Volume V van Other Lives werd uitgebracht in oktober, precies op de dag dat mijn lief en ik 15 jaar samen waren. Dat kan verklaren waarom het me toen ontging en ik de plaat pas nu ontdekte, bij het overlopen van allerlei eindejaarslijstjes van 2025. Gelukkig bleek in dit geval uitstel geen afstel want de band uit Oklahoma was totnogtoe niet veel meer dan een vertrouwde naam. Hun muziek was altijd al een beetje aan me voorbijgegaan en dus is dit -jawel- vijfde album een openbaring voor me.
Het vijftal heeft daarvoor overigens slechts iets meer dan een halfuur nodig maar elke song is wel raak. Het is inderdaad de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En hoewel Cisa cisa een buitenbeentje is tussen negen andere nummers (of net daarom?), zal ik maar meteen bekennen dat dit mijn favoriet is. Het klinkt meer uptempo en drijft op een gitaar die onopvallend de song stuurt tot alles samenkomt in een spectaculaire apotheose die gerust het einde van de gehele plaat had mogen vormen. Al moet gezegd worden dat rustpunten Read my mind en afsluiter The wake zeker geen overbodige nakomertjes zijn. Ik ben trouwens ook heel erg fan van What it's gonna take dat me doet denken aan de rustiger David Eugene Edwards. Toch zoekt Other Lives de bezwering niet door middel van een haast bezeten (religieuze) extase op maar door de intensiteit van de song.
Vanaf nu zullen deze Amerikanen mijn al overvol muziekgeheugen mee bewonen en houd ik hun komende releases zeker in het oog. En jazeker, ook in hun vorige platen ga ik me eens verdiepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten