Lied van de week : week 46 - 2010

That day - Villagers

Uit het prachtige album Becoming a jackal heeft Villagers deze prachtige nieuwe single uitgebracht, die zich ontwikkelt als een bloeiende klimplant : de energie gaat een tijdje in de opbouw (het klimmen) om dan te gaan naar het openvouwen van de nieuwe bloemen (het bloeien). En dan komt het nummer abrupt tot een einde, en laat je verbaasd achter, met honger om op de repeat-knop te duwen...

Je vindt dit nummer dus op Becoming a jackal, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Can you hear me now
Lying in this bed
Embedded in this written story

Can you hear me now
Calling from this bed
I'm spitting words but there's no meaning, no

(Now he's taking his time)
He's got nothing to lose
(But the first thing he sees)
Is the last thing he choose
(And when the moment arrived)
He just found he had nothing to say
That day

Can you hear me now
Sky is turning red
The streets are all gone
Am I dreaming, no

Can you hear me now
Falling from this bed
Nudist that bears gifts
But when will it show me

(Now she's taking her time)
She's got nothing to lose
(But the first thing she sees)
Is the last thing she choose
(And when the moment arrived)
She just found she had nothing to say
That day

He lies awake in his bed every night devising ways to conceal the strain
She never tells of her midnight fears or admits that she does the same
They never meet, never touch, never speak and for one tired old refrain

Can you hear me now
Lying in this bed
Embedded in this written story

Can you hear me now
Calling from this bed
I'm spitting words but there's no meaning

AB Concert : The Black Keys (voorprogramma : Beach Fossils)

De Ancienne Belgique had Beach Fossils aangekondigd als The Drums die aan de Middellandse Zee verblijven. Dat eerste deel was inderdaad waar. Ze klonken heel erg als The Drums (maar niet zo goed) en de eerste nummers waren dan ook best aangenaam. Helaas kreeg je algauw het gevoel een family pack songs voorgeschoteld te krijgen : 6 + 2 gratis, van dezelfde uiteraard. De nummers klonken onderling zeer inwisselbaar (en eigenlijk niet meer dan variaties op het openingsnummer) en zelfs het slotnummer van hun half uur durende set klonk hetzelfde, alleen rapper gespeeld... Indrukwekkend was wel hun drummer, die bijzonder snél kan drummen.


Gelukkig kregen we daarna een werkelijk subliem concert van The Black Keys. Ongelooflijk hoe dit duo met enkel drums en een gitaar erin slaagt zo overweldigend en indrukwekkend te klinken. Dan Auerbach is natuurlijk een fantastische gitarist, die meermaals staaltjes van zijn kunnen liet zien, en Patrick Carney is een soort Animal pur sang, en het viel op hoe ze in een swamprocknummer à la Kings Of Leon (nochtans ook geen doetjes) nog driemaal imposanter klinken, enkel met hun beiden.


Er werd gestart met vooral rauwere bluesrocknummers en wat ouder werk, met vleugjes soul vermengd. Halfweg de set kregen we een mooie Kinks-cover gepresenteerd (Act nice and gentle), die al op Rubber factory terug te vinden was en die ze heel erg gepimpt hebben tot een nummer dat helemaal Black Keys klinkt, en toch onmiskenbaar de Ray Davies-toets behoudt : sterk ! Daarna voegden zich nog een bassist en keyboardspeler aan het duo toe (samen met een gigantische discobal), en die brachten extra volume in wat sowieso al de beste songs zijn van het nieuwe album. De keuze van The Black Keys om net die nummers rijker te laten klinken, was bijzonder intelligent, en liet Everlasting light, Next girl, Howling for you en uiteraard ook Tighten up klinken als klassiekers-in-spe. Er werd opnieuw afgesloten als duo, en voor de bisnummers (2) mochten de 2 andere muzikanten nog even opdraven voor één nummer. In het slotnummer van de bisronde viel de gitaar van Dan Auerbach jammer genoeg even weg (het werkelijk énige minpuntje -en dan nog...- van de hele set).
De set was heel intelligent opgebouwd, The Black Keys weten heel goed dat de noten die niét gespeeld worden soms even belangrijk zijn als de noten die wel gespeeld worden, Dan Auerbach is een virtuoze gitarist, misschien wel de beste van zijn generatie, en de variatie zat bijzonder goed, met nummers uit diverse albums, met diverse arrangementen en bezettingen die telkens de sterktes van de nummers volledig tot hun recht lieten komen.
Dit zou wel eens het concert van het jaar kunnen blijken...

Lied van de week : week 45 - 2010

Words - Goose

Het Kortrijkse Goose kon me zeker bekoren met hun debuutalbum, en hun tweede album heb ik weliswaar nog niet gehoord, maar deze single, die wel heel erg eighties klinkt, is alvast veelbelovend.

Je kan het album Synrise, waarop dit nummer te vinden is, hier kopen.

Lyrics heb ik van dit nummer nog niet gevonden...

4hoog : Niemand weet van iemand

Gisterenavond ging ik met mijn dochter naar de première van Niemand weet van iemand, een productie van 4hoog, in Het Trappenhuis in Gent.

Er werd zeker moeite gedaan om van de première een feestelijke gebeurtenis te maken, met hapjes en drankjes, vooraf en nadien. Vooraf kregen we pannenkoekjes (die lekkernijen zouden even later terugkeren in de documentaire). Nadien kregen we mosselen aangeboden, en voor de kinderen ook van die schelpsnoepjes, en natuurlijk fruitsap (sinaas- en appelsap) en schuimwijn.

De voorstelling werd ingeleid met een documentaire van Dieter Deswarte waarin hij kinderen interviewde over geheimen. Vrijwel alle aspecten van geheimen kwamen aan bod : denkbeeldige vriendjes, kan je praten over je geheimen, verliefd zijn, geheimen over wat je blij, bang, boos, verdrietig,... maakt enz...). De geportretteerde kinderen waren ontwapenend eerlijk en soms grappig en in deze 20 minuten durende documentaire kregen wij (en de aanwezige kinderen, want deze voorstelling is natuurlijk in de eerste plaats kindertheater, in dit geval vanaf 8 jaar) een genuanceerd beeld over geheimen.

Nadien werden we naar een klas geleid waar de eigenlijke voorstelling (die vooral als klasproject zal gepresenteerd worden) plaatsvond. Twee vrouwen speelden moeder en dochter (en nog enkele bijrollen), die 10 jaar geleden door vader waren verlaten. De visser had een eenvoudige afscheidsbrief geschreven ("ik moet een leven leiden, een ander leven" was daarin de meest poëtische zin), maar werd bij het buitensluipen betrapt door de dochter. Nu, tien jaar later, wil die dochter weg van de zee, verliefd als ze is op Rafa, en beu te wachten op een vader die nooit meer terugkomt. Want moeder houdt al die jaren de illusie in stand, tegen beter weten in, dat hij zal terugkeren.

De voorstelling zelf laat zien hoe geheimen soms geheimen worden met de beste bedoelingen, hoe geheimen macht kunnen betekenen voor wie ze weet, hoe geheimen relaties bepalen en hoe geheimen blijven sluimeren, altijd en overal. Het prachtige acteerwerk, de spitsvondige enscenering ("ik hou je in de gaten" zegt een vrouw die door een gat in het zeildoek kijkt), de afwisseling en de tijdsduur die precies juist aanvoelt, dragen allemaal bij aan een beklijvende, mooie, ontroerende, grappige belevenis. De interactie met de kinderen (en volwassenen) in het publiek houdt iedereen op en voor de scène wakker, en de bloemen en het applaus waren bijzonder verdiend.

Hier kan je zien waar en wanneer deze voorstelling nog speelt.

8tracks : Women in the mix

Because today it's National Women's Day, I have blended some female singers in today's mix.

Naar aanleiding van de Nationale Vrouwendag gooi ik enkel fraaie vrouwenstemmen in de mix vandaag...

1. Your kisses are wasted on me - The Pipettes
2. Nights in white satin - Bettye LaVette
3. 100 days, 100 nights - Sharon Jones and The Dap-Kings
4. Jolene - Olivia Newton-John
5. I'm all right - Madeleine Peyroux
6. Do it again - Sara Isaksson & Rebecka Törnqvist
7. Atomic - Blondie
8. Overpowered - Roisin Murphy
9. And I found this boy - Maia Hirasawa
10. Gold rush - Basia Bulat
11. A case of you - Joni Mitchell
12. Oh you pretty things - Au Revoir Simone
13. True colors - Caroline Herring
14. Stairs - Emily Jane White
15. I drove all night - Cindy Lauper
16. Heavy snow - Julie Doiron
17. I put my ring back on - Mary Chapin Carpenter
18. Catch you - Sophie Ellis-Bextor
19. Supernova - Liz Phair
20. Bodyguard - Dawn Landes

Hetzelfde concert, anders gezien...

En mijn compagnon zondag schreef een geheel eigen review, hierzo...

Concert : Blood Red Shoes (support : Holy State)

Een soort misthoorn kondigde zondagavond het Britse Holy State aan, dat inderdaad als een orkaan door zijn set raasde. Loeihard en retestrak klonken ze, en ze hielden er de vaart in met krachtige nummers die soms vervaarlijk dicht bij Fugazi aanschuurden. Zeker in “Urges” klonk hun zanger ook effectief een beetje als Ian MacKaye. Met hun halfuurtje noise hadden ze De Zwerver in Leffinge helemaal opgewarmd voor wat nog komen moest.

En wat nog komen moest, was ook niet min. Blood Red Shoes, het duo uit Brighton dat rock herleidt tot zijn essentie met enkel drums en een gitaar, heeft dit jaar een dijk van een tweede album uitgebracht (“Fire like this”) en wist eerder dit jaar ook al te overtuigen op Pukkelpop. Waar op Pukkelpop zangeres-gitariste Laura-Mary Carter (het blijft een wondermooie vrouw) nog de meeste aandacht naar zich toe zoog, was het verrassend genoeg vooral drummer (en mede-vocalist) Steven Ansell die dit keer op het voorplan trad. Misschien zat de verkoudheid van Laura-Mary (we doen ook maar een gok qua diagnose natuurlijk, al hadden heel wat toeschouwers -opvallend veel mannen posteerden vlak voor de zangeres- maar wat graag doktertje gespeeld met haar) er voor iets tussen, maar dankzij geestige bindteksten en commentaar op uit het publiek gebrachte boodschappen, slaagde de drummer er dus in de zaal naar zijn hand te zetten. Natuurlijk kon hij daarbij ook rekenen op de sterke nummers van de band, die niet alleen strakker dan een legging waren, maar ook ondanks het beperkte instrumentarium behoorlijk rijke melodiëring bevatten. Met vroege hoogtepunten als “Light it up” en “I wish I was someone better” of met afsluiter “Heartsink”, en eigenlijk met alles daaromheen, overtuigde de band, kreeg het publiek geweldig aan het dansen, en overtuigden ze om niet alleen hun recentste plaat te kopen, maar ook debuut “Box of secrets”. Ze herinnerden zich nog perfect dat ze ooit eerder op Leffingeleuren stonden (dat was in 2009), en ze vergewisten zich er in ieder geval van dat ook Leffinge niet zal vergeten dat ze langskwamen.
Met nog 2 bisnummers als een soort ereronde, netjes verdeeld over beide albums, etaleerde het Britse duo dat ze hun vrij constante kwaliteit op plaat ook live kunnen waarmaken.

Na de misthoorn waarmee de avond begon, een dijk van een concert : de zee is in Leffinge blijkbaar nooit veraf...

Setlist :

1. It's getting boring by the sea
2. Don't ask
3. Light it up
4. I wish I was someone better
5. One more empty chair
6. Count me out
7. When we wake
8. Say something, say anything
9. It is happening again
10. This is not for you
11. Keeping it close
12. You bring me down
13. Heartsink

Bisronde :

1. Doesn't matter much
2. Follow the line

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.be

Lied van de week : week 44 - 2010

Solitude is bliss - Tame Impala

Zoals je hier al kon lezen, vond ik (en ik was blijkbaar niet de enige) Tame Impala dé revelatie van het voorbije Pukkelpopfestival. Wat ik over hun debuutalbum Innerspeaker vind, kon je overigens hier al lezen (en op Indiestyle). Het kon dus niet uiblijven eer ze ook in deze rubriek zouden opduiken, en dat doen ze meer dan terecht met Solitude is bliss, dat al hun kwaliteiten nog eens goed in de verf zet.

Je vindt dit nummer zoals gezegd op Innerspeaker, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Cracks in the pavement underneath my shoe
I care less and less about it and less about you
No one else around to look at me
So I can look at my shadow as much as I please

All the kicks that I can't compare to
Making friends like they're all supposed to

You will never come close to how I feel (x2)

Space around me where my soul can breathe
I've got body that my mind can leave
Nothing else matters I don't care what I miss
Company's okay

Solitude is bliss

There's a party in my head and no one is invited

And you will never come close to how I feel (x2)

Movement doesn't flow
Quite like it does when I'm alone
I'll be the one who's free
You and all your friends
Can watch me today

Don't ask me how you're supposed to feel

You will never come close to how I feel (x4 fade out)

The Orb & David Gilmour

Dat The Orb ooit zou samenwerken met (een lid van) Pink Floyd, hoeft niet echt te verwonderen. Er zijn wel wat gelijkenissen te bespeuren tussen beide groepen, en zeker het Pink Floyd waarin David Gilmour (die hier dus gitaar komt spelen bij dé ambient band bij uitstek) staat bekend om zijn lang uitgespronnen intro's en muzikale stukken (denk maar aan de sfeer van The division bell uit 1994, of nummers als Time en Money). Dat grootse, stadioneske karakter deelt ook The Orb, dat ooit met A huge ever growing pulsating brain that rules from the centre of the ultraworld tekende voor de toen langste songtitel ooit. De band balanceerde tussen genialiteit (Little fluffy clouds) en kinderlijke speelsheid met een randje Druivelaar (op Orbus terrarum b.v.).
Wat levert de samenwerking tussen The Orb en David Gilmour nu op ? Tien songs, verdeeld over 2 tracks (waarin dus telkens 5 nummers in elkaar overlopen), samen goed voor bijna 50 minuten dromerige ambient met gitaartoetsen verspreid over het geheel van dit album, Metallic spheres. De voorliefde voor concepten springt al snel in het oog. De eerste track (bijna 29 minuten) heet Metallic side en begint met geluiden uit een science-fiction film, waaroverheen de lang uitgesponnen gitaarintro van David Gilmour niet zou misstaan op het live-album P.u.l.s.e. en het is onmogelijk de vijf songs te onderscheiden. Er zitten in de lange track zeker goeie momenten (de pulserende drums rond 11 minuten en een half, en het typische Pink Floyd geluid dat opzet rond het kwartier), maar daartussen krijgen we o.m. een soort nepdierengeluiden (rond 13 minuten ongeveer) waarmee ze toch vooral vervallen in het soort spielerei dat van hun track Toxygene een uitstekend voorbeeld maakt van waar ze balanceren op de wel erg dunne scheidslijn tussen “geestig” en “irritant”.
Ook het tweede nummer (Spheres side) schijnt te bestaan uit 5 songs, maar ook die zijn niet te onderscheiden. Op deze track lijkt David Gilmour iets meer zijn stempel te hebben weten drukken, en voor de rest kunnen we een vrijwel identiek oordeel vellen als voor de eerste track,
Bij een eerste beluistering leek dit album vooral langdradig en saai, en te weinig divers. Meerdere beluisteringen brengen meer reliëf in het geheel, maar al bij al blijft dit een te lang uitgesponnen mijmering, die weliswaar zijn goeie momenten kent. Doordat ervoor gekozen is om alles te verdelen in slechts 2 tracks, is het onmogelijk om de skip-toets verstandig te gebruiken, en dat is jammer, want te vrezen valt dat het globale plaatje te zwak uitvalt en de goeie stukken te veel weggestopt zijn hierdoor, om deze cd nog vaak op te zetten.

Deze recensie vind je ook hier op Indiestyle.be

Boekenbeurs 2010

Vandaag heb ik de Boekenbeurs bezocht, en het blijft toch moeilijk om binnen een vooraf vastgesteld budget te blijven als je al die mooie, interessante, uitnodigende boeken ziet (maar het is me wel gelukt).

Behalve trends als Geronimo Stilton (is dat nu nog niet over?) en de hype van de kookboeken, viel me vooral op dat er een grote diversiteit is, groter dan je in eender welke boekenwinkel vindt. Stands als die van Johannes (een boekhandel gespecialiseerd in soft-religieuze en esoterische boeken) of van gespecialiseerde boekhandels met muziekboeken of strips (en graphic novels), beiden met heel veel import ook, maken het aanbod rijker dan je anders op één locatie vindt.

En ik heb uiteindelijk 5 artikelen gekocht : een boek uit professionele overwegingen (over een model van sociaal-emotionele ontwikkeling, dat bij ons op het werk ook stilaan geïntroduceerd raakt) ; een boek dat ook tot de categorie psychologie en pedagogiek behoort, maar dat ik toch vooral om persoonlijke redenen kocht (het gaat over de band tussen vaders en zonen) ; een voor kinderen bedoelde adaptatie van een bekend sprookjesachtig verhaal uit de wereldliteratuur dat ik als verrassing voor mijn dochter meebracht (en ik ga dus nog niet verklappen wat het is, misschien leest ze deze blog stiekem als ze bij haar mama is...) ; een vegetarisch kookboek (dat heel overzichtelijk en duidelijk is en daarom een aanvulling op mijn collectie kookboeken) en tenslotte de DVD van de reeksen I en II van Dag Sinterklaas (ja, daar kon ik echt niet aan weerstaan...)

Nieuw gedicht Ramsey Nasr

Meestal houd ik me op mijn blog ver weg van politiek. Het is niet zo dat ik daar geen mening over heb (die heb ik zeker, en het is volgens sommigen zelfs een zeer uitgesproken mening) en het is ook niet dat ik dat niet belangrijk vind (politiek raakt het wezen van de samenleving, en dus ook van ons leven). Maar op het internet wordt het allemaal zo openbaar, dat ik me meestal op de achtergrond wens te houden...

De aanleiding om vandaag toch ook iets over politiek te schrijven, is het nieuwe gedicht dat Ramsey Nasr, in Nederland benoemd tot Dichter des Vaderlands, publiceert op zijn website en waarover hij in Pauw & Witteman helder toelichting komt geven. Hij schreef het gedicht namelijk ter gelegenheid van het nieuwe Nederlandse kabinet, zoals bekend een CDA-VVD-regering met gedoogsteun van Geert Wilders en diens PVV (de coalitie beschikt immers niet over een meerderheid in het Nederlands parlement). Door die gedoogsteun is Wilders de facto de puppetmaster geworden van die regering, die dan ook kiest voor een beleid dat de verharding in de maatschappij (een fenomeen waar we in Vlaanderen ook niet omheen kunnen) bestendigt en goedkeurt, want ze verschaft de verharding op de straat legitimatie door ze (onder het mom van het "dichten van de kloof tussen politiek en burger") in beleid om te zetten.
Dat is volgens mij (en gelukkig ben ik lang niet de enige die er zo over denkt) een zeer onrustwekkende evolutie, en smalend doen over onze noorderburen is zeker niet aan de orde in dit Vlaanderen dat iedereen die anders is, brandmerkt en veroordeelt (in sommige gevallen zelfs letterlijk, zonder bewezen schuld).
Gelukkig bewijst Nasr dat kunst een maatschappelijke relevantie heeft die Schauvliege en co maar al te snel vergeten...
Je mag hier zijn gedicht downloaden.

Lied van de week : week 43 - 2010

Hands - The Ting Tings

Ze wisten me vroeger al te bekoren met That's not my name, Great DJ en Shut up and let me go, en hun nieuwe single blijft ook ongelooflijk plakken. The Tings Tings klinken weer ongegeneerd eighties en daar is absoluut niks mis mee ! Dit nummer zal op hun tweede album staan, Kunst, waarvan de releasedatum nog niet bekend is.

Lyrics :

Two hands
I wanna play the piano with two hands
Shoulda learned
To ask of many it's the way of the world
Boy who you wanna here to me
You gave me a piano with all 88 keys
But two hands
What's it gonna do
With two hands
To make the money like the richest of man
What's a guy to do
With two hands
I can make you be so good to me
Give me all the time with my sexuality

So clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

Two hands
What you're supposed to do with two hands
To get the life of the richest of man
Where you supposed to go with two hands
I can not but something in between
When I'm breaking my back and I'm on my knees

So clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

And I can't escape from the work in LA
And I can't sleep in my bed and you're gay

And clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard

You see life and its falling awayayay
You're slow down and the rest makes you payayay
I see you lookin up
You want to think about it

Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard
And the beat's so hard, you're workin' workin'

And I can't escape from the work in LA
And I can't sleep in my bed and you're gay

And clap your hands if you're working to hard
Clap your hands if you're working to hard

Zelfvertrouwen

Met het zelfvertrouwen van mijn kinderen zit het goed. Echt goed...
Dat mag blijken uit :

- mijn zoon (bijna 5 jaar) kijkt naar het WK turnen en zegt : "Dat kan ik ook zenne... behalve diene salto op 't einde"
- mijn dochter (8 jaar) repliceert op mijn opmerking dat ze iets wat ik éénmaal terloops gezegd had een week ervoor, wel écht goed onthouden had : "ja... ik ben wel slím hé papa"
- als ik mijn dochter zeg dat het leven zonder haar veel minder plezant zou zijn (ze had gezegd dat als ik niet verliefd was geweest ooit op haar moeder, zij er nooit zou zijn geweest), antwoordt ze droogweg : "ja, da's waar"

Wat voelt het goed, zo'n vanzelfsprekend vertrouwen in zichzelf te zien bij je kinderen.

Ledebergs huisconcert : Buysta

Begin dit jaar (en eigenlijk ook al eens eerder) berichtte ik al over mijn collega die als Buysta (of toen als Abuyst) solo muziek maakt. Hij trad toen op in De Nauwe Zak in Gent.
Zaterdagavond speelde hij het eerste huisconcert in mijn eigen huiskamer. Het valt moeilijk te zeggen wie het meest zenuwachtig was vooraf : hij of ik. Ook mijn kinderen (mijn achtjarige dochter kweet zich van de kassa, de vijfjarige zoon nam zijn rol als ober heel serieus) hadden zich al de hele dag opgepept voor deze spannende gebeurtenis.



Vanaf de aftrap met Lief klein konijn werd duidelijk dat hij met een mix van verlokkelijke melodieën en grappige teksten het publiek op zijn hand zou krijgen. Vooral de nederlandstalige nummers deden het erg goed en oogsten de meeste lof. Behalve humor heeft Buysta immers ook ontroering en vertedering in de aanbieding. Halfweg de set zat zelfs een nummer dat hij geschreven had ter gelegenheid van een herdenking voor overledenen. Doodgaan zorgde voor een rustpunt met verstilling onder het publiek. Daarna werd het roer volledig omgegooid met Drank, waarin de nadelen van zaterdagavonddrankgebruik treffend in kaart gebracht werden. Ook met Vrouwen (een "ode aan de vrouwen" die niet zonder knipoog gebracht werd) en het oproepen van vervlogen herinneringen, zonder weemoed en met aanvaarding, in Meisjes uit het verleden, wist Buysta een glimlach te ontlokken aan het aandachtige publiek.
De zenuwen bleken af en toe de bindteksten te beïnvloeden (bij het vorige concert kwam hij ongedwongener uit de hoek), maar Buysta had als bisnummer nog More in de aanbieding dat hij aankondigde als het lied dat hij geschreven had omdat iedereen altijd "we want more" vroeg...
Na het welgemeende applaus van het publiek werd nog druk nagepraat en zo sloten we het allereerste eigen huisconcert met een meer dan goed gevoel af.


Wie muziek van Buysta wil beluisteren kan dit hier of hier, en je krijgt alvast mijn persoonlijke favoriet mee : Ik ben liever traag (mp3)

Setlist :


1. Lief klein konijn
2. Supporter
3. Being with you
4. When I look at you
5. Ik ben liever traag
6. Blauw van de ijskou
7. Doodgaan
8. Drank
9. Be aware of the bomb
10. Vrouwen
11. The meaning of life
12. De wereld is een dorp
13. Fly, butter, fly
14. Meisjes uit het verleden


Bis : More

Meer foto's vind je hier

Lied van de week : week 42 - 2010

Zorbing - Stornoway

Het heeft een tijd geduurd, maar ik ben volledig gevallen voor dit nummer van Stornoway, dat je nu ook dagelijks meerdere keren kan horen op de radio. Eerst vond ik het wel best aardig, maar niet meer dan dat. Intussen blijkt het een aangenaam lied geworden te zijn, en betrap ik mezelf erop dat ik het vaak inwendig aan het zingen ben.

Je vindt het nummer op het debuutalbum Beachcomber's windowsill, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Conkers shining on the ground,
The air is cooler
And I feel like I just started uni
Walking backwards to my van
You're at your window,
And I'm tripping every time I think of

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open

Send my body out to work
But leave my senses
In orbit over South East London
Wind the window down and pinch
Me on the shoulder
Whilst I'll be driving off to dream of

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

I've been singing you this song,
Inside a bubble,
Been Zorbing through the streets of Cowley,
We were always meant to be,
Zorbing together,
And I think it's high time we started

Lying in your attic
I can feel the static
The storm is breaking, windows shaking
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

Lying in your attic
I can feel the static
The storm has broken,
Heavens open
So electrifying,
Oh I'm nearly flying
Lost my heart between the sheets of lightning

No Angry Young Man

Het trio No Angry Young Man heeft net zijn eerste, titelloze album uit. Dat is een heuglijk feit, kan ik u nu al melden. Gelardeerd met cello en piano naast de traditionelere gitaar heeft deze groep immers een plaatje gemaakt dat moeiteloos de brug slaat tussen wat iedereen stilaan duystermuziek noemt en goeie ouwe pianojazz en swing.

Bij sommige nummers (“Song for suicide”, “Mary -Jane”, “Rosie”,...) waan je je in een rokerige bar, dan weer in een saloon (“Sister cute”) en daarna in een achterafzaaltje met gedimd licht, waar nachtbrakers, melancholici en verlopen dichters samendrommen rond een klein podiumpje (“Skip the plan”, “Generation failure”,...). Die stemmingswisselingen vertonen geen manisch-depressief patroon, maar vloeien mooi in elkaar over, verrassend genoeg vaak door intro's die van Wim Mertens afgekeken zijn, Ja, u leest het goed : Wim Mertens. Enkele keren verwachtte ik halvelings een film te zien te zullen krijgen van Peter Greenaway, maar dat straatje lopen ze net niet in...
Op “Wine and candles” voel je je dan weer geneigd het refrein mee te zingen. En wil alstublieft eens iemand de muziekzenders wijzen op “Generation failure”, dat zelfs met onhippe instrumenten als barokke viool (of is het barokviool), hobo en klarinet een anthem voor al die Duyster-fans kan worden. En passant zullen ze overigens nog heel wat anderen overtuigen, want het nummer staat als een huis !
Ik verdenk No Angry Young Man ervan vaker te lachen dan te huilen. Welke band zou anders in de credits vermelden dat de backing vocals onder meer verzorgd worden door een “half drunk choir”. En dus durf ik te gokken dat hun optredens zelfs in aanwezigheid van de toetsen melancholie en weltschmerz die sommige liedjes overgieten, ontaarden in plezante dronkemansfeestjes in de late uren. Je hoort het gewoon aan dit album...
“You tell me that it's easy”, klinkt het in slotnummer “Shake on”. Zo klinkt het inderdaad soms, en dat is nu eens net een kenmerk van goeie muziek : 't lijkt makkelijk, maar er is deftig aan gewerkt, geschaafd,... tot alles goed zat.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Gezien : Smoorverliefd

Hilde Van Mieghem, die zelf bij de voorstelling deze morgen te gast was, bevestigde dat haar film Smoorverliefd een romantische komedie is. Dat vond ik vreemd (al merk ik overal op internet dat iedereen consequent hetzelfde doet), want al is de film bij wijlen grappig (bedoeld grappig zelfs...), het voelt een beetje (niet helemaal) alsof je "De helaasheid der dingen" ook een komedie zou noemen (wat sommigen misschien wel doen).

De film wist me bij momenten te raken. Thema doorheen het hele verhaal is natuurlijk hoe je je beweegt in relaties en hoe je daar anders naar kijkt als je 13 à 14 bent, als je rond de 20 bent en als je rond de 40 bent. Het was bij momenten pijnlijk herkenbaar, en daar veranderen de inderdaad vaak grappige situaties en complicaties op zich niets aan. En deze film lijkt ook niet op wat ik associeer met romantische komedies zoals we die vaak uit Hollywood voorgeschoteld krijgen (Hugh Grant iemand?) en waar ik meestal de zenuwen van krijg.

Nee, deze film sprak me wel aan. Ik zou het nu ook niet meteen een meesterwerk van de Vlaamse cinema noemen, maar hij is meer dan genietbaar. En ook sluimert er dat ander thema van Hilde Van Mieghem vaak in door (dat ik al ken van De suikerpot, haar mooie kortfilm, en De kus) : de relaties tussen ouders en kinderen en hoe problematisch die kunnen zijn. Vooral de relatie tussen Bert (Koen de Bouw) en Michelle (Marie Vinck) verraadt een grondige kennis van wat ouder-kindrelaties kan bezwaren en zelfs beschadigen, zelfs al valt het in deze film allemaal nog heel erg mee uiteindelijk.

Giveaway : waardebon 40 euro voor Koekepeertje

Niet bij mezelf, maar wel hier kan je een waardebon winnen voor Koekepeertje. Doe zeker mee (maar ook niet massaal, want dan maak ik zelf minder kans natuurlijk...)

Het belang van spreken

Het komt vast door mijn opleiding, en door mijn werk, maar ik ben zeer sterk overtuigd dat het belangrijk is om veel uit te spreken. Zeker in relaties heb ik geleerd hoezeer het nodig is om dingen met elkaar te bespreken en duidelijk te maken hoe je denkt, wat je voelt,... Eenvoudig is dat nochtans niet, want uiteindelijk ben ik toch wel vrij gesloten, en mijn openheid kan gerust een graadmeter van vertrouwen genoemd worden.
Soms kom je mensen tegen uit een heel andere wereld : een heel ander beroepenveld, een heel andere levensgeschiedenis, een heel andere leefwereld. Voor sommigen is het niet zo evident dat alles (of veel in ieder geval) uitgesproken wordt. Het is ook niet altijd even makkelijk uit te leggen waar het belang voor mij precies zit, en het vraagt vertrouwen van de ander dat je met wat hij of zij zegt, niets gaat doen dat hen kan kwetsen of kan neerhalen. Dat begrijp ik natuurlijk wel. Tegelijk merk ik dat ik me niet kan voorstellen om met iemand om te gaan (behalve binnen een oppervlakkige relatie -en met relatie bedoel ik nu even elk soort relatie hé, niet alleen liefdes- of partnerrelaties -) met wie ik niet kan praten. Het verklaart vast waarom ik doorgaans meer met vrouwen dan met mannen omga...
En zo af en toe is er iemand die me doet stilstaan bij waarom ik spreken zo belangrijk vind. Die me er terug doet over nadenken, die mijn diepgewortelde, rotsvaste overtuiging in vraag stelt, niet verwerpt, maar er even een vraagteken achter plaatst : is spreken echt zo fundamenteel belangrijk ? Moet alles gezegd worden ?
Ik blijf ervan overtuigd, en ik ben tegelijk ook zeer benieuwd naar wat andere mensen hierover denken. Waar ligt de grens ? Wat moet gezegd worden en wat mag gezegd worden ? En waarover zwijg je beter ?

Lied van de week : week 41 - 2010

Self machine - I Blåme Coco

Er zijn wellicht heel wat redenen te bedenken waarom dit nummer niet bijster veel aandacht zou verdienen, maar desondanks blijkt I Blåme Coco (zoals iedereen intussen weet, met de dochter van Sting) met dit nummer een onweerstaanbaar popnummer gemaakt te hebben, dat deze week is komen logeren in mijn hoofd en er met geen stokken te verjagen valt...

Je vindt het nummer op debuutalbum The constant, dat op 8 november zijn release kent maar hier alvast kan voorbesteld worden.

Lyrics :

I saw the mirror starin’ back at me
And it told me I’m a self machine
I saw the mirror starin’ back at me
And it told me I’m a self machine

It said I gave you these scars
And I gave you these wounds
I told you the false
And I showed you the truth

I saw the mirror staring back at me
And it told me I’m a self machine

Lonely robot in a wasteland
Rusting in a lonely harbor
Lonely robot in a wasteland
Rusting in the harbor’s water
I’m not a human if you say I’m not
I’m not a human if my hinges lock
And this motor that you call my heart
Is another machine that will stop

And the impression of my self machine
The word was spoken and it was foreseen
Now are we two worlds apart or in between
A pixel lost on a computer screen

Lonely robot in a wasteland
Rusting in a lonely harbor
Lonely robot in a wasteland
Rusting in the harbor’s water
I’m not a human if you say I’m not
I’m not a human if my hinges lock
And this motor that you call my heart
Is another machine that won't stop

Wait harbor, wait
Water still, water still
And shake, the ground will shake
Out stand still, out stand still

Lonely robot in a wasteland
Rusting in a lonely harbor
Lonely robot in a wasteland
Rusting in the harbor’s water
I’m not a human if you say I’m not
I’m not a human if my hinges lock
And this motor that you call my heart
Is another machine that won't stop
Won't stooooooop

I’m not a human if you say I’m not
I’m not a human if my hinges lock
And this motor that you call my heart
Is another machine that won't stop

Dan Mangan

Een CD op endless repeat beluisteren gedurende een hele avond werken, blijkt een heel goede methode om de parels eruit te vissen. De liedjes die er telkens opnieuw uitspringen, en je even van je werk afleiden met een zalig gevoel van herkenning en een lichte uitnodiging om stilletjes mee te zingen, zijn wellicht de nummers die het op de radio goed zouden doen, in hitlijsten en hotlists weken zouden blijven staan en die iedereens zomer, herfst, winter of lente kunnen kleuren.

Het tweede album van Dan Mangan (het eerste dat in Europa ook uitgebracht wordt) bevat zulke parels. Op “Nice, nice, very nice” is “Robots” het meest opvallende nummer waarvan het refrein me telkens opnieuw uitdagend toelachte (“robots need love too / they want to be loved by you” : zalig zinnetje, uitermate geschikt voor allerlei Facebook-en andere profielen). Ook “The indie queens are waiting” en “Tina's glorious comeback” scheren hoge toppen. We vallen ook voor “Some people” waarin verstilling afgewisseld wordt met hossende hillbillies. Jammer genoeg levert de luistertest ook op dat een aantal nummers na zelfs de zoveelste herhaling ongemerkt voorbij gaat...
Dan Mangan blijkt een voorliefde te hebben voor kleine vertellingen, waarin eenvoudige zinnen zoveel herkenning oproepen dat je je meteen zielsverwant voelt en met de man rond de open haard wil praten over de dingen des levens. De zachtheid en het mededogen, de ingehouden melancholie ook waarmee hij zinnen zingt als “she says : if you're not here make sure at least you miss me” (in “You silly git”), tonen een man met een peperkoeken hart, in een geblokt houthakkershemd met in de ene hand een blikje bier en in de andere hand een stok met marshmallows boven het kampvuur. De vrouwen vallen bij bosjes...
Het is je misschien al opgevallen dat hier nog geen enkele naam van een andere artiest gevallen is ? Dat heeft alles te maken met het allesoverheersende gevoel van herkenning dat de luisteraar treft. De gitaar, de blazers, de stem : ze klinken zo vertrouwd als honderden singer-songwriters op een singer-songwriting congres, maar tegelijk kan je nergens een naam op plakken. There's only one Dan Mangan... is dan ook een logisch besluit.


Door je in te schrijven op de mailinglijst, krijg je het nummer "Road regrets" gratis als mp3. Het album kan je hier kopen.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Huisconcert: Peter Broderick + Tsukimono

In de Sint-Elisabethkerk in het Groot Begijnhof in Gent komen sommige artiesten die uitgenodigd worden voor een "huisconcert" nu eenmaal nog beter tot hun recht, en ik veronderstel dat dit zeker geldt voor Tsukimono, dat woensdag de avond mocht openen.

Het begon nochtans niet zo veelbelovend. Gedraai aan knopjes, half weggedraaid van het publiek : het is niet meteen het meest boeiende schouwspel en bij zo'n concert wil het oog nu eenmaal ook wat. De soundscape die op ons losgelaten werd, was lang niet slecht, maar we hebben al betere en meer geschikte muziek gehoord. Ook het volgende nummer, waarop Tsukimono zichzelf met een wel heel simpel gitaarspel (dat ik, gezien de tijd tussen elk akkoord, met een klein beetje oefening ook zou kunnen naspelen) begeleidde, had te weinig om het lijf om te kunnen boeien. Gelukkig werd het beter en toen Tsukimono samen met hoofdact Peter Broderick uitlegde dat ze een project hadden waarin ze elk een song over elkaar schreven, en die vervolgens van elkaar gingen coveren, kregen we toch nog een mooie afsluiter van het voorprogramma.

Peter Broderick, een amper 23-jarige Amerikaan met een voorliefde voor zijn electronica waarmee hij muziek in een loop steekt en zodoende op z'n eentje muziek kan maken waarvoor je normaliter een hele band nodig hebt, speelt duidelijk in een hogere klasse, en wist met zijn liedjes te overtuigen. Hij bespeelde zaag, gitaar, viool en piano, zong en stak dat alles dus in een loop om zo stelselmatig nummers op te bouwen die perfect pasten in het prachtige decor op één van de eerste echte herfstavonden.

Lied van de week : week 40 - 2010

9000 - Fatih

Eerder al postte ik over het meer dan goede album van Fatih, een Gentenaar met Turkse roots. Contradictio in terminis is een Gentse hiphopplaat die tot ver buiten de stadsgrenzen een publiek moet kunnen bekoren, en nu de clip bij de eerste single, 9000, klaar is (en al tot het dreigen met een klacht leidde, natuurlijk vanwege de minst verdraagzame fractie die het multiculturele karakter van onze stad het liefst wil negeren en al zeker niet bejubeld wil zien dat de stad van iedereen is), breng ik dit nummer met plezier nog eens onder de aandacht. Klein woordje uitleg nog : 9000 is de postcode van Gent... En nu genieten maar, en voor wie kan, meezingen !

Je kan het album hier kopen.
En we geven nog eens de mp3 mee : 9000 (mp3)

Lyrics :

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

Recht van negenduusd
Stad gent negenduusd man
Steekt ui voast umhuug
Uver en tweer mee ouw uufd man
Ik ben negenduusd tja
Rap negenduusd tja
Spreek negenduusd tja
Leef negenduusd
Ben geboren in de stad van de - Buffalo! - Gantoise
Fieste lijk de bieste, djoeftes op de moale
Stad van Artevelde, Groavenstien en Kaazer Koarel
Nie neute nie pleuje moatse nie beginne zoage
Nie zievere Gent es uuk de plek van onze buurte
Rabot, Ledeberg, Nieuw Gent en Brugsepuurte
Meulestede Muide Sleepstroate Dampuurte
Wondelgem, Malem en de rest diede nie ghuurd het
Waar de koppen wit bruin rost ma vooral zwart zijn
De straten armoedig en de mensen vooral arm zijn
Waar iedereen zijn handen vol want iedereen zijn handel heeft
De jeugd 't spoor bijster is en 't leven nie in handen neemt
Kvertegenwoordig de quartiers chauds van de stropstad
Nodig u uit in mijn regionen, maakt u borst nat
Tes mijn grondgebied en noeit goak hier vuurt
Tes mijne coté a.k.a. niegenduusd

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

Ik ben vant land van tram één, tram vier en bus drie
Pitta Rabot, pitta Esra en pitta Yasmin
Welkom int land van Amir Moussa YasinAbdel Ahmet Nebil of Yessine
van sattelietschotels en een fles in elke wc
Mini-Ronaldinhos op de pleintjes in de cité
Drerie op de scooter, en Abi in de Golf 3
Half geblindeerd me uit de ruiten luiden r&b
Junks, cokepushers wiethusselers en dronkaards
Flikken agressief gelijk nen pitbull die ge loslaat
Dagelijkse clichés andermaal bevestigd
Ondervonden aan den lijve - toch er nog gevestigd
Want tis meer dan alleen da als ge leeft in negenduusd
Chill me Arkadas Arabada in negenduusd
Theetjes en chicha, cumada in de cami
Blaarmeersenzomers en cinema's gratis
Relax voor de McDo, fiesten in de CultureClub me de moatjes dikke Rwina in de Peugeot
Pocket vol op bayram, dabandan op dugun
Dagelijkse taferelen uit de negenduusd

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

Al wa dak zeg is negenduusd
Al wa dak zie is negenduusd
Al wa dak doe is negenduusd
Elke straat elke steeg elken blok elke buurt elken hoek elke steen
Stad zone 09 represent negenduusd

AB Club concert : Luc De Vos

Vrijwel iedereen die dat wil, heeft Luc De Vos (en zijn groep Gorki) al ooit eens live aan het werk gezien. Wat kan je dus nog anders doen om je publiek te boeien?

Luc De Vos, die een solo-CD uitbrengt, gaat tijdelijk alleen de boer op, en hield gisteren halt in de ABClub. Enkele gitaren, een drumstel, een synthesizer en een boek zijn de attributen die hij nodig heeft om een bloemlezing te geven uit het intussen al uitgebreide repertorium van “het groepje Gorki” zoals hij dat noemt, aangevuld met 2 nieuwe solo-nummers.
Luc De Vos is een entertainer die zijn stiel intussen kent. Hoewel er zeker ook mensen zijn die hem maar niets vinden, heeft zijn mengeling van hoogsteigen humor, specifieke (wat klagerige) manier van zingen en zijn attitude tussen zelfrelativering en gespeelde grootheidswaan een brede aanhang. Zeker in een zaal als de AB Club kan De Vos algauw de aanwezigen volledig op de hand krijgen. Nu ja, als je champagne bestelt en die deelt met (een deel van) het publiek, heb je al gauw een streepje voor. Ook zijn uitleg over Asterix en de vier Romeinse garnizoenen rond het dorpje (Petitbonum, Aquarium, Laudanum en Babaorum) aan een 14-jarige (ter inleiding van “Ik Ben Erbij”), het uitdelen van plectrums en zijn spontane reacties op wat het publiek tussendoor roept, dragen hiertoe bij.
En de muziek? Wel, ook daar kunnen we lovend over zijn. Geplukt uit de hele Gorki-periode en met een logische opbouw naar de bekendere nummers (en op het einde dus ook die 2 nieuwe solo-nummers), viel er op de setlist weinig aan te merken. Luc De Vos kent zijn liedjes en zingt ze zoals ze bedoeld zijn: als schetsen van het leven, als muzikale tegenhangers van zijn columns. Twee zulke columns las hij trouwens tussendoor voor: over de zeldzaamheid van sex en over het ereburgerschap van de stad Gent. Die rustpunten vol humor werken uitstekend.
Luc De Vos relativeert zichzelf: hij integreert de Raf Coppens-variant “veel te kleine pyama” in afsluiter “Lieve, Kleine Piranha” of kondigt “Ons Brave Wonderkind” aan als een nummer over zichzelf, met zoveel ironie dat niemand hem dit soort grootspraak ooit kwalijk kan nemen. Ook is hij “vereerd een nummertje te mogen brengen van het groepje Gorki”. Hij speelt de intro van “Enter Sandman” van Metallica (“ik had in dat persdingske voor in de gazetten beloofd één cover te spelen, maar de rest van het lied kan ik niet”) en laat een jongen meedrummen bij zijn drumsolo's voor en na “Gezopen Als Een Beest”. Zijn soms wat vervelende gewoonte te vervallen in onnozelheden (dit keer eigenlijk niet, hij blijft de hele avond écht grappig) of maniërismen (eventjes, in de eerste nummers, zingt hij de r en eind-t overdreven gearticuleerd) heeft hij intussen goed onder controle.
Zo toont de Gorki-frontman dat zijn concerten altijd méér zijn dan de som van de liedjes. Natuurlijk mag “Mia”, in de gitaarversie duidelijk nog lang niet afgezaagd, als bisnummer de zeer geslaagde avond afsluiten...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be, waar je trouwens ook foto's vindt van het optreden.

Huisconcert : The Catatonics + Murder

De regen maakte het organiseren van dit huisconcert iets moeilijker, want anders staat het publiek vóór het eerste optreden meestal nog even buiten te wachten, maar nu zocht iedereen natuurlijk de warmte en droogte binnen op. Bovendien hadden The Catatonics keyboards bij, die ook nog een deel van de zo al krappe ruimte innamen.

Uiteindelijk deerde het allemaal niet, want de eerste noten van The Catatonics, die deze zomer nog hadden meegedaan aan De Beloften, luidde het begin in van een mooie, zelfs memorabele avond. De groep trad aan in een driemansbezetting, waarbij vooral de zanger-gitarist een hoofdrol opeiste. Rustige ondersteuning op de keyboards (afgewisseld met wat meer distortion) en begeleidende samenzang van de keyboardspeelster en een achtergrondzanger (die af en toe ook eens mee keyboard speelde) gaven wat hij bracht extra kracht. Deze band beschikt over een stel goeie songs (waarvan ik helaas geen titels meer ken), en heeft zeker toekomst...

Murder is een Deens duo dat de strijkers en bas en drums die op de binnenkort te verschijnen tweede cd hun muziek nog meer body geven (naar het schijnt) had thuisgelaten, en ons overtuigde met enkel 1 zanger en 1 gitarist-zanger. Maar overtuigen deden ze ! En hoe ! Ik heb natuurlijk niet alle 30 huisconcerten gezien, maar van degene die ik wel meemaakte, was dit het strafste. De mature mannenstem van de zanger, soms met een toets heesheid raspend, bleek bijzonder complementair met de jongere stem van zijn kompaan, en het gitaarwerk zat helemaal goed. Met vooral songs uit het nieuwe album en ook wat ouder werk (en zelfs een nummer dat ze nog nooit opgenomen hebben) riepen ze echo's op van katoenvelden en van bedompte Amerikaanse kerkjes. Hun songs zijn weliswaar niet religieus, maar muzikaal zijn ze wel doordrenkt van een religieuze sfeer zoals we die kennen uit Amerikaanse folk, country,... In tegenstelling tot wat ze eerder hadden gezegd ("we have only one up-tempo song, so this is our fast song..."), eindigden ze met een tweede up-tempo nummer als bis. Al is up-tempo bij deze mannen wel heel relatief...