Vincent Coomans

Soms zet je een plaat op als achtergrond tijdens andere bezigheden, als een aangename achtergrond waartegen je dagelijks leven zich afspeelt. Er zijn albums die zich daar minder toe lenen, die zich aan je opdringen en je volle aandacht eisen. Misschien doen ze dat niet meteen vanaf de eerste beluistering, maar op een dag is er een muzikaal element of een stuk tekst dat je vastgrijpt, naar zich toe trekt en van je eist dat je je aandacht niet langer verdeelt. Dark dog van Vincent Coomans is zo'n plaat die je dwingt erin te kruipen, je te omhullen door de muziek en het ene grote verhaal dat al die songs overkoepelt, en je geen andere keuze meer laat dan te leven in het hoofd, het hart en het leven van de muzikant.
Vincent ken ik intussen al heel lang. Hij speelde ooit nog onder een andere naam een concert in mijn living, ik interviewde hem (toen hij voor mij in  de eerste plaats een collega-reviewer was bij Indiestyle), hij bracht een EP uit met zijn eerste band, ik zag hem zijn eerste EP uitbrengen onder eigen naam en later zijn eerste album The great rebuild. De muzikanten waarmee hij zich live omringde, werden zijn vaste band en op dit album hoor je dan natuurlijk wel nog steeds in de eerste plaats het werk van Vincent zelf, maar nu in een (h)echte groep. 
Als ik die evolutie tussen 2011 en vandaag overschouw (al 15 jaar!), valt op hoeveel matuurder hij niet alleen klinkt als muzikant maar zeker ook hoe hij tekstueel nog raker weet stil te staan bij zijn emoties. Dark dog is een album dat gemaakt werd in een periode waarin hij zelf vader werd én langzaam zijn vader zag verdwijnen. Zijn zieke vader verloor langzaamaan de vaardigheden die zijn dochtertje net aan het verwerven was. Het confronteerde hem met zijn twee intergenerationele rollen én met zichzelf als persoon (en als partner ongetwijfeld ook).
Dat hij erin geslaagd is om uit die moeilijke, lastige periode in zijn leven deze ongelooflijk diepgaande en persoonlijke plaat te puren, mag ons als luisteraar bijzonder verheugen. We krijgen een haast ongegeneerde inkijk in zijn hoofd en hart, we doorlopen met hem alle fasen die zich in zijn leven ontvouwen in die periode en we worden mee geconfronteerd met allerlei, soms tegenstrijdige facetten van beide vormen van zorg die van hem gevraagd worden. 
Het omgaan met de veranderingen (A bed can be many things), het dichter komen bij wie je vader is en was (Dear illustionist), het tegen je eigen verlangen wensen dat een geliefde eindelijk door de dood verlost wordt (de titelsong),...: allemaal passeert het de revue. In Only sun can  kill what's sad weet Vincent de beklemming van het naderende, onzekerre einde perfect te vatten in "The walls keep narrowing / narrowing us down / we have to leave our house / before we choke". Het gewicht ervan op zijn hele gezin voel je als aandachtige luisteraar op je eigen schouders. Het onvermogen om te praten met iemand die zijn taal verliest, net op het moment dat je met veel vragen en veel nood aan antwoorden zit, kent een rake verwoording in It is tough. In Pale ghost in a chrome bed legt Vincent ons zijn worsteling voor met tegenstrijdige verlangens om de stervende dierbare wel én niet nog te zien. Zijn twijfels over zichzelf duiken op in datzelfde nummer, waarin hij ook stilstaat bij hoe hij door anderen gezien wordt als al dan niet goede zoon. De last die het voor een jong kind is om zijn vader ziek en kwetsbaar aan te treffen, is het onderwerp van To not tell my mum. De nood van iedereen om gezien te worden krijgt een bijzondere dimensie door de aanwezigheid van de drie generaties: zijn vader die wil gezien en gehoord worden, de zanger zelf als de verteller en de dochter die in hun huis, waarin de song opgenomen wordt, aan het spelen en zingen is. 
Ook muzikaal bevat deze plaat een prachtige gelaagdheid waarin producer Jonas Bruyneel uiteindelijk elk instrument en elke nuance zijn precieze plaats heeft toegewezen. Zo onderlijnt de viool van Esther Coorevits de opgeroepen emoties in Dear illusionist nét door bescheiden op de achtergrond te blijven. De trompet en hoorn van Jan D'haene kruipen behoedzaam Lower your gun binnen terwijl ze in A bed can be many things net uitgroeien tot een uitwaaierend saluut. De speelse bijdragen van dochtertje Irene (in Seen en Open water) krijgen een plaatsje waar ze noch onopgemerkt blijven noch te prominent. Het is duidelijk dat de muzikanten goed op elkaar ingespeeld zijn en allemaal onbaatzuchtig hun bijdrage leveren aan het muzikaal verhaal dat Vincent ons brengt.
Dark dog is een enorme stap voorwaarts na het debuutalbum The great rebuild. Doe uzelf een plezier met deze plaat en sta toe dat ze je helemaal inpalmt. U zal me dankbaar zijn. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op de site van Wellington Records: