Nabeschouwing AA Gent - Levski Sofia (Europa League)

Na afloop van de door AA Gent gewonnen Europa League-wedstrijd tegen het Bulgaarse Levski Sofia (in Antwerpen beter bekend als Vitosha Sofia), hadden wij een gesprek met Wils, één van de smaakmakers van de avond.
Hij blikte tevreden terug op de wedstrijd: "Ik denk toch dat de overwinning verdiend was, gezien Gent de meeste kansen kon creëren en ook de beste tactiek gekozen had. Zo had doelman Jorgacevic geopteerd voor camouflage op het besneeuwde veld. In zijn witte uitrusting bezorgde hij de Bulgaarse enkeling die erin slaagde door onze verdediging te breken, de schrik van zijn leven door uit het niks op te duiken, wat de kwaliteit van de afwerking door hun spitsen niet bepaald ten goede kwam."
Wils was niet alleen tevreden over het verdedigend vermogen van AA Gent, maar vond hen aanvallend ook sterk: "Onze verdediging zat uiteraard zo goed op slot als een bevroren fietsslot (nvdr: Wils zou dat later die avond overigens effectief ondervinden), maar ook aanvallend kwamen we er goed uit. Vooral via El Ghanassy en Arbitman, die zich liet inspireren door het Gentse volkslied, zorgden we voor gevaar. Jammer was wel dat we te vaak probeerden een corner te versieren, hoewel Nederlands onderzoek heeft aangetoond dat die slechts zeer weinig doelgevaar, laat staan doelpunten, opleveren."
Over de scheidsrechter en zijn assistenten was Wils minder te spreken: "Er waren al duidelijke problemen omdat die ene grensrechter telkens de electronica van zijn vlaggetje haperde, zwaaide, wat door de scheidsrechter verkeerdelijk aanzien werd voor buitenspel, en er is natuurlijk de niet-gefloten penalty op Arbitman in de eerste helft. Maar bovendien bleek de scheidsrechter vooringenomen: zo kende hij Gent méér vrijschoppen toe dan Sofia, hoewel Luxemburgs onderzoek aangetoond heeft dat vrije trappen zelden tot doelgevaar, laat staan doelpunten, leiden."
Terecht was Wils tevreden over zijn eigen prestatie: "Ik kende vanavond toch wel een topavond. Ik kwam vaak snedig uit de hoek, al zal de inname van 2 Westmalle Dubbels daar ongetwijfeld ook voor iets tussen zitten. Bovendien vind ik toch dat ik in deze weersomstandigheden fysieke paraatheid vertoond heb door de kilometers door de sneeuw deels met de fiets, deels te voet af te leggen. Ik leverde vaak voorzetten die enkel nog in doel moesten gekopt worden, en de mentale voorbereiding zat ook goed. Ik had me bovendien goed voorbereid op de wedstrijd door niet enkel op Sport.be maar ook op Sporza alle gegevens te bekijken. Bovendien heeft Keniaans onderzoek aangetoond dat een stampede van panikerende Buffalo's niet enkel in staat is Zebra's en Kanaries te overweldigen, maar ook Ajuinen tot tranens toe weet te bewegen, dus ik had er alle vertrouwen in dat ook de Sofianen voor de bijl zouden gaan."
Dat Jorgacevic secuur stond te keepen, is ook Wils niet ontgaan: "Voor mij blijft onze doelman toch het prototype van een degelijk sluitstuk op de defensie. Wist u trouwens dat Sri Lankees onderzoek heeft aangetoond..."
We kregen niet meer het hele interview met Wils mee, maar we veronderstellen dat Wils zal geantwoord hebben dat het belang van onderzoek relatief is, ook in de voetbalsport.

Het betreft hier uiteraard niet AA Gent-speler Stef Wils, maar wel degelijk een (familie)naamgenoot die samen met mij lekker warm, met chips, nootjes, trappist en pintjes de wedstrijd volgde op Sporza.

Lied van de week : week 48 - 2010

Anyone's ghost - The National

live voor Studio Brussel "Club 69"

Ook The National leverde al eens eerder dit jaar een "lied van de week", en ook met de nieuwe single is het raak. Dat komt natuurlijk ook doordat hun album, High violet, één van de platen van het jaar zou kunnen worden, en vol goeie nummers staat. En dit liedje is niet meer weg te branden uit mijn hoofd...

Je kan het album High violet hier kopen.

Lyrics :

Say you stay at home
Alone with the flu
Find out from friends
That wasn't true
Go out at night with your headphones on, again
And walk through the Manhattan valleys of, the dead

Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
But I don't want anybody else
I don't want anybody else

You said I came close

As anyone has come
To live underwater
For more than a month
You said it was not inside my heart, it was
You said it should tear a kid apart, it does

Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
But I don't want anybody else
I don't want anybody else
I don't want anybody else
I don't want anybody else

I had a hole in the middle where the lightning went through it
Told my friends not to worry
I had a hole in the middle someone's sideshow wouldn't do it
I told my friends not to worry

Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost

Extreem mannelijk denken

Onlangs ging ik naar een lezing (van Autisme Centraal) met als vraag : "Autisme : een extreme vorm van mannelijk denken?"
Nu zie ik (in gedachten) al heel wat vrouwelijke lezers instemmend knikken, maar laten we niet op het antwoord vooruitlopen... Deze theorie als verklaringsmodel voor autisme is enorm gepopulariseerd geraakt, niet in het minst omdat het zo aannemelijk lijkt. Immers, zien we bij mannen in hun denken niet gelijkaardige trekjes als we zien bij autisten ? Het is bovendien een (relatief) eenvoudig model dat meteen begrijpbaar lijkt, en het sloganeske aspect zal de populariteit ervan ook wel verklaren.
Nu blijkt uit hersenonderzoek dat er tussen vrouwelijke en mannelijke hersenen in zijn algemeenheid wel verschillen merkbaar zijn. Zo blijken vrouwen méér gebieden te activeren in hun hersenen bij taal en spraak, en zijn er meer dan bij mannen gelijktijdige activitaties van zones in de hersenen waarvan wordt aangenomen dat ze met emoties te maken hebben. Het zou, in een vereenvoudigd model, een biologische verklaring kunnen bieden waarom vrouwen makkelijker over emoties praten, maar het is natuurlijk allemaal complexer.
Twee denkstijlen (empathising -meer gevoelsmatig en inlevend denken- en systemising -rationeler en meer ordenend denken-) worden in dit model tegenover elkaar geplaatst en elke denkstijl wordt verbonden met een geslacht. Nogmaals, het empatising vrouwelijk brein kan ook bij mannen voorkomen, zoals het systemising mannelijk brein ook bij vrouwen voorkomt. Het gaat hierbij eerder om algemene, globale tendenzen, zonder uitspraken te doen over individuen. En omdat autisten eerder denken in een zeer strakke systemising stijl, en weinig empathising denken, is algauw de (overhaaste) conclusie voor de hand liggend dat autistisch denken een extreme vorm is van mannelijk denken.
Maar veralgemening bovenop vereenvoudiging bovenop tendens levert niet meteen een solide basis voor een theoretisch wetenschappelijk model, en wetenschappers zijn het er stilaan over eens dat de openingsvraag van de lezer met een duidelijk "neen" mag beantwoord worden. Dit model bevat zeker en vast interessante elementen, maar volstaat niet als verklaringsmodel voor autisme, hoe aantrekkelijk het idee ook moge lijken.
Meer zelfs, de spreker vergeleek het een beetje met volgende uitspraak : "Is een auto een extreme vorm van een fiets ?" Beide hebben wielen (maar de auto extremer, namelijk 4 ipv 2) en beide zijn middelen om zich te verplaatsen. Maar het zal voor iedereen duidelijk zijn dat het twee verschillende dingen zijn.
Onderzoek aan de hand van het AutismeQuotiënt (AQ) toont aan dat er een klein verschil is tussen mannen en vrouwen voor autismegerelateerd gedrag, maar een immens verschil met mensen die echt autisme gediagnosticeerd gekregen hebben. Autisten zijn dus duidelijk niet "mannen in een extremere gradatie", maar er lijkt een kwalitatief verschil aantoonbaar.
Gelukkig maar ! :-)


Wie wil, kan zelf zijn AQ hier testen. Let wel : het is geen diagnostisch instrument en zal dus niet zeggen of je autisme hebt of niet !

Het gewichtige lichaam

In het Museum Dr. Guislain, dat intussen een ware reputatie heeft opgebouwd van interessante en mooie tentoonstellingen, kan je nog tot 8 mei naar de tentoonstelling "Het gewichtige lichaam". Deze tentoonstelling onderzoekt onze relatie tot ons lichaam, met als ondertitel "Over dik, dun, perfect of gestoord". Vooral de geschiedenis van het hongeren vormt de rode draad van de tentoonstelling, vertrekkend vanuit religieuze motieven (vele heiligen vastten wel zeer volhardend), over sensatie (het leidde o.m. tot de in een verhaal van Franz Kafka ook beschreven "hongerkunstenaar") en politieke motieven in de omgang met het (meestal atletische) lichaam tot body-building en de huidige "modieuze" eetstoornissen (anorexia en boulemia). Het is een tentoonstelling die je doet nadenken over je eigen omgang met je lichaam, over de onbewuste en maatschappelijk beïnvloede denkbeelden die je gedrag m.b.t. je eigen gedrag sturen. Bij sommige items zou wat meer uitleg zeker gewenst zijn, om hun relatie tot de rest van de tentoonstelling te verduidelijken, maar het museum heeft alweer een pracht van een tentoonstelling gerealiseerd, die zeker de moeite waard is.

AB Concert : Swans (voorprogramma : James Blackshaw)

Over het voorprogramma van James Blackshaw kunnen we eigenlijk vrij kort zijn : de naam zullen we snel vergeten en zijn muziek zullen we nog zelden terughoren, is ons sterk vermoeden. Met een twaalfsnarige gitaar en zonder zang iets meer dan een half uur amper 4 liedjes brengen, is een huzarenstukje, geven we toe, maar om er een publiek mee te boeien moet je dan wel echt sterk uit de hoek komen. De nummers hadden lang uitgesponnen intro's van Swans-nummers kunnen zijn (en in die zin was het een passend voorprogramma), maar het weinige publiek dat al was komen luisteren, werd niet echt gegrepen. Dit lijkt me meer iets voor een huisconcert dan voor een ruimere zaal...

Swans heeft na 13 jaar opnieuw een album uit (“My father will guide me up a rope to the sky”), waarop ze te situeren vallen tussen de laatste albums en Angels Of Light, het project dat Michael Gira de voorbije jaren koesterde. Opener van dat album, “No words/No thoughts”, was de logische opener van het concert, en werd ingezet met een langdurig herhaald zoemend geluid, enkele minuten later aangevuld door een hoger klinkende loop, en langzaam kwamen er instrumenten bij... Die langzame opbouw is typisch voor Swans, en zou één van de hoofdkenmerken worden van het concert. Is het openingsnummer op plaat al goed voor meer dan 9 minuten, live werd het uitgesponnen tot meer dan een half uur. Het gekke daarbij is dat je niet eens beseft dat het zo lang duurt, omdat er gewoon de tijd genomen wordt om elk nummer zich te laten ontwikkelen. Uiteindelijk speelden Swans 2 uur, en daarin brachten ze 7 nummers, en 1 (kort) bisnummer.
Met uitzondering van het einde van het concert, was de groep niet bepaald communicatief. De bassist speelde bijna de hele tijd met zijn rug naar de groep, Gira keek veelal gefocust en schijnbaar boos (of streng) het publiek in en zei amper een woord (tot hij vlak voor het einde een biertje vroeg en wat losser werd). We hadden hem intussen (al in het openingsnummer) zien spuwen in de lucht en zijn eigen spuugsel opvangen, en later wreef hij op zijn broek over zijn geslacht en verdween zijn hand zelfs enkele keren in zijn broek.
Jammer genoeg speelde de band hemeltergend luid. Het mag een wonder heten dat we met dat volume nog voldoende songs konden herkennen en konden horen hoe goed de groep erin slaagt om in golfbewegingen de songs die drijven op repetitieve elementen, op het publiek los te laten. Dit is post-rock avant la lettre...
Swans was indrukwekkend, best goed, met verrassend mooie nummers ook, maar véél, véél te luid.

Setlist :

No words/No thoughts
Your property
Sex, God, sex
Jim
I crawled
Avatar
Eden prison

Bisnummer niet herkend

Je vindt deze recensie ook hier terug op Indiestyle.be

Lied van de week : week 47 - 2010

Ready to start - Arcade Fire

Al eerder dit jaar werd een nummer uit het nieuwe album van Arcade Fire "lied van de week". Dat hoeft niet te verwonderen, want Arcade Fire hoor ik enorm graag en het barokke van hun muziek heeft mij al altijd enorm weten te charmeren. Ook de nieuwe single, Ready to start, heeft me helemaal veroverd : die stem uit de duizenden, dat opzwepende ritme, die muzikale toetsen die gestrooid worden over het hele nummer zodat het een muzikale orgie wordt.

Je vindt het nummer op het album The suburbs, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Businessmen drink my blood
Like the kids in art school said they would
And I guess I'll just begin again
You say can we still be friends

If I was scared, I would
And if I was bored, you know I would
And if I was yours, but I'm not

All the kids have always known
That the emperor wears no clothes
But they bow down to him anyway
It's better than being alone

If I was scared, I would
And if I was pure, you know I would
And if I was yours, but I'm not

Now you're knocking at my door
Saying please come out against the night
But I would rather be alone
Than pretend I feel alright

If the businessmen drink my blood
Like the kids in art school said they would
Then I guess I'll just begin again
You say can we still be friends

If I was scared, I would
And if I was pure, you know I would
And if I was yours, but I'm not

Now I'm ready to start

If I was scared, I would
And if I was pure, you know I would
And if I was yours, but I'm not

Now I'm ready to start

Now I'm ready to start
I would rather be wrong
Than live in the shadows of your song
My mind is open wide
And now I'm ready to start

Now I'm ready to start
My mind is open wide
Now I'm ready to start
Not sure you'll open the door
To step out into the dark
Now I'm ready!

AB concert : Einstürzende Neubauten

Dertig jaar geleden ontstond in het nog verscheurde Duitsland een groep die uit de lokale underground scene zou uitgroeien tot een internationaal vermaarde en gerespecteerde band, die haar core-business (geluid halen uit alle mogelijke objecten) verhief tot een melodieuze en toegankelijkere muziekstijl, zonder de eigen ziel te verloochenen.
Frontman Blixa Bargeld mag dan 30 jaar later dikker geworden zijn en er niet meer uitzien als een terminale junkie, en hij mag zich zelfs één van opper-Seeds noemen bij Nick Cave, maar Einstürzende Neubauten blijft experimenteren met geluiden van allerlei oorsprong, en boren en slijpschijven behoren nog steeds tot hun instrumentarium...
Naar aanleiding van hun 30e verjaardag speelden ze vorige week twee dagen na elkaar (18 en 19 november) in de AB, maar met een verschillende show.

Op de eerste dag, in de ABBox, stond eerst een korte set op het programma waarin ze nummers speelden die ze nooit eerder live speelden, of slechts zeer zelden, of héél erg lang geleden. Er werd al meteen flink ingezet met het duo “Sonnenbarke” en “Seele brennt” en de band verblufte het publiek met de inventieve instrumenten en vooral hoe ze al die geluiden versmolten tot prachtige songs. Wat Nirvana ooit deed voor de harde gitaren (ze wondermooi verbinden aan Beatliaanse melodieën), doen Einstürzende Neubauten voor percussie. Ze slagen erin allerlei percussie op plastic, metaal en eigenlijk elk mogelijk denkbaar voorwerp aan te vullen tot er échte songs ontstaan, met melodieën die evenzeer tussen de oren blijven hangen. Waren de Neubauten in hun begindagen nog vooral een band die “lawaai” maakte, dan zijn ze intussen verrassend toegankelijk geworden en dat viel meteen op, zelfs met de oudere nummers. Voor een groep die in zijn naam refereert aan instortende gebouwen, staan ze er verrassend als een huis.

“Als dit de weinig gespeelde nummers zijn en ze al zo uitblinken, wat moet dat niet geven morgen”, dacht ik en toen kwamen ze nog eens terug voor één bisnummer : hun prachtcover van “Sand”, een nummer van

Nancy Sinatra en Lee Hazlewood.

In bijna elke andere band krijgt een gitarist een prominenter rol dan Jochen Arbeit bij de Neubauten krijgt, maar in het tweede deel van de avond mocht hij zijn ding doen. Onder de titel “Die Körper ohne uns” kregen we een mixed media performance, met video, moderne dans, soundscapes en gitaar... euh -soundscapes. Duidelijk niet het soort stuff dat zijn weg vindt naar Indiestyle, maar vast te genieten voor dansliefhebbers...

Dan was het project waarmee percussionist N.U. Unruh de eerste avond mocht afsluiten een pak geslaagder. Overal op het podium en in de zaal werden tafels met drums en cymbalen opgesteld, en iedereen kreeg 2 drumsticks. Op de tonen van de afgespeelde instrumentale dance-nummers mocht iedereen naar hartelust meedrummen, samen met enkele leden van de Neubauten. Je zag iedereen genieten van het moment, en de blaren namen we er met plezier bij. Want wie kan zeggen dat ze al ooit eens 50 minuten lang hebben gedrumd op één van onze bekendste podia ?

De tweede dag werd een uitverkochte zaal getrakteerd op een “gewoon” concert, zij het dat er zonder voorprogramma tijd was om echt heel veel nummers te brengen. Anderhalf uur optreden en nog twee bisrondes van elk een half uur ten beste geven : daar komen we met plezier ons huis voor uit.

Wat Einstürzende Neubauten de dag voorheen al had gewekt aan verwachtingen, werd helemaal ingelost. Geplukt uit de 30 jaar en het uitgebreide repertorium kregen we een mix van bekende (“Haus der lüge”, “Die interimsliebenden”, “Halber mensch”, “Silence is sexy”,...) maar ook minder bekende nummers (“Nagorny Karabach”, “Youme & meyou”,...) De hoge gil van Blixa Bargeld (die me al altijd aan een hinnikend paard heeft doen denken) was uitgebreid aanwezig, en de instrumenten waren talrijker en vreemder dan je je kan voorstellen : metalen emmers waarin iets gegooid werd, metalen en pvc-buizen, kettingen, stukken metaal die uit een bak van enkele meters boven de grond naar beneden mochten vallen, een veer, een slijpschijf met een vinyl plaats ipv de gebruikelijke schijf, de kabel van de basgitaar waarmee Alex Hacke via zijn tong, zijn oogkassen, zijn armen,... rare geluiden produceerde, staalplaten en nog heel veel meer. Naast de hoger genoemde nummers hoorden we nog hoogtepunten in “Sabrina” en “Redukt” (een hemelse versie, met alle elementen van hun repertorium : van fluisteren tot hels kabaal). De gewone set werd afgesloten met een nummer dat al in 1982 werd geschreven, maar toen was het volgens Bargeld technisch nog niet mogelijk om het nummer te spelen zoals hij het wou laten klinken. Dat zulks vandaag wel kan, bewees de band meteen.
Bargeld was bijzonder ontspannen, maakte grapjes (toen hij moest wachten omdat het extra lid -op keyboards- technische problemen had, grapte hij dat ze Plastic Bertrand op de guestlist hadden gezet, maar hemzelf niet hadden verwittigd...).

Op twee dagen tijd bewees Einstürzende Neubauten nog eens uitgebreid dat het wel degelijk mogelijk is om lawaai te verheffen tot pure schoonheid, kabaal te injecteren met melodie en al bij al toegankelijke muziek te maken met hamertje, zaagske en beiteltje...

Setlist dag 1 :

1. Sonnenbarke

2. Seele brennt

3. Grundstück/November/Kleine grundstück

bis : Sand

Setlist dag 2 :

1. The Garden
2. Befindlichkeit des Landes (Ufo, Rampe, Überleitung)
3. Von Wegen
4. Interimsliebenden
5. Nagorny Karabach
6. Dead Friends
7. Unvollständigkeit
8. Installation # 1
9. Rampe
10. Ich hatte ein Wort
11. Let´s do it DaDa
12. Haus der Lüge
13. Sabrina
14. Susej
ENCORE I:
1. Headcleaner
2. Silence is Sexy
ENCORE II:
1. Youme & Meyou
2. Redukt
ENCORE III:
Total Eclipse of the Sun 

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Lied van de week : week 46 - 2010

That day - Villagers

Uit het prachtige album Becoming a jackal heeft Villagers deze prachtige nieuwe single uitgebracht, die zich ontwikkelt als een bloeiende klimplant : de energie gaat een tijdje in de opbouw (het klimmen) om dan te gaan naar het openvouwen van de nieuwe bloemen (het bloeien). En dan komt het nummer abrupt tot een einde, en laat je verbaasd achter, met honger om op de repeat-knop te duwen...

Je vindt dit nummer dus op Becoming a jackal, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Can you hear me now
Lying in this bed
Embedded in this written story

Can you hear me now
Calling from this bed
I'm spitting words but there's no meaning, no

(Now he's taking his time)
He's got nothing to lose
(But the first thing he sees)
Is the last thing he choose
(And when the moment arrived)
He just found he had nothing to say
That day

Can you hear me now
Sky is turning red
The streets are all gone
Am I dreaming, no

Can you hear me now
Falling from this bed
Nudist that bears gifts
But when will it show me

(Now she's taking her time)
She's got nothing to lose
(But the first thing she sees)
Is the last thing she choose
(And when the moment arrived)
She just found she had nothing to say
That day

He lies awake in his bed every night devising ways to conceal the strain
She never tells of her midnight fears or admits that she does the same
They never meet, never touch, never speak and for one tired old refrain

Can you hear me now
Lying in this bed
Embedded in this written story

Can you hear me now
Calling from this bed
I'm spitting words but there's no meaning

AB Concert : The Black Keys (voorprogramma : Beach Fossils)

De Ancienne Belgique had Beach Fossils aangekondigd als The Drums die aan de Middellandse Zee verblijven. Dat eerste deel was inderdaad waar. Ze klonken heel erg als The Drums (maar niet zo goed) en de eerste nummers waren dan ook best aangenaam. Helaas kreeg je algauw het gevoel een family pack songs voorgeschoteld te krijgen : 6 + 2 gratis, van dezelfde uiteraard. De nummers klonken onderling zeer inwisselbaar (en eigenlijk niet meer dan variaties op het openingsnummer) en zelfs het slotnummer van hun half uur durende set klonk hetzelfde, alleen rapper gespeeld... Indrukwekkend was wel hun drummer, die bijzonder snél kan drummen.


Gelukkig kregen we daarna een werkelijk subliem concert van The Black Keys. Ongelooflijk hoe dit duo met enkel drums en een gitaar erin slaagt zo overweldigend en indrukwekkend te klinken. Dan Auerbach is natuurlijk een fantastische gitarist, die meermaals staaltjes van zijn kunnen liet zien, en Patrick Carney is een soort Animal pur sang, en het viel op hoe ze in een swamprocknummer à la Kings Of Leon (nochtans ook geen doetjes) nog driemaal imposanter klinken, enkel met hun beiden.


Er werd gestart met vooral rauwere bluesrocknummers en wat ouder werk, met vleugjes soul vermengd. Halfweg de set kregen we een mooie Kinks-cover gepresenteerd (Act nice and gentle), die al op Rubber factory terug te vinden was en die ze heel erg gepimpt hebben tot een nummer dat helemaal Black Keys klinkt, en toch onmiskenbaar de Ray Davies-toets behoudt : sterk ! Daarna voegden zich nog een bassist en keyboardspeler aan het duo toe (samen met een gigantische discobal), en die brachten extra volume in wat sowieso al de beste songs zijn van het nieuwe album. De keuze van The Black Keys om net die nummers rijker te laten klinken, was bijzonder intelligent, en liet Everlasting light, Next girl, Howling for you en uiteraard ook Tighten up klinken als klassiekers-in-spe. Er werd opnieuw afgesloten als duo, en voor de bisnummers (2) mochten de 2 andere muzikanten nog even opdraven voor één nummer. In het slotnummer van de bisronde viel de gitaar van Dan Auerbach jammer genoeg even weg (het werkelijk énige minpuntje -en dan nog...- van de hele set).
De set was heel intelligent opgebouwd, The Black Keys weten heel goed dat de noten die niét gespeeld worden soms even belangrijk zijn als de noten die wel gespeeld worden, Dan Auerbach is een virtuoze gitarist, misschien wel de beste van zijn generatie, en de variatie zat bijzonder goed, met nummers uit diverse albums, met diverse arrangementen en bezettingen die telkens de sterktes van de nummers volledig tot hun recht lieten komen.
Dit zou wel eens het concert van het jaar kunnen blijken...

Lied van de week : week 45 - 2010

Words - Goose

Het Kortrijkse Goose kon me zeker bekoren met hun debuutalbum, en hun tweede album heb ik weliswaar nog niet gehoord, maar deze single, die wel heel erg eighties klinkt, is alvast veelbelovend.

Je kan het album Synrise, waarop dit nummer te vinden is, hier kopen.

Lyrics heb ik van dit nummer nog niet gevonden...

4hoog : Niemand weet van iemand

Gisterenavond ging ik met mijn dochter naar de première van Niemand weet van iemand, een productie van 4hoog, in Het Trappenhuis in Gent.

Er werd zeker moeite gedaan om van de première een feestelijke gebeurtenis te maken, met hapjes en drankjes, vooraf en nadien. Vooraf kregen we pannenkoekjes (die lekkernijen zouden even later terugkeren in de documentaire). Nadien kregen we mosselen aangeboden, en voor de kinderen ook van die schelpsnoepjes, en natuurlijk fruitsap (sinaas- en appelsap) en schuimwijn.

De voorstelling werd ingeleid met een documentaire van Dieter Deswarte waarin hij kinderen interviewde over geheimen. Vrijwel alle aspecten van geheimen kwamen aan bod : denkbeeldige vriendjes, kan je praten over je geheimen, verliefd zijn, geheimen over wat je blij, bang, boos, verdrietig,... maakt enz...). De geportretteerde kinderen waren ontwapenend eerlijk en soms grappig en in deze 20 minuten durende documentaire kregen wij (en de aanwezige kinderen, want deze voorstelling is natuurlijk in de eerste plaats kindertheater, in dit geval vanaf 8 jaar) een genuanceerd beeld over geheimen.

Nadien werden we naar een klas geleid waar de eigenlijke voorstelling (die vooral als klasproject zal gepresenteerd worden) plaatsvond. Twee vrouwen speelden moeder en dochter (en nog enkele bijrollen), die 10 jaar geleden door vader waren verlaten. De visser had een eenvoudige afscheidsbrief geschreven ("ik moet een leven leiden, een ander leven" was daarin de meest poëtische zin), maar werd bij het buitensluipen betrapt door de dochter. Nu, tien jaar later, wil die dochter weg van de zee, verliefd als ze is op Rafa, en beu te wachten op een vader die nooit meer terugkomt. Want moeder houdt al die jaren de illusie in stand, tegen beter weten in, dat hij zal terugkeren.

De voorstelling zelf laat zien hoe geheimen soms geheimen worden met de beste bedoelingen, hoe geheimen macht kunnen betekenen voor wie ze weet, hoe geheimen relaties bepalen en hoe geheimen blijven sluimeren, altijd en overal. Het prachtige acteerwerk, de spitsvondige enscenering ("ik hou je in de gaten" zegt een vrouw die door een gat in het zeildoek kijkt), de afwisseling en de tijdsduur die precies juist aanvoelt, dragen allemaal bij aan een beklijvende, mooie, ontroerende, grappige belevenis. De interactie met de kinderen (en volwassenen) in het publiek houdt iedereen op en voor de scène wakker, en de bloemen en het applaus waren bijzonder verdiend.

Hier kan je zien waar en wanneer deze voorstelling nog speelt.

8tracks : Women in the mix

Because today it's National Women's Day, I have blended some female singers in today's mix.

Naar aanleiding van de Nationale Vrouwendag gooi ik enkel fraaie vrouwenstemmen in de mix vandaag...

1. Your kisses are wasted on me - The Pipettes
2. Nights in white satin - Bettye LaVette
3. 100 days, 100 nights - Sharon Jones and The Dap-Kings
4. Jolene - Olivia Newton-John
5. I'm all right - Madeleine Peyroux
6. Do it again - Sara Isaksson & Rebecka Törnqvist
7. Atomic - Blondie
8. Overpowered - Roisin Murphy
9. And I found this boy - Maia Hirasawa
10. Gold rush - Basia Bulat
11. A case of you - Joni Mitchell
12. Oh you pretty things - Au Revoir Simone
13. True colors - Caroline Herring
14. Stairs - Emily Jane White
15. I drove all night - Cindy Lauper
16. Heavy snow - Julie Doiron
17. I put my ring back on - Mary Chapin Carpenter
18. Catch you - Sophie Ellis-Bextor
19. Supernova - Liz Phair
20. Bodyguard - Dawn Landes

Hetzelfde concert, anders gezien...

En mijn compagnon zondag schreef een geheel eigen review, hierzo...

Concert : Blood Red Shoes (support : Holy State)

Een soort misthoorn kondigde zondagavond het Britse Holy State aan, dat inderdaad als een orkaan door zijn set raasde. Loeihard en retestrak klonken ze, en ze hielden er de vaart in met krachtige nummers die soms vervaarlijk dicht bij Fugazi aanschuurden. Zeker in “Urges” klonk hun zanger ook effectief een beetje als Ian MacKaye. Met hun halfuurtje noise hadden ze De Zwerver in Leffinge helemaal opgewarmd voor wat nog komen moest.

En wat nog komen moest, was ook niet min. Blood Red Shoes, het duo uit Brighton dat rock herleidt tot zijn essentie met enkel drums en een gitaar, heeft dit jaar een dijk van een tweede album uitgebracht (“Fire like this”) en wist eerder dit jaar ook al te overtuigen op Pukkelpop. Waar op Pukkelpop zangeres-gitariste Laura-Mary Carter (het blijft een wondermooie vrouw) nog de meeste aandacht naar zich toe zoog, was het verrassend genoeg vooral drummer (en mede-vocalist) Steven Ansell die dit keer op het voorplan trad. Misschien zat de verkoudheid van Laura-Mary (we doen ook maar een gok qua diagnose natuurlijk, al hadden heel wat toeschouwers -opvallend veel mannen posteerden vlak voor de zangeres- maar wat graag doktertje gespeeld met haar) er voor iets tussen, maar dankzij geestige bindteksten en commentaar op uit het publiek gebrachte boodschappen, slaagde de drummer er dus in de zaal naar zijn hand te zetten. Natuurlijk kon hij daarbij ook rekenen op de sterke nummers van de band, die niet alleen strakker dan een legging waren, maar ook ondanks het beperkte instrumentarium behoorlijk rijke melodiëring bevatten. Met vroege hoogtepunten als “Light it up” en “I wish I was someone better” of met afsluiter “Heartsink”, en eigenlijk met alles daaromheen, overtuigde de band, kreeg het publiek geweldig aan het dansen, en overtuigden ze om niet alleen hun recentste plaat te kopen, maar ook debuut “Box of secrets”. Ze herinnerden zich nog perfect dat ze ooit eerder op Leffingeleuren stonden (dat was in 2009), en ze vergewisten zich er in ieder geval van dat ook Leffinge niet zal vergeten dat ze langskwamen.
Met nog 2 bisnummers als een soort ereronde, netjes verdeeld over beide albums, etaleerde het Britse duo dat ze hun vrij constante kwaliteit op plaat ook live kunnen waarmaken.

Na de misthoorn waarmee de avond begon, een dijk van een concert : de zee is in Leffinge blijkbaar nooit veraf...

Setlist :

1. It's getting boring by the sea
2. Don't ask
3. Light it up
4. I wish I was someone better
5. One more empty chair
6. Count me out
7. When we wake
8. Say something, say anything
9. It is happening again
10. This is not for you
11. Keeping it close
12. You bring me down
13. Heartsink

Bisronde :

1. Doesn't matter much
2. Follow the line

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.be

Lied van de week : week 44 - 2010

Solitude is bliss - Tame Impala

Zoals je hier al kon lezen, vond ik (en ik was blijkbaar niet de enige) Tame Impala dé revelatie van het voorbije Pukkelpopfestival. Wat ik over hun debuutalbum Innerspeaker vind, kon je overigens hier al lezen (en op Indiestyle). Het kon dus niet uiblijven eer ze ook in deze rubriek zouden opduiken, en dat doen ze meer dan terecht met Solitude is bliss, dat al hun kwaliteiten nog eens goed in de verf zet.

Je vindt dit nummer zoals gezegd op Innerspeaker, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Cracks in the pavement underneath my shoe
I care less and less about it and less about you
No one else around to look at me
So I can look at my shadow as much as I please

All the kicks that I can't compare to
Making friends like they're all supposed to

You will never come close to how I feel (x2)

Space around me where my soul can breathe
I've got body that my mind can leave
Nothing else matters I don't care what I miss
Company's okay

Solitude is bliss

There's a party in my head and no one is invited

And you will never come close to how I feel (x2)

Movement doesn't flow
Quite like it does when I'm alone
I'll be the one who's free
You and all your friends
Can watch me today

Don't ask me how you're supposed to feel

You will never come close to how I feel (x4 fade out)

The Orb & David Gilmour

Dat The Orb ooit zou samenwerken met (een lid van) Pink Floyd, hoeft niet echt te verwonderen. Er zijn wel wat gelijkenissen te bespeuren tussen beide groepen, en zeker het Pink Floyd waarin David Gilmour (die hier dus gitaar komt spelen bij dé ambient band bij uitstek) staat bekend om zijn lang uitgespronnen intro's en muzikale stukken (denk maar aan de sfeer van The division bell uit 1994, of nummers als Time en Money). Dat grootse, stadioneske karakter deelt ook The Orb, dat ooit met A huge ever growing pulsating brain that rules from the centre of the ultraworld tekende voor de toen langste songtitel ooit. De band balanceerde tussen genialiteit (Little fluffy clouds) en kinderlijke speelsheid met een randje Druivelaar (op Orbus terrarum b.v.).
Wat levert de samenwerking tussen The Orb en David Gilmour nu op ? Tien songs, verdeeld over 2 tracks (waarin dus telkens 5 nummers in elkaar overlopen), samen goed voor bijna 50 minuten dromerige ambient met gitaartoetsen verspreid over het geheel van dit album, Metallic spheres. De voorliefde voor concepten springt al snel in het oog. De eerste track (bijna 29 minuten) heet Metallic side en begint met geluiden uit een science-fiction film, waaroverheen de lang uitgesponnen gitaarintro van David Gilmour niet zou misstaan op het live-album P.u.l.s.e. en het is onmogelijk de vijf songs te onderscheiden. Er zitten in de lange track zeker goeie momenten (de pulserende drums rond 11 minuten en een half, en het typische Pink Floyd geluid dat opzet rond het kwartier), maar daartussen krijgen we o.m. een soort nepdierengeluiden (rond 13 minuten ongeveer) waarmee ze toch vooral vervallen in het soort spielerei dat van hun track Toxygene een uitstekend voorbeeld maakt van waar ze balanceren op de wel erg dunne scheidslijn tussen “geestig” en “irritant”.
Ook het tweede nummer (Spheres side) schijnt te bestaan uit 5 songs, maar ook die zijn niet te onderscheiden. Op deze track lijkt David Gilmour iets meer zijn stempel te hebben weten drukken, en voor de rest kunnen we een vrijwel identiek oordeel vellen als voor de eerste track,
Bij een eerste beluistering leek dit album vooral langdradig en saai, en te weinig divers. Meerdere beluisteringen brengen meer reliëf in het geheel, maar al bij al blijft dit een te lang uitgesponnen mijmering, die weliswaar zijn goeie momenten kent. Doordat ervoor gekozen is om alles te verdelen in slechts 2 tracks, is het onmogelijk om de skip-toets verstandig te gebruiken, en dat is jammer, want te vrezen valt dat het globale plaatje te zwak uitvalt en de goeie stukken te veel weggestopt zijn hierdoor, om deze cd nog vaak op te zetten.

Deze recensie vind je ook hier op Indiestyle.be

Boekenbeurs 2010

Vandaag heb ik de Boekenbeurs bezocht, en het blijft toch moeilijk om binnen een vooraf vastgesteld budget te blijven als je al die mooie, interessante, uitnodigende boeken ziet (maar het is me wel gelukt).

Behalve trends als Geronimo Stilton (is dat nu nog niet over?) en de hype van de kookboeken, viel me vooral op dat er een grote diversiteit is, groter dan je in eender welke boekenwinkel vindt. Stands als die van Johannes (een boekhandel gespecialiseerd in soft-religieuze en esoterische boeken) of van gespecialiseerde boekhandels met muziekboeken of strips (en graphic novels), beiden met heel veel import ook, maken het aanbod rijker dan je anders op één locatie vindt.

En ik heb uiteindelijk 5 artikelen gekocht : een boek uit professionele overwegingen (over een model van sociaal-emotionele ontwikkeling, dat bij ons op het werk ook stilaan geïntroduceerd raakt) ; een boek dat ook tot de categorie psychologie en pedagogiek behoort, maar dat ik toch vooral om persoonlijke redenen kocht (het gaat over de band tussen vaders en zonen) ; een voor kinderen bedoelde adaptatie van een bekend sprookjesachtig verhaal uit de wereldliteratuur dat ik als verrassing voor mijn dochter meebracht (en ik ga dus nog niet verklappen wat het is, misschien leest ze deze blog stiekem als ze bij haar mama is...) ; een vegetarisch kookboek (dat heel overzichtelijk en duidelijk is en daarom een aanvulling op mijn collectie kookboeken) en tenslotte de DVD van de reeksen I en II van Dag Sinterklaas (ja, daar kon ik echt niet aan weerstaan...)

Nieuw gedicht Ramsey Nasr

Meestal houd ik me op mijn blog ver weg van politiek. Het is niet zo dat ik daar geen mening over heb (die heb ik zeker, en het is volgens sommigen zelfs een zeer uitgesproken mening) en het is ook niet dat ik dat niet belangrijk vind (politiek raakt het wezen van de samenleving, en dus ook van ons leven). Maar op het internet wordt het allemaal zo openbaar, dat ik me meestal op de achtergrond wens te houden...

De aanleiding om vandaag toch ook iets over politiek te schrijven, is het nieuwe gedicht dat Ramsey Nasr, in Nederland benoemd tot Dichter des Vaderlands, publiceert op zijn website en waarover hij in Pauw & Witteman helder toelichting komt geven. Hij schreef het gedicht namelijk ter gelegenheid van het nieuwe Nederlandse kabinet, zoals bekend een CDA-VVD-regering met gedoogsteun van Geert Wilders en diens PVV (de coalitie beschikt immers niet over een meerderheid in het Nederlands parlement). Door die gedoogsteun is Wilders de facto de puppetmaster geworden van die regering, die dan ook kiest voor een beleid dat de verharding in de maatschappij (een fenomeen waar we in Vlaanderen ook niet omheen kunnen) bestendigt en goedkeurt, want ze verschaft de verharding op de straat legitimatie door ze (onder het mom van het "dichten van de kloof tussen politiek en burger") in beleid om te zetten.
Dat is volgens mij (en gelukkig ben ik lang niet de enige die er zo over denkt) een zeer onrustwekkende evolutie, en smalend doen over onze noorderburen is zeker niet aan de orde in dit Vlaanderen dat iedereen die anders is, brandmerkt en veroordeelt (in sommige gevallen zelfs letterlijk, zonder bewezen schuld).
Gelukkig bewijst Nasr dat kunst een maatschappelijke relevantie heeft die Schauvliege en co maar al te snel vergeten...
Je mag hier zijn gedicht downloaden.

Lied van de week : week 43 - 2010

Hands - The Ting Tings

Ze wisten me vroeger al te bekoren met That's not my name, Great DJ en Shut up and let me go, en hun nieuwe single blijft ook ongelooflijk plakken. The Tings Tings klinken weer ongegeneerd eighties en daar is absoluut niks mis mee ! Dit nummer zal op hun tweede album staan, Kunst, waarvan de releasedatum nog niet bekend is.

Lyrics :

Two hands
I wanna play the piano with two hands
Shoulda learned
To ask of many it's the way of the world
Boy who you wanna here to me
You gave me a piano with all 88 keys
But two hands
What's it gonna do
With two hands
To make the money like the richest of man
What's a guy to do
With two hands
I can make you be so good to me
Give me all the time with my sexuality

So clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

Two hands
What you're supposed to do with two hands
To get the life of the richest of man
Where you supposed to go with two hands
I can not but something in between
When I'm breaking my back and I'm on my knees

So clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

And I can't escape from the work in LA
And I can't sleep in my bed and you're gay

And clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard

You see life and its falling awayayay
You're slow down and the rest makes you payayay
I see you lookin up
You want to think about it

Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

And I can't escape from the work in LA
And I can't sleep in my bed and you're gay

And clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard

Zelfvertrouwen

Met het zelfvertrouwen van mijn kinderen zit het goed. Echt goed...
Dat mag blijken uit :

- mijn zoon (bijna 5 jaar) kijkt naar het WK turnen en zegt : "Dat kan ik ook zenne... behalve diene salto op 't einde"
- mijn dochter (8 jaar) repliceert op mijn opmerking dat ze iets wat ik éénmaal terloops gezegd had een week ervoor, wel écht goed onthouden had : "ja... ik ben wel slím hé papa"
- als ik mijn dochter zeg dat het leven zonder haar veel minder plezant zou zijn (ze had gezegd dat als ik niet verliefd was geweest ooit op haar moeder, zij er nooit zou zijn geweest), antwoordt ze droogweg : "ja, da's waar"

Wat voelt het goed, zo'n vanzelfsprekend vertrouwen in zichzelf te zien bij je kinderen.

Ledebergs huisconcert : Buysta

Begin dit jaar (en eigenlijk ook al eens eerder) berichtte ik al over mijn collega die als Buysta (of toen als Abuyst) solo muziek maakt. Hij trad toen op in De Nauwe Zak in Gent.
Zaterdagavond speelde hij het eerste huisconcert in mijn eigen huiskamer. Het valt moeilijk te zeggen wie het meest zenuwachtig was vooraf : hij of ik. Ook mijn kinderen (mijn achtjarige dochter kweet zich van de kassa, de vijfjarige zoon nam zijn rol als ober heel serieus) hadden zich al de hele dag opgepept voor deze spannende gebeurtenis.



Vanaf de aftrap met Lief klein konijn werd duidelijk dat hij met een mix van verlokkelijke melodieën en grappige teksten het publiek op zijn hand zou krijgen. Vooral de nederlandstalige nummers deden het erg goed en oogsten de meeste lof. Behalve humor heeft Buysta immers ook ontroering en vertedering in de aanbieding. Halfweg de set zat zelfs een nummer dat hij geschreven had ter gelegenheid van een herdenking voor overledenen. Doodgaan zorgde voor een rustpunt met verstilling onder het publiek. Daarna werd het roer volledig omgegooid met Drank, waarin de nadelen van zaterdagavonddrankgebruik treffend in kaart gebracht werden. Ook met Vrouwen (een "ode aan de vrouwen" die niet zonder knipoog gebracht werd) en het oproepen van vervlogen herinneringen, zonder weemoed en met aanvaarding, in Meisjes uit het verleden, wist Buysta een glimlach te ontlokken aan het aandachtige publiek.
De zenuwen bleken af en toe de bindteksten te beïnvloeden (bij het vorige concert kwam hij ongedwongener uit de hoek), maar Buysta had als bisnummer nog More in de aanbieding dat hij aankondigde als het lied dat hij geschreven had omdat iedereen altijd "we want more" vroeg...
Na het welgemeende applaus van het publiek werd nog druk nagepraat en zo sloten we het allereerste eigen huisconcert met een meer dan goed gevoel af.


Wie muziek van Buysta wil beluisteren kan dit hier of hier, en je krijgt alvast mijn persoonlijke favoriet mee : Ik ben liever traag (mp3)

Setlist :


1. Lief klein konijn
2. Supporter
3. Being with you
4. When I look at you
5. Ik ben liever traag
6. Blauw van de ijskou
7. Doodgaan
8. Drank
9. Be aware of the bomb
10. Vrouwen
11. The meaning of life
12. De wereld is een dorp
13. Fly, butter, fly
14. Meisjes uit het verleden


Bis : More

Meer foto's vind je hier

Lied van de week : week 42 - 2010

Zorbing - Stornoway

Het heeft een tijd geduurd, maar ik ben volledig gevallen voor dit nummer van Stornoway, dat je nu ook dagelijks meerdere keren kan horen op de radio. Eerst vond ik het wel best aardig, maar niet meer dan dat. Intussen blijkt het een aangenaam lied geworden te zijn, en betrap ik mezelf erop dat ik het vaak inwendig aan het zingen ben.

Je vindt het nummer op het debuutalbum Beachcomber's windowsill, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Conkers shining on the ground,
The air is cooler
And I feel like I just started uni
Walking backwards to my van
You're at your window,
And I'm tripping every time I think of

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open

Send my body out to work
But leave my senses
In orbit over South East London
Wind the window down and pinch
Me on the shoulder
Whilst I'll be driving off to dream of

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

I've been singing you this song,
Inside a bubble,
Been Zorbing through the streets of Cowley,
We were always meant to be,
Zorbing together,
And I think it's high time we started

Lying in your attic
I can feel the static
The storm is breaking, windows shaking
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

No Angry Young Man

Het trio No Angry Young Man heeft net zijn eerste, titelloze album uit. Dat is een heuglijk feit, kan ik u nu al melden. Gelardeerd met cello en piano naast de traditionelere gitaar heeft deze groep immers een plaatje gemaakt dat moeiteloos de brug slaat tussen wat iedereen stilaan duystermuziek noemt en goeie ouwe pianojazz en swing.

Bij sommige nummers (“Song for suicide”, “Mary -Jane”, “Rosie”,...) waan je je in een rokerige bar, dan weer in een saloon (“Sister cute”) en daarna in een achterafzaaltje met gedimd licht, waar nachtbrakers, melancholici en verlopen dichters samendrommen rond een klein podiumpje (“Skip the plan”, “Generation failure”,...). Die stemmingswisselingen vertonen geen manisch-depressief patroon, maar vloeien mooi in elkaar over, verrassend genoeg vaak door intro's die van Wim Mertens afgekeken zijn, Ja, u leest het goed : Wim Mertens. Enkele keren verwachtte ik halvelings een film te zien te zullen krijgen van Peter Greenaway, maar dat straatje lopen ze net niet in...
Op “Wine and candles” voel je je dan weer geneigd het refrein mee te zingen. En wil alstublieft eens iemand de muziekzenders wijzen op “Generation failure”, dat zelfs met onhippe instrumenten als barokke viool (of is het barokviool), hobo en klarinet een anthem voor al die Duyster-fans kan worden. En passant zullen ze overigens nog heel wat anderen overtuigen, want het nummer staat als een huis !
Ik verdenk No Angry Young Man ervan vaker te lachen dan te huilen. Welke band zou anders in de credits vermelden dat de backing vocals onder meer verzorgd worden door een “half drunk choir”. En dus durf ik te gokken dat hun optredens zelfs in aanwezigheid van de toetsen melancholie en weltschmerz die sommige liedjes overgieten, ontaarden in plezante dronkemansfeestjes in de late uren. Je hoort het gewoon aan dit album...
“You tell me that it's easy”, klinkt het in slotnummer “Shake on”. Zo klinkt het inderdaad soms, en dat is nu eens net een kenmerk van goeie muziek : 't lijkt makkelijk, maar er is deftig aan gewerkt, geschaafd,... tot alles goed zat.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Gezien : Smoorverliefd

Hilde Van Mieghem, die zelf bij de voorstelling deze morgen te gast was, bevestigde dat haar film Smoorverliefd een romantische komedie is. Dat vond ik vreemd (al merk ik overal op internet dat iedereen consequent hetzelfde doet), want al is de film bij wijlen grappig (bedoeld grappig zelfs...), het voelt een beetje (niet helemaal) alsof je "De helaasheid der dingen" ook een komedie zou noemen (wat sommigen misschien wel doen).

De film wist me bij momenten te raken. Thema doorheen het hele verhaal is natuurlijk hoe je je beweegt in relaties en hoe je daar anders naar kijkt als je 13 à 14 bent, als je rond de 20 bent en als je rond de 40 bent. Het was bij momenten pijnlijk herkenbaar, en daar veranderen de inderdaad vaak grappige situaties en complicaties op zich niets aan. En deze film lijkt ook niet op wat ik associeer met romantische komedies zoals we die vaak uit Hollywood voorgeschoteld krijgen (Hugh Grant iemand?) en waar ik meestal de zenuwen van krijg.

Nee, deze film sprak me wel aan. Ik zou het nu ook niet meteen een meesterwerk van de Vlaamse cinema noemen, maar hij is meer dan genietbaar. En ook sluimert er dat ander thema van Hilde Van Mieghem vaak in door (dat ik al ken van De suikerpot, haar mooie kortfilm, en De kus) : de relaties tussen ouders en kinderen en hoe problematisch die kunnen zijn. Vooral de relatie tussen Bert (Koen de Bouw) en Michelle (Marie Vinck) verraadt een grondige kennis van wat ouder-kindrelaties kan bezwaren en zelfs beschadigen, zelfs al valt het in deze film allemaal nog heel erg mee uiteindelijk.