A-Sun Amissa

Met Ceremony in the stillness voegt A-Sun Amissa een nieuw hoofdstuk toe aan zijn oeuvre. Zes songs lang (bijna drie kwartier in totaal) dompelt Richard Knox ons onder in zijn universum waarin het dolen is, op zoek naar herkenningspunten, want soms lijkt de wereld die hij schaapt een eindeloze herhaling van één locatie, met minieme variaties. Dat klinkt misschien saai en eentonig, maar in dit geval ligt de rijkdom net in die details die het verschil maken.
Waarheen The black path leidt, weet geen mens en dat komt vast doordat het klinkt als een plek waar je ook niet van terug kan keren. With wearied eyes weet perfect het gevoel van vermoeidheid, niet alleen fysiek maar ook mentaal, weer te geven en To the ashed klinkt dan wel af en toe wat hoopvoller, het blijft een universum waarin weinig licht schijnt door te schijnen, waarnaar A-Sun Amissa ons telkens meeneemt.
Bevreemdender dan The skulk wordt zijn muziek amper en deze song maakte dan ook diepe indruk op mij. Het voelt tegelijk naargeestig en intrigerend en de sax die er doorheen speelt, geeft het nummer iets speels op een heel sinistere manier. No perception of light en Remembrance pikken daarna de draad weer op en zo maken ze de cirkel mooi rond.

Je kan het album hier kopen via de Bandcamp-pagina van Gizeh Records en het alvast hieronder beluisteren:

Black Tusk

Nog een tip die ik kreeg van Mike van Consouling, was deze plaat van de Amerikaanse sludge metal band Black Tusk. En dat ik die tip volgde, beklaag ik me geen moment want dit is hoe ik mijn metal nog het liefst heb: hard, ritmisch en melodieus.
Na een gesproken inleiding (A perfect view of absolutely nothing) gaat het viertal uit Georgia al meteen helemaal loos op Closed eye. Het tempo gaat amper omlaag, tenzij dan in songs als Scalped dat zo melodieus is dat het in een ideale wereld een popnummer bovenaan de hitlijst zou worden. Maar dan barst het helemaal los en wordt die ambitie (die de band wellicht nooit had) meteen om zeep geholpen.
Het hele album door schotelt Black Tusk ons opwindende metal voor en daar belast ik mijn nekspieren hevig headbangend met plezier mee.

Je kan dit album hier kopen via hun Bandcamp-pagina en het alvast hieronder beluisteren:

Retro review: Bruce Springsteen

Toen Bruce Springsteen in 2002 The rising uitbracht, was het zijn eerste samenwerking met The E Street Band sinds 18 jaar. De aanleiding voor de plaat was de nood die Springsteen voelde om over de aanslagen van 11 september te schrijven. De impact van die gebeurtenis op de Amerikaanse ziel was immers zo groot dat hij, die altijd al de stem van de gewone arbeider had willen vertolken, niet anders kon dan ook deze gebeurtenissen in zijn teksten te laten doorwerken.
Het levert één van de mooiste, meest persoonlijke platen op van de Amerikaan, met hoogtepunten als opener Lonesome day (tegelijk heel herkenbaar voor hem en zijn band en toch voel je ook een nieuwe dimensie die toegevoegd werd aan het emotionele palet), Further on (up the road), Mary's place (met de heerlijke sax van Clarence Clemons) en  My city of ruins, een afsluiter die tegelijk hoop en veerkracht uitstraalt.
Springsteen had na zijn vroegere rockplaten met The E Street Band intussen wat andere wegen verkend en andere muzikale horizonten verkend en dat hoor je ook op dit album. Echo's van The ghost of Tom Joad bijvoorbeeld klinken door in de rustigere instrumentatie en het tempo dat af en toe niet al eens een trein hoeft voorbij te denderen om te imponeren. Het maakt deze plaat één van de beste die Springsteen ooit afleverde.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 37 - 2018

Gig economy - Mush

Mush is een viertal uit Leeds dat de gitaren ter hand neemt (althans, dat doen twee leden, drie als je bassist meetelt). Die gitaren vervullen in hun sound namelijk een prominente rol en dat levert deze spannende single op.

YOB

Voor wie hem niet kent: Mike Keirsbilck is tegelijk zowat één van de liefste en zachtaardigste mannen die ik (een beetje) ken én een ware metalfan en -expert, inclusief baard en vervaarlijk uitziend uiterlijk. Verwonderlijk is dat laatste niet als je je realiseert dat hij één van de mensen achter het label Consouling is en de gelijknamige winkel in Gent openhoudt. Af en toe durf ik me dan ook zonder meer te verlaten op zijn tips en ook onlangs was het weer prijs.
Eén van de albums die hij me aanraadde (en die ik bijna blindelings kocht in zijn winkel), is Our raw heart van YOB. Deze Amerikanen uit Oregon zijn duidelijk zwaar geïnspireerd door Black Sabbath en hun soms psychedelische metal knalt tegenwoordig af en toe uit mijn boxen. Al vanaf opener Ablaze wordt de luisteraar omvergeblazen door krachtige gitaarriffs. En ook in songs als In reverie of Beauty in falling leaves hoor je de echo's van Ozzy's band. The screen laat echter een groep horen die behoorlijk hard durft te gaan en de bij momenten schreeuwerige stem van zanger Mike Scheidt en de pompende riffs zijn indrukwekkend. De titelsong sluit de plaat waardig af met een duur net onder het kwartier en een finale die muzikaal en melodieus ook artiesten buiten het genre moet kunnen bekoren.

Beluister hieronder het volledige album:

Bert Dockx

We zijn het voorbije decennium of zo al meer dan verwend met de platen die Bert Dockx op ons losliet. Of het nu met Dans Dans of Flying Horseman of onder zijn eigen naam was, telkens viel op hoe hoog de kwaliteit wel was en elk van die platen koesteren we met zorg in onze platenkast.
Met Transit breit hij een nieuw hoofdstuk aan zijn oeuvre, want dit keer kiest hij voor covers. Hij begint de plaat alvast met het van Fleetwood Mac bekende Albatross dat een trage, door de bas gedomineerde uitvoering meekrijgt. Ook Shadowplay van Joy Division krijgt een heel andere kleur en hier klinkt Bert als was hij Daan (Stuyven). I'm on fire klinkt zoals Bruce Springsteen het wellicht nooit verwacht zou hebben (wil iemand die man eens deze versie opsturen en zijn mening vragen aub?): de dramatiek van de song wordt door het getokkel op de gitaar net benadrukt en de diepe stem van Dockx richt de dreiging meer naar binnen dan op het origineel.
Townes Van Zandt passeert de revue in een bewerking van Rake die halverwege ontspoort tot instrumentale noise. Zonder de typische stem van Tom Waits klinkt Yesterday is here als een smachtende blues zonder rekening te houden met de genreregels. Sinnerman kenden we vooral van Nina Simone maar hoe Dockx de song naar zijn hand zet, is ronduit indrukwekkend. En ook afsluiter I shall be released zou zijn maker trots maken. Dylan mag beide handen kussen dat iemand als deze Belg de pure schoonheid van zijn nummer zo vakkundig blootlegt. Wie behoeft nog uitleg waarom dit lied zo goed is, als je noot voor noot kan horen waarin de kracht en schoonheid schuilen. Bovendien krijgt het nummer halverwege een psychedelische twist mee.
Ook als Bert Dockx zich buigt over songmateriaal van anderen, toont hij zich in een meester, niet alleen in het gitaarspel, maar ook in slimme arrangementen, eigenzinnige uitvoeringen en het vinden van zijn eigen stem (in beide betekenissen).

Beluister hieronder het volledige album:

The Molochs

The Molochs is een Californisch duo dat een soort lo-fi pop uitbrengt waarvan we de laatste jaren een revival merken. Denk maar terug aan The dream is over van PUP of It's the big joyous celebration, let's stir the honeypot van Teen Suicide. 
Flowers in the spring is hun derde plaat en staat vol met songs als I wanna say to you en All the things that happen to me, die de eenvoudige arrangementen koppelen aan sixties Britpop. Nooit zijn de herinneringen aan The Faces, The Kinks en The Beatles veraf. En zo maakte deze band een fijn plaatje zonder hits of zonder opvallende hoogtepunten, maar alsnog eentje om te koesteren.

Je kan hun album hier kopen op hun Bandcamp-pagina en ze hieronder alvast beluisteren:

Broeder Dieleman

Met komma waagt de Zeeuw Broeder Dieleman zich aan een dubbelalbum. Het vertrouwen om zo een huzarenstuk aan te durven, haalt hij ongetwijfeld uit de goede ontvangst van zijn vorige platen, waarvan je op deze blog ook recensies kan lezen.
Wie vertrouwd is met zijn werk, merkt dat de man steeds matuurder klinkt en muzikaal steeds dieper weet te snijden. Zijn songs kennen een diepgang en rijkdom die aanvankelijk nog onvoldoende uitgewerkt was maar intussen steeds meer tot volle wasdom komt. Het maakt ze tot voldragen liederen die niet gauw vervelen omdat de details je beluistering na beluistering overvallen. Opener Christoforus verkent tekstueel niet bepaald nieuwe wegen maar de muziek is wel volwassener. En dat geldt nog meer voor De groeten, een song gedragen door de klarinet die langgerekt rondom de pianotoetsen wentelt. Het grote donkere water van de nacht voert ons terug naar de haast pastorale Zeeuwse folk waar Broeder Dieleman een patent lijkt op te hebben (al haalde hij ook mosterd bij artiesten als Ries De Vuyst). Als een donkere plas in een allesomvattend nachtelijk zwart omhult de song de luisteraar en sleurt hem mee in de diepten van wat ik me voorstel als reële koele meren des doods. De banjo is het moordwapen waar hij zich van bedient.
Hoewel Jane Pape in dezelfde sfeer start, stuwen de andere instrumenten dit nummer een andere richting uit. Het is een tweestrijd tussen de sobere banjo en de andere, uptempo instrumenten waarbij wij uiteindelijk geen winnaar durven aanduiden. Daarna volgt het gloedvolle Alles is beweging, dat soul, blues en warme jazz vermengt. Ik hoor vlagen Dead Can Dance doorheen deze song maar evengoed kan je vleugjes Morphine herkennen. 
Op Onaf pad wordt de hoofdrol weer overgenomen door de banjo en de stem van de Zeeuw, een sobere combinatie die blijft werken als ze -zoals op dit album het geval is- maar voldoende omringd wordt. Omer II is het vervolg op Omer Gilliet uit Uut de bron, een ode aan de kunstenaar Omer Gilliet. De piano maakt dit lied zowel lieflijk als dwingend. En opnieuw wentelen de andere instrumenten zich om een basismelodie en ritme die de song schragen. Leve de wind slaat het eerste deel van deze dubbelaar af, met nog eens een herhaling van de muzikale thema's die ons intussen vertrouwd in de oren klinken.
De tweede schijf bevat twee heel bijzondere nummers, 't Gat van Pinten I en 't Gat van Pinten II, waarin field recordings de hoofdrol spelen. Dat Gat van Pinten is een kreek nabij Axel die een heilig toevluchtsoord is voor de zanger. Op het eerste deel van de ode daaraan hoor je een oude man vertellen en je leert tussen alle (ook auditieve) drukte die op ons afkomt, weer geduldig luisteren. Luisteren naar verhalen, het is de kern van het menselijk bestaan, een kern die we al te gauw vergeten en waar Broeder Dieleman ons op de meest dwingende en tegelijk meest zachte manier naar doet terugkeren. Niet alleen het verhaal van de oude man, ook de geluiden van de krekennatuur worden op indringende wijze aan ons gepresenteerd. In het tweede deel van de ode bekruipt de muziek ons als een steelse struikrover, als een schaduw in de nacht, als een personage uit Nacht en ontij, die bijzondere plaat die Boudewijn De Groot ooit maakte en waar we, in tegenstelling tot zijn andere platen, wel eens slapeloze of net door nachtmerries gekwelde nachten van krijgen.

Beluister hieronder het volledige album:

Paul McCartney vs Paul Simon

Twee iconen van de popgeschiedenis hebben een nieuwe plaat uit. Paul McCartney (één van The Beatles) en Paul Simon (ooit samen met Art Garfunkel een duo vormend en nadien zelf verantwoordelijk voor baanbrekende platen als Graceland) leveren nog met regelmaat nieuw werk af waarvan de kwaliteit vaak bijzonder goed is. En dus zijn de verwachtigen alweer hooggespannen voor hun meest recente albums.

Egypt station is een plaat die de ex-Beatle's vele gedaanten voor het voetlicht plaatst. Die veelzijdigheid mag dan wel een grote troef zijn van McCartney, op dit album betekent het helaas ook dat weinig songs er uitspringen en dat dit dus het meest positieve is dat te vertellen valt. Natuurlijk is geen van de songs slecht. Ik hou wel van het poppy Happy with you dat zonder al te veel kapsones door het leven gaat en toch even in herinnering brengt hoezeer de Fab Four destijds eenvoudige maar treffende popliedjes konden schrijven. Dominoes is slim opgebouwd en in I don't know werkt het piano-arrangement perfect. Maar het tekort van deze plaat wordt geïllustreerd door nummers als Fuh you (waarin Paul iets teveel Ed Sheeran-gewijs het jonge publiek wil pleasen) en Despite repeated warnings waarin eendagsvliegenrock uit de jaren tachtig de bovenhand haalt in de tempowisselingen.

Paul Simon herwerkte ouder materiaal voor In the blue light en daarmee brengt hij voor mij alvast enkele minder bekende van zijn songs onder de aandacht. Zo geniet ik van de kennismaking met het bijzonder mooie René and Georgette Margritte with their dog after the war, gebaseerd op een iconische foto van het koppel. Ook Darling Lorraine dat zich traag ontvouwt, weet te beroeren. Telkens kiest Paul Simon in deze eigenzinnige selectie voor wijzigingen in arrangement, structuur en soms zelfs lyrics. Bovendien laat hij zich bijstaan door topmuzikanten als Bill Frisell en Wynton Marsalis. Er valt natuurlijk te discussiëren over welke versie nu de beste is, de originele of de hertolking op deze plaat, maar feit is wel dat voor wie zijn werk niet kent, deze plaat bewijst dat hij heel mooie songs (waarom kende ik The teacher niet eerder?) heeft die tussen de plooien vielen en die hij nog steeds op zo'n manier weet te brengen dat je als luisteraar verbaasd en/of betoverd achterblijft.

McCartney brengt anno 2018 nieuw songmateriaal, dat helaas niet kan tippen aan vroeger werk, Paul Simon kiest ervoor nummers waarover hij zelf niet helemaal tevreden was, te herwerken. Dat laatste lijkt alvast de betere keuze te zijn geweest.

Beluister hieronder beide albums:

Lied van de week: week 36 - 2018

Googol - El Yunque

Op 12 oktober komt het album O hi Mark uit, het derde al van El Yunque. Het belooft iets speciaals te worden: de band schreef er zelfs een manifest bij en de plaat zou gaan over de invasie van Normandië, sociale media, een Mongoolse keizer en de slechtste film aller tijden. Deze single laat alvast vermoeden dat de muziek even bijzonder is als deze beschrijving.

Je kan het album O hi Mark hier bestellen.

Neil and Liam Finn

Neil Finn, ooit de ruggengraat van Crowded House, en zijn broer Liam (nu eens niet Tim) werkten samen en dat leverde het album Lightsleeper op. Als vanouds is de harmonieuze samenzang de grote troef van de plaat en ook het meesterschap in het schrijven van mooie popmelodieën spat er weer vanaf.
Sommige songs zijn precies wat je verwacht (Meet me in the air of Listen), anderen hebben een gouden randje dat hen uitzonderlijk maakt en dat aansluit bij genres die je niet meteen met een Finn associeert, zoals de white soul van Where's my room, die geleidelijk overgaat in een poprefrein. De meeste songs zouden perfect thuishoren op een Crowded House-plaat, maar liedjes als Ghosts ademen de geest van een speelse Paul McCartney.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 35 - 2018

Chequeless reckless - Fontaines DC

Deze Ierse gitaarband, Fontaines DC, is een mengeling tussen punk en Joy Division en dat hoor je ook heel goed in deze single.

Je kan de gelijknamige EP hier kopen.

Twintig parels per maand: augustus 2018

De zomervakantie is ten einde en om de tranen te bedwingen, nemen we er afscheid van met deze twintig parels:

1. I can't stand the rain - Ann Peebles: velen kennen deze song van Tina Turner, maar dit origineel vind ik eigenlijk stukken mooier
2. Love don't grow on a love tree - Betty Wright: deze maand overleed Aretha Franklin, de queen of soul. Ik had uiteraard voor één van haar nummers kunnen kiezen (en zal dat ongetwijfeld één van de komende maanden doen), maar dit keer ging ik voor dit lied, dat me aan haar doet denken
3. Stuck in the middle with you - Stealers Wheel: voor altijd verbonden met de beroemde "oor"-scène uit Reservoir dogs van Quentin Tarantino
4. (Fly away) Little paraquayo - George Baker Selection: Little green bag had een logische keuze geweest omdat dat ook door Quentin Tarantino is gebruikt in een film, maar ik heb eens gekozen voor iets anders van George Baker. Die keuze is overigens niet zo makkelijk want de meeste van zijn songs zijn eigenlijk niet aan te horen
5. We verschillen niet - Ramses Shaffy en Liesbeth List: enkele dagen geleden luisterde ik op Spotify haast toevallig naar het album Samen van dit duo en het openingsnummer vooral kon me wel bekoren
6. Dikkertje Dap - Herman Van Veen: tussen al zijn filosofische liedjes voor volwassenen door, waarin ik hem soms nogal wollig belerend vind, maakt Herman Van Veen af en toe ook songs voor kinderen (zoals voor Alfred Jodocus Kwak) en hier maakt hij een leuk liedje op tekst van Annie M.G. Schmidt
7. My love - Birds That Change Colour: het had van The Beatles kunnen zijn maar dit is Belgisch, jongens!
8. She is beyond good and evil - The Pop Group: ooit kon ik eens een plaat van The Pop Group op de kop tikken en ik herinnerde me toen gelukkig nog dat ik ergens gelezen had over hoe goed die wel waren. Ik heb het me nooit beklaagd
9. The model - Big Black: The model van Kraftwerk is natuurlijk een iconische song uit de jaren tachtig en soms stuit een mens al eens op een interessante cover, zoals deze van de de noise rock formatie Big Black, die Steve Albini tot lid mocht rekenen
10. Dude incredible - Shellac: nog meer Steve Albini met deze band waarin hij speelt (ik geloof dat ze deze zomer nog ergens op een festival speelden in ons land)
11. Valid without photo - Sofa Surfers: tijd voor iets rustiger maar wel met een mooie boodschap
12. Stiff jazz - Dzihan and Kamien: nu toch wat opgeschoven zijn richting lounge en laid-back dance, kan dit jazzy nummer er ook wel bij
13. The last of the red hot brethren - Fila Brazillia: voeg er ook nog een scheutje Braziliaanse ritmes aan toe en je krijgt dit
14. Sinnerman (Felix Da Housecat's heavenly house mix) - Nina Simone: meestal vind ik dat je van iconen en hun fantastische songs eigenlijk best afblijft met je dance-pollen, maar hier maak ik toch graag een uitzondering voor
15. Pata pata - Miriam Makeba: één van de bekendste Afrikaanse liedjes van toen ik klein was nog eens bovengehaald
16. Mbaye - Baaba Maal: dit is ook swingende Afrikaanse muziek waar ik jullie graag kennis mee laat maken
17. Seek and destroy - Metallica: onlangs nog eens beluisterd en deze song steekt er tussen hun werk toch ook boven uit en het is eens niet iets van The black album (dat mag ook wel eens hé)
18. K.I.N.G. - Satyricon: een verrassend melodieus metalnummer mag hier ook niet ontbreken
19. Addicted to you - Alec Empire: Alec Empire ken ik vooral van Atari Teenage Riot, de meest bizarre en harde drum 'n bass die me bekend is, maar hij maakte ook dit indrukwekkend nummer
20. Radio Babylon - Meat Beat Manifesto: Boney M kan ik maar heel heel matig verdragen maar deze sample van hun Rivers of Babylon valt wel best te pruimen dankzij de song die Meat Beat Manifesto eromheen bouwt

Geniet hieronder van de volledige luisterlijst:

Retro review: The Silencers

Op basis van twee radiohitjes op Studio Brussel kocht ik ooit in de plaatselijke platenwinkel Dance to the holy man van The Silencers, een band die me verder onbekend was. Intussen heb ik me wat verdiept in de groep. Ze bestonden al vijf jaar toen deze plaat uitgebracht werd. De Schotten Jimme O'Neill en Cha Burns richten de band op in Londen en hun muziek bevat naast rock duidelijk ook invloeden uit (Keltische) folk.
Uiteraard kunnen beide singles waardoor ik hen leerde kennen me ook vandaag nog steeds bekoren: Bulletproof heart is het soort popsong dat je met plezier terughoort en I want you is een liefdesliedje dat veel van mijn compilatiecassetten voor meisjes waar ik verliefd op was, haalde (en het staat hier ook op mijn compilatie voor Elke). Maar het zijn lang niet de enige interessante songs op dit album. Robinson Crusoe in New York intrigeert door het dwingende ritme en de mondharmonica, One inch of heaven klinkt alsof iemand toen al Elbow voorspelde en Hey Mr. bank manager is woede toen er nog niet eens een financiële crisis was. Nergens wordt het saai of oninteressant, deze plaat is echt wel de moeite waard, ook nu nog.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 34 - 2018

Happy man - Jungle

Happy man is de nieuwe single van Jungle, ooit een duo, nu een zevenkoppige band. 

Je vindt dit nummer ook op For ever, de plaat die op 14 september uitkomt en die je hier alvast kan bestellen.

Lyrics:

I'm a troubled man, changed by the things I do
True, but it's funny how they all remember you
It all could be different, time to do something new
I've given everything, I want to be a happy man too
Got to understand, blamed by the friends I lose
Who's getting outta hand, do you think they depend on you?
It all could be different, try to do something new
I've given everything, I want to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream and it won't mean nothing

Gonna run it 'round, strange but it just won't do, no
When it's coming down, taking a hold on you
It all could be different, try to do something new
Given everything, all to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream and it won't mean nothing

Closer
Turning it over
It all could be different
Closer
Time to do something new
I've given everything all to be a happy man too

Buy yourself a dream, how's it looking?
Buy yourself a car and a house to live in
Get yourself a girl, someone different
Buy yourself a dream

No, I won't let it tame or twist me
I just got told that I gotta move on
No, I won't let it tame or twist me
I just got told that I gotta move on

Barst

Met The endeavour lostte Barst, het muzikale alter ego waaronder Bart Desmet al enkele platen uitbracht, een nieuwe plaat die opvalt. Dat doet ze niet enkel door de opvallende en erg mooie hoes, ook de songs laten een muzikant horen die het beste van zichzelf geeft. Toegegeven, je moet als luisteraar ook wat moeite doen, het moet tenslotte niet allemaal eenrichtingsverkeer zijn.
Beginnen doet Barst alvast met het meer dan tien minuten durende Beyond the fields. De trage opbouw geeft de niet zo uitgeslapen luisteraar de tijd om wakker te worden en de impact van deze song (en eigenlijk van het hele album) goed op zich in te laten werken. Want ook in songs als Point B (waarin het pulserende ritme je opjaagt) en When you die it will be good (een afsluiter die emotioneel binnenkomt als een mokerslag) weet de Belg indruk te maken. Opvallend aan deze plaat is alvast ook de sterke invloed van Industrial, die doorklinkt in zowat alle andere songs. Bart Desmet heeft duidelijk goed geluisterd naar zijn platen van Ministry en Front 242.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen bij Consouling of hier op zijn Bandcamp-pagina

Thee Oh Sees

Enrique el cobrador, de tweede song uit Smote reverser van Thee Oh Sees, is zo'n zalig nummer dat klinkt als oude, behoorlijk psychedelische Black Sabbath dat als je het toevallig zou horen op de radio, je nooit zou raden dat dit een liedje uit 2018 is. Deze ene song verklaart al meer dan voldoende waarom ik nog steeds met plezier platen en nieuwe platen opleg van deze Californiërs.
Smote reverser is immers zo'n album waarvan je al meteen voorstellingen maakt hoe al die nummers live zouden klinken, hoe de songs tot leven komen op een podium in een zaal of op een festival, hoe je samen met de rest van het publiek helemaal meegesleept wordt door de muziek en een wereld ingezogen wordt waarin je je beslommeringen vergeet en tijd en ruimte inderdaad die relatieve begrippen worden die Einstein ons voorhield dat ze eigenlijk ze zijn. De energie die losbarst wanneer de band Overthrown uit de boxen laat knallen, is onvoorstelbaar en gelukkig last de band af en toe een rustmoment in (zoals Last peace). 
Dit is, kortom, een zalige plaat!

Beluister hieronder het volledige album:

Maudlin

Sassuma arnaa is al uit sinds februari van dit jaar maar was een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Ik mag van geluk spreken dat ik dit album van Maudlin de voorbije dagen toevallig opmerkte en misschien mogen jullie dat ook wel, want deze vierde plaat van de Oostendenaren biedt meer dan ik op het eerste zicht en gehoor verwacht had.
De tegen metal aanschurkende rock klinkt bijwijlen wat psychedelisch doch wat vooral opvalt, zijn de melodieuze songs die dan wel stevig in het gehoor liggen maar toch ook aangrijpingspunten vinden in die delen van onze hersenen waar wij de beste melodietjes opgeslagen hebben. 
Zo is opener Endless expanse een nummer dat de nuance omarmt en groeit Above the clouds uit tot een song zoals wij die in de late uurtjes nog wel eens graag door onze hoofdtelefoon jagen zodat alle energie nog een laatste uitweg vindt voor het slapengaan terwijl onze hersenen zich niet in al teveel bochten moeten wringen om de melodie nog te pakken te krijgen. Ook The stowaway houdt vast aan de combinatie rammen-de noten duidelijk articuleren...
Dat maakt Sassuma arnaa een plaat die uitdrukkelijk solliciteert naar een plaatsje in onze platenkast. Zo te zien speelden ze in het voorjaar en in de zomer niet meteen in de grootste zalen maar hun concertkalender in het oog houden is dus de moeite waard want je kan hun muziek live savoureren van wel heel dichtbij, me dunkt...

Je kan hun album hier kopen via Consouling of hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Lied van de week: week 33 - 2018

T69 collapse - Aphex Twin
 

Ah, wat is het toch fijn dat er nieuw werk is van Aphex Twin, de meest eigenzinnige electronische artiest die ik ken. Er hoort ook weer een visueel verbluffende (maar voor epileptici misschien wel te mijden?) clip bij. Wie wil, kan me in mijn living weer vreugdesprongen en -dansen zien uitvoeren en allerlei gekke bewegingen, want de muziek van Richard D. James is zoals steeds te grillig om gewoon op te dansen.

Je kan dit nummer vinden op de EP Collapse, die je hier kan bestellen.

The Beths

In tijden waarin iedereen graag wil opvallen met een nieuw geluid, een opvallende pose of technisch (en soms technologisch) vernuft bij het maken van muziek, is het af en toe een veraderming te botsen op artiesten die gewoon pretentieloze indie pop maken. Zo mogen we ons gelukkig prijzen met Future me hates me van The Beths. Het kwartet uit Nieuw-Zeeland valt daarvoor niet terug op muzikale clichés of makkelijke hooks en songstructuren, maar probeert toch wel werk te maken van goeie songs waarin gelukkig wel het speelplezier lijkt te primeren.
Zoals wel meer artiesten de laatste jaren, lijken ze hun inspiratie te halen bij de gitaarbandjes uit de jaren negentig. Voor mij doet dit viertal nog het meest denken aan het Nederlandse Bettie Serveert. Daar zit ook de zangstem van Elizabeth Stokes, die zo mooi uitgespreid wordt over de energieke muziek, voor veel tussen. Songs als Uptown girl zijn ideale singles voor wie de platgetreden paden of de nieuwste hypes graag ontloopt. Hetzelfde geldt (misschien zelfs nog meer) voor You wouldn't like me. En in feite zijn zowat alle tien songs op deze plaat van een zelfde ongecompliceerde schoonheid. Het is geen uitzonderlijke album, maar wel een heel, heel fijn plaatje waar ik (en hopelijk ook jij) helemaal vrolijk van word.


Je kan dit album hier kopen op hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Ovlov

Het lijkt met Ovlov alsof Dinosaur Jr een nieuw leven begonnen is. Het viertal uit Connecticut mist dan misschien wel de diepe grom van J Mascis, de muziek zelf is amper te onderscheiden van die van toch wel één van mijn grootste helden. Op Tru mag deze band, die blijkbaar toch al een kleine tien jaar muziek uitbrengt, in negen nummers overtuigen en dat doen ze uitstekend. Zo beuken ze niet alleen (Fast G, The best of you), ze weten ook mooie melodieën in hun songs te steken, zoals in Half way fine of Tru punk.
Dit is zo een throwback in de tijd dat ik spontaan mijn gescheurde jeans en mijn Nirvana-t-shirt ging zoeken in mijn kleerkast, besloot mijn bezoek aan de kapper af te zeggen en hele dagen "whatever, nevermind" loop te mompelen...

Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Lied van de week: week 32 - 2018

Works every time - Mini Mansions

Het trio Mini Mansions uit Los Angeles telt alvast één bekend lid: Michael Shuman is immers bassist bij Queens Of The Stone Age. Het is dus verrassend onder de andere leden ook nog Zach Dawes, bassist bij The Last Shadow Puppets te herkennen. Twee bassisten in een trio, dat moet toch wat raar zijn, niet?
Hoedanook, na 2 EP's en 2 full albums mogen we eind september een nieuwe EP verwachten, waarvan dit de vooruitgeschoven single is (en tevens het titelnummer).

Je kan de single hier kopen en de EP Works every time hier alvast bestellen.

Lyrics:

The sky is flashing like a zoetrope 
As the stars fall apart on the floor 
Gotta calibrate a telescope 
But I don't even know what I'm looking for 
Just a day in your life 
And I would die happily evermore 
But if you're spending the night 
Then what the hell is heaven even for?

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Skyscrapers on a sea of black 
Passing by as I fly to the sun 
Always said I better watch my back 
Then again that depends where you're coming from 
I let you into my world 
And now I'm staring down the Golden Gate 
'Cause if you won't be my girl 
Then what's the point of living anyway? 

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Works every time

Slow Machete

Ola mala: het had een Westvlaamse oproep kunnen zijn om allemaal samen mee te zingen, maar het is de albumtitel van de derde plaat van Slow Machete, een groep muzikanten uit Pittsburgh en Haïti. Dat tweede album, Choirs of Morne Rouge, is ook de moeite om eens te beluisteren, er staan namelijk drie koren op die in het Haïtiaans-Frans zingen.
Maar vandaag ga ik het hier toch hebben over Ola mala, een plaat die heel bijzonder klinkt door de veelheid aan muzikale invloeden. Zo herinnert San Ramon mij vooral aan het beste van Beirut (weet iemand trouwens of die band tegenwoordig nog -relevante- muziek maakt?). Er is ook Red mountain choir, dat het dreigende uit het beste werk van Daniel Lanois (For the beauty of Wynona) combineert met ritmes die je eerder in wereldmuziek verwacht. Bonne nuit Morne Rouge is een kort nummer dat de koorzang van hun vorige plaat nog eens bovenhaalt. En dan is er Winter in South America, dat klinkt als een samenwerking tussen Joanna Newsom en Damien Jurado. Black sand beach klinkt allesbehalve vrolijk, ondanks de aanwezigheid van een accordeon. Daarna klinken de songs net iets teveel als variaties op hetzelfde thema tot afsluiter Now again the sun will rise wel weer weet te boeien. 
Al bij al is dit dus een zeer verdienstelijke plaat, die meer dan de helft echt moois bevat en slechts drie inwisselbare songs. Ik ken veel artiesten die zo'n goed resultaat zelden of nooit halen...

Je kan het album hier kopen. Beluister het alvast helemaal hieronder:

Boz Scaggs

Silk degrees uit 1976 is nog steeds één van de mooiste platen uit de jaren zeventig en de maker ervan, Boz Scaggs, leerde ik eigenlijk in 1994 kennen via het al even fijne album Some change. Verrassend genoeg blijkt de man maar platen te blijven uitbrengen, niet veel, met lange tussenpauzes weliswaar, maar ze zijn steevast de moeite. De vorige dateerde uit 2015 (A fool to care) en bevatte duetten met Bonnie Raitt en Lucinda Williams. En nu is er dus Out of the blues.
Op dit album laat hij zich bijstaan door onder meer Ray Parker Jr. (mij vooral bekend van de titelsong uit de film Ghostbusters), Charlie Sexton en drummer Jim Keltner (de beroemde sessiemuzikant die aan de zijde stond van grootheden als Bob Dylan, Ry Cooder, Eric Clapton, bijna alle Beatles op hun solo-albums, Carly Simon en nog een heleboel anderen). Het resultaat zijn negen songs die kwaliteit en degelijkheid uitstralen. Nu zijn dat kwaliteiten waar niks mis mee is, zolang ze ook maar vergezeld worden van bevlogenheid en opwinding. Die horen we ook het meest terug op Radiator 110 en Little miss night and day. Maar ook enkele van de tragere songs, zoals afsluiter The feeling is gone en I've just to forget you, zijn meer dan uitstekend. In On the beach zingt Boz Scaggs de heel herkenbare tekst "I need a crowd of people but I can't face them day to day". Dat heen en weer geslingerd worden tussen mensen rondom je nodig hebben en tegelijk erg onwennig zijn in gezelschap, niet goed weten hoe met andere om te gaan, het is iets wat niet alleen sommige sterren ervaren, voor wie het podium vaak een veilige cocon is om zich te kunnen verhouden tot anderen. Deze song spreekt me dan ook nog het meest aan...

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 31 - 2018

God complex - Blood Red Shoes

Joehoe, Blood Red Shoes, een band die mijn lief en ik wel graag horen (en zien), heeft een nieuwe single uit en die is ook weer geweldig.

Je kan de single hier kopen.

Lyrics:

I haven’t seen you in months again and it feels like a couple of years 
And everything you said keeps running through my head like a cooped up animal 
Aggressive fires on every tyre that drives straight to your feet 
Yeh you chucked me in the back 
All tied up in a sack 
But the solitude suits me. 

You left me high and you left me dry then you fed me to the wolves 
There’s something to be said to be woken from the dead separate the flies from fools. 
Did you get tired from making lies up or is it who you are? 
You’d fallen through the cracks throwing out your god complex but 
you won’t get very far 

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.