Vroeger zou dit commerciële zelfmoord genoemd worden door de ene, een creatief huzarenstuk door de ander. Jeff Tweedy bracht in september immers een driedubbele plaat uit, een prestatie die al wel door andere muzikanten was voorgedaan maar die menig koper en luisteraar afschrikt. Toch kan je na volledige beluistering ervan er niet omheen dat de Wilco-frontman een collectie liederen heeft bijeen geschreven en gespeeld die een consistent geheel vormt.
Twilight override werd volgens de man zelf geïnspireerd door de beluistering van Sandinista! van The Clash gedurende een lange autorit, een trip met zijn zonen. Die twee zonen, Spencer en Sammy, spelen overigens zelf ook mee op deze vijfde soloplaat.
In deze donkere tijden vormen de bijna twee uur muziek waar je naar luistert, een prachtig tegengewicht, net zoals Tweedy het bedoelde. Bij momenten is Wilco (uiteraard) niet ver weg, zoals in Out in the dark, dat op Summerteeth had kunnen staan. Er is nog veel meer moois te vinden. Lou Reed was my babysitter is noiserock à la Tweedy, Betrayed klinkt zalvender dan de titel laat vermoeden en Feel free klinkt bedrieglijk eenvoudig. De melancholie van Caught up in the past weet het pad der meligheid vakkundig te vermijden. De titelsong is een pareltje dat je in je wandel-, fiets- of andere speellijsten mag verstoppen om telkens weer aangenaam verrast te worden. Ain't it a shame is de ballad waar je zonder het te weten op zat te wachten.
Ik heb alvast geen zwak moment ontdekt op deze plaat. Het enige nadeel van de overvloed aan songs waarop de zanger je vergast, is dat het een volgehouden inspanning vraagt om alles met evenveel aandacht te beluisteren als het album verdient. Ik besef zelf ook wel hoe verwend en muggenzifterig dit klinkt.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten