09 september 2013
Rue Royale
Waar weermannen je nog in het ongewisse laten, kan Indiestyle je exclusief al voorspellen dat we een knusse, gezellige, lekker-dicht-bij-elkaar herfst krijgen. Eén van de indicatoren die daarop wijzen, hoewel meteorologisch twijfelachtig, is het derde album van Rue Royale, Remedies ahead.
Rue Royale is een getrouwd stel uit Chicago, dat intussen zo’n vijf jaar geleden hebben en houden verkocht om in Europa muziek te spelen. Ze hadden toen net hun eerste LP onder de arm. Hun huis in Nottingham zag het duo in de voorbije jaren bij wijze van spreken minder vaak dan de binnenkant van hun busje, waarmee ze Groot-Brittannië en het vasteland doorkruisten. Daarbij schuwden de twee niet huiskamerconcerten te spelen. Stelselmatig wisten ze hun naam enige bekendheid te geven, tot deze plaat zelfs zonder manager en platenlabel: méér DIY is amper mogelijk.
Het verhaal achter de artiesten maakt onze bewondering voor wat ze brengen eigenlijk enkel groter. De folk waarin het duo grossiert, knispert als een open haard, voelt als een ruwe houtblok die je toch maar niet mee opstookt, en ruikt als dennennaalden in een vochtig novemberbos. De stemmen van Brookln en Ruth Dekker vormen de yin en yang van hun liedjes en brengen de twaalf nummers perfect in evenwicht. Nergens bruuskeren ze, nooit schreeuwen ze om aandacht en toch houden ze je in de ban. Luister maar eens goed naar Brought up somewhere else, een luisterlied dat kleine maar belangrijke details combineert met warme, gloedvolle zang.
Ook Every little step getuigt van hun hang naar evenwicht in de composities. Rust en levendigheid vullen elkaar aan, kleine toetsen speelsheid verlichten de weemoed die kenmerkend is voor dit soort muziek. Tussen de licht hypnotiserende intro van Changed my grip en deze afsluiter zijn we dan al verwend met muziek die smeekt om beluistering bij een ondergaande zon of kaarslicht, muziek die zich om je hals slaat als een sjaal, muziek die het vallen van de bladeren poëzie verleent en muziek die de eerste najaarsstormen bezweert.
Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
07 september 2013
Wasbar concert: I Do I Do
Woensdagavond speelde I Do I Do een intiem concert in de Wasbar in Gent. Voor jammer genoeg vrij weinig publiek (de meeste mensen hadden in de hitte een buitenterras opgezocht), gaf Stefaan Decroos het beste van zichzelf. Uiteraard putte hij vooral uit zijn dit jaar verschenen, instrumentaal album Then, maar hij gooide er ook flink wat nieuwe (soms zelfs nog onafgewerkte) songs tussen en speelde op verzoek ook Rooftop observatory blues. Opvallend was dat I Do I Do, na zang nochtans afgezworen te hebben voor het recente album, opnieuw zong. Daar ben ik zelf heel blij om...
06 september 2013
Lied van de week: week 36 - 2013
Watch out for this (Bumayé) - Major Lazer
Major Lazer zag ik ooit een show van jewelste geven op Pukkelpop. Ik kan hun muziek best smaken, al vind ik niet alles even goed. Maar dit nummer is gewoonweg onweerstaanbaar.
Je vindt het ook terug op Free the universe, het album dat je hier kan kopen.
Lyrics:
[Intro]
Hey, pull up, pull up,
Sound da bomb, sound da place, ah full up
Sexy gyal, ah me can't get it off
Gyal a'un doon pa'e dutty love
Ah murda when me stepping up the club
Selecta got me toppin out de sound
Music ah bombs, lyrics mighty tonza
Mi high grade send from above, mi tell dem
Major Lazer, Flexican
Watch out fi dis
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Di gal dem a twist waist line can't resist
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Mash up di place, bumaye
[BEAT]
Ey, watch out fi dis,
Watch out fi dis,
Ey, watch out fi dis,
Watch out fi dis,
Watch out fi dis,
Watch out fi dis,
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Di gal dem a twist waist line can't resist
Sound tun up inna di place so mi glad sehh mi in yah
When good music a play sehh mi glad sehh mi in yahI
Kill any song violate sehh dem a go get murda
Gyal dem a bubble and a wine so mi glad sehh mi in yah
Me got di hardest. yes mi go di hardest
man a real general di rest of dem a novice
step inna di place tun it up, tun it up, tun it up
Till it buck up a di farrest, Aye
Bumboclat me and mi friend dem a gyalist graphyst
Gal dem know me a di smartist up inna yuh face sehh di grades it a blaze you know you no fi fuck with the yardies HEY
Watch out for this (x 8)
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Di gal dem a twist waist line can't resist
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Mash up di place, bumaye
[BEAT]
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Di gal dem a twist waist line can't resist
Watch out fi dis, a di maddest lyrics
Mash up di place put your hands up fi dis
Yo mi nah miss numba 1 pon di list
Mash up di place, bumaye
Sound tun up inna di place so mi glad sehh mi in yah
When good music a play sehh mi glad sehh mi in yahI
Kill any song violate sehh dem a go get murda
gyal dem a bubble and a wine so mi glad sehh mi in yah
03 september 2013
Glasvegas
Herinner je je de poëzie die sprak uit de titel van de eerste EP van Glasvegas: A snowflake fell (and it felt like a kiss)? Bovendien ging achter die betoverende woorden één van de mooiste kerstsingles schuil die we de laatste jaren hoorden, met belletjes en al, en toch niet zeemzoet. Dat is trouwens intussen al een jaar of vijf geleden.
Onvoorstelbaar hoe snel de tijd voorbij vliegt. In die tijd hebben de Schotten, wier bandnaam een samentrekking is van hun hometown Glasgow en de glamoureuze Amerikaanse woestijnstad, net hun derde album afgewerkt en daarmee leiden ze het najaar in. Later... When the TV turns to static start met de gelijknamige song, een broeihaard van zich tegen je been aanschurkende gitaren en zang met een tongval die geen greintje twijfel laat bestaan over de roots van Glasvegas waarin uiteindelijk de rust alsnog indaalt. De luisteraar wordt meteen de plaat ingezogen, wat we altijd een goed teken vinden. Verheugd kunnen we je nu al verklappen dat onze bewondering er niet minder op wordt: wat we hier ons oor laten binnenwurmen, is topklasse.
Choices, gedragen door de piano, is een ballad zoals we die graag hebben, en ontpopt zich daarna tot méér. Secret truth bevat net zoveel bombast als we kunnen verdragen, geen druppel te veel. De piano versiert ons opnieuw in I’d rather be dead (than be with you). Zelden klonk een mannenstem zo wanhopig als in dit refrein. Magazine zet de juiste toon verder en If onderzoekt hoe tegenstellingen zich tot elkaar verhouden, gelukkig op muziek die minder zwaarwichtig klinkt dan de premisse achter het lied. Na Finished sympathy krijgen we als hidden track nog een flard vreemdsoortig bewerkt orgel te horen. Of is het een Moog?
Naarmate we deze derde worp van Glasvegas meer beluisterden, raakten we ook meer verslingerd aan de soms klaaglijke muziek. Misschien maken de Schotten hiermee de opstap naar een hogere klasse en weten ze een groeiend publiek aan te spreken. Wanneer ze in december onze contreien aandoen, raden we je alvast een concertticket aan. De knusse zaaltjes waar ze nu nog spelen, zouden wel eens verruild kunnen worden voor grotere evenementenhallen wanneer ze een volgende keer toeren.
Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
31 augustus 2013
Lied van de week: week 35 - 2013
From the sun - Unknown Mortal Orchestra
Unknown Mortal Orchestra ontdekte ik vorig jaar (zie deze blogpost) en sindsdien ben ik toch wel weg van heel wat van hun liedjes. Swim and sleep (like a shark) werd eerder dit jaar al "lied van de week". Ook dit nummer is best mooi.
Je kan het album II, waarop je dit nummer vindt, hier kopen.
Lyrics:
Isolation can put a gun your hand
It can put a gun your hand x2
If you need to you can get away from the sun
You can get away from the sun x2
If you need to you can get away from the sun
If you need to you can throw away the only one
I'm so tired, I can never lay down my head
I can never lay down my head x2
I'm so lonely, but I can never quite reach the phone
but I can never quite reach the phone x2
I'm so lonely, but I can never quite reach the phone
I'm so lonely, I've gotta eat my popcorn all alone
Isolation can put a gun your hand
It can put a gun your hand x2
If you need to you can get away from the sun
You can get away from the sun x2
If you need to you can get away from the sun
If you need to you can throw away the only one
25 augustus 2013
Lied van de week: week 34 - 2013
Home - Edward Sharpe And The Magnetic Zeros
Op het clipje van het Tiny Desk Concert waarop ze het nummer speelden, zie je trouwens écht liefde tussen zanger en zangeres...
Het nummer vind je op het in 2009 verschenen album Up from below, dat je hier kan kopen.
Lyrics:
Alabama, Arkansas
I do love my Ma and Pa
not the way that I do love you.
Well, holy moley me-oh-my
you're the apple of my eye
Girl, I've never loved one like you
Man, oh,man, you're my best friend
I'll scream it to the nothingness
There aint nothin that I need.
Well, hot 'n heavy, pumpkin pie, chocolate cake and Jezus Christ. Ain't nothin please me more than you.
Ah Home
let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you
La, la, la, la take me home
Baby I'm comin home
I'll follow you into the park
through the jungle, through the dark
girl I never loved one like you
moats and boats and waterfalls
alley ways and pay phone calls
I've been everywhere with you
that's true
laugh until we think we'll die
barefoot on a summer night
never could be sweeter than with you
And in the streets we're runnin free
like it's only you and me
Jeeze, you're somethin' to see
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you
la, la, la, la take me home
baby, I'm comin home
Jade
Alexander
Do you remember that day you fell out of my window?
I sure do you, you came jumpin out after me
well you fell on the concrete and nearly broke your ass and you were bleeding all over the place and I rushed you out to the hospital
do you remember that?
yes I do
well there's something I never told you about that night
what didn't you tell me?
well you were sitting in the back seat smoking a cigarette
you thought was gonna be your last
I was fallin deep deeply in love with you
and I never told you till just now
O I love you
Ah Home
let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you
Home
let me come home
home is wherever I'm with you
Ah Home
Yes I'm home
home is when I'm alone with you
Alabama, Arkansas
I do love my ma amd pa
boats and Moats and water falls
alley ways and pay phone calls
Home Oh home
Home is when I'm alone with you
Home Oh home
Home is when I'm alone with you
21 augustus 2013
The Computers
“It’s hip to be square”, zongen Huey Lewis & The News ooit. The Computers zijn het daar, getuige de titel van hun tweede plaat, niet mee eens. De vijf Zuid-Engelsen kennen hun klassiekers, dat wel, en daarna gooien ze die met plezier door hun gehaktmolen van punk, rock en rockabilly.
“You keep on knockin’ but you can’t come in”, ooit onsterfelijk gemaakt door Little Richard, wordt gerecycleerd in opener Bring me the head of a hipster. Die verwijzing naar vroege rock-‘n-roll is overigens allerminst toevallig. Wat de groep brengt, is nergens vernieuwend, doch dat deert hen duidelijk niet. Ze willen gewoon een gaaf feestje bouwen, zo lijkt het, en daar slagen ze met verve in. Selilna cheese nodigt zelfs Jerry Lee Lewis’ bekende pianogetokkel uit om het schwunggehalte te verhogen, en de claps uit Sex texts zijn weggelopen uit Grease. Fats Domino laat zijn geest even waren over Call on you!, dat vervolgens een erg Britse twist krijgt. Stilaan lijkt de plaat op een symbiose van de vroege jaren 60 en de jaren 80 uit te draaien. Wanneer we even vrezen voor een invasie van The Scorpions in het melig downtempo Single beds, schemert er gelukkig genoeg ironie doorheen om ons opgelucht adem te laten halen.
The Computers zullen vermoedelijk geen potten breken. De dansende jongelui op de feestjes die ze aanrichten, daarentegen, riskeren hier en daar een vaas van de kast te stoten in al hun enthousiasme.
Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
18 augustus 2013
Huisconcert: Aidan And The Italian Weather Ladies
De in Brussel residerende Ier Aidan trad in een Gentse huiskamer op samen met zijn begeleidingsband, The Italian Weather Ladies. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, waren dat geen bloedmooie en rondborstige zuiderse dames maar wel vier muzikanten die de songs van Aidan wat meer body gaven.
De muziek van Aidan en zijn band valt te situeren vlakbij folk, en meermaals dachten we aan het fijnste van Luka Bloom en Brendan Croker. Er werd geput uit ouder materiaal en songs waar ze volop aan werken en die moeten verschijnen op het volgende album, dat in deze periode opgenomen wordt. Enkele opgemerkte liedjes waren Bells of the morning, Pill song, Please sir (over de banken) en Belief, één van die nieuwe, nog uit te brengen nummers. Al vertelde Aidan daarover dat het eigenlijk één van zijn oudste songs is, dat telkens opnieuw vers leven ingeblazen wordt en nu dus op de volgende plaat zal verschijnen.
In de bisronde kregen we een mooie engelstalige cover: The port of Amsterdam (origineel van Jacques Brel) en werd op verzoek het erg mooie Rue de Charlotte gespeeld, naar mijn smaak (en ik waren wellicht niet de enige) in feite hun beste song.
12 augustus 2013
Lied van de week: week 33 - 2013
I've got your fire - Jenn Grant
Op dat album vind je trouwens een erg verrassende cover van Eye of the tiger.
Het album kan je hier kopen.
Lyrics:
Beautiful lady, she had her baby
She walked ten miles.
Through the snow with the wind blowing cold
she said, gotta get away for a while
through the summer til’ the end of October
Heaven knows how she tried
Oh Angel, she cried Gabriel, can you keep me in line?
Oh, hear em sing.
I’ve got your fire, I’ve got your fire
I’ve got you fired up.
Ooh love, Take what your heart can take
Ooh love, take what your heart can’t take
ooh ooh
Oh Sadie, she had her mind made up fast.
Singing Let it Be, she took her chance at another pass
Running through the streets, she was the wild beauty queen
Oh Angel, she cried Gabriel, can you keep me in line?
Oh hear em sing
I’ve got your fire, I’ve got your fire,
I’ve got you fired up.
11 augustus 2013
Pond
Pond, de vijfkoppige Australische band die net haar vijfde album op de wereld heeft losgelaten, wordt steevast aangekondigd als een zijproject van twee groepsleden van Tame Impala (Jay Watson en Cam Avery). Dat is bijzonder vreemd als je weet dat ze in feite al enkele jaren voor Tame Impala hun debuutplaat uitbrachten en beide bands eigenlijk zowat gelijktijdig ontstonden.
Dat Pond en Tame Impala in dezelfde vijver vissen, hoor je vanaf de eerste noten van opener Whatever happened to the million head collide’. Plots echter barsten de gitaren en drums uit in een potje ouderwetse herrie waarover heen geschreeuwd en gegild wordt. Tempowisselingen en meanderende muziek houden dit nummer meer dan zes minuten lang spannend genoeg. Pond bewijst in wat volgt nog meer pijlen op zijn boog te hebben. Xanman is bezwerend, met af en toe een uitbarsting alsof het potje overkookt en de drums en gitaren hun overtollige energie onmiddellijk kwijt moesten. Aloneaflameaflower klinkt als het zweverigste van The Beatles en slingert ons zo’n veertig jaar terug de tijd in.
Giant tortoise, de single die vooruitgestuurd werd, kruipt inderdaad als een schildpad, zij het wel één die haar harde omhulsel nodig heeft om ongeschonden door de berg noten heen te geraken die over haar uitgestort worden. Zanger Nick Allbrook schreeuwt zich bijwijlen de ziel uit het lijf alsof hij een vrijgekomen plaatsje bij een metalband ambieert. In de titelsong eisen kerkklokken een niet onbescheiden nevenrol op door in te luiden wat aanvankelijk klinkt als een gezapige, psychedelische lap waarop ook nu weer de muzikanten het niet kunnen laten hun talent te etaleren middels een aanval op uw oren en hoofd. Afsluiten doet Pond met Midnight mass (At the market street payphone)’ dat door de binnengesmokkelde sitargeluiden (ofwel slagen ze er met hun gitaren in die meesterlijk na te bootsen, dat zou ons niet eens verwonderen) alweer richting The Beatles wijst. De Fab Four gingen echter slechts zelden zo uit hun dak als de Australiërs. Enkel het einde klinkt een beetje onnozel.
Waar voorganger Beard, wives, denim hier al gesmaakt werd doch ietwat onregelmatig was, is dit de stap voorwaarts waar we op zaten te wachten. Geen enkele steek laten ze dit keer vallen, geen ondermaatse song valt hier te noteren. De keuze om het bij iets meer dan een half uur te houden – de vorige plaat duurde bijna een uur -, is de juiste beslissing gebleken. Dit is kort maar bijzonder krachtig psychedelisch voer waarmee we de zomer gaan uitwuiven en de herfst verwelkomen, en waaraan we ons vermoedelijk deze winter ook nog gaan verwarmen.
Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
09 augustus 2013
Twisted Buddha
The new instrument of war is al het derde album van de Brusselaar Twisted Buddha. Je kan zijn album hieronder beluisteren, en je kan het downloaden aan een zelfgekozen prijs:
Labels:
2013,
embedded player,
mening,
muziek,
nieuwe release
08 augustus 2013
Yuck
In 2011 bracht Yuck een titelloos debuutalbum uit, waar ik (en ik niet alleen) zeer over te spreken was. De Londenaars benaderen in hun muziek Dinosaur Jr, en dat vind ik nog steeds een prima referentie. Bovendien verraadt het artwork een hang naar eenvoud en kinderlijk naïef plezier in wat je doet. Althans, dat is hoe ik dat ervaar.
Het wordt hoog tijd voor nieuw werk, dachten ze blijkbaar en dat nieuwe album, dat intussen gemasterd werd, zit er ook aan te komen, alsook een tour, maar voor details daarover moeten we nog even wachten. Gelukkig is er wel al een eerste single:
De nieuwe single, Rebirth, kan je downloaden via hun website of hieronder:
Rebirth (mp3)
Het wordt hoog tijd voor nieuw werk, dachten ze blijkbaar en dat nieuwe album, dat intussen gemasterd werd, zit er ook aan te komen, alsook een tour, maar voor details daarover moeten we nog even wachten. Gelukkig is er wel al een eerste single:
Rebirth (mp3)
Labels:
2013,
aankondiging,
clips,
gratis downloads,
mening,
muziek,
nieuwe release
07 augustus 2013
Electro chaabi mix
Je kan niet beweren dat de Egyptische actievoerders geen taste for music hebbe, getuige de electro chaabi mix die het Cairo Liberation Front. Althans dat dachten we in eerste instantie. Een beetje informeren later bleken we de DJ's achter dit project in Tilburg te moeten zoeken.
Maar de muziek, die u trouwens gratis ende voor niets mag downloaden, is niettemin erg goed, voor wie een open vizier houdt en zich niet beperkt tot westerse deuntjes.
Op de Soundcloudpagina kan je de tracklist (al is die niet volledig) raadplegen.
(Overigens: chaabi is een muziekgenre dat vooral in Marokko erg populair blijkt: een soort dansmuziek die het vooral op bruiloften goed schijnt te houden. We hebben het ook maar van googlen, hoor...)
Maar de muziek, die u trouwens gratis ende voor niets mag downloaden, is niettemin erg goed, voor wie een open vizier houdt en zich niet beperkt tot westerse deuntjes.
Op de Soundcloudpagina kan je de tracklist (al is die niet volledig) raadplegen.
(Overigens: chaabi is een muziekgenre dat vooral in Marokko erg populair blijkt: een soort dansmuziek die het vooral op bruiloften goed schijnt te houden. We hebben het ook maar van googlen, hoor...)
Labels:
2013,
aanrader,
embedded player,
gratis downloads,
mening,
mix,
muziek
06 augustus 2013
Klinkers concert: Wovenhand (voorprogramma: Flying Horseman) (en ook nog een klein beetje Capsule op Vama Veche)
Zaterdagavond trad Wovenhand op aan de Burg in Brugge, in het kader van het fijne Klinkersfestival. Voorprogramma van dienst was Flying Horseman, die ik al enkele malen zag (meestal solo) en waarover ik telkens tevreden was.
Jammer genoeg speelde Bert Dockx met zijn band vooral nieuwe nummers van het in oktober te verschijnen album en op het eerste gehoor moeten die nog onderdoen voor wat hij op Twist presteerde. Misschien blijken het groeinummers (laat het ons hopen). Het zou ook kunnen dat het vele optreden stilaan tot wat vermoeidheid leidt, want van alle concerten die ik al van hem/hen zag, was dit het minst goeie.
Wie wél aan de verwachtingen tegemoet kwam, was Wovenhand. Een heel erg in zichzelf gekeerde David Eugene Edwards probeerde als vanouds middels zijn muziek de demonen te bezweren en zijn God gunstig te stemmen. Op het meest recente album, The laughing stalk, had producer Alexander Hacke al voor een steviger geluid gezorgd, zoals u hier kan lezen, en ook live ging het harder dan ik me van hun vorige concert dat ik zag, herinnerde. Met goeie versies van onder meer Long horn, The laughing stalk, King o kings, Closer, Maize en As wool won hij met gemak het publiek voor zich. De band kwam nog terug voor één bisnummer slechts: Kicking bird.
Daarna gingen mijn kameraad en ik nog even langs op Vama Veche, waar Capsule nog enkele nummers te gaan had van hun set. Wat ik van hun plaat vind, kan je hier lezen. Live zijn de Antwerpenaren een bende gekke performers die allerlei mixen in een blender gooien en een feestje bouwen. Leuke afsluiter dus van de avond!
Julianna Barwick
Wie veel naar muziek luistert en op het internet een beetje volgt wat er zoal opgemerkt wordt, stoot als eens op iets verrassends, of komt via via uit bij heel bijzonder muziek die zich beweegt in een uithoek waar er amper licht op schijnt. Zo kwam ik terecht bij Julianna Barwick.
Deze Amerikaanse groeide op in Missouri, maar leeft tegenwoordig in Brooklyn. Als kind werd ze helemaal ondergedompeld in de muzikale sferen van landelijke kerkkoren en dat vindt ze zelf één van haar belangrijkste inspiratiebronnen.
In 2011 bracht ze een volwaardig debuutalbum uit, The magic place, op het Asthmatic Kitty-label. Deze maand volgt het vervolg: Nepenthe. Wij hoorden het album al, en wat ze doet, is verbluffend. Ze bouwt haar songs helemaal op rond haar eigen stem, die ze door loopstations haalt zodat meerlagige composities ontstaan met bijrollen voor de instrumenten en een glorieuze hoofdrol voor haar eigen vocalen. Het resultaat klinkt als dromerige folk. Dat ze op 28 augustus op Feeërieën speelt in Brussel, is dan ook erg toepasselijk.
Op haar nieuwe album krijgt ze overigens niet alleen hulp van een koor van tienermeisjes (nee, niet Scala!), maar ook van leden van Amiina en Múm. De plaat werd opgenomen in IJsland en in onderstaande teaser zie je een beetje hoe de opnames in zijn werk gingen:
Labels:
2013,
aankondiging,
aanrader,
clips,
mening,
muziek,
nieuwe release
05 augustus 2013
Lied van de week: week 32 - 2013
Acid trip - Amit
Je kan het nummer hier bestellen.
Labels:
2013,
clips,
embedded player,
lied van de week,
mening,
muziek
04 augustus 2013
Ries De Vuyst
Via mijn favoriete Zeeuw, Broeder Dieleman, maakte ik kennis met Ries De Vuyst, een Zeeuw die onder meer in zijn streektaal blues en aanverwante muziek speelt. Tegenwoordig schijnt hij in Gent te wonen, en vaak met De Propere Fanfare te musiceren (tenzij de info die ik vond niet meer up-to-date is).
Hieronder vind je alvast enkele liedjes van de man, die je ook allemaal kan downloaden:
Dit is een wel erg bijzondere opname: de eerste helft van Cadzandse blues is de originele vinylopname (uit 1980), maar halfweg hoor je ineens de remaster:
Zijn album uit 2011, Killing the blues, kan je hier kopen.
Labels:
aanrader,
embedded player,
gratis downloads,
mening,
muziek
Gespot voor u: John Wizards
John Wizards zijn een band uit Zuid-Afrika, die een erg mooie mix maken van Afrikaanse muziek en westerse stijlen. Ze doen daarmee een beetje denken aan Vampire Weekend, maar klinken Afrikaanser (wat niet zo verwonderlijk is natuurlijk). Hier is alvast hun eerste, mooie single, met een grafisch leuk vormgegeven clip:
Lusaka by night
In september wordt hun debuutalbum uitgebracht. Je kan het hier al bestellen.
Labels:
aankondiging,
clips,
gespot voor u,
mening,
muziek,
nieuwe release
03 augustus 2013
Vox Mod
Dankzij het geweldige radiostation KEXP uit Seattle dat ik al eens stream, leerde ik de plaatselijke electronische muzikant Scot Porter oftwel Vox Mod kennen. Hij maakt geweldige songs, en een overzicht van zijn werk tussen 2004 en 2009, Capsule (Selected transient works 04-09, biedt hij op zijn Bandcamp zomaar gratis aan:
02 augustus 2013
Gespot voor u: Drifting Pessimist
Dit keer vestigen we uw aandacht niet op een band of een song, maar wel op een blog: Drifting pessimist. Je kan er allerlei interessante songs en artiesten ontdekken, want ik moet toegeven dat ik heel veel van de muziek die er onder de aandacht gebracht worden, niet eens ken(de).
Een greep uit wat er zoal te rapen valt:
Dream Koala:
Chillwave van een 19-jarige Fransman
Odyssey (mp3)
FKA Twigs:
Dit is één van de vreemdste nummers die ik in lang gehoord heb, maar het is wél fantastisch:
Water me - FKA Twigs
Arca:
Deze Venezolaan maakte een erg bevreemdende mixtape, &&&&&, die hij met ons deelt. Trouwens, Arca was ook al betrokken bij bovenstaand nummer van FKA Twigs
Francis Lung:
De ex-bassist van Wu Lyf heeft nu zelf dit prachtig, rustig liedje uitgebracht:
Age limits - Francis Lung
Slow Machete:
Deze Amerikaan ging op reis naar Haïti, maakte er vier jaar lang opnames van plaatselijke koormuziek waar hij eens thuisgekomen mee aan de slag ging, en dat resulteert onder meer in dit mooie Gray eyed bird:
Thomas Azier:
Deze Nederlander speelde onlangs nog op het Best Kept Secret-festival en nu is er een eerste single. Dit is erg mooie synthpop:
Ghostcity - Thomas Azier
En er valt dus nog véél meer lekkers te ontdekken!
Een greep uit wat er zoal te rapen valt:
Dream Koala:
Chillwave van een 19-jarige Fransman
Odyssey (mp3)
FKA Twigs:
Dit is één van de vreemdste nummers die ik in lang gehoord heb, maar het is wél fantastisch:
Water me - FKA Twigs
Arca:
Deze Venezolaan maakte een erg bevreemdende mixtape, &&&&&, die hij met ons deelt. Trouwens, Arca was ook al betrokken bij bovenstaand nummer van FKA Twigs
Francis Lung:
De ex-bassist van Wu Lyf heeft nu zelf dit prachtig, rustig liedje uitgebracht:
Age limits - Francis Lung
Slow Machete:
Deze Amerikaan ging op reis naar Haïti, maakte er vier jaar lang opnames van plaatselijke koormuziek waar hij eens thuisgekomen mee aan de slag ging, en dat resulteert onder meer in dit mooie Gray eyed bird:
Thomas Azier:
Deze Nederlander speelde onlangs nog op het Best Kept Secret-festival en nu is er een eerste single. Dit is erg mooie synthpop:
Ghostcity - Thomas Azier
En er valt dus nog véél meer lekkers te ontdekken!
Labels:
aanrader,
blog,
clips,
embedded player,
gespot voor u,
gratis downloads,
mening,
muziek
Carmen Villain
Nu we na een lange en koude winter eindelijk een zomer hebben gekregen, worden we om de oren geslagen met winterse platen. Het psychedelische dronefolkgeluid van Carmen Villain brengt ons immers meer in de sfeer van warme concertzalen terwijl het buiten sneeuwt en iedereen zich warmt aan de noise en de geluidsbrij waarmee zo’n ruimte gevuld wordt.
De bio van Carmen Villain is boeiend genoeg om die even samen te vatten: ze werd geboren in de VS, is half-Noors en half-Mexicaans en leeft tegenwoordig in Londen, al situeren sommigen haar in Oslo. Ze was een bekend model en sierde onder meer de cover van Vogue. Dit jaar bracht de Noorse haar debuutalbum uit, Sleeper, waarvoor ze op hulp mocht rekenen van Prins Thomas, die bij ons dan weer het meest bekend is van de platen die hij samen met Lindstrøm maakte. Het door Prins Thomas geproducete Obedience wordt dan ook gekenmerkt door een repetitieve house-achtige basis.
De invloeden die wij horen, variëren van Sonic Youth (Easy) tot The Cramps begraven onder hopen feedback (Made a shell), van Boards Of Canada (Light, see) over Beach House (nog het meest in de opener en de afsluiter) tot surf (It may well die). Doorheen die verscheidenheid klinkt gelukkig ook genoeg herkenbaar eigen geluid. Carmen Villain beschikt over een mooie, niet echt opvallende stem die zich niet opdringt maar tussen de instrumenten heen meandert. Songs als Kingwoman illustreren perfect hoe ze muzikale invloeden combineert, haar vocalen toevoegt als een onlosmakelijk onderdeel ervan en tot een mooi eindresultaat komt.
Veel minpuntjes hoeven we niet op te sommen. Ja, er zit niet echt een op zich staande, beklijvende “hit” tussen en de truc met de afsluitende ballad (Demon lover) hebben we al genoeg gehoord om te weten dat zoiets vaak een strategie verraadt.
Nu zijn de temperaturen nog hoog genoeg om met een T-shirt of topje onze dagen door te brengen, doch als binnen enkele maanden een lichte huivering je overvalt en de indian summer voorbij blijkt, kan Carmen Villain dienst doen als een aangenaam dekentje van psychedelische drones en andere warme noise. Zou “muzikale fleece” een mooie omschrijving zijn voor dit Noorse kleinood?
Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
31 juli 2013
Vama Veche: Astronaute + Spookhuisje
Dinsdag mocht Astronaute (de naam waaronder Myrthe Luyten, die ook meespeelde op het album van Mad About Mountains, zelf muziek maakt) de tweede dag van het fijne, gratis festival Vama Veche in Brugge openen. Ze deed dat helemaal alleen met gitaar, om haar fluisterfolk te brengen. Nu vind ik zo'n term eigenlijk zelf een beetje bij het haar getrokken, maar het blijft natuurlijk wel zo dat de rustige folkliedjes die ze brengt, zich vooral niet opdringen en heel vriendelijk en beleefd bij je oor komen aankloppen. Astronaute staat op het punt een eerste EP op te nemen en trakteerde ons op een selectie oudere en nieuwe liedjes. Hoogtepunt bleef toch In the cold of the sleeping alone, met een erg sterke melodie. Ook de nieuwere songs, zoals Lioness en Lighthouse (dat Myrthes obsessie met de zee vorm geeft), wisten te overtuigen. Jammer dat er zo weinig volk was op het vroege namiddaguur (al zal het weer daar ook wel voor iets tussengezeten hebben).
In het Astridpark, waar Vama Veche doorgaat, zijn enkele kunstopstellingen. Met één ervan had ik toch wel wat moeite. In een door hekken afgebakende ruimte zit een familie "marginalen", gespeeld door jonge acteurs, die "je zeker niet mag voederen". Nu begrijp ik dat je zo'n performance kan gebruiken als kunst om mensen bewust te maken van iets of hen een spiegel voor te houden, maar de manier waarop de acteurs gewoon een hoop clichés op elkaar gooiden (zoals de blikjes Cara Pils in een schelpvormig zwembadje in de "living"), lijkt me enkel clichébevestigend te werken en leert mensen niets bij over zichzelf of over mensen aan de rand van de maatschappij. In feite is het even erg als uitlachtelevisie en als het laten opdraven van Boer Charel op VTM.
's Avonds speelde Spookhuisje een set op het podium onder de tent. U kan hier lezen wat ik vind van het debuutalbum, en live klinken de instrumentale nummers een stuk potenter en dan blijkt de lengte niet langer een belemmering. De drums en bas zorgen samen voor een repetitieve, stevige fundering waaroverheen de gitarist kan improviseren, rondstuiteren, kronkelen, virtuoos zijn melodieën mag leggen. Spookhuisje klinkt dan bij momenten hypnotiserend, en weet de hele set lang te boeien. Wat ik te zien kreeg, was dan ook een echt sterk optreden, verrassend sterk zelfs. Het hele album werd gespeeld, en hoogtepunten waren zeker Dune boogie, Darth entrance en Palm tree tattoo.
Darth entrance (live at Vama Veche, 30/7/13)
Lied van de week: week 31 - 2013
Won't cry over you - The Blackwater Fever
The Blackwater Fever is een Australische band die bluesrock en garage maakt, en dit jaar zijn derde album, The depths, uitbracht. Daaruit komt deze overtuigende single, met een baslijntje dat meteen naar aandacht hengelt. Net wanneer je denkt dat het al gedaan is, volgt nog een heel retro aandoend instrumentaal stuk waarna het refrein hernomen wordt. Laat je zeker en vast ook overtuigen...
Je kan het album hier kopen. Via hun Bandcamp geven ze deze single overigens gratis weg:
Won't cry over you (mp3)
Beluister hier ook het hele album:
Lyrics:
Love is done
Hurts like a wreck
Burning on the setting sun
Blood runs wild
At the end of the last breath
The stars don't shine no more
Night falls on the bones of love
I won't cry over you
I was blind
So blind that I couldn't see
And everything went black
Frozen in a heart attack
Cause you're colder than the arctic snow
And it hurts like you'll never know
I won't cry over you
Labels:
2013,
clips,
embedded player,
gratis downloads,
lied van de week,
lyrics,
mening,
muziek
30 juli 2013
The Besnard Lakes
Tien jaar na hun eerste album, dat ze toen nog gemakshalve Volume I noemden, brengen de Canadezen van The Besnard Lakes hun vierde plaat uit. Het is in ieder geval de moeilijkst te onthouden titel geworden die we in lange tijd hoorden: Until in excess, imperceptible UFO is een cryptische bedoening, die we nog niet helemaal begrepen hebben.
46 satires, waarmee het viertal uit Montreal aanvat, begint als iets van Sigur Rós. Over lang uitgesponnen gitaarsoundscapes wordt veraf klinkende zang gedrapeerd. Wie oud genoeg is, herkent overigens ook de sound van Pale Saints, Paladins en zelfs This Mortal Coil. Wereldschokkende, nieuwe muziek horen we niet, al zal je ons misschien tegenwerpen dat zoiets na al die jaren pop en rock nagenoeg onmogelijk geworden is, en gelijk heb je.
Wij zijn dan ook verguld met het fijne plaatje dat door onze boxen klinkt. Hoewel People of the sticks bijna alles heeft om een uitstekende single te zijn, zouden wij persoonlijk de zang wat meer naar voren mixen. Ook het afsluitende Alamogordo bekoort. Het is een buitenbeentje op deze plaat doordat de groep hier nog het meest een plek op een soundtrack lijkt te ambiëren. De lange outro laat je mijmerend achter.
Afgaande op de foto’s die we op het internet vonden van Besnard Lake, een meer in het Canadese Saskatchewan, waar vooral gekampeerd en gevist lijkt te worden, zou de locatie die haar nam gaf aan deze band, de ideale plaats kunnen zijn om bij valavond heimelijk wat te huiveren op de tonen van deze acht liedjes; of gewoon thuis in uw zetel kan ook natuurlijk.
Je kan deze review ook hier lezen op Indiestyle.
Labels:
2013,
indiestyle,
mening,
muziek,
nieuwe release
Gentse Feesten 2013 - dag 10
De Hotsy Totsy, die ik natuurlijk van naam al kende, heb ik tijdens deze Gentse Feesten pas echt leren kennen (zie hier). Het was dan ook erg passend dat ik er mijn Gentse Feesten afsloot, met een concert van Lightnin' Guy.
Die bluesmuzikant komt uit West-Vlaanderen en organiseert samen met Tiny Legs Tim regelmatig bluesjams in de Hotsy Totsy. Meestal speelt hij met band, maar deze avond trad hij solo op.
Met een mix van eigen nummers en klassiekers (Voodoo chile, dat we allemaal kennen van Jimi Hendrix, en You gotta move van Mississippi Fred McDowell) wist hij zijn publiek te bekoren. Hij speelde zelfs enkele nieuwe nummers en voegde af en toe een stukje van een bekend nummer toe, als extra kruiden (een streepje AC/DC -Thunderstruck- en Great balls of fire van Jerry Lee Lewis). Het werd een geanimeerd en lang optreden, en zo een waardige afsluiter van een mooie tiendaagse.
Die bluesmuzikant komt uit West-Vlaanderen en organiseert samen met Tiny Legs Tim regelmatig bluesjams in de Hotsy Totsy. Meestal speelt hij met band, maar deze avond trad hij solo op.
Met een mix van eigen nummers en klassiekers (Voodoo chile, dat we allemaal kennen van Jimi Hendrix, en You gotta move van Mississippi Fred McDowell) wist hij zijn publiek te bekoren. Hij speelde zelfs enkele nieuwe nummers en voegde af en toe een stukje van een bekend nummer toe, als extra kruiden (een streepje AC/DC -Thunderstruck- en Great balls of fire van Jerry Lee Lewis). Het werd een geanimeerd en lang optreden, en zo een waardige afsluiter van een mooie tiendaagse.
Abonneren op:
Posts (Atom)






















