbaar. Het zestal (dat oorspronkelijk een kwartet was) heeft zijn uitvalsbasis tegenwoordig in Brooklyn maar kan de exotische muzikale invloeden niet onder stoelen of banken steken. En dat levert fijne muziek op.
La nueva ciudad bijvoorbeeld wordt gekenmerkt door zachte electronische toetsen, een lieflijke stem en hemelse achtergrondzang. En Entretala steekt meer dan één teen in de eighties synthpop. Naarmate Ultravioleta vordert, struikelen de noten haast over elkaar en El espanto evolueert gaandeweg zelfs naar een drum 'n bass-song. Pulsos (met Antibalas Horns als gastmuzikanten) had zo op de soundtrack van Miami vice gekund en Reflejo is een instrumentaal nummer dat als enige wat meer inspanning vraagt omdat het wat aanschurkt tegen post-rock.
Prisma tropical is zo'n plaat geworden die één zomer lang meegaat en daarna nog eens toevallig uit de kast gehaald wordt maar het zou toch jammer zijn mocht u de kans laten liggen uw zomer op te laten fleuren door deze Puerto Ricanen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Lied van de week: week 29 - 2018

Frozen - Wu-Tang Clan
 

Tijd voor nog eens een hele goeie hiphopsong van de grootmeesters in het genre, The Wu-Tang Clan. Dit is gewoonweg 4 zalige minuten lang genieten van het genie van de Clan.

Je vindt deze song op het album The saga continues, dat ze vorig jaar uitbrachten.

Lyrics:

[*sound of bomb dropping*]

[Method Man:]
Music is life I ain't in to fashion or ice
I ain't into chain snatchin', ain't into smackin' a wife
Fan supportin' don't never ask him the price
If you new you can't afford it, you better askin' advice
Stick to the point if I ever had me a knife
Y'all gas better hope I don't ever have me a light
Meth, not the type for doin' the pipe
But the type when you feel it you know I'm doing it right
You know I spit it but hate to love to admit it
They criticizing the lyrics, guess everybody's a critic, look
I push the limit while rappers is pushing gimmicks
I use it to push my pen and then add it to the premise hook
Yah, still talk about it and I still live it
Underground without a shovel and still diggin'
It's always been about the struggle, y'all just didn't get it
My hood trouble, if y'al don't live here then don't visit

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

And do you know the penalty for that?
What penalty?
The penalty is death and there is no alternative

[Killah Priest:]
Color me bad
Face emerge, blood in the bath
Switchblade, quick raid, drugs on the glass
Ugly villains, hunchback, gun for the killin'
Suitcase, FBI plant a bug on the millions
Shoot-outs, hang glides on the train ride
Mafia's assassins, cocaine's inside
Fat man with the pinky ring laughin'
Movin' the static through traffic
The hoss, boss called The Dragon
His head's bald, enemies are mauled
His hands are claws, cigar's lit, targets are hit
His broad is fit with the largest tits
Through the fog, they sit
Helicopters over Nicaragua
Scuba divers dig for lobster
The zoo are tigers, pits, and jaguars
The bets, NASCAR
Threats, Nasaw
Fools wear wires, shooters was hired

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

[Chris Rivers:]
Like a Shaolin astoundin', pound grounds like mountains
Bouncin', be the largest nigga, pounds and ounces
Well-rounded like cursive, my verses birth inertia
Converge and surge, hurt and burn ya
Philosophical, spit prodigal, son quantical
Known to bust a clip and swift kick right at your opticals
In a hot [?] I split particles, follicles rift
Punches hit with nautical drifts, spark up the spliff
Chris Samurai, mesmerized, strikes cleaner than sanitize
You fantasize, real, couldn't show it more if I pantomime
Bronx symphony, stomp lyrically, chomp bitch MCs
Earn mine, wouldn't even give you niggas my sympathies
Feelin' me? Said you feelin' me, you niggas feelin' heat
Brave hearted, you leave departed like Hawk's enemies
Marvel, marvelous, my art is bliss
If you ain't the nicest, you a target, bitch
Chris

[Mathematics:]
We the first niggas that did that
I don't give a fuck what nobody say
[Method Man:]
Alright bring it back a little bit

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

Are you kidding? I don't necce? It's brutal, you deserve to be punished
Well, I'd like to see you try that
You think this is going to work out?
It isn't going to be quite so easy
He who kills will be killed
Those who kill will have to be killed
Wh-what now?

Ray Davies

Sommige gerenommeerde artiesten die al heel lang bezig zijn (soms zelfs al van in de sixties) blijven in de relatieve schaduw van het succes maar platen maken zonder dat daar al te veel ophef over bestaat. Artiesten zoals Joe Henry, Luka Bloom, Brian Wilson, Emmylou Harris en vele anderen smaakten reeds lang geleden het succes en de liefde voor muziek dreef hen tot het blijven maken van platen, zelfs als die niet of amper opgepikt worden door de radiozenders, de hippe online muziekmagazines en tijdschriften als Humo die ooit een kompas voor goede muziek waren voor jongeren. Ook voormalig Kinks-frontman Ray Davies blijft maar goeie (!) albums uitbrengen terwijl daar amper nog iemand van wakker lijkt te liggen. De afwezige luisteraar heeft echter ongelijk.
Vorig jaar bracht hij Americana uit, een verzameling songs waarin hij zich waagde aan Amerikaanse muziektradities en nu is een vervolg: Our country (Americana act 2). Het stramien is hetzelfde, het resultaat is wederom van een argeloze schoonheid die gewoon je oor komt inwaaien. Uiteraard put hij daartoe vooral uit folk en americana maar af en toe hoor je invloeden uit eerder "zwarte" genres als soul en rhythm 'n blues (luister maar eens goed naar Back in the day, al is rock 'n roll hier ook prominent aanwezig natuurlijk, of A street called hope met dat jazzy pianoloopje of The empty room). Sommige songs klinken tijdloos (Louisiana sky met zijn subtiele doo-woptoetsen bijvoorbeeld), maar bovenal klinken de nummers allesbehalve opdringerig. Bijwijlen strandt het zingen in parlando (The invaders of Louisiana sky). March of the zombies klinkt vet door de blazers, bijna een sappige T-bone steak. The big weird weet New Orleans en zijn muzikale tradities mooi in noten te vatten. Na Epilogue volgt nog het scheurende Muswell kills.
Voor Americana kon Davies beroep doen op The Jayhawks als backing band en dat is voor dit vervolg niet anders. De songs vertellen nu eerder het verhaal van hoe het is voor Davies om in de VS te verblijven (dat doet hij immers omwille van zijn muziek al een hele tijd af en toe). Het album bevat ook herwerkingen van oudere songs (Oklahoma U.S.A. uit Muswell hillbillies en The real world uit zijn solo-plaat The working man's café).

Net iets meer dan een uur lang weet Ray Davies de pareltjes uit zijn mouw te schudden alsof hij improviseert en jamt onder vrienden, alsof hij de songs maar hoeft te plukken uit een malse, met bloemen overdadig gevulde wei en alsof je als luisteraard eerder het gesprek naast je toevallig meepikt eerder dan zelf aangesproken te worden. Die achteloosheid is nog het meest opvallende aan deze plaat en maakt ze tot een (helaas door velen) onopgemerkt meesterstukje.

Beluister hieronder het volledige album:

The Milk Carton Kids

Het folkduo The Milk Carton Kids wist met eerdere albums niet alleen harten van fans te veroveren, maar zelfs prestigieuze prijzen (zoals Grammy-nominaties voor The ash and clay) en hun vijfde album (het vierde onder deze groepsnaam, hun eerste plaat brachten ze nog uit onder hun eigen namen) All the things that I did and all the things that I didn't do is een mooie toevoeging aan hun oeuvre.
Kenneth Pattengale en Joey Ryan komen uit Californië en de lazy mood die nogal eens geassocieerd wordt met deze staat hoor je onder meer in Younger years, een mengeling van laidback country en Neil Young. Nog meer moois vinden we bij songs als Mourning in America (tristesse klinkt zelden zo hartverscheurend mooi), You break my heart (idem maar tot de 2e macht), One more for the road (grossieren in melancholie) en A sea of roses, misschien nog wel de beste song op deze hele plaat. 
The Milk Carton Kids doen niks wereldschokkends, verkennen geen nieuwe muzikale paden, veroorzaken geen muzikale revolutie maar wat ze wel doen, is binnen het genre waarin ze uitblinken, een heel heel mooie plaat afleveren die vertroosting en balsem voor de ziel brengt. Daarbij moet ik altijd denken aan de titel van het tv-programma (en bijhorende boek) van Wim Kayzer: Van de schoonheid en de troost...

Beluister hieronder het volledige album:

Wiz Khalifa

Vijfentwintig songs, anderhalf uur lang: de vraag die ik me daarbij vooraf stelde, is of Wiz Khalifa, de grote favoriet van mijn zoon, zich niet vertilt aan zoveel ambitie. Hij mag dan wel de hulp ingeroepen hebben van grote namen zoals Snoop Dogg, Gucci Mane en zelfs Bone Thugs-N-Harmony, maar op het einde van de rit moet je het wel zelf waarmaken natuurlijk...
Eest het goed nieuws: er staan alvast enkele fijne songs op deze plaat. Blue hunnids drijft op een goeie beat en de medewerking van Jimmy Wopo en Hardo zorgt ook voor vocale afwisseling. Ook Snoop Doggs bijdrage aan Penthouse tilt het nummer naar een hoger niveau. En de samenwerking met Gucci Mane op Real rich brengt blijkbaar ook het beste in Wiz naar boven. Bootsy bellows kan bogen op een heerlijk baslijntje en King kan met gemak lijstjes halen met de betere hiphopnummers van dit jaar. 
Helaas blijkt onze vrees bewaarheid: de 25 songs bevatten te weinig variatie en er zit niet echt één uitschieter in, één single met de impact van zeg maar een Black and yellow. Ik vrees zelfs dat deze plaat ook voor een jonge fan als mijn zoon te weinig overtuigend is opdat hij zich niet in de toekomst naar andere, meer opwindende rappers zou wenden.

Beluister hieronder het volledige album:

Death Grips

Hou je klaar om in verwarring gebracht te worden... Op Year of the snitch laat Death Grips alle duivels los en het resultaat is een wilde rit op de rollercoaster van hiphop en harde gitaren en beats. Hierin doen ze me een beetje denken aan Boys Noize. 
Soms echter is de sfeer van een song iets minder te vatten in één zin of één vergelijking: Linda's in custody is een vreemd allegaartje met die sample en met de ritmewisselingen in het nummer. Soms is het complete chaos zoals in Shitshow en waan je je even in het universum van Atari Teenage Riot.
Het mag duidelijk zijn, dit album is geen spek voor de bek van softies. Je oren zijn best al enigszins gewend aan chaotische geluiden en je moet je durven laten meevoeren op de stroom van Death Grips, zelfs als die vervaarlijke draaikolken bevat. Maar dan is de beloning best wel een interessante plaat.
Beluister hieronder het volledige album:

Cactusfestival, dag 3

Ook op dag 3 van Cactusfestival was het nog steeds erg warm, maar gelukkig wel minder druk. Opnieuw noopten vermoeidheid, pijn aan mijn voet en de uitputtende hitte me tot een beperkte selectie en zo miste ik Mogwai en Nils Frahm (waarvan mijn lief me bezweert dat ze beiden erg goed waren).

De namiddag vatte ik aldus aan met Strand Of Oaks. Die band zag ik voor de vierde keer en de vorige twee keren (Pukkelpop en Leffinge) kreeg ik telkens een stevige knuffel van frontman Timothy Showalter (bij hun eerste optreden dat ik zag, in Trix, gebeurde dat niet). Dat wekte (zowel bij mijn lief als bij mij) verwachtingen, temeer daar we naar gewoonte plaatsnamen zo dicht mogelijk bij het podium. De zanger liet zich dit keer voor zijn optreden bijstaan door drie Nederlandse muzikanten voor wie hij zijn bewondering niet onder stoelen of banken stak. En het dient gezegd: het optreden was ook dit keer weer heel goed. Al vroeg in de set zaten Goshen '97 en het middels een kartonnen bordje aangevraagde Shut in. Verdere hoogtepunten waren On the hill en Radio kids. Afgesloten werd er (uiteraard) met een lange, doorleefde ode aan Jason Molina, JM. En net als bij de vorige optredens die ik van deze band zag, was Timothy Showalter oprecht blij te mogen spelen voor ons, oprecht dankbaar voor het succes bij het publiek en straalde hij zoveel liefde uit dat je hem, op zijn tattoos na, zou gaan verwarren met een Troetelbeertje.

Hoewel ook Slowdive echt wel blij leek te zijn voor ons op te treden, is er bij deze shoegazeband allerminst sprake van een hoog knuffelgehalte. De zangeres ziet er een beetje uit als een moeder aan de schoolpoort van een Steinerschool en de gitarist zag er met zijn baard en pet uit alsof hij rechtstreeks van de band in de autofabriek kwam. Maar looks zijn niet het belangrijkste natuurlijk, dat is de muziek en die zit bij Slowdive uiteraard goed. Zo hoorden we fantastische versies van Slomo (waarmee de set opende) en Sugar for the pill, allebei van het vorig jaar uitgebrachte titelloze reünie-album. Ook Souvlaki space station was om vingers en duimen bij af te likken. Al ben ik niet zo vertrouwd met hun songs, dit was een uitstekend optreden van een band die naar ik hoorde en las al een uitstekende live-reputatie heeft en er sinds zondag een fan bij heeft.