The Twilight Sad ken ik sinds hun album The Twilight Sad killed my parents and hit the road uit 2008 en passeerden al enkele malen op deze blog. Hun shoegaze heeft me altijd al kunnen bekoren en daar vormt hun nieuwste worp, It's the long goodbye, geen uitzondering op. Songs als het geweldige Attempt a crash landing - theme en het openbloeiende TV people still throwing TVs at people zuigen je het muzikale universum van de Schotten in. Nummers beginnen op deze plaat wel vaker vrij rustig om uit te monden in een verzengende shoegazechaos zoals we die graag horen. Af en toe krijg je verrassende toetsen, zoals het elektronisch gedreven Waiting for the phone call. Het plezier dat dit album je verschaft, begint al vanaf opener Get away from it all en blijft aanhouden tot de laatste noot. Wereldschokkend is het niet en hun bekendheid dreigt ook nu weer niet groter te worden maar de consistentie van hun discografie verdient bewondering en een hoop méér fans.
Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:
Deze week gaan we een beetje de hardere toer op, met de nieuwe single van The Twilight Sad. I became a prostitute klinkt zoals donkere gitaarbands horen te klinken, en neemt je mee in een mengeling van kwaadheid, verdriet en onmacht, en dat zijn gevoelens die ik af en toe wel eens voel (vaak zelfs in die combinatie). En vreemd genoeg slagen nummers als dit erin om je daar doorheen te slepen, omdat ze je complexe gevoelensmix een stem en een geluid geven op een manier die de meesten onder ons (niet-muzikanten, en zelfs heel wat muzikanten) niet kunnen. Troost zou ik het niet echt noemen, vertroosting lijkt me een geschiktere omschrijving. En het doet deugd 's morgens in alle vroegte dit mee te zingen, fietsend naar het werk, tussen de vroege vogels en het beginnend ochtendgloren, klaar om er een dag tegenaan te gaan en eventjes alle zorgen te vergeten...
Je zal dit nummer vinden op het gloednieuwe album Forget the night ahead, dat uitgebracht wordt op 5 oktober. Deze single, uit sinds 3 augustus, kan je hier kopen.
Lyrics :
There's a girl in the crowd And she's balling her eyes out Only girl in the town With her fingers in eyelids And we're all fine in the back of your mind If we do what we like then we could be with you tonight If we bleed you dry We're alright in the back of our minds if we do what we like Then we could be with you tonight If they bleed you dry Taken half the tide Taken all your tide If we bleed you dry Bleed you dry We've taken half your tide If we bleed you dry You are the bearer of a womb without love You could of had it all Is that what you said Is that what you said on a low ride You said in your hands you'll stay, all with me today You are the bearer of a womb without love You could of had it all Is that what you said Is that what you said on a low ride You said in your hands you'll stay, all with me today There's a hand in the till Still believing what she sells Only girl in the town With her fingers in eyelids We're all fine in the back of your mind If we do what you like Then we could be with you tonight If they bleed you dry Taken half the tide Taken all your tide You are the bearer of a womb without love You could of had it all Is that what you said Is that what you said on a low ride You said in your hands you'll stay, all with me today You are the bearer of a womb without love You could of had it all Is that what you said Is that what you said on a low ride You said in your hands you'll stay, all with me today Bleed you dry I'm taking half your tide And if I bleed you dry
Vier ep’s, vier cd’s, een verzamelalbum en een remixplaat in acht jaar tijd: dat is na het verschijnen van Nobody want to be here and nobody wants to leave de balans voor The Twilight Sad. Voorlopig leverde hen dat nog niet de grote doorbraak op en wij waren benieuwd of de nieuwe worp daar wel in zou slagen. Dat dit trio uit Schotland komt, kan zanger James Graham absoluut niet verhullen. Zijn opvallend accent verleent de shoegaze van de band een opmerkelijk kenmerk waarmee ze zich onderscheiden van muzikale geestesverwanten. Bovendien klinken ze toegankelijker door zich niet te verliezen in apotheoses van noise. Voorbeeld It never was the same is een gitaarpopsong die het op menig muziekstation niet slecht zou doen. En hoewel Kilsyth, vanwaar de groep afkomstig is, toch een half uurtje rijden van Glasgow is, horen we in Pills I swallow grootsteedse neerslachtigheid en donkere regenpoelen in achterbuurtsteegjes. Het rustige Leave the house twijfelt dankzij de synthesizertoetsen tussen een kerstballade en een sombere mijmering. Daar ligt dus het probleem niet als we nu geen grote stap voorwaarts voorspellen voor The Twilight Sad. Het ontbreekt hen niet aan goeie songs, wel aan voldoende afwisseling om ons drie kwartier lang te boeien. Daar verandert ook een zoals steeds met zorg vormgegeven hoes weinig aan. Vrijwel hun hele oeuvre lang al voel je dat er misschien wel iets in zit, maar beloftevol verwordt stilaan tot eeuwige belofte en dat is een predicaat dat je als muzikant het liefst achter je zou laten. Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:
De Schotten van The Twilight Sad weten al enkele albums lang een intensiteit op te roepen die ergens schippert tussen de post-rockhelden en landgenoten van Mogwai en de rocknevenprojecten (à la Tomahawk) van Mike Patton (ex-Faith No More). De bron waar ze die vandaan halen, draaide duidelijk overuren tijdens het maken van It won't be like this all the time. Die intensiteit komt wellicht het duidelijkst naar voren in opener [10 good reasons for modern drugs]. Verder valt me vooral op hoe verwant dit vijftal klinkt aan de Britse gitaarbands van voor (of naast) de Britpopgolf die met Oasis, Blur en Pulp ons overspoelde. Ik hoor echo's van The House Of Love, The Lilac Time, Hard-Fi, An Emotional Fish, New Fast Automatic Daffodils en vroege Manic Street Preachers. In The arbor voegen ze daar een snuifje The Smiths aan toe, altijd een goeie smaakmaker. En zo klinkt deze plaat als een throwback naar de vroege nineties, vooraleer de alternatieve scene (kortstondig) de hitlijsten zou overnemen maar er voor wie goed luisterde, al voldoende parels te vinden waren. Beluister hieronder het volledige album:
Ter gelegenheid van Record Store Day (19/4) komt er een re-release van het debuut van The Twilight Sad, Fourteen autumns and fifteen winters, op het Fat Cat label. Nu al kan je de set die ze speelden in Paisley Abbey met The Royal Scottish National Orchestrahier gratis downloaden, en het hele optreden is hieronder te zien:
Doe jezelf een plezier en koop dit plaatje: Micah P. Hinson and the Nothing. Wees bij de weinigen die
weet hebben van één der laatste goedbewaarde geheimen. Beklaag je dat je
Vic Chesnutt niet al kende voor hij stierf of voor hij een cultnaam
werd. Stoot je geen twee keer aan dezelfde steen. Het verhaal achter dit album van Micah P. Hinson leest als een
Amerikaanse versie van de Griekse tragedie. In de zomer van 2011 toerde
hij door Spanje toen hij betrokken raakte bij een ernstig
verkeersongeval. De man werd teruggevlogen naar Texas, waar de muzikant
te horen kreeg dat hij mogelijk zijn armen nooit meer zou kunnen
gebruiken. Luisterend naar demo’s die hij voor zijn tournee had gemaakt,
besloot de Amerikaan ze naar bevriende artiesten als The Twilight Sad
en T. Nichols Phelps te sturen. Met hun hulp kon een plaat gemaakt
worden waarbij het gebruik van ‘s mans armen niet noodzakelijk was. De
Texaan werd uitgenodigd om in het Spaanse Santander te komen opnemen en
daar hielpen lokale musici als The Puzzles en The Aquattro String
Quartet hem. Het resultaat is een plaat die eigenlijk niet meteen veel laat horen
van al die miserie. Natuurlijk lonkt ook soms tristesse op het kruispunt
van folk, alt-country en singer-songwritermuziek, doch het zwaartepunt
ligt niet eens daar. Zo klinkt There's only one name vrolijk als het
stampendste dat je kent uit The broken circle breakdown en is opener How are you just a dream? een stomende rocksong waarin de gitaar
vroege rock-’n-roll uit de jaren 50 opzoekt. Denk Hinsons stem weg,
vervang ze door Johnny Cash en je krijgt God is good. Geniet van de
piano die Chopin light toevoegt aan The quill, waarin het al
eerder vernoemde strijkersensemble de haast gebroken vocalen
ondersteunt. Regelrechte country is Love, wait for me en hetzelfde kan
gezegd worden van On the way home (to Abilene). Wij zijn weg van de stem en van de songs. Wij horen een man die in
tien jaar tijd met diverse medewerkers plaat na plaat uitbracht die
nooit minder dan goed klonk. Wij horen iemand die muziek ademt en die
ondanks alle tegenspoed albums blijft maken en optreden. Join the club.
Omwille van verscheidene redenen heb ik dit jaar geen uitgebreid klassement gemaakt van de beste albums van dit jaar, al krijg je morgen wel de top 10 te lezen. Hieronder dus een alfabestische lijst van de platen waar ik erg van genoten heb en die weliswaar de top 10 niet haalden, maar die toch een extra vermelding waard zijn. Verder heb ik dit jaar veel (maar niet zoveel als gepland) naar Bob Dylans werk geluisterd en op rommelmarkten fijne ontdekkingen gedaan. Maar we steken van wal met de betere albums en EP's van 2014:
Live in Dresden - CHANTAL ACDA: vorig jaar een prachtig debuut, dit jaar een prachtig live-album met die songs: het solo-verhaal van Chantal Acda begint wel erg mooi te worden
Morning phase - BECK: twaalf jaar na het prachtige Sea change wist Beck weer te raken met het erg gevoelige en mooie Morning phase
On recording birds - BIRDS THAT CHANGE COLOUR: retro pastorale folk, je houdt het niet voor mogelijk dat het nog bestaat, en dan val je helemaal omver als je ook nog eens hoort hoe goed dit is
Gloria - BROEDER DIELEMAN: beter dan zijn debuut en nog steeds doordrenkt van religieuze thema's en gezongen in het Zeeuws dialect. Broeder Dieleman is stilaan met voorsprong onze favoriete noorderbuur
Dageraad - CHARNIA: een droomdebuut voor deze Lokeraars die doom, sludge en ambient vermengen
Blank project - NENEH CHERRY: van deze dame wist ik niet eens dat ze nog steeds platen maakte, maar wat een prachtplaat leverde ze dit jaar af. Beetje jammer dat het in het midden wat inzakte, hier zat misschien nog meer in...
Lion city - DIRTMUSIC: het vervolg op het vorig jaar verschenen Troubles kwam aardig in de buurt van de prestatie die deze Westerse en Afrikaanse muzikanten toen al leverden
Loma vista - FAMILY OF THE YEAR: met één goeie zomerse single en een pretentieloze plaat werden ze de Broken Glass Heroes van 2014
Follia! - FOLLIA!: Vlaamse folk die de klei ontstijgt en internationale invloeden uit country, folk en pop vermengt tot een consistent geheel
Micah P. Hinson and The Nothing - MICAH P. HINSON: alleen al het verhaal achter het ontstaan van dit album is de moeite waard en als je weet dat deze man nog nooit een slechte plaat maakte, dan mocht je wat mij betreft deze blindelings aanschaffen
Sincerely average - HITSVILLE DRUNKS: laat je niet misleiden door de titel van deze plaat. Mauro was dit jaar in vele gedaanten aanwezig en met deze groep leverde hij alvast een heerlijke rockplaat af waarbij we af en toe aan Evil Superstars moesten denken
Air+ - INWOLVES: fijne EP van de groep rond drummer Karen Willems (ook bekend van Yuko, Zita Swoon,...)
From Scotland with love - KING CREOSOTE: fijne popplaat van een onderschatte en weinig bekende artiest
Live in Ghent 1991 - KITCHEN OF INSANITY: deze band leerde ik pas dit jaar kennen, onder meer dankzij het nu pas uitgebrachte concert in de Vooruit in Gent in 1991
Playback with a switch (a cassette anthology 1978-1982) - KLOOT PER W: interessante heruitgave op vinyl van cassettes die Kloot Per W eind jaren 70 en begin jaren 80 maakte
July - MARISSA NADLER: Secred Bones is stilaan een kwaliteitslabel aan het worden, afgaande op de vrijwel steeds fantastische releases op dit label. Nadler maakt het soort folk waar ik met plezier voor concertzalen opzoek
Nordmann - NORDMANN: een veelbelovende EP van de tweede uit de Rock Rally, die veel goeds doet verhopen voor het debuutalbum begin volgend jaar
Bring down the sky - NORTHUMBRIA: laat je overweldigen en geniet. Ik had nog geen tijd om deze te reviewen hier, maar begin 2015 volgt die nog
Too bright - PERFUME GENIUS: dit album verdiende meer aandacht dan ik eraan gegeven heb, maar het staat wel vast dat Perfume Genius een erg getalenteerde artiest is. Ik wil hem graag eens live aan het werk zien, hopelijk lukt dat in 2015
Held in splendor - QUILT: leren kennen dankzij hun optreden op Leffingeleuren en in het oog te houden
Run the jewels 2 - RUN THE JEWELS: te laat in het jaar ontdekt om nog de top 10 te halen, maar avontuurlijke en keigoede hiphop, die het niet moet hebben van "ho's, bitches, bro's and dicks"
Tremors - SOHN: prachtplaat waar ik dit jaar veel te weinig naar geluisterd heb en dat is wellicht één reden waarom ze de top 10 niet haalde
High hopes - BRUCE SPRINGSTEEN: alweer een heel goede plaat van deze ouwe rukker/rocker
No one is lost - STARS: op hun best in up-temponummers mag het wel eens gaan lukken voor deze band
Spring 2014 - TEHO TEARDO and BLIXA BARGELD: deze ep volgde op de vorig jaar uitgebracht samenwerking Still smiling en kocht ik bij hun optreden in Brugge
Hot dreams - TIMBER TIMBRE: ik zag ze hier en daar opduiken in de eindejaarslijstjes en dat is terecht, want ook deze plaat is weer heel goed geworden. Referenties bij dit vijfde werkstuk zijn uiteenlopende namen als Danny Elfman, Los Lobos, Tindersticks en Arcade Fire
Nikki Nack - tUnE-yArDs: een uniek geluid en een dijk van een album resulteren in drie kwartier telkens nieuwe details ontdekken
It is time for you to return - JOZEF VAN WISSEM: misschien wel de grootste ontdekking die ik deed dit jaar. Een heel ver verleden gaat een huwelijk aan met de eenentwintigste eeuw dankzij de minimalistische muziek en de prominente aanwezigheid van de luit
Into the woodz - VODZ: Limburgers die Triggerfinger naar de kroon steken en bij mij alvast beter scoren
Songs from a window - MATT WATTS: als ik zou moeten zeggen wie er nét naast de top 10 greep, wint Matt Watts, wiens vorige album ik ook al zo goed vond, die prijs. De elfde beste plaat van het jaar is dit dus voor mij
Lazaretto - JACK WHITE: andermaal goed, maar niet goed genoeg om in de échte top te eindigen, deze van Jack White
Annabel dream reader - THE WYTCHES: de plaat laat nog niet het hele potentieel horen dat ik wel op het podium waarnam bij hun passage op Leffingeleuren, maar desalniettemin zéér straf
Tomorrow's modern boxes - THOM YORKE: op het einde van dit jaar bracht Thom Yorke plots een nieuw album digitaal uit en zoals steeds mag je je verwachten aan interessante muziek, die echter wat meer tijd nodig heeft om onder mijn vel te kruipen
