Gespot voor u: Alif

Online muziekmagazines zijn mijn voornaamste bron, samen met FB-statussen van vrienden, van nieuwe muziek. Indiestyle, waar ik zelf aan meewerk, doet op dat vlak het meeste werk natuurlijk, maar ook daMusic wijst regelmatig de weg richting interessante releases. Aan hen dank ik mijn kennismaking met deze Arabische indieband.
De vijfkoppige band Alif mengt Arabische muziek met allerlei westerse invloeden. In de intro van Holako (Hulagu) overheerst de herkenbare westerse sound terwijl in Dars min Kama Sutra (Lessons from the Kama Sutra) de oosterse melodieën een hoofdrol opeisen. Het hele album lang is het balanceren, een evenwichtsoefening die nu eens deze en dan weer de andere richting op lijkt te gaan. Het resultaat is een verbluffend staaltje muziek dat je niet zomaar mag wegzetten als wereldmuziek. En het is veruit één van de meest interessante releases die ik dit jaar al hoorde.

Beluister hieronder het volledige album, dat je via hun Bandcamp-pagina kan kopen:

Lied van de week: week 44 - 2015

Gloria - The Black Box Revelation

Bij The Black Box Revelation heb ik gemengde gevoelens. Enkele van hun singles zijn top, andere zijn dan weer maar middelmatig. Maar dit keer hebben ze opnieuw een topnummer weten te maken en dat maakt me blij en ik ben (bijna) bereid hen hun mindere nummers te vergeven...

Het nummer staat op het album Highway cruiser dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Talking to myself
Mam what's going on
When Mississipe life guards gives me a calling
I say Gloria
Oh Gloria
Found this bottled letter
Sender unknown
Address is to you boy
What should we do
I said Gloria
Oh Gloria
We need that letter but first come down
I didn't know what was coming my way
Just way too beautiful don't know what to say
So washing my mouth while they read that thing
Blown by emotions hearing their tears
I was like Gloria
Oh gloria
They kept on crying while reading on
I had a feeling what was coming my way
Tears blowing out of my phone like heavy rain
Mighty Mississipi started crying along
That crazy water flooded my whole town
That letter may never ??
Like a child that never tasted chocolate that sweet
Over there the river beds are drying
While here the whole town dissapeared
Now that I got stuck in this flooded place
I better figure out how to get the water back
Gloria
Get the water back
Gloria
To the bottled letter where it all began
To the bottled letter where it all began

Twintig parels per maand: oktober 2015

Hier zijn de twintig parels voor de maand oktober:

1. I'm sorry - Red House Painters: een prachtige cover van John Denver door de band van Mark Kozelek
2. The curse - Josh Ritter: Ritter maakt mooie platen. Ze zijn heel bijzonder maar ook nooit minder dan goed. Zo blijf je natuurlijk meestal een beetje in de schaduw, maar af en toe gun ik hem het licht
3. Sunny road - Emiliani Torrini: het hoeft niet altijd Jungle drum, haar grootste hit, te zijn. Dit is ook een heel mooie song
4. For the black hand at dawn - Geppetto And The Whales: ik zag de band intussen al enkele malen live en dit blijft mijn favoriet nummer
5. Gloria - Bonnie 'Prince' Billy: het blijft voor mij verbazingwekkend hoe Broeder Dieleman, een Zeeuw, erin slaagde om zijn lied gecoverd te krijgen door de grote Will Oldham
6. All mine - Portishead: uit het tweede album van de Bristolse band
7. Don't give up on me - Solomon Burke: de laatste jaren voor zijn dood maakte deze Amerikaan nog enkele prachtplaten die me hem lieten ontdekken
8. Mess around - Ray Charles: en dat Ray een absolute topper is, hoeft geen verder betoog
9. Don't believe the hype - Public Enemy: ze zijn zwart en ze zijn kwaad, maar vooral, ze maken zowat de beste old skool hiphop. Check vooral hun albums It takes a nation of millions to hold us back en Fear of a black planet
10. Bohemian forest - Pantha du Prince: bizarre muziek van een artiest die ons lang laat wachten op nieuw werk
11. Standing next to me - The Last Shadow Puppets: laatst luisterde ik nog eens naar het album van The Last Shadow Puppets en wat een prachtplaat is dat eigenlijk zeg...
12. The rake's song - The Decemberists: deze band heeft mijn hart gestolen. Jammer genoeg halen ze niet altijd hetzelfde niveau, maar als ze goed zijn, zijn ze ook écht goed
13. Looking at the world from the bottom of a well - Mike Doughty: de ex-frontman van Soul Coughing (vorige maand ook al aanwezig als gast bij een nummer van 808 State) maakte intussen al enkele solo-albums en hoewel hij helemaal uit het zicht verdween, zijn die best te pruimen
14. Photographs - Marble Sounds: het is nog wachten op een nieuw album tot januari volgend jaar, dus genieten we nog even van dit pareltje
15. Philosophy - Ben Folds Five: Ben Folds slaagt er met zijn groep in om, met behulp van een piano, popnummertjes tegelijk kinderlijk eenvoudig en toch helemaal af te laten klinken
16. Yet again - Grizzly Bear: een prachtsong uit het album Shields dat ik hier ooit reviewde
17. Can't win them all - Tiny Legs Tim: een Gentse bluesmuzikant die ons intussen al enkele schitterende albums afleverde en die live zowat elke week wel in minstens één Gents café te bewonderen valt, waar hij meestal samen met Lightning Guy jamt
18. Get behind the mule - Tom Waits: één van de mooiste platen die Waits ooit maakte, is voor mij toch nog steeds Mule variations, waaruit dit liedje komt
19. Welcome, ghosts - Explosions In The Sky: prachtige postrock
20. The truth - Clawfinger: we eindigen deze maand met een nummer dat muzikaal misschien niet tot het beste behoort wat je kan beluisteren, maar nostalgie kent ook zijn rechten. Deze Zweden maakten één plaat die me echt kon boeien, Deaf dumb blind. De teksten zijn soms nogal naïef en eendimensionaal, maar ze gingen er tenminste voor, zoals ze ook bewezen op Rock Torhout

Geniet van de selectie van deze maand:

Lied van de week: week 43 - 2015

The less I know the better - Tame Impala

De Australiërs van Tame Impala hebben dit jaar het album Currents uitgebracht, waarop ze electronica omarmen. Ik moet er nog steeds een beetje aan wennen en het album behoeft nog meer luistebeurten vooraleer ik een definitief oordeel wil vellen, maar deze single is alvast een voltreffer wat mij betreft.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:
Someone said they left together 
I ran out the door to get her 
She was holding hands with Trevor 
Not the greatest feeling ever 
Said, pull yourself together 
You should try your luck with Heather 
And I heard they slept together 
Oh, the less I know the better 
The less I know the better 

Oh my love, can't you see yourself by my side 
No surprise when you're on his shoulder like every night 
Oh my love, can't you see that your on my mind 
Don't suppose we could convince your lover to change his mind 

So goodbye 

She said it's not now or never 
Wait ten years, we'll be together 
I said better late than never 
Just don't make me wait forever 

Don't make me wait forever 

Don't make me wait forever 

Oh my love, can't you see yourself by my side 
I don't suppose you could convince your lover to change his mind 
I was doing fine without you 
'til I saw your face, now I can't erase 
Eating in to all his bullshit 
Is this what you want, is this who you are? 
I was doing fine without you 'til I saw your eyes turn away from mine 
Oh sweet darling, where he wants you 
Said come on superman, say your stupid line 
Said come on superman, say your stupid line 
Said come on superman, say your stupid line

Lied van de week: week 42 - 2015

Space song - Beach House

Beach House klinkt heel herkenbaar op deze single, afkomstig van het nieuwe album Depression cherry.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:
It was late at night
You held on tight
From an empty seat
A flash of light

It would take awhile
To make you smile
Somewhere in these eyes
I'm on your side

You wide-eyed girls
You get it right

Fall back into place
Fall back into place

Tender is the night
For a broken heart
Who will dry your eyes
When it falls apart

What makes this fragile world go 'round?
Were you ever lost
Was she ever found?
Somewhere in these eyes

Fall back into place
Fall back into place

Lied van de week: week 41 - 2015

Dopamine - DIIV

In 2013 bracht DIIV het bijzonder intrigerende album Oshin uit, dat ik pas begin 2014 leerde kennen. Je kan die plaat hier nog steeds gratis streamen. Nu is er de nieuwe single, Dopamine, die het beste laat vermoeden voor Is the is are, het album dat vermoedelijk einde deze maand uitgebracht zal worden.


Lyrics:

shots wringing out
i’m soaking
eardrums shaking and
years start weighing me
DOWN

crawling out from a
spiral down im fixing now to
mix the white and
BROWN

passing out
running in place
you’re the sun and i am your
CLOUD

burning out
running in place
i got so high
i finally felt like
MYSELF

shots wringing out
i’m soaking
eardrums shaking and
the years started weighing me
DOWN

buried deep in a
heroine sleep
and floating deeper
UNDERGROUND

passing out
running in place
you are the sun and i was your
CLOUD

burning down
running in place
got so high finally i felt like
MYSELF

Lied van de week: week 40 - 2015

Outta my mind - The Arcs

Dan Auerbach van The Black Keys heeft een nieuwe groep, The Arcs, en dit is een fijne single. Hun album, Yours, dreamily, klinkt hopelijk even goed.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

[Verse 1]
I heard I lost my self control
But everything I did just went and turned to gold
I love the pictures on the wall
Reminding me of what I lost to get it all

[Chorus]
Outta my mind
But I made it
Outta my mind
I'm faded
Outta my mind
The ones, I love, have left my side
Outta my mind
But I made it
Yeah

[Verse 2]
I'm old enough to know the game
But pushing buttons now is all that keeps me sane
What about tomorrow night?
Maybe we can take too much and start a fight

[Chorus]
Outta my mind
But I made it
Outta my mind
I'm faded
Outta my mind
The ones, I love, have left my side
Outta my mind
But I made it
Yeah

[Bridge]
Somebody help me now
Because I'll come around
If you don't I'll sit down

[Chorus]
Outta my mind
But I made it
Outta my mind
I'm faded
Outta my mind
The ones, I love, have left my side
Outta my mind
But I made it
Yeah

Twintig parels per maand: september 2015

Zoals elke maand eindigen we ook september met twintig parels. Ik bied onderstaand divers palet aan:

1. Spirit ditch - Sparklehorse: na het fantastisch debuut Vivadixiesubmarinetransmissionplot was het moeilijk dat huzarenstukje te herhalen maar toch volgden nog een rits mooie albums tot Mark Linkous zelfmoord pleegde, vooral omdat de verlammingsverschijnselen en de dure verzorgingskosten (de ziekteverzekering in de US stelt echt niets voor) erg op hem drukten
2. Replenished - Vic Chesnutt: nog een artiest die er zelf een einde aan maakte om ongeveer dezelfde reden, is deze Amerikaan. Ooit zag ik hem optreden in de spiegeltent, toen nog aan Sint-Jacobs, tijdens de Gentse Feesten
3. Along the Menin road - Jim Boyes: Jim Boyes laat zich voor zijn muziek, meestal samen met Coopes en Simpson, inspireren door WO I en de poëzie die aan de loopgraven ontsproot
4. You dream flat tires - Joni Mitchell: deze dame koppelt jazz aan pop op een onnavolgbare manier. Dit nummer komt uit het prachtige album Travelogue
5. Ashes of my heart - Ralph Covert And The Bad Examples: een radiohitje dat nog steeds fris en interessant klinkt na meer dan twintig jaar
6. It's you - Talk Talk: het hoeft niet altijd één van hun bekendste nummers te zijn. Ook dit is een pareltje
7. Beat box (diversion one) - Art Of Noise: ooit werden ze bekend door hun cover van Princes Kiss samen met Tom Jones, maar natuurlijk heeft deze avant-gardegroep een hoop interessantere nummers gemaakt
8. Bond - 808 State featuring M Doughty: één van de minder bekende maar daarom niet minder interessante vroege electronica/dance-bands uit de jaren 80 horen we hier met een samenwerking met Mike Doughty van Soul Coughing.
9. Do me - Tiefschwarz: nog meer dance met dit Duitse duo
10. Missile - Boys Noize: Boys Noize zag en hoorde ik dit jaar op Pukkelpop en het was toch wel een belevenis. Hun dance is nogal verwant aan punk en rock en vormt bij momenten een (weldadige) aanslag op de oren. Wat hen zo goed maakt, is dat ze soms op een minimalistische wijze toch een maximaal effect weten te scoren, zoals ook in deze song
11. Da da da ich lieb dich nicht, du liebst mich nicht - Señor Coconut: een lichtvoetige Zuidamerikaanse lounge-versie van een Duitse jaren 80-klassieker, soms is er niet meer nodig om mij blij te maken
12.  C-h-i-c-k-e-n spells chicken - McGee Brothers: op de soundtrack van de bizarre film (een verfilming van ee graphic novel) vinden we dit oud pareltje van de bluegrass
13. Ever fallen in love with someone you shouldn't have - Yonder Mountain String Band: vrij toevallig ontdekte ik het album Black sheep van deze band, waarop deze cover van The Buzzcocks
14. Free fallin' - Tom Petty: nog steeds zowat de beste song van Tom Petty
15. Valerie - Steve Winwood: wie kent deze klassieker niet?
16. Friendly fire - Gary Heffern: hoe ik ooit met de Amerikaanse muzikant Gary Heffern bevriend raakte op Facebook, weet ik niet meer. Op de één of andere manier had hij mijn blog opgepikt, meen ik. Nu, af en toe passeert er wel een geweldige song die hij me leert kennen en zijn eigen muziek is ook niet slecht. Dit liedje komt van het in 2008 uitgebrachte Consolation
17. Superdeformed - Matthew Sweet: deze song was mijn eerste kennismaking met deze onderschatte artiest
18. It's the sun - The Polyphonic Spree: met maar liefst 23 leden zijn ze, deze groep, maar hun muziek is vaak toch zo mooi...
19. Cantus in memoriam Benjamin Britten - Arvo Pärt: mijn allereerste blogberichtje hier bevatte een compositie van deze Estse componist, die één van mijn favoriete componisten blijft
20. Spring 1 (Vivaldi, the four seasons, recomposed) - Max Richter: deze componist leerde ik dan weer onlangs kennen, dankzij zijn 8 uur durende Sleep, waarvan gelukkig ook een kortere versie als album uitgebracht werd en waarover ik onlangs nog blogde

Beluister hieronder de volledige selectie:

Lied van de week: week 39 - 2015

The sparkle in our flaws - Chantal Acda

Chantal Acda, wiens solo-debuut ik hier besprak, heeft een opvolger klaar. De titelsong daaruit doet het beste vermoeden voor de plaat, waar ik met spanning naar uitkijk.

Het album The sparkle in our flaws is net uit en kan je hier bestellen.

Leffingeleuren 2015 (zondag)

Ook zondag gingen we voor een beperkt maar haalbaar programma, en dat betekende uiteindelijk twee optredens. Gelukkig waren die beide goed: één zoals verwacht, één onverwacht.

Vorig jaar startte Het Zesde Metaal op Leffingeleuren hun tournee naar aanleiding van het toen nog te verschijnen Nie voe kinders, en zoals aangekondigd werd op het podium, was de cirkel daarmee rond. Het begon nochtans wat vervelend, met problemen met de microfoon van zanger Wannes Capelle. Hoewel hij er een beetje geïrriteerd door raakte, groeiden hij en zijn kompanen doorheen het optreden... 

Setlist:

1. Genezen
2. Nie voe kinders
3. In den plaaster
4. Dag zonder schoenen
5. Benauwd
6. Zet mie af
7. Ip min knieën
8. Niets doen is geen optie
9. Gie, den otto en ik
10. Verhus
11. Ier bie oes
12. Ik haat u nie
13. Toe nu maar

We pikten ook nog een deel van het optreden van Condor Gruppe mee. Dit Antwerps collectief bevat muzikanten uit Flying Horseman, Hitsville Drunks en Creature With The Atom Brain. Het eerste kwartier van hun show bestond uit een ode aan Moondog, die geëerd werd op deze editie van Leffingeleuren. De zeven muzikanten brachten zowel in dit deel als in bij hun eigen nummers een opzwepende mix van allerlei genres, diep geworteld in de psychedelica van de jaren 70, krautrock en filmscores uit de jaren 60 en 70.

Leffingeleuren 2015 (zaterdag)

Met het oog op de operatie aan mijn hart binnenkort besloten mijn lief en ik, die al heel vroeg weekendtickets hadden gekocht voor Leffingeleuren, het toch wat gedoseerd en rustig aan te pakken. Vrijdag lieten we aan ons voorbijgaan en voor zaterdag en zondag kozen we een deel van de concerten uit, zodat ik niet al te vermoeid zou raken.

Zaterdag zetten we onze festivaldag in met Isbells. Deze Belgische band heeft net een nieuw album uit, Billy, dat ze dan ook fier kwamen voorstellen. Het leeuwendeel van de songs kwam dan ook uit die nieuwste worp. Daarbij vallen twee zaken meteen op, althans in de live uitvoering (want het nieuwe album zelf heb ik nog niet gehoord). Ten eerste zijn de liedjes matuurder geworden, bedaarder maar fijner uitgewerkt. Er zit meer rust in de set, al blijven er zeker tijdens een optreden genoeg energieke momenten om een gebalanceerde set op te leveren. Ten tweede lijkt het me alsof deze set nog wat groei nodig heeft. Af en toe immers had ik het gevoel dat de opgebouwde spanningsboog weer wat inzakte. Misschien is het ook omdat zo'n festivalset wat korter is, dat het geheel nog niet helemaal overtuigde. Toch ben ik zeker niet ontevreden: mooie songs met hoogtepunten als Reunite, Hand on the chest en een niet-versterkte, mooi afwisselende zachte en krachtiger The night is yours waarin debutant-bandlid Niels (één van de twee blazers) mocht soleren en het publiek ook de kans kreeg een fluitsolo in te lassen.

Setlist:

1. Billy
2. Nothing goes away
3. I was told
4. I don't need any colour
5. Reunite
6. Elation
7. The sound of a broken man
8. The art of knowing
9. Hand on the chest
10. The night is yours

Torres kende ik enkel van naam, maar na al het goede dat ik over haar al had gelezen en gehoord, was ik zeer benieuwd. Van haar concert heb ik alvast geen spijt... Aanvankelijk leek de Amerikaanse, bijgestaan door 3 muzikanten, wat last te hebben van de zenuwen. Naarmate haar optreden vorderde, verscheen er meer en meer een glimlach om haar mond en ze stond ook steeds steviger op het podium. Het leidde tot hoogtepunten als Sprinter, Strange hellos en The harshest light.

Setlist:

1. Mother Earth, father God
2. New skin
3. Cowboy guilt
4. Sprinter
5. A proper Polish welcome
6. Son you are no island
7. Strange hellos
8. Honey
9. The harshest light

Ik reviewde hier vroeger al het album New wild everywhere van Great Lake Swimmers. De groep rond Tony Dekker maakt altijd goeie muziek, maar op hun platen mis ik die echt opvallende songs die een band wat hoger uittillen boven de rest. Hoewel ze nooit slecht werk afleveren, weten ze nooit een uitschieter te maken die een uitstekende single zou betekenen en die hen meer bekendheid zou kunnen geven.
Toch had ik al gehoord dat ze live zeer de moeite zijn. Ook daar echter bleek het schoentje op dezelfde plek te knellen: op Don't leave me hanging van het nieuwe album A forest of arms na, misten we liedjes die blijven hangen. De sfeer zat er goed in, de bandleden amuseren zich zichtbaar, het publiek wordt uitgenodigd mee te zingen (op I must have someone else's blues) en we hebben ons niet verveeld. Dat is niet min natuurlijk, maar het mag (in tegenstelling tot steevast bij de slager) gerust "ietske meer" zijn.

Lied van de week: week 38 - 2015

Wie ik ben en hoe ik heet - Jonas Winterland

Dat de vierde single uit Zwaartekracht en andere verzinsels van Jonas Winterland nu uitgebracht wordt, is geen toeval. Immers, met de Werelddag Dementie morgen in het verschiet, werkte de man samen met de Alzheimer Liga Vlaanderen. De clip toont jeugdherinneringen die af en toe flou in beeld worden gebracht en ook tekstueel sluit het nummer perfect aan bij de thematiek natuurlijk. Muzikaal valt vooral de lichte elektronische ruis op die het nummer spannend en hedendaags maakt en het extraatje levert dat dit een geschikt "lied van de week" maakt.

Je kan het album Zwaartekracht en andere verzinsels hier kopen.

Lyrics:

Op alle plaatsen waar ik ben geweest
Kon ik niet lang blijven
Als ik daar was zonder jou
Van alle dingen die ik heb beleefd
Wil ik alleen onthouden
Wat ik deed met jou
Maar als ik later ouder ben
Bestaat de kans dat ik niet langer weet
Wie ik ben en hoe ik heet

Vroeger kon ik dromen over niets
Eindeloos verlangen
Er was geen tijd tekort
Nu maak ik steeds lijsten in mijn hoofd
Van alles wat er zal vervagen
Als ik ouder wordt
Maar waarom zou ik ouder worden
Als ik na verloop van tijd vergeet
Wie je bent en hoe je heet

Heel ons leven lang doen wij ons best
Om sporen na te laten
Zo dat iemand ons mist
We schrijven onze namen in het zand
Waarna ze door het water
Worden uitgewist
En toch wil ik ouder worden
Maar alleen zolang je niet vergeet
Wie ik ben en hoe ik heet

Max Richter

De in Duitsland geboren Britse componist Max Richter componeerd een acht uur durend stuk, Sleep. Daarmee omspant het de duur van een goede nachtrust en de Brit vertelt op zijn website dat het bedoeld is al een slaapliedje voor volwassenen. Het gerenommeerde klassieke label Deutsche Grammophon brengt nu een selectie (samen goed voor iets minder dan een uur) uit als From Sleep. 
Zeven stukken uit het werkstuk vormen toch een mooi, rustig, post-minimalistisch geheel dat Richters verwantschap met bijvoorbeeld Nils Frahm duidelijk maakt. Deze plaat richt zich niet meteen tot de stevige rocker of de trippende dance-fanaat, maar elk avontuurlijk ingesteld oor spitst zich voor dit prachtig album. En... ik viel alvast niet in slaap.

Je kan het album hier kopen en hieronder volledig beluisteren. De volledige, acht uren durende versie kan je hier aanschaffen.

Nils Frahm

Late Night Tales is een reeks waarin een artiest (of een collectief) een mixalbum mag maken. Aanvankelijk leek het vooral een dance-gerichte reeks te worden, maar intussen wisten enkele creatieve curators het spectrum wijder te maken. Alles hangt natuurlijk af van wie de curator is: blijft die vooral binnen zijn eigen (sub)genre of etaleert die net een (soms onverwacht) brede kijk op muziek? De aankondiging dat ook Nils Frahm zou deelnemen, verhoogde alvast mijn verwachtingen.
En gelukkig worden die ook ruimschoots ingelost. De Berlijnse componist en multi-instrumentalist plukt uit een heel divers aanbod, al overheerst een gevoel van rust of minstens bedaardheid over het hele album. Zowel traditionele Afrikaanse folk als 78-toerenplaatjes uit lang vervlogen tijden krijgen er een plaats naast hedendaagse componisten en diverse groepen.
Een voordeel aan Spotify is ontegensprekelijk dat je heel snel de link kan volgen naar artiesten die Nils Frahm op dit album op een schoteltje aanbiedt ter ontdekking. Mij onbekende artiesten en componisten als Dictaphone en Dinu Lipatti worden afgewisseld met namen die ik wél al kende: Bibio, Boards Of Canada,... Er zit zelfs een fragment in van het wellicht intussen iedereen bekende The flight of the bumble bee. De compilatie wordt afgesloten met een letterlijke invulling van "late night tale": de Ierse acteur Cillian Murphy vertelt een verhaal. Voor mij is dat de enige selectie die niet had gehoeven...

Je kan het album hieronder beluisteren en hier kopen. De eerste track is de volledige mix, vanaf track 2 krijg je de invidiuele keuzes.

Low

Wie wil weten wat een opmerkelijk religieuze achtergrond én een leven on the road met je hele gezin doen voor een band kan dat nog het best uitvissen in de documentaire You may need a murderer, die de Nederlandse David Kleijwegt in 2007 mocht maken in het voetspoor van Low. Acht jaar later brengt de Amerikaanse groep, met als spil het gehuwd stel Mimi Parker en Alan Sparhawk, haar elfde studio-album uit. Ones and sixes werd opgenomen in de studio van Justin Vernon (Bon Iver) in Eau Claire, Wisconsin. Twijfel overheerst, en het donker in Sparhawk druipt na twee meer optimistische lp’s weer uit alle kieren en gaten.
Dan denk je natuurlijk meteen aan een terugkeer naar Drums and guns, de plaat waar Murderer huisde en waarnaar de vernoemde documentaire verwijst. Maar zoveel tijd later maakt een groep uiteraard niet meer hetzelfde werk. Het verklaart waarom we tussen herkenbaar trage, zwarte pracht ook zo vaak verrast worden. Volgens de zanger zelf is een belangrijke factor in hoe deze worp uiteindelijk werd vormgegeven het overlijden van zijn vader vorig jaar. Nu waren er al weinig fundamenten te vinden in het leven van deze man (diepgelovige Mormoon én drank- en drugsverslaafde), maar de enige resterende houvast, met uitzondering van zijn vrouw, verdween daarmee. Tekstueel gaat Alan dan ook weer heel diep. Rouw is nu eenmaal het bijstellen van je beeld van de ander, je beeld van je relatie tot de ander en ultiem ook het bijstellen van je eigen plaats in de wereld. Dat hoor je onder meer in afsluiter DJ.
De hoes van Ones and sixes toont een kale boom tegen een achtergrond van grijs. Het is eerder een minimalistisch silhouet dan een levend natuurelement en roept daardoor desolaatheid op. Heel toepasselijk is dan ook de sound van opener Gentle. Zoals het beeld van de bladerloze boom kristalhelder afsteekt tegen de egale achtergrond, zo klinken op het nummer alle instrumenten en vooral de melodie als hoofdtoon zuiver als bronwater. De zang lijkt zelfs ondergeschikt, waardoor we Low amper herkennen, maar woorden schieten tekort wanneer we lyrisch de lof willen zingen van deze song: hij steekt zelfs onze favoriet Murderer naar de kroon. Deze parel wordt gevolgd door een al even atypisch No comprende, waarin we wél uitdrukkelijk de vocalen van Sparhawk herkennen uit de duizend, maar dat muzikaal het slepende waar het trio om beroemd werd combineert met een gitaar die de ritmesectie aanvult, eerder dan dat ze een melodie ontvouwt.
Spanish translation is dan weer vintage Low en illustreert waarom de band het etiket “slowcore” maar niet afgeschud krijgt. “Everything always confusion / Things I could never explain”: algauw lijkt dit lied over echtelijk bedrog te gaan, maar bij Low weet je nooit en zit er vaak meer achter. Twijfel is nu eenmaal het centrale thema van deze plaat. Ook No end en vooral What part of me (met alweer een naar het hart grijpende tekst) en Lies dragen onmiskenbaar de stempel die hen onderscheidt van songs van eender welke andere groep.
Naar het einde zoekt het trio, dat naast het eerder genoemde koppel sinds 2010 ook bassist Steve Garrington omvat, de ruimte van langere nummers op. Landslide duurt bijna tien minuten, en wie vertrouwd is met hun eerder werk weet drommels goed dat Sparhawk, Parker en Garrington zich in die ogenschijnlijk onmetelijke muzikale ruimte perfect thuis weten. Wij zien dit lied alvast uitgroeien tot de climax op het einde van hun concerten. Het heeft alles om je gestaag op sleeptouw te nemen, je vast te binden en je de diepte in te gooien van de overweldigende chaos van alle instrumenten samen, tot de laatste dertig seconden verlossing brengen in een wegdeemsterende outro. Ook DJ eindigt met wegstervende noten en akkoorden tot de plaat geruisloos “aan het gaatje komt”, zoals dat vroeger zo mooi heette.
Een slecht woord over de discografie van Low zal je zo gauw niet van ons horen. Toch steekt deze plaat met kop en schouders boven meer dan de helft ervan uit. Ware het niet dat Things we lost in the fire, Trust, The great destroyer en Drums and guns (niet toevallig vier opeenvolgende platen) al zulke meesterwerken waren, dan zouden we ons wagen aan uitspraken als “hun beste ooit”. Nu houden we het erop dat Ones and sixes tenminste in dat illustere rijtje thuishoort.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 37 - 2015

No comprende - Low

Eerstdaags mag je mijn review (voor Indiestyle) verwachten van het 11e album van Low, Ones and sixes, en ik kan u al verklappen dat ik het één van de beste albums van het jaar vind. Opwarmen doen we alvast met deze single.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

You know you didn't understand me 
I didn't say it was a problem 
Before you start to make assumptions 
Let's try to cut to the solution 
You know we should have seen it coming 
You couldn't wait till it crossed that line 
Your hands were tied 
I know I do not know the language 
(our house is on fire) 
You keep me talking in a circle 
(house with desire) 
You can't just throw it in the trailer 
You've got to stack it so it's stable 
(our house is on fire) 
Got to wind up all the cables 
Couldn't wait to cross that line 
Your hands were tied 
To the last that you could find 
It breaks you everytime 
On fire (aooooooo) 
House is on fire (aoooooo)

IIVII

Josh Graham, ooit mede-oprichter van Red Sparowes (beluister zeker eens hun The fear is excruciating but therein lies the answer), heeft een nieuw soloproject onder de naam IIVII. De eerste plaat onder die naam, Colony, klinkt ongeveer zoals ze eruitziet. Het artwork werd overigens door Graham zelf verzorgd en toont futuristische, sci-fi impressies van een ruimtekolonie in de buurt van de planeet Saturnus.
De soundscapes op het album klinken rustgevend zonder in zweverige new age te vervallen. We horen geluiden van de wind (in de intro van opener Signals from home bijvoorbeeld) en van vliegtuigen (of in de verbeelding die opgeroepen wordt: vliegende tuigen). De muziek bouwt rustig op en vertoont weinig dissonanties. Dat maakt Colony een plaat die in vele omstandigheden lekker wegluistert: op de achtergrond of net gericht beluisterd. De openingstrack neemt overigens ruimt zijn tijd (meer dan elf minuten) om de sfeer te zetten. Naadloos haast sluit daarop Colliding horizons aan. Af en toe klinkt lichte verontrusting door, zoals in het met klokkengelui verrijkte On the shores of Markarian 335.
Ambient zoals IIVII ze brengt, slaagt er perfect in om de val van geluidsbehang ver te overstijgen en dat maakt Colony een erg te pruimen plaat.

IIVII speelt woensdag 16 september in de Kinky Star in Gent, op 17 september in The Palazzo in Antwerpen. Op 18 september volgt Magasin 4 in Brussel en op zondag 20 september tenslotte staan ze op het festival Incubate in Tilburg.
Het album wordt verdeeld door Consouling.

Lied van de week: week 36 - 2015

Summer's leaving - Douglas Firs

Hoe goed ik het optreden van Douglas Firs vond op Pukkelpop, kan je hier nog eens nalezen. En kijk, vandaag brengt hij toch wel een nieuwe single uit zeker! Mét clip en al!

Je kan het album The long answer is no nog steeds hier kopen. Mijn recensie van het album lees je hier.

Lyrics:

When I met her she was wearing something green I didn't like
She was showing me a lot of useless things I didn't have
I was telling her a story with a joke, but she didn't laugh
She just said "stay a little longer"

She told me all about how she wished that she was born in some other time
About everyone who didn't understand what she was like
All the dreams she lost while looking for some truth she couldn't find
And by the time I had my answer she was already gone

Oh, summer's leaving and she's about to do the same
Oh, I can't believe it, that we will let this slip away

While we tried to hide our faces from the wind, she got to me
She said "man, at times like these it all becomes so very clear:
There's a meanness all around us and a beauty to fear"
So I stayed a little longer

We found a bench on which a famous guy had spent his loneliness
So I asked her how she thought we got ourselves into this mess
She took some time to think, then answered "it's just growing up, I guess"
And by the time I had my answer she was already gone

Twintig parels per maand: augustus 2015

Het is alweer het einde van de maand en dat betekent dat we u opnieuw twintig parels serveren. We zijn daarbij ook (maar niet alleen) door Pukkelpop beïnvloed natuurlijk...

1. The apartment song - Do Make Say Think: ooit leerde ik met het album Goodbye enemy airship the landlord is dead deze band kennen
2. Eros - Tortoise: krautrock die ik nog steeds graag af en toe eens op de draaitafel leg, uit Standards
3. Snippet - Nils Frahm: Felt, de plaat waar dit nummer op staat, gaat vergezeld van zo'n mooi verhaal (om de buren niet te storen, plakte Frahm vilt op de hamertjes van zijn piano tijdens het opnemen van deze plaat thuis) dat het genot alleen nog maar vergroot
4. Love hurts (live) - Gram Parsons and The Fallen Angels: geef mij maar deze hemels mooie versie
5. Something in the air - Thunderclap Newman: dit ruikt naar revolutie op zijn Californisch
6. Oasis - Amanda Palmer: ik bracht Who killed Amanda Palmer mee uit de bib en deze song sprong er toch wel echt uit
7. Sun of the sons - Girls In Hawaii: deze Waalse band zag ik eindelijk eens live, op Feest In Het Park (zoals je hier kan lezen)
8. Living well is the best revenge - Will Johnson: onder meer met Centro-Matic maakte Will mooie platen, maar ook zijn solowerk is meer dan de moeite waard. Hier covert hij R.E.M.
9. Don't go now - Ratcat: in 1991 kocht ik op basis van dit singletje Blind love. De rest van de plaat is maar middelmatig, maar deze song blijft aangenaam om te horen
10. Iron mic - Sugar Ray: Lemonade and brownies is ook al zo'n album dat ik kocht omwille van één liedje en ook hier geldt dat dit het enige leuke bleek. De band blijkt uit fans van Mike Tyson te bestaan, die vinden dat hij onschuldig opgesloten is en vrijgelaten moet worden. Dat Mike niet zo'n lieverdje was, zou later echter nog blijken
11. Fuck the police - N.W.A.: ik ben erg benieuwd, zowel naar het nieuw album van Dr. Dre als naar de film Straight outta Compton over N.W.A, waar naast Dr. Dre o.a. ook Ice Cube en Easy-E meededen
12. Jayou - Jurassic 5: een pak sympathieker (en wellicht ook minder kwaad) zijn deze 6 hiphoppers, wiens debuut ik graag hoor en die op Pukkelpop bewezen dat ze nog steeds weten hoe ze een mooi optreden moeten geven
13. Nerve - GRRL PAL: ontdekt via mijn vriendjes/collega's van Indiestyle
14. Broken necks - Eskimeaux: en dat geldt al evenzeer voor dit pareltje
15. Spirit - Future Islands: van deze band kende ik eigenlijk enkel Seasons (waiting for you) maar nu hun heel goed optreden op Pukkelpop ging ik wat verder zoeken en dit is echt een pareltje om duimen en vingers bij af te likken
16. Born, never asked - Laurie Anderson: deze dame ken ik vooral van O Superman maar ze blijkt nog wel meer mooie songs op haar palmares staan te hebben
17. Career opportunities - The Clash: uit Sandinista, een plaat die wat moeite vraagt (onder meer doordat het een dubbel-album is), maar zeer de moeite waard
18. Asshole dub - Minor Threat: één van de belangrijkste punkbands uit de VS maakt hier een dubversie van één van hun songs
19. Faces - Residual Kid: deze drie jonge snaken wisten indruk te maken op Pukkelpop met hun wel erg aan Nirvana en Dinosaur Jr. verwante grunge
20. Where you at - The Bohicas: toen mijn lief vorig jaar naar Pukkelpop ging, gaf ik haar deze tip mee

Beluister hieronder de twintig parels:

Lied van de week: week 35 - 2015

Are animals different #1 (single edit) - The Germans

Van het bijna veertig minuten durende Are animals different hebben The Germans ook een single versie gemaakt met een prachtige clip. Geen naakte acteurs in witte verf gelukkig...

Je kan het album Are animals different hier kopen.

Bert Jansch

In 1996 zag de registratie die Bert Jansch op een DAT-recorder liet maken van zijn optreden in de 12 Bar Club in Londen een jaar eerder het levenslicht. Nu, bijna vijf jaar na zijn overlijden, worden de opnames heruitgebracht. Dit biedt meteen de gelegenheid kennis te maken met een artiest die, eerder dan in gouden platen, wereldwijde faam geniet in de vorm van een cultstatus. En dus dient, vooraleer we de re-issue bespreken, de vraag beantwoord te worden wie deze man eigenlijk is.
Jansch was een Schotse folkmuzikant met roots in Hamburg (hetgeen zijn on-Britse familienaam verklaart) die in 1965 debuteerde. In het begin van zijn carrière werd hij wel eens gekarakteriseerd als de Britse Bob Dylan. Zijn samenwerkingen met andere muzikanten leidde in 1966 tot de oprichting van Pentangle, een van de meest invloedrijke folkgroepen aller tijden. Zowel met deze band als op bijna vijfentwintig reguliere solo-albums toonde de Schot zijn kunnen op de elektrische en vooral akoestische gitaar, op de banjo, de concertina, de Appalachian dulcimer (een snaarinstrument met als het ware twee klankkasten) en ga zo maar door.
Hij inspireerde artiesten als Jimmy Page, Paul Simon (die diens Angie coverde onder de lichtjes aangepaste titel Anji), Mike Oldfield, Nick Drake, Donovan, Johnny Marr en vele anderen. En ook de Britse journalist en schrijver Will Hodgkinson, schrijver van Guitar man, ging bij Jansch te rade om in een jaar tijd gitaar te leren spelen. De manier waarop Bert erin slaagt ook met instrumentale songs de luisteraar te raken, staat immers te boek als een uniek talent. Na twee Lifetime Achievement Awards bij de BBC (zowel solo als met Pentangle) en zelfs een eredoctoraat aan de universiteit van Edinburgh, sterft hij uiteindelijk aan kanker in oktober 2011.
Deze grootheid van de akoestische gitaar horen we als een heel bescheiden man op de concertregistratie die nu heruitgebracht is. Na een eenvoudige inleiding en een nederig welkomstwoordje steekt hij van wal met Summer heat. Opvallend is meteen de warmte en diepte van zijn stem, die ergens het midden houdt tussen Luka Bloom en Nick Drake. De muziek lijkt zeer eenvoudig maar je voelt de kracht die ervan uitgaat meteen. De meeste liedjes klinken als heel goede maar ook wat typische folksongs en daardoor leek deze plaat aanvankelijk toch vooral interessant voor de folkies. Een betere beluistering leerde ons echter dat elke muziekliefhebber kan genieten van de slimme opbouw van de liedjes (Walk quietly by), de bij momenten verrassende gitaarakkoorden die leiden tot een soort gitaarjazz zoals in Come back baby, en tot de manier waarop een man met enkel een gitaar erin slaagt zelfs zonder zang drie minuten weet te boeien en je het gevoel geeft dat dit een wereldberoemde melodie is (Kingfisher).

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. 
Beluister hieronder het volledige album:

Pukkelpop 2015 dag 3

Dag drie is altijd de meest gevreesde op Pukkelpop. De vermoeidheid laat zich voelen, zo herinner ik me van vorige edities, en ergens in de vooravond krijg ik gegarandeerd een klopje. Het is dan kwestie je daar overheen te zetten, maar dat bleek dit keer niet zo evident en uiteindelijk zouden mijn lief en ik vroeger afhaken, waardoor we Underworld (zij) en Ride (ik) noodgedwongen zouden missen.

Gelukkig begon de dag alvast goed met Pond. Ik had de Australiërs al eerder dit jaar live gezien in Nijdrop (herlees hier mijn verslag) en na enige overredingskracht trok ook mijn lief mee naar de Club. En met songs als Waiting around for grace, Elvis' flaming star en Sitting up on our crane toonde het vijftal zich een meester in de zeer melodieuze psychedelica. Zanger-gitarist Nick Allbrook was weer zijn onnavolgbare zelve en de band zette een supergoed optreden neer, bijna net zo goed als toen in Nijdrop.

In de Baraque Futur, het festivalgedeelte waar alles in het teken van duurzaamheid en ecologie stond, traden The Glücks op, die ik nog kende van hun Rock Rally-deelname (hier kan je het verslag van die voorronde lezen). Rammelende bluesrock kregen we, nog steeds met veel attitude, en helaas ook nog steeds met iets te weinig inhoud.

Gertjan Van Hellemont had daags voordien al meegespeeld met Bony King, maar nu trad zijn eigen band Douglas Firs voor het eerst zelf op op Pukkelpop. De zenuwen waren groot en dat merkte je bij aanvang van het concert ook wel wat. Maar naarmate de set vorderde en het publiek enthousiast bleef reageren, groeide de band enorm en zo stegen ze boven zichzelf uit. Het was de vierde keer dat ik de band aan het werk zag en uiteindelijk ook veruit de beste keer. Met hulp van Bram en Cléo van Bony King en met Christophe Claeys (Amatorski) op drums kregen we zalige momenten, met onder andere meezingmomenten tijdens Can you tell her I said hi? en afsluiter Don't buy the house. Ook Shimmer and glow en Pretty legs and things to do uit het debuut hoorden tot de hoogtepunten, maar eigenlijk zat er nooit een zwak moment tussen. 

Setlist:

1. Caroline
2. Summer's leaving
3. Shimmer and glow
4. Pigs in the sky
5. Your only friend (met Bram en Cléo)
6. The long answer is no
7. Can you tell her I said hi?
8. Pretty legs and things to do
9. Don't buy the house

Jammer dat de vermoeidheid stilaan begon toe te slaan en ik ook niet meer vooraan geraakte voor het concert van Viet Cong. Ik had geen noot willen missen van Douglas Firs en daardoor kwam ik net te laat voor het begin van het concert. Toch wist Viet Cong te imponeren met een erg strakke set, die ik dus grotendeels van verder in de clubtent heb gesavoureerd.

Wel helemaal vooraan stonden we voor Allah-Las, dat het podium gezelliger had aangekleed met kleurrijke tapijtjes en de mix van surf en psychedelica van dit zestal, op plaat goed voor mooie luistermomenten, had verwachtingen gewekt die niet helemaal ingelost werden. Weliswaar speelden ze lang niet slecht en beschikken ze dus over goeie songs, maar met iets te weinig variatie en ook wel een gebrek aan enthousiasme in hun interactie met het publiek wisten ze mijn aandacht niet lang vast te houden.

Dat probleem kende Son Lux zeker niet. Debuutalbum Lanterns besprak ik hier al en ook het nieuwe album, Bones, is erg goed, dus was dit optreden een mooi vooruitzicht. En het trio maakte dat ook waar. Live valt nog meer op hoe de songs een knappe collage zijn, want het lijkt bij momenten alsof zowel de gitarist, de drummer als de toetsenist (frontman Ryan Lott) elk eigen stukken spelen die op één of andere manier toch samenvallen tot een geheel waarin je bij momenten de afzonderlijke elementen duidelijk onderscheiden kan en dan weer vormt alles één organisch geheel. Drummer Ian Chang lijkt wel jazz te spelen en gitarist Rafiq Bhatia tovert geluiden uit zijn gitaren die je soms amper kan geloven. Bovendien speelt het trio met zoveel enthousiasme en straalt Ryan Lott één en al vreugde en dankbaarheid uit. Geopend wordt er met Change is everything en meteen raakt het publiek betoverd. Die collage van geluiden valt heel duidelijk op in Easy en wordt gevolgd door een schitterend Flight. Verder hoorden we nog een prachtig Your day will come, Now I want, een indrukwekkend You don't know me en afgesloten werd er natuurlijk met een superfantastische vertolking van Lost it to trying.

Tame Impala waren goed, maar ik was intussen te moe om er nog echt van te kunnen genieten. Wel viel me op dat de synthesizers een grotere plaats hebben gekregen in hun muziek. Maar zoals al gezegd, trokken we, nog tijdens hun concert, vroeger huiswaarts, helemaal moe en met rugpijn. Tja, we worden dan toch oud zeker?