Toen de orkaan Katrina in 2005 grote delen van New Orleans verwoestte, liet de ramp een diep litteken na. Niet alleen de overstromingen zelf en de daardoor veroorzaakte schade maar ook de (te late en inadequate) reactie van de overheid bracht een bittere nasmaak teweeg. New Orleans is een heel bijzondere stad in de VS, met haar Frans-koloniale geschiedenis en haar unieke mix van culturen die wij vooral kennen van Mardi Gras en cajun.
Bij muzikanten is de stad en haar erfenis bijzonder geliefd, tot ver buiten de grenzen van de Verenigde Staten. Het is dan ook geen wonder dat Elvis Costello zich door de woede die hij voelde alsook het verdriet liet inspireren tot het maken van een album. Het leidde tot een samenwerking tussen hem en zijn eigen Imposters en de uit die stad afkomstige Allen Toussaint, diens hoornsectie en gitarist. En gelukkig voor ons worden niet alleen die woede en dat verdriet verklankt, maar ook de vreugde om het moois dat New Orleans altijd al bood en vooral de liefde voor deze zuidelijke stad.
The river in reverse vormt daarmee een hoogtepunt in het al indrukwekkende oeuvre van de Britse (ooit) "angry young man". En tegelijk wellicht ook in dat van Toussaint, die hier hoorbaar in erg goeie doen is. De titeltrack verwijst expliciet naar de overstromingen en bevat enkele regels die hoewel niet openlijk politiek zijn, toch als speldenprikken bedoeld zijn naar de overheid die het zo schandelijk liet afweten. Muzikaal vormt de tristesse van de blazers een mooi tegengewicht.
Vier songs schreef het duo samen. Broken promise land spruit uiteraard ook voort uit die boosheid maar klinkt veelzijdiger dan de titelsong. Ascension day wordt gedragen door een jazzy piano en dezelfde piano slaat een heel andere toon aan in International echo. In mijn oren klinken de echo's door van die andere grote muzikant uit New Orleans, Dr. John. Van de vier samen gecomponeerde nummers is voor mij The sharpest thorn met stip de beste: de altijd wat klaaglijk klinkende stem van Costello kan hier rusten op een melodie die haar goed tot zijn recht laat komen. In wezen is het een moderne treurmars die de begrafenis van de stad onder al dat oceaanwater lijkt te begeleiden.
Ook de meer uptempo nummers mogen er zijn. Tears, tears and more tears klinkt tegenstrijdig vrolijk zoals we New Orleans leerken kennen in het eerste seizoen van de tv-reeks Treme: in alle miserie blijven de inwoners het leven vieren. Who's gonnna help brother get further herbergt één van de mooiste trompetsolo's die ik ooit hoorde. En Six-fingered man is nog eenmaal, vlak voor het einde van het album, een parel die de samenwerking van de twee grote artiesten bezegelt.
Het is dan toch waar dat uit lelijke, verschrikkelijke gebeurtenissen iets prachtigs kan voortkomen, zoals deze plaat.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten