Marianne Faithfull

De 71-jarige Marianne Faithfull zong op haar 17e al As tears go by van The Rolling Stones en zo begon een carrière die duidelijk haar sporen heeft achtergelaten. Ook de leeftijd is haar niet genadig geweest (in 2013 viel ze en beschadigde ze een ruggenwervel, ze brak haar heup en haar prothese raakte geïnfecteerd, haar artrose verlamt haar linkerhand). Met al die levenservaring erbij klinkt de herneming van As tears go by op het nieuwe album Negative capability extra treurig.
Die tristesse en de vermoeidheid van een hoge leeftijd klinken ook door op het samen met Nick Cave opgenomen The gypsy faerie queen (hier nog lied van de week). Cave is niet de enige die bijdraagt en wat opvalt, is hoe ook de andere gastmuzikanten nét heel goed zijn in het wenen doorheen muziek: Warren Ellis, Ed Harcourt en Mark Lanegan onder meer. Ook de inhoud van de songs maakt je niet vrolijker: Don't go schreef ze voor haar in 2016 gestorven gitarist Martin Stone, Born to live voor Anita Pallenberg, ooit ook muze van The Rolling Stones en vorig jaar overleden. Of dacht u hoop en vreugde te vinden in They come at night, over de aanslag in Le Bataclan. Deze donkere blues laat horen hoe Lanegan en Faithfull samen perfect de sfeer van net na een aanslag weten te vatten: bevreemding, dreiging, verslagenheid en totale consternatie.
Soms kan je echter gewoon ook schoonheid vinden in de songs en de arrangementen, zoals in de Dylan-cover It's all over now, baby blue. Evenzeer in deze categorie hoort No moon in Paris. En omdat drie een mooi getal is, voeg ik er met plezier ook Witches song aan toe, dat ze ook al zong op Broken English.
De stem van Marianne Faithfull is één waaraan ik telkens wat moet wennen, maar eens dat gebeurd is, groeit deze plaat bij elke beluistering meer en meer en weet ik al dat dit er eentje wordt voor de eindejaarslijstjes.

Beluister hieronder het volledige album:

Discophilia Belgica

Een opmerkelijke plaat is zeker Discophilia Belgica: next-door-disco and local spacemusic from Belgium 1975-1987, een verzameling bizarre songs bijeengebracht door Loud E en The Wild. Dertig songs, in een eerste deel vooral next-door-disco maar later vooral spacy nummers, worden van de obscuriteit gered en dat is bewonderenswaardig. Lang niet alles is even goed, maar ik hou zelf wel van het geflipte gefluisterd nouvelle vague chanson Ethero-disco van R. Roland, het Rolling Stones met funk mengende King Kong van Carl Watson, Queen to the pharaoh van Marianne (Boney M meets Luv meets goeie disco), It's magic van Carl Candy And The Candy-Chicks en Cosmos 81 (van The Rogers) dat klinkt als Kraftwerk indien dat geen serieuze Duitsers maar frivole Fransen waren geweest.
Ontdek zelf pareltjes en hou intussen een lounge feestje met deze muziek op de achtergrond.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 47 - 2018

One trick ponies - Kurt Vile

Bij Kurt Vile weet ik niet altijd goed wat ik ervan moet vinden. Soms heb ik het gevoel dat hij iets te gehyped is, andere keren hoor ik dan een nummer van hem dat ik écht wel heel goed vind. En deze single is in ieder geval één uit de tweede categorie, want ik hou wel van het lekker relaxte lo-fisfeertje dat over dit behoorlijk repetitief maar zo aantstekelijk nummer hangt.

Je vindt deze song terug op het album Bottle it in, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved them all through many a lifetime
Some are gone but some still strong
Some are weird as hell, but we love 'em
Some are one trick ponies but we embrace 'em
Cuz I've always had a soft spot for repetition

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved you all a long, long time
Looked long into the length of a tunnel
Called all you names, and we was trippin out, cuz we needed a way out
And all them other crystalline mystic rationalizations

Loved them all right down to my soul
Looked well into the depth of a hole
Pondered perpetual motion in the echo
Just like the song if the repeats were long

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved you all a long, long while
And I'd give my left nevermind for one big synchronized smile
Some are one trick ponies, but so am I
Round 'em up into a mixed bag bundle of love now

Loved them all a long, long tick
And it's four, five, six
Prevent your schtick
Throw them at the wall into a mixed bag and see if they stick
And give 'em a glass of water
Give 'em a cherry pie

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names
They echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Those Poor Bastards

De muziek waar ik naar luister, hoeft niet altijd serieus te zijn. Een leuk, ontspannend plaatje op tijd en stond kan energie geven en me zorgeloos door de dag helpen. En dat blijkt nu net het geval te zijn met Inhuman nature van Those Poor Bastards.
Dit duo uit Wisconsin brengt "gothic country doom", een mengeling dus van muziekstijlen die je niet meteen bij elkaar verwacht. Toch wordt die mengeling beluisterbaar, niet in het minst omwille van de overduidelijke humor die leden Lonesome Wyatt en The Minister hanteren. Cult of loneliness klinkt net als het merendeel van de songs als een Halloween-pastiche. Je hoeft niet meteen hoogstaande songs te verwachten maar wel meer dan 100 % amusement en dat mag ook al eens.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 46 - 2018

Our house - The Calicos

Ooit waren ze (ten tijde van Wayward wind) de begeleidingsband van Matt Watts en later wonnen ze Humo's Rock Rally. Nu hebben The Calicos (al eventjes) hun debuutsingle uit en die is goed. Luister zelf maar...

Retro review: R.L. Burnside

Borgerhout, 1996 moet het geweest zijn. Ik stond in een behoorlijk koude, kale bunker die een concertzaal voorstelde (ik vermoed dat die intussen herrees als Trix), wachtend op The Jon Spencer Blues Explosion. Want ik had hen leren kennen via Orange, een plaat die bij mij insloeg als een bom en me leerde dat blues bijzonder opwindend kon klinken. Die kennismaking was met enige vertraging, dus het was bij hun volgende plaat, Now I got worry, dat ik de kans kreeg hen live te zien, in de eerder genoemde Antwerpse deelgemeente dus.
De gastmuzikant die op Now I got worry meespeelde, was een oude knar waarvan ik nog nooit gehoord had maar waarvan Jon Spencer vond dat hij een pak meer aandacht verdiende. En dus mocht R.L. Burnside mee op tournee, in het voorprogramma, maar ook bij de hoofdact meespelend. Zelf had hij net A ass pocket of whiskey uit, een plaat die ik blindelings aanschafte. De hoes had iets aandoenlijks grappigs. De oude bluesmuzikant die Burnside toen al was, staat erop, getekend als een vrij vitale man met zijn broeksriem in de hand en twee knappe, blonde vrouwen, die weliswaar van hem afgewend staan, maar toch duidelijk bij hem horen. Het heeft iets "sleezy".
En dat past wonderwel bij de muziek op deze plaat. Want de blues die R.L. Burnside speelt, is geen gelikte, verdrietige blues, maar een rauwe, gekwetste, vuile vorm. De kraaigeluiden in opener Goin' down south zetten meteen al de toon. En dan valt die gitaar in, en de zang, en het wordt maar steeds beter. Zo maakt de aanwezigheid van Jon Spencer The criminal inside me nog smeriger dan de song al was. Nog zo'n hoogtepunt is Snake drive.
Dit, dames en heren, is het soort blues waar ik maar geen genoeg van kan krijgen...

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (118)

Satyricon - Petronius

Het is natuurlijk jammer dat dit boek van Petronius, een Romein die leefde ten tijde van keizer Nero, zo fragmentarisch overgeleverd is, maar zeker de vlot leesbare stukken (waaruit weinig ontbreekt) zijn geestig, zitten vol verwijzingen en vormen een mooie satire op de zeden van toen. Dit is dus best wel een interessant tijdsdocument (fictie, trouwens) met literaire kwaliteiten.

De Saint in het harnas - Leslie Charteris

Leslie Charteris verzamelde in dit boek allerlei kortere verhalen van The Saint, sommige (losjes) met elkaar verbonden. Dit blijft uitstekend ontspannende lectuur.

It was snowing butterflies - Charles Darwin

Dit boek bevat fragmenten uit het dagboek van Charles Darwin tijdens zijn reis met de Beagle. Hij bezoekt in deze fragmenten Patagonië en Vuurland en vaart doorheen de Straat van Magelhaes. In het eerste deel fragmenten beschrijft hij de fauna en kan je zijn ideeën geïllustreerd zien (die hij ontwikkelde tot de evolutietheorie). In het tweede deel krijgen we een inkijk in de manier waarop men in de negentiende eeuw tegen "inboorlingen" ("wilden") aankeek en hoe verschillende die mensen in hun ogen waren van de "geciviliseerde mens". In het derde deel gaat het vooral over de samenhang van zijn theorie met theorieën uit de geologie.
Dit is een leuke introductie tot het werk van Charles Darwin, en misschien moet ik toch maar eens werk maken van Over het ontstaan van soorten.

Wereldtentoonstelling Gent 1913 - Joost Vandommele

In dit boek schetst Joost Vandommele op een vlotte, toegankelijke, vrij volledige (maar niet overladen volle) manier een beeld van de wereldtentoonstelling die in 1913 in Gent plaatsvond. Hij staat stil bij de aanloop ernaartoe, de opbouw, hoe het eruit zag en hoe ze afgewikkeld werd (door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog verdween het beoogde effect meteen). Bovendien wordt alles heel duidelijk met heel veel illustraties zichtbaar gemaakt, ondanks het feit dat er niet veel meer rest aan overblijfselen in (en rond) Gent.

Eskimo sprookjes - Gisela Perlet

Gisela Perlet verzamelt in dit boek Eskimo-sprookjes. Die zijn uiteraard qua thematieken en inhoud wat verschillend van de sprookjes die wij kennen (de jacht, de dieren uit de leefgebieden van de Eskimo's, maar ook hoe aan een vrouw te geraken, geestesbezweringen,...) maar ook qua vorm. Wie onze opbouw van sprookjes gewend is, verbaast zich soms over de schijnloze richtingloosheid van sommige verhalen of het heel fragmentarisch verloop.
Het is een leuke kennismaking maar het bleek toch niet echt mijn ding.

Teije En Zijn Meisjesleger

Het (spaarzaam) gebruik van de banjo op het titelloze debuut van Teije En Zijn Meisjesleger brengt de muziek een beetje in de buurt van die van Broeder Dieleman, toevallig de man door wie ik deze plaat leerde kennen. Verder is deze plaat een bevreemdende kruising tussen schlagermuziek voor de hogeropgeleiden, zeemzoete folk en hedendaagse kleinkunst. De plaat laat me vooral in verwarring achter want ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. En toch bevat dit schijfje ingedriënten die het onweerstaanbaar maken en mij telkens tot een beluistering verleiden.
Op het internet, normaal gesproken toch de bron van alle nuttige en (vooral ook) onnutige informatie, valt amper iets te lezen over wie deze Teije is. Het voegt toe aan het raadsel dat deze plaat toch al vormt. Enkel vond ik terug dat hij ook lid/zanger is van The Virgin Army, waarover ik al eens eerder postte.
 Ga door, waarin de banjo een mooie rol toebedeeld krijgt, heeft een sterk religieuze inslag hoewel het onderwerp allesbehalve godsdienstig is. Zo gaat mijn moeder naar beneden is een verhaal dat in de beste folktraditie prikkelt. In Hier stopt de tijd klinkt Teije als de heropgestane Thé Lau.

Beluister hieronder het volledige album:

Thisquietarmy

Thisquietarmy was eerder een soloproject maar heeft zich nu toch ontwikkeld tot een band en de eerste plaat die ze als groep presenteren, heet The body and the earth. De hoesfoto lijkt alvast heel goed gekozen: je ziet een ruig kustlandschap, maar de foto is ver genoeg genomen opdat het woeste beuken van de golven op de rotsen gedempt zou klinken. Evenzo is dit album een ruige luistertrip maar de muziek bonkt nooit gewelddadig in op de oren van de luisteraar. Zo hoor je in Sixth mass de enorme, opborrelende kracht die in toom gehouden wordt. Seismic waves bouwt eveneens op tot het muzikaal equivalent van een ingehouden natuurkracht. 
De vier songs op deze plaat vloeien in elkaar over en houden elkaars hand vast om de sfeer ongemerkt door te geven en zo een natuurlijk geheel te vormen. De consistentie van dit album maakt het tot een prachtige luisterervaring.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via Consouling of hier via de Bandcamp-pagina van de band:

Whispering Sons

Net zoals Elvis Presley in heel wat verhalen gespot is in tankstations, zou het me niets verbazen indien er geruchten op gang zouden komen dat Ian Curtis, voormalig frontman van Joy Division, gesignaleerd werd in Vlaamse concertzalen. Per abuis kunnen de Limburgers van Whispering Sons op het gehoor verward worden met de legendarische band en hoezeer Editors in hun beginjaren ook dezelfde sound benaderden, zelfs zij klonken niet zo griezelig gelijkend. Zanger Fenne Kuppens moet wel een reïncarnatie zijn, minstens van de stembanden van Ian Curtis.
Na de EP Endless party in 2016 is er nu het debuutalbum, Image. Tien songs lang worden we als luisteraar gegijzeld in het donker, waarin hooguit in de verte het schijnsel van een kaars in een spiegel weerkaatst wordt. Maar hoe contradictorisch het ook lijkt, hoe prachtig is het daar niet, ondanks alle benauwdheid, alle drukkende duisternis, alle ontbreken van hoop. Zelfs de hoesfoto is van wanhoop doordrenkt: ja, er zijn naakte vrouwen maar die zijn op geen enkele manier erotisch aantrekkelijk, hun naaktheid is die van het ongewapend slachtoffer geconfronteerd met een zwaarbewapende bandiet, luttele ogenblikken voor het onafwendbaar fataal vervolg toeslaat. 
Al wie betreurt te jong te zijn om ooit Joy Division live gezien te hebben (of wie oud genoeg is maar dat toch niet deed), krijgt hier de ultieme troost. Want zelfs Editors of alle andere bands die zich zwaar lieten inspireren door de new wave pioniers, slaagden er niet half zo goed als Whispering Sons in om ook muzikaal even hoge toppen te scheren. De concurrentie wordt met schijnbaar gemak naar huis gespeeld. Deze plaat is strak, vindt de juiste balans tussen alle instrumenten (inclusief zang) en houdt de spanning en de geschapen sfeer met gemak drie kwartier vol.
Als debuutplaten beloftes inhouden, lijkt deze onmogelijk in te lossen. Hoe in godsnaam kunnen deze Limburgers nóg beter worden?


Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Lied van de week: week 45 - 2018

I love it - Kanye West and Lil Pump featuring Adele Givens

In afwachting van het nu al een tijdje aangekondigd nieuwe album van Kanye West, is er deze single samen met Lil Pump. Gastvocalen zijn er bovendien van Adele Givens, een actrice en comedienne die hier niet zo bekend is. In de clip verwijzen de kostuums, zo lijkt het, naar Minecraft. Het is een kort nummer maar wel leuk en een zoethoudertje terwijl ik nu toch echt wel reikhalzend uitkijk naar nieuw werk van Kanye...

Je kan deze single hier kopen.

Lyrics:

[Intro: Adele Givens]
'Cause you know in the old days
They couldn't say the shit they wanted to say
They had to fake orgasms and shit
We can tell niggas today:
“Hey, I wanna cum, mothafucka!”

[Chorus: Lil Pump]
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it)
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it)

[Verse 1: Lil Pump]
You're such a fuckin' ho, I love it (Love it, love it)
(I'ma fuck a bitch, tell her cousin)
Your boyfriend is a dork, McLovin (Dork)
(McLovin; ooh, ooh, ooh)
I just pulled up in a Ghost (Ghost)
Fucked that bitch up out in London (Up out in)
Then I fucked up on her cousin
Or her sister, I don't know nothin' (Uh-uh, woo)
And my niggas gettin' ignorant
Like a lighter, bitch, we ignant (Ignant, yeah)
All this water on my neck
Look like I fell when I went fishin' (Fell!)
So much diamonds on my bust down
Ooh, fuck, what's the time? (Where we at?)
Me and Smokepurpp sippin' drank (Purpp!)
Ooh, fuck, she take lines (Lines)

[Chorus: Lil Pump & Kanye West]
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it, scoop!)
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it)

[Interlude: Kanye West]
You're such a fuckin' ho
When the first time they ask you if you want sparklin' or still?
Why you tryna act like you was drinkin' sparklin' water 'fore you came out here?
You're such a fuckin' h—

[Verse 2: Kanye West]
I'm a sick fuck, I like a quick fuck (Whoop!)
I'm a sick fuck, I like a quick fuck (Whoop!)
I'm a sick fuck, I like a quick fuck (Whoop!)
I'm a sick fuck, I like a quick fuck (Whoop!)
I'm a sick fuck, I like a quick fuck
I like my dick sucked, I'll buy you a sick truck
I'll buy you some new tits, I'll get you that nip-tuck
How you start a family? The condom slipped up
I'm a sick fuck, I'm inappropriate
I like hearin' stories, I like that ho shit
I wanna hear mo' shit, I like the ho shit
Send me some mo' shit, you triflin' ho bitch (Bitch, bitch, bitch)

[Chorus: Lil Pump]
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it)
You're such a fuckin' ho, I love it (I love it)

[Outro: Adele Givens]
'Cause you know in the old days
They couldn't say the shit they wanted to say
They had to fake orgasms and shit
We can tell niggas today:
“Hey, I wanna cum, mothafucka!”

Gelezen (117)

De bij: honingmaker, meesterarchitect en voorbeeld voor de mens - Bee Wilson

Eerlijk gezegd, ik heb dit boek niet helemaal uitgelezen, ongeveer de helft maar, want al is het onderwerp misschien wel interessant, Bee Wilson blijft wel heel lang stilstaan bij de verschillende onderwerpen. Vlot leest het sowieso al niet en als je ook nog eens het gevoel hebt dat steeds hetzelfde met nog meer argumenten herhaald wordt, raakt de fun er wat af...

Born to run - Bruce Springsteen

 
Een interessant zelfportret van Bruce Springsteen, dat echter iets te wisselvallig is om echt goed te zijn. Sommige delen (over zijn jeugd, over de meeste van zijn platen) zijn goed, vooral in de tweede helft van het boek staan echter stukken die nogal filosofisch overkomen en wat hoogdravend lijken. Al bij al is dit een boek dat interessant is omwille van de meeste inhoud maar dat gerust wat beknopter had gekund en iets meer tot de kern had kunnen komen/blijven.

Bijbelse landbouw - Raduan Nassar

In dit boek vertelt Raduan Nassar het verhaal van een jonge man die zijn gezin ontvlucht, na -zo blijkt- incest met zijn zus. Het is het verhaal van de tweede generatie in een migrantengezin, die breekt met de oude tradities en om dat te kunnen doen, ver moet gaan.
Helaas schrijft Nassar zo vaak in een poëtische taal dat het verhaal bedolven geraakt onder de vele uitweidingen en poëtische beschrijvingen en de vaart wordt daarmee vakkundig eruit gehaald.

Ontbijt bij Tiffany - Truman Capote

 
Vier verhalen werden verzameld in dit boek van Truman Capote. Het bekendste (en langste) is natuurlijk Breakfast at Tiffany's, over een jonge vrouw die een heel eigen levensstijl ontwikkeld en laveert tussen naïeviteit en manipulatief gedrag. Capote bouwt het verhaal bijzonder goed op en neemt je mee op sleeptouw. Dit is erg goed.
Ook de drie andere verhalen zijn meer dan de moeite waard: Een huis van bloemen speelt zich af in het Haïtiaanse Port-au-Prince, waar een mooie, jonge prostituee de liefde lijkt gevonden te hebben, tot ongeloof van haar vriendinnen. Een diamanten gitaar vertelt over een bijzonder vriendschap in de gevangenis en Een kerstherinering tenslotte laat ons meegenieten van hoe het jonge hoofdpersonage en de oudere vriendin (familielid, wellicht iemand die mentaal beperkt is) ondanks armoede toch een heel mooie eindejaarsperiode beleeft.
Opvallend in al deze verhalen is dat treffende manier waarop Truman Capote de personages beschrijft en hoe hij de situatie gedetailleerd uitwerkt. Het maakt het lezen een prachtige, bijna zintuigelijke ervaring. 

Witte honger - Aki Ollikainen

 
In dit boek beschrijft de Finse schrijver Aki Ollikainen niet alleen de vlucht voor de honger en kou in de hongerwinter van 1867, na enkele mislukte oogstjaren, maar dit is ook een sociale aanklacht, een boek met een boodschap voor vandaag (over hoe we met vluchtelingen omgaan) en over de kloof tussen arm en rijk. Maar tevens gloort er hoop als de auteur vertelt hoe enkelingen een verschil kunnen maken.
Dit is een prachtig verhaal gesitueerd in een wereld die mij eigenlijk onbekend was/is (het winterse Finland uit de 19e eeuw, deel van het Russische rijk). Hier heb ik wel van genoten...

Xzibit, B-Real and Demrick

Deze samenwerking tussen Xzibit, B-Real (van Cypress Hill) en Demrick resulteert in een zeven songs tellende EP (Serial killers: day of the dead) van nog geen twintig minuten, met hiphop waar ik wel warm voor loop. Het begint al met de sirenes van (W)e (a)re (r)eady, waarover heen gerapt wordt met kwaadheid. Er wordt meteen een toon gezet. In Get away with it wordt zwaar gerefereerd naar How I just could kill a man, een controversiële song van Cypress Hill. Het drietal gaat in de lyrics nog een stap verder... Muzikaal is dit misschien wel de meest interessant song van de EP.
Laat je niet vangen aan het wollige yoga-sfeertje waarmee Day of the dead start: wat volgt, is alweer een vuig en boos klinkende song. Net als de meeste nummers op de EP ademt dit de sfeer uit van de hiphop die Xzbit en Cypress Hill maakten in hun begindagen. Zo drijft Ask about me op een simpel ritme dat de track overheerst. En hoewel Fruit punch een stuk relaxter klinkt, bereid het voor op afsluiter Things fall apart, waarin we geluiden herkennen die ook al de sound van Cypress Hill kenmerkten.

Beluister hieronder de volledige EP:

Gelezen (116)

Wederzijdse emotionele beschikbaarheid. Mensen met een verstandelijke beperking, hun context en begeleiders samen op weg - Erik De Belie en Geert Van Hove

Dit is een heel interessant en nuttig boek waarin Erik De Belie samen met enkele andere auteurs handvaten aanreikt vanuit het idee van "wederzijdse emotionele beschikbaarheid" om als begeleider in contact te komen met wat er bij jezelf gebeurt en hoe je dit kan aanwenden in de begeleiding met mensen van met een verstandelijke beperking. Ik moet het boek nog even laten bezinken om de invloed in mijn eigen werk en de toepasbaarheid ervan ook effectief te vertalen naar mijn werksituatie.

De donkere kamer van Damokles - Frederik Willem Hermans

Dit boek van Willem Frederik Hermans speelt zich af in Nederland tijdens de tweede wereldoorlog, wanneer Henri Osewoudt een beetje stommelings via een dubbelganger betrokken raakt bij het verzet tegen de Duitsers. In het eerste deel van het boek deed het me sterk denken aan "De aanslag" van Harry Mulisch. Maar niets blijkt wat het lijkt wanneer Osewoudt gevangen genomen wordt in bevrijd Nederland en zijn rol heel erg ter discussie staat. Al zijn daden vallen in beide richtingen uit te leggen en het individu blijkt, los van wat de waarheid dan wel moge zijn, niet in staat zich te verzetten tegen een veel grotere macht van het perspectief, die elke daad in een bepaald daglicht plaatst. De wending die het verhaal neemt, mag dan enigszins verrassen, het is natuurlijk een concretisatie door de auteur van het abstractere idee dat daden beoordeeld worden in een context en er eigenlijk niet los van kunnen gezien, laat staan begrepen worden.

Behzat Ç. Sporen in Ankara - Emrah Serbes

In dit politieverhaal schetst Emrah Serbes een beeld van een hoofdcommissaris op het Bureau Moordzaken in Ankara die de zaak moet oplossen van een zelfmoord waar heel wat meer achter blijkt te schuilen. Ik merkte bij het lezen dat mijn zeer beperkte kennis van de context (Ankara, Turkije, de politieke toestand aldaar,...) het niet altijd makkelijk maakte om goed alles te volgen en wie die kennis heeft, haalt wellicht nog meer uit dit boek, maar zelfs zonder is het dus meer dan de moeite waard. Je wordt even ondergedompeld in een heel andere wereld maar Serbes weet die toch heel goed te evoceren. Dit is echt een heel goed boek.

Krimp - Justine le Clercq

Soms zijn dagen die iets markeren (verjaardagen, feestdagen,...) de triggers voor wat in mensen al lang ligt te sluimeren: onverwerkt verleden, gevoelens van verdriet, kwaadheid of teleurstelling,... Heel soms leidt dat zelfs tot daden, in extreme gevallen tot drastische daden. Zo is het ook in dit boek van Justine le Clercq, een Nederlandse schrijfster die hier het verhaal vertelt van de relatie tussen een dochter en haar 80-jarige vader. Diens verjaardag is de aanzet tot reflecties over en herinneringen aan een jeugd die rauwer, harder,... blijkt dan het succesvolle heden zou laten vermoeden.
De schrijfster slaagt erin die pijn en die manco's in de verbinding tussen vader en dochter heel scherp bloot te leggen. De duidelijke schrijfstijl, waarin amper een woord of zin teveel neergepend wordt, benadrukt hoe open de wonden zijn, laat de lezer meevoelen omdat je er gewoon niet aan kunt ontsnappen.

Vince Staples

Met Big fish theory bewees Vince Staples al een fijne plaat te kunnen afleveren en hij lijkt vast van plan daar nieuwe bewijzen aan toe te voegen. Dat veronderstel ik toch bij beluistering van FM!, zijn nieuwste album. Dat album duurt slechts 22 minuten, 11 songs lang. Het lijkt wel een nieuwe rage in de hiphop, zo van die korte albums uitbrengen.
Maar als kwantiteit niet belangrijk is, is kwaliteit dat des te meer natuurlijk. En daar is gelukkig niks mis mee. Zo geeft Feels like summer je een herkenbaar gevoel alsof deze song nooit weggeweest is uit je leven. De nasale raps van Vince (je zou hem bijna de Bob Dylan van de hiphop noemen) zorgen voor een vertrouwd geluid maar ook de relaxte sfeer van het nummer heeft dat effect. Outside! klinkt dan weer wat meer spacy, al blijft de flow van het openingsnummer behouden. Verdere favorieten op dit album zijn FUN!, ook al opgefleurd door leuke details, Run the bands en Tweakin'. De interludes en skit zijn leuk en er wordt iets mee aangevangen, het is niet zomaar even wat vulling of wat onderbreking.
Hiermee vestigt Staples zich nog meer als één van de nieuwe helden van het genre. Groei is nog nodig om echt de top te bereiken, maar hij komt steeds dichter.

Beluister hieronder het volledige album:

John Hiatt

Met The eclipse sessions bewijst John Hiatt ook in de herfst van zijn leven (wij wensen hem alvast nog een heel lange winter toe) nog steeds over een mooie stem te beschikken alsook al zijn singer-songwritertalenten. 
Het begint al hartverwarmend mooi met Cry to me, vintage Hiatt. De instrumenten dansen hun gebruikelijke dans, niets nieuws onder de zon, maar net die zekerheid dat alles bij het oude blijft, is geruststellend. Poor imitation of God is muzikaal uit eenzelfde hoed geplukt van gouden standaarden en bezit bovendien leuke lyrics. En hoor ik daar de Mississippi stromen op een lome, hete zomerdag in The odds of loving you, een song zo gevuld met slide guitar dat je je vingers onbewust meebeweegt...
John Hiatt heeft een deugdelijke, verdienstelijke plaat gemaakt die weliswaar niet met kop en schouders boven ander werk uitsteekt, maar evenmin verdwijnt onder de radar van de mindere platen. Dit is gewoon steengoed ambachtswerk van een man die al lang niet meer om succes verlegen zit en spelplezier beleeft aan de platen die zijn vingers en mond verlaten.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 44 - 2018

Club is open - Kloothommel
 

Lekker relaxte lo-fi, dat is wat Kloothommel brengt op deze single, waarvoor de clip is opgenomen op de Gentse Feesten. 

Je vindt deze song ook op de EP Slice life like, die je hier kan kopen.

Astronaute

De Limburgse band Astronaute heeft na Petrichor een opvolger in de winkel. Circle laat Myrthe Luyten en haar muzikanten horen in een meer volwassen vorm. De vooruitgang die de groep maakte, levert een album op dat meer bezadigd klinkt en waarop je hoort dat de groepsleden zich bewuster geworden zijn van hun kunnen en van hun beperkingen.
Wat me vooral opvalt, is dat deze plaat vooral als een geheel aanvoelt. De samenhang is groter dan op Petrichor en je kan de rode draden in zang en muziek makkelijker vasthouden. Er is een soort natuurlijk overvloeien van de songs in elkaar en je wordt als luisteraar nergens gebruskeerd. De nuances liggen in de toetsen die aangebracht worden (jazzy in Midnight, ritmisch in Window). Reeds, ook al als single uitgebracht, is voor mij één van de hoogtepunten van deze plaat. En daarna volgt dan de rust van Monument, zalig gewoon...
Circle is een plaat die perfect bij het jaargetijde past, dat is zeker zo, maar zonder moeite ook blijft standhouden onder een brandende zon. Astronaute heeft zichzelf een niveau hoger getild maar blijft, zoals de vader van Icarus, wél ver genoeg van de zon om in alle veiligheid rond te kunnen vliegen en verder te blijven groeien.

Beluister hieronder het volledige album:

Every Stranger Looks Like You

Over Every Stranger Looks Like You schreef ik al eerder en ik raad nog steeds iedereen het beluisteren van hun debuutalbum Bluest shade of black aan. Intussen heeft de driekoppige band uit de Vlaamse Ardennen een nieuwe plaat uit, het eerste deel van een tweeluik waarvan we het vervolg eind volgend jaar mogen verwachten. I: Levensmoeheid is een kort maar krachtig album geworden, slechts zes songs lang en in totaal amper elf minuten durend. Meer is er soms niet nodig om een mokerslag te verkopen...
Want recht in je gezicht, dat is het minste wat je hierover kan zeggen. Thematisch doorbreekt de band alvast het taboe onder twintigers dat het leven soms zeer zwaar en veeleisend kan zijn en dat je ook op zo jonge leeftijd al een uitgeblust gevoel kan hebben. We zouden bijna durven spreken over een soort levensburn-out. De hoge verwachtingen, het snelle tempo, het steeds meer ("stronger, harder, faster, better"), het eist allemaal zijn tol, ook voor jongvolwassenen. Geen wonder dus dat Tim, Jan en Willem kiezen om die frustratie uit te schreeuwen.
In Synnecrosis merken we van het sprookjesachtige van de liefde amper nog iets. Liefde is een werkwoord, zoals Alfons Vansteenwegen al wist, en al zeker als de kussen van je lief als beton aanvoelen, als zout in de wonde, als de verbinding die geliefden voelen het elkaar leegzuigen wordt. Alle romantiek heeft plaatsgemaakt voor horror en als een kannibalistisch monster verteert de liefde de droom die ons is aangepraat door Hollywood en Disney. Eenzelfde beeld van liefde, zij het iets minder hardvochtig, wordt geschetst in Love bites.
Paniekaanvallen en depressie kleuren Halfway house, waarin de ik-persoon een onderduikadres zoekt voor het overweldigende leven dat hem dagelijks wacht en dat hem uitput. In Tying the knot komt als logisch vervolg daarop zelfs zelfmoord als mogelijkheid om de hoek kijken. Het is de wanhopige roep van de suïcidale man die gered wil worden maar zelf geen uitweg meer ziet.
Hoop gloort alsnog in Moth en krijgt een soort bezegeling, die echter ver weg ligt van een happy end, in Bliss Dit is eerder berusting dan verlossing, eerder de onvoorwaardelijke overgave dan de zegevierende overwinning. De levensmoeheid mag dan al uitgeschreeuwd zijn en in deze verwoording en verklanking enige verlichting gevonden hebben, het is maar zeer de vraag voor hoelang dit zal helpen. Misschien volgt het antwoord wel op het tweede deel van deze diptiek.
Muzikaal verpletteren de gitaren alle relativering, meppen de drums je murw en rollen de songs als een pletwals over je kinderlijke dromen en zongevulde toekomstplannen. Vrolijk word je van dit plaatje niet. Het is een reality check waar menige twintiger (en bij uitbreiding iedereen die ouder is ook) voor terug zal deinzen. En toch is dit een essentiële plaat in het huidige klimaat waarin de minister van volksgezondheid artsen wil "helpen" door richtlijnen voor te schrijven hoelang een burn-out recht geeft op ziekteverlof.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Xander De Rycke houdt het voor bekeken 2017-2018

Gisterenavond zag ik samen met mijn lief, mijn kinderen en de hare de comedian Xander De Rycke met Houdt het voor bekeken 2017-2018, zijn eindejaarsconference over film en tv. Vorig jaar zagen we de eerdere editie ook al in Eeklo, nu kozen we voor het mooie pluche en de majesteitelijke zaal van de Gentse Vooruit.
De comedian fileert daarin het aanbod van films en tv-programma's van het afgelopen jaar, maar heeft daarbij vooral ook oog voor achterliggende concepten (dit keer lag de nadruk bijvoorbeeld ook sterk op promotie en plaatsing) of structuren (vorig jaar ging het o.a. over de grote mediaspelers). Uiteraard moeten de usual suspects het ontgelden (James Cooke, De Buurtpolitie, FC De Kampioenen, Niels Destadsbader, Gert Verhulst, Lieven Van Gils,...) maar soms gebeurt dat met een mildheid die je niet meteen zou verwachten, zoals wanneer hij vertelt over de manier waarop Karen Damen opgebrand werd door de mensen rondom haar die haar het schabouwelijk idee ...maakt een plaat aanpraatten. Bovendien heeft Xander aandacht voor het bredere plaatje: hij brengt trends voor het voetlicht en maakt vergelijkingen met de Amerikaanse markt. En hij heeft het over #MeToo en Bart De Pauw.
Daarbij vergeet hij uiteraard niet om grappig te zijn, héél grappig vaak zelfs. Dat maakt deze eindejaarsconference nét zo leuk en zo boeiend en dus een echte aanrader. Haast u snel naar de website waar je kan zien waar je de voorstelling nog kan meepikken.

Twintig parels per maand: oktober 2018

Omdat de kou ons dit jaar wel heel plots overviel (eerst duurt de zomer tot eind oktober en dan is er ineens bijna vrieskou en smeltende sneeuw), gaan we ons -zoals altijd op het einde van de maand- verwarmen aan de door mij gekozen twintig parels. Dit zijn ze:

1. Zion's blood - Lee "Scratch" Perry: we starten met wat dub van de grootmeester zelve
2. Keep their heads ringin' - Dr. Dre: Dr. Dre is dan weer de grootmeester van de westcoast hiphop. Lekker relaxt dit nummer
3. Where the hood at - DMX: nog meer vroege hiphop, lekker opzwepend
4. For heavens sake - Wu-Tang Clan: maar dit is toch de band die de hoogste toppen scheert, het collectief met zoveel getalenteerde mensen dat elk van hen al een discografie heeft om fier op te zijn...
5. Bonfire - Knife Party: Knife Party leerde ik eerder deze maand kennen van hun bijdrage aan het nieuwe album van Tom Morello en uit hun eigen oeuvre is deze met dub doorspekte song zeker de moeite waard
6. Smoke bomb - Datsik featuring Snoop Dogg: dit huwelijk tussen hiphop en dubstep klinkt dan weer erg geslaagd
7. Make it bun dem - Skrillex featuring Damian Marley: dubstep past ook goed samen met reggae, zo blijkt
8. 20th century boy - T-Rex: een beetje bruusk, wellicht, deze overgang naar een rockklassieker uit de jaren zeventig
9. Well did you evah! - Iggy Pop and Debbie Harry: dit liedje ken ik uit de compilatie Red, hot + blue met covers van door Cole Porter geschreven nummers en het kon me toen al meteen bekoren
10. I let love in - Nick Cave And The Bad Seeds: uiteraard hou ik van zowat alles wat Nick Cave ooit maakte, maar wat ik zo geniaal vind in deze song is die ene (halve) zin: "Despair and deception, love's ugly twins"
11. When the generals talk - Midnight Oil: ooit vond ik in de bib, ten tijde van hun doorbraaksingle Beds are burning, een oudere plaat van Midnight Oil. Ik leende ze uit en er bleken best ook wel interessante songs op te staan. Dit is de opener van dat album, Red sails in the sunset, een plaat die ook jouw oor waard is
12. Great southern land - Icehouse: ook deze, minder bekende, Australische band verdient het om af en toe uit de vergetelheid opgevist te worden
13. Boys in town - Divinyls: met I touch myself hadden ze een dikke hit te pakken maar ook dit nummer is een heel aangename song, met dat typische jaren tachtig geluid
14. Opus 21 - Dustin O'Halloran: op Piano solos vol. 2, de plaat waarmee ik Dustin O'Halloran leerde kennen, brengt de Amerikaan elf prachtige songs met enkel piano. Dat klinkt misschien wat saai maar is het allerminst
15. Iconography - Max Richter: sinds enkele jaren is Max Richter toegevoegd aan mijn lijstje favoriete hedendaagse componisten
16. Mama (nowo homme hon) - Flip Kowlier: ik plaatste nog maar pas een retro review van zijn solodebuut (Ocharme ik) maar wou jullie dit vrolijk deuntje toch ook niet onthouden
17. Owl - She Keeps Bees: toevallig stootte ik op dit toffe duo uit New York dat blues rock brengt
18. Sometimes - My Bloody Valentine: My Bloody Valentine zijn dan weer één van de pioniers van de shoegaze
19. Let me get there - Hope Sandoval And The Warm Inventions featuring Kurt Vile: deze samenwerking leidt tot een warme song, ideaal om te koesteren in deze koude dagen
20. Stairs - Emily Jane White: ten slotte breng ik graag Emily Jane White nog eens ten tonele, wiens plaat Victorian America, me tot op vandaag weer helemaal in zijn ban krijgt bij elke beluistering

Geniet hieronder van de volledige playlist:

Retro review: Flip Kowlier

't Hof Van Commerce vond ik vanaf de eerste single (Dommestik en levrancier) niet alleen geinig maar ook gewoon goed. Het mocht dus niet eens zo veel verwondering wekken dat Ocharme ik, het solodebuut van frontman Flip Kowlier, in 2001 het bewijs werd van het muzikaal kunnen. Dit keer tapte hij immers uit andere vaatjes en toch hoorde je meteen dat hij stand hield.
Er zijn natuurlijk de singles die genoegzaam bekend zijn: Welgemeende is een schop tegen de edele delen waar toen velen even van moesten bekomen en de ode aan de vriendschap (Min moaten) klinkt tegelijk zo oervlaams (die bombardon, dat walsritme,...) en toch zo hartverwarmend dat het al tot in den treure gebruikt werd door niet zo bijster originele tv-makers nog op zoek naar een deuntje onder hun visueel werk. Kwestie van organisatie is bedrieglijk eenvoudig. 
Grasduinen door de rest van de plaat levert echter nog pareltjes op. Zo is er het grappige begin van Ik ben moe: "Otter nen nieuwe hype is / Moei zeggen dazzu vuorprogramma in gespeeld / da werkt wel". Kowlier klinkt hier moe, wellicht van het moeten antwoorden op steeds dezelfde vragen.  Het superkorte Slichte mins is pretpunk die bij meerdere luisterbeurten pas prijsgeeft meer om het lijf te hebben dan je op het eerste gehoor denkt. Barabas sleept zich tangogewijs voort, alsof je danspartner een lijk is maar je niettemin het beste van jezelf geeft in So you think you can dance. En ik hoor de geest van Johnny Cash in Ti woa: het ritme bepaalt de song.
Soms moet een mens eens durven nieuwe richtingen in te slaan. Deze intussen in Gent wonende Westvlaming deed het bij het begin van het nieuwe millenium. Waarom zou jij dus ook niet de sprong wagen?

Beluister hieronder het volledige album:

The LVE

Popmuziek kan een vluchtig wegwerpproduct lijken en als ik de hitparade dezer dagen beluister, verlang ik hevig naar een aardbeving is die welke grunge ooit teweegbracht, één die de muziekindustrie op haar grondvesten doet daveren. Een eindeloze opeenstapeling van clichés en formules die hun werkzaamheid bewezen hebben, bevolken immers al te veel van deze songs. Nochtans is er ook goed gemaakte pop, van The Beatles over ABBA tot The LVE, zo blijkt, want wat zij brengen op hun nieuwe album, Heartbreak hi, verkent zo mooi alle hoeken van de pop dat je voelt dat ze zelfs nog een stap vooruit gezet hebben sinds hun titelloos debuut uit 2015.
Zes songs lang weet de band te betoveren op een manier die geruisloos de playlists van Radio 1, Studio Brussel en MNM hoort te veroveren (in een ideale wereld). Zonder dissonantie of moeilijkdoenerij laveert het Antwerpse zestal doorheen gitaren, drums, zuivere popmelodieën en catchy hooks. Sad songs mag dan niet dezelfde melancholie van Love if you don't want it (uit hun debuut) tot volle was brengen, ik denk dat hier en daar toch een traantje geplengd zal worden door jonge meisjes die terugdenken aan hun verloren vakantieliefde. Letters kent ook een droeve snik in de gitaar terwijl de song zelf ook een road movie verbeeldt. En herkennen we daar hoop en wanhoop als een onontwarbaar kluwen van gemengde gevoelens in de titelsong. Zeker is dat de tristesse van het gemis het gewone gebroken hart overstijgt en een bijna filosofische, ja zelfs existentiële vorm aanneemt.
Go bad with you had een zomerhit kunnen worden als schoonheid en niet de crowdpleasers de populariteitspolls wonnen want ik hoorde deze zomer amper een song die beter in elkaar zit dan dit. Ook Slo-mo zit tjokvol details die er voor zorgen dat alles nét goed zit en het is een plezier zo'n liedje tot mijn vrienden te mogen rekenen nu de kou ineens genadeloos (nu ja, enige overdrijving is mij niet vreemd) toeslaat.
Afsluiter Dreams and memories roept herinneringen op aan speelgoedgeluidjes uit mijn kindertijd (en dus ook aan Fireflies van Owl City) en is een bubblegumbel die Bubbliciousgewijs elk moment kan openspatten in je gezicht, tot groot jolijt van de omstaanders. Tegelijk is het zo zalvend dat je je kindertijd ver genoeg achter je moet gelaten hebben om niets dan mooie herinneringen over te houden en alle wonden inderdaad op magische wijze als door een kus van de knappe juf genezen.
The LVE mag nog vele plaatjes maken als deze. Misschien valt hen nooit het succes te beurt dat ze verdienen, maar ik alvast zal hen altijd blijven koesteren.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 43 - 2018

The gypsy faerie queen - Marianne Faithfull featuring Nick Cave

Marianne Faithfull heeft een typisch stemgeluid, waar je of van houdt, of dat je tegenstaat. Zelf verdraag ik die in kleine porties, een heel album lang is teveel opdat ze niet op mijn zenuwen zou beginnen werken. De doorrookte stem zet elke song zo herkenbaar naar haar hand dat die songs ook altijd een beetje op elkaar beginnen te lijken. Maar een single, zoals deze, die kan me wel bekoren. En al helemaal als Nick Cave meedoet...

Deze single is de voorloper van het album Negative capability.

Lyrics:

[Marianne Faithfull]
I'm known by many different names
My good friend Will
Calls me Puck and Robin Goodfellow
I follow the gypsy faerie queen
I follow the gypsy faerie queen
She walks the length and breadth of England
Singing her song, using her wand
To help and heal the land
And the creatures on it
She's dressed in rags of moleskin
And wears a crown of Rowan berries on her brow

[Marianne Faithfull and Nick Cave]
And I follow, follow, follow
The gypsy faerie queen
We exist, exist, exist
In the twilight in-between

[Marianne Faithfull]
She bears a blackthorn staff
To help her in her walking
I only listen to her sing
But I never hear her talking
Anymore
Though once she did
Though once she did

[Marianne Faithfull and Nick Cave]
And I follow, follow, follow
My gypsy faerie queen
We exist, exist, exist
In the twilight in-between
And I follow, follow, follow
My gypsy faerie queen
We exist, exist, exist
In the country in-between

[ Marianne Faithfull]
Me and my gypsy queen

Sarah Davachi

Het is valavond. Je bent net een donkere, schemerige kerk binnengestapt. De godslamp brandt (uiteraard) om Gods aanwezigheid zichtbaar te maken. In donkere hoekjes rond heiligen- en Maria-beelden branden kaarsen die de devotie van hun kopers en ontstekers een tastbare vorm moeten geven. Voor een beeltenis van een maagdelijk witte Maria, met een baby in haar armen die zal uitgroeien tot de Heiland, zit een oud vrouwtje op haar knieën, zoals oude vrouwtjes dat ooit nog aangeleerd kregen, te bidden. Prevelend, misschien zelfs met een paternoster in haar hand, richt ze haar smeekbeden tot de vurigste advocaat die ze zich kan wensen om haar zaak bij het Opperwezen te bepleiten. Ergens klinkt het gekraak van nieuwe schoenen op de harde kerkvloer. Het is, in een dialoog met het prevelen, het enige geluid dat die gewijde stilte doorbreekt. Nu ja, doorbreken is niet echt het woord, want in feite wordt de stilte er enkel door versterkt.
In deze religieuze ervaring past Gave in rest, de zeven songs tellende en nog geen drie kwartier durende zestiende (!) release al van Sarah Davachi. Deze muzikante uit Los Angeles lijkt een verdwaalde ziel in de hedendaagse wereld en we mogen God in de hierboven beschreven setting danken dat ze er is en ons haar muziek schenkt.

Beluister hieronder het album, dat je hier kan kopen op haar Bandcamp-pagina: