Gelezen (160)

 

Wijsheid - Paul Verhaeghe

Na zijn vorige boeken heeft Paul Verhaeghe beslist om vanaf nu aparte onderwerpen aan te snijden, zonder onderling verband, die hij dan wil uitwerken (zoals hij dat in zijn trilogie eigenlijk ook al deed). Dit is het eerste boek met dat vernieuwde opzet en het gaat vooral over de "tegenstelling" tussen wijsheid en kennis. Verhaeghe ontkracht de mythe dat we met steeds meer kennis (tot die volledig zou zijn, wat echter onmogelijk is, en De Waarheid zou brengen, ook al een een niet waar te maken ambitie) alle problemen kunnen oplossen. Jazeker, kennis en de daaruit vloeiende technologische vooruitgang (in het Westen) heeft ons heel wat opgeleverd, maar zadelt ons ook op met nieuwe problemen. De klimaatverandering is daarvan wellicht het grootste en belangrijkste.
Verhaeghe houdt dan ook een pleidooi voor wijsheid, die je niet in de exacte wetenschappen kan ontdekken an sich en die je niet zomaar kan doorgeven als kennisoverdracht, maar die terug te vinden is in kunst, zingeving/religie en filosofie.
Maar in plaats van een tegenstelling te vormen, dienen kennis en wijsheid elkaar aan te vulllen.

 

De ballade van het treurige café - Carson McCullers

Carson McCullers neemt ons mee naar het verleden in een klein stadje of dorp in de VS, waar een bijzondere vrouw met het binnenhalen van een ver familielid haar hele leven op de kop blijkt te gaan zetten. Al lijkt het in het begin allemaal mee te vallen, de veranderingen voltrekken zich langzaam en volgen elkaar op tot het hoofdpersonage helemaal veranderd is.
Dit is een vlot boek dat je meeneemt bij de hand in deze wonderbaarlijke geschiedenis. 

Naar zachtheid en een warm omhelzen - Adriaan van Dis

In dit autobiografisch werk schetst Adriaan Van Dis voor het eerst het relaas van een periode in zijn leven die hij (naar het schijnt, ik ken zijn hele oeuvre immers niet) altijd vermeden heeft in eerdere boeken. Het behandelt de periode waarin hij op logement ging bij zijn grootvader aan moeders zijde en diens huismeid (die echter een niet-officiële grootmoeder zou genoemd kunnen worden). De reden voor zijn logement was de mentale toestand van zijn in Indonesië getraumatiseerde vader en de druk die dat gaf op het gezin.
Hij schetst de vrouw waar hij terecht komt (Ommie noemt hij haar) als een warme vrouw die hem met zoveel zorg omringde, ongeacht zijn gedrag, dat het een mooi en liefdevol portret wordt. Je merkt dat de jonge Adriaan hier alsnog de onvoorwaardelijke liefde vindt die hij zo vaak heeft moeten missen.
Dit boek is daarmee ook een pleidooi voor het zoeken en vinden van die mensen die een verschil in het leven kunnen maken voor jonge "moeilijke" kinderen, voor jongeren met een emotionele en psychische rugzak. 

In Holland staat mijn huis - Annie M.G. Schmidt

In de periode 1954-1955 schreef Annie M.G. Schmidt voor Het Parool, een Nederlandse krant, stukjes over het dagelijks, huishoudelijk leven in de "moderne" tijd toen Nederland al een eind rechtgekrabbeld was na de oorlog.
Het is een leuke verzameling die we in dit boek terugvinden, waarin je Schmidts kenmerkende, vlotte taal zo herkent en die een andere kant laten zien van de schrijfster van al die kinderboeken en -versjes.
Een aangename leeservaring dus! 

Ik zeg geen vaarwel - Han Kang

Het is eigenlijk wel jammer dat we hier zo weinig meekrijgen van de geschiedenis (zelfs de recente) van niet-westerse landen. Zo heb ik amper kennis vergaard over de Koreaanse oorlog, de jaren vooraf en erna zelfs heel weinig over de dictatuur die duurde tot eind jaren tachtig, begin jaren negentig in Zuid-Korea.
Die achter was ongetwijfeld nuttig geweest om beter te begrijpen waarover dit boek van Han Kang gaat, dat vooral de periode van de opstand in Jeju en de genocide aldaar behandelt. Dat gebeurt in het tweede deel van het boek, na een lange aanloop waarin het hoofdpersonage op vraag van een vriendin die in het ziekenhuis ligt na een ongeval, naar Jeju (het eiland ten zuiden van het Koreaanse schiereiland) afreist.
In dat tweede deel krijgt het boek ook een magisch-realistische toets die me wat deed denken aan Gabriel García Márquez in "Honderd jaar eenzaamheid", maar er ook van verschilt omdat de hele stijl van het boek afstandelijker aanvoelt.
Dat belette me zeker niet om te genieten van dit boek, dat mooi geschreven is en zich langzaam ontvouwt tot een verhaal dat we eigenlijk veel beter in zijn historische context zouden moeten kunnen begrijpen. Ik vermeld hier ook nog even dat Han Kang in 2024 de Nobelprijs voor Literatuur won.