Gezien : The king's speech

Bij de Oscars zijn ze nogal gek op acteurs die iemand neerzetten met een gebrek : een autist in Rain Man, een licht mentaal gehandicapte in Forrest Gump en nu dus ook een stotteraar in The King's Speech.

Natuurlijk is Colin Firth een goed acteur, en hij zet de koning in dit waargebeurde verhaal magistraal neer. En dat de film de bijna platgetreden paden betreedt waarin het hoofdpersonage een probleem moet overwinnen, dat met tegenzin probeert, opgeeft en nadien weer rechtkrabbelt, betekent niet dat er niet te genieten valt van deze film. Dat heeft ook te maken met de acteerprestaties, niet enkel van Colin Firth, maar bijvoorbeeld ook van Helena Bonham Carter.

Eigenlijk valt er niet zo heel veel te zeggen over deze vakkundig gemaakte film. Het is echt een mooie film om op het gemak van te genieten, en dat soort film verdient ook zijn plaats.

Lied van de week : week 14 - 2011

Satellite - The Kills

The Kills : een band om voor altijd in je hart te sluiten. Rauwe gitaren, rechttoe-rechtaan, en een soort vrouwelijke variant op The Black Keys (al is slechts de helft van The Kills een vrouw, maar wat voor één). En dus ben ik helemaal weg van de nieuwe single.

Je kan het album, Blood pressures, waarop dit nummer te vinden is, hier kopen.

Lyrics :

Lost her behind the station
Lost her behind the moon
Operator, operator, dial her back
Operator put me through

Ahuuuh,
Satellite gave up the ghost too soon
Rising on the thermals
She calling in and out the blue
Ahuuuh, carried her off on a silver spoon
I loved her too long, don't take her too

Oooohhh ohhhhhhh

Oh how he crossed us on that fate your path in my own satellite
What a mess a little time makes to us when time and place collide
Operator, operator, dial her back
Operator, operator, don't take her too.
I loved her too long, don't love her too

Operator, operator, dial her back
Operator, operator, don't take her too
I loved her too long, don't love her too, don't love her too
Oooohhh ohhhhhhh...

Kaizers Orchestra

Ritmisch geselen van de drums, schreeuwerig zingen in onverstaanbaar Noors en samenzingen als drinkebroers die hun zoveelste drinklied op een uit de hand gelopen cantus brallen: qua binnenkomer kan het tellen. Kaizers Orchestra toont zich met dit zesde album bijzonder ambitieus.

Violeta Violeta : Volume 1 is het eerste deel van een trilogie waarvan beide volgende delen voor 2012 gepland zijn. Het Noors verhindert ons ten volle te genieten van de verhaallijnen en de nieuwe personages die deze trilogie moeten bevolken, al zijn de lyrics meegeleverd. Gelukkig spreekt de muziek nog steeds dezelfde taal als op hun vorige albums.

Een hoog hoempapa-gehalte wordt aangevuld met gypsy-punk en rock, er klinken verwijzingen door van Europese folk en Frans cabaret en er is iets aan het Noorse dialect waarmee gezongen wordt dat de luisteraar toestaat fonetisch de gekste invullingen te bedenken en zich mee te laten drijven op de flow. Nu eens drijven de songs vooral op de percussie, dan weer nemen piano en orgel de bovenhand, om afgelost te worden door gitaren of samenzang. Tussen veelal Europees aandoende deuntjes klinkt af en toe een meer klassiek rocknummer, soms iets rustiger, maar enkel Hjerteknuser komt van heel ver even in de buurt van een powerballad.

Openingstrio Philemon Arthur & The Dung, Diamant Til Kull en Femtakt Filosofi legt de lat meteen erg hoog, en jammer genoeg halen niet meer alle nummers eenzelfde niveau. Het grappige En for Orgelet, en for Meg komt op geheel eigen wijze enigszins in de buurt, Hjeteknuser is een niet onlogische keuze als eerste single, hoewel het beste nummer toch Psycho under min Hatt is. Heel wat instrumenten strijden met elkaar om het hoogste woord. Gelukkig verzandt dit niet in een kakofonie, maar krijgen we te horen wat die mix van stijlen die Kaizers Orchestra hanteert, in zijn mars heeft. Voor het drama van Svarte Katter & Flosshatter zijn we minder te vinden. Naarmate het album vordert, durft het schreeuwerige zingen van Janove Ottesen Kaizer (alle bandleden heten op de website Kaizer, al is dat uiteraard niet hun echte naam) al eens op de zenuwen werken wegens iets te weinig variatie.

In zijn geheel maakt dit album de hoge ambities dus niet helemaal waar. Wel staan er meer dan genoeg goede en vooral aanstekelijke nummers op. Een band met de live-reputatie van deze Noren moet in staat zijn slimme keuzes te maken en in de concertzalen het publiek alsnog helemaal te overtuigen.

En dat bewezen ze ook in de Vooruit, zoals je hier kan lezen...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Sneeuwwitje en de 77 vergiften

Samen met mijn dochter ging ik in het Cultureel Centrum van Dilbeek kijken naar de prachtige voorstelling Sneeuwwitje en de 77 vergiften, waarin 2 actrices van Villanella de moeilijke relatie tussen Sneeuwwitje en haar stiefmoeder als uitgangspunt nemen voor een avond waarin kinderen en volwassenen mogen nadenken over de opgelegde relatie tussen stiefmoeders en -dochters.

Het originele verhaal van Sneeuwwitje mag dan wel de achtergrond zijn voor deze voorstelling, maar eigenlijk wordt het al snel als ballast overboord gegooid en enkel gebruikt waar dat uitkomt, om herkenning op te wekken, om verhaallijnen te kaderen. Want per slot van rekening willen de makers van deze voorstelling ons iets vertellen over hoe "gedwongen liefde" zich verhoudt tot loyauteit ten aanzien van de "echte" moeder, hoe beide figuren in dit steekspel van haat en liefde slachtoffer zijn van tegengestelde gevoelens en hoe zij soms moeten weerstaan aan gevoelens die hen overvallen, omdat ze menen dat hun rol die van vijanden is, voor het leven.

De actrices, die ook nog eens rollen van dwergen (maar stel u vooral niet de schattige Disneyfiguren voor, maar eerder sinistere poppenspelers die de touwtjes in handen nemen en experimenten uitvoeren ten koste van de mensen) spelen, schitteren in dit interactief stuk, dat boordevol (soms wrange) humor zit.

Voor mijn dochter, zelf kind van gescheiden ouders en heel erg bezig met thema's als "verliefd zijn" en met hoe het is als je ouders verliefd worden op iemand anders, vormde dit trouwens een ideale manier om stukjes te laten zien die anders amper aan de oppervlakte durven komen, en alleen al daarom ben ik bijzonder blij dat ik met haar hierheen ging...

Lied van de week : week 13 - 2011

Not enough - J Mascis

J Mascis, frontman van Dinosaur Jr, brengt af en toe ook eens een soloplaat uit, en dat heeft hij nu opnieuw gedaan. Uit die plaat komt dit fijn nummer, met een home made clip, zo lijkt het wel, die wel heel erg doet denken aan die van Chad VanGaalen...

Het album, Several shades of why, waaruit dit nummer komt, kan je hier kopen.

Lyrics :

She was gone again
And I'm not sure what I knew
But I looked again
And the truth gave me a clue

Said my love
Why was it not enough to keep
And it's tough
And I can't accept defeat

And I know in my mind, I know I should be grateful
But it's hard for me, I'm done so easily

Can we be loved, can we be free
Can we be all these things you said to me
Can we be loved, can we explain
Can we be all these things and hold the pain

Can we be loved, can we be free
Can we go on, can we not see

Cause I know myself and I can't take it easy
And it can't be good if I'm the one who's mean

And we we're off again
And I just could not believe
It took so long again
I should've known, I should've seen

Said my love
That was the only way to be
Not enough
Then the future came to me

And I know in my mind, I'm outta time, it's over
And I'll leave him here, is there no way to show her?

Can we be loved, can we be free
Can we be all these things you said to me
Can we be loved, can we explain
Can we be all these things and hold the pain

Can we be loved, can we be free
Can we go on, can we not see

Said my love
That was the only way to be
Not enough
And I can't believe it's me

And I know my love, and I know my love is over
And I wish I did, I wish I didn't know

Vooruit concert : Kaizers Orchestra

Wat jammer dat we geen Noors verstaan. De Noorse band Kaizers Orchestra kwam het gloednieuwe album 'Violeta Violeta : Volume 1', uit de trilogie die ze dit en volgend jaar willen uitbrengen, voorstellen in de Gentse Vooruit.

Als voorprogramma hadden ze een verstekeling op hun tourbus meegebracht, dat wou Bernhoft (ook al een Noor) ons althans wijsmaken. Met de looks (en ook wel een beetje de humor) van de Nederlandse cabaretier Lebbis en een stem die aanvankelijk vooral aan Aloe Blacc en Cee-Lo Green (van Gnarls Barkley) deed denken, mocht hij -met hulp van loops- als éénmansband het publiek opwarmen. Blues en gaandeweg meer en meer soul, met een vleugje jazz, goot hij over ons heen, tussendoor gezellig grappend. We kregen een wel heel hoge falsetto-cover van Shout van Tears For Fears voor de kiezen, en bij het laatste nummer wisten we het wel zeker: dit is gewoon de Noorse Jamie Lidell. Met wat geluk en het juiste voorprogramma op tijd en stond, kan hij ooit misschien wel even groot worden.

Groot is Kaizers Orchestra niet meteen, maar dankzij hun sterke live-reputatie hebben ze toch een trouwe aanhang weten te verwerven en wisten ze in het verleden al menig (festival- en ander) publiek voor zich te winnen, van Leffingeleuren tot Roskilde. Op plaat klinken ze als een subtopper uit de Nederlandse competitie, live zijn ze een revelatie uit de Champions League. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er in de zaal ook fans uit Zweden, Noorwegen en Denemarken aanwezig waren.

Gedrevenheid, attitude, humor, een arsenaal aan trucjes om de zaal van bij het eerste nummer bij het nekvel te grijpen en niet meer los te laten, en natuurlijk ook aanstekelijke muziek: ze hebben alles om het publiek in te pakken. De set was opgebouwd uit drie delen. Er werd ferm afgetrapt met een reeks oudere nummers, met onder meer Delikatessen en Resistansen. Gypsy-punk, ska, rock, Oost-Europese hoempapa worden vakkundig door de molen gehaald tot een unieke sound ontstaat waaraan het onbegrijpelijke Noors een lekker sausje toevoegt.
Na een kort piano-intermezzo werden er enkele nummers uit het nieuwe album gespeeld. Er werd uiteraard gestart met albumopener Philemon Arthur & The Dung, gevolgd door een al even meeslepend Femtakt Filosofi. Verder herkenden we ook nog En for Orgelet, en for Meg.
Na alweer een piano-intermezzo werd het derde deel van de show ingezet, waarin we opnieuw oudere nummers, zoals het immer aanstekelijke Kontroll på Kontinentet, kregen en er werd afgesloten met Maestro.
De band kwam nog terug voor één bisnummer, dat jammer genoeg een soort smartlap/zeemanslied was, ideaal om af te sluiten in een donkere kroeg, terwijl de stoelen al omgekeerd op tafel gezet worden en het dweilen een aanvang neemt. Als afsluiter van een energiek optreden klonk het een beetje minnetjes, en een meer potente song ware geschikter geweest om te bissen.

Zanger Janove Sjakalen Kaizer vroeg zich luidop af of we ook maar één woord van wat hij zong begrepen, en verzekerde ons dat hij de beste lyrics ooit schrijft, waarvoor hij al talloze prijzen kreeg. Het is een soort humor waarvan we jammer genoeg niet weten of die ook in de songteksten terugkomt, maar de organist met het gasmasker (een soort “evil” Dewaele Brother), de grappige interactie tussen de bandleden onderling en met het publiek doen ons vermoeden dat deze Noren immer grappig uit de hoek komen.

Je vindt deze review ook hier op Indiestyle.be

Lied van de week : week 12 - 2011

Post break-up sex - The Vaccines

Het debuutalbum van The Vaccines is een voltreffer van het soort van Is this it? (The Strokes), White blood cells (The White Stripes) en Silent alarm (Bloc Party). En dus mag de eerste single uit dit album, dat ik meermaals per dag draai, zeker niet ontbreken in deze rubriek. En let u ook even op de clip, die een kleurenpalet aanwendt dat al even nostalgisch aandoet als de muziek én als de lyrics. Per slot van rekening gaat het om het soort sex dat doorgaans zijn grootste troef haalt uit de nostalgie van de vervlogen relatie...

Het debuutalbum, What did you expect from The Vaccines ?, kan je hier kopen.

Lyrics :

I can barely look at you,
Don't tell me who you lost it to.
Didn't we say we had a deal?
Didn't I say how bad I feel?

Everyone needs a helping hand;
Who said I would not understand?
Someone up the social scale
for when you're going off the rails,

Chorus:
Have post break-up sex
that helps you forget your ex.
What did you expect from post break up sex?

Leave it till the guilt consumes
I found you in the nearest room
All our friends were unaware
Most had just passed out downstairs.

To think I'd hoped you'd be okay,
Now I can't think of what to say,
Maybe I misunderstood,
But I can't believe you're feeling good, from

Chorus x2:
Post break-up sex
that helps you forget your ex,
What did you expect from post break up sex?

Oh when you love somebody but you find someone,
uh huh huh,
And it all unravels and it comes undone
uh-huh-huh, uh-huh-huh,uh-huh-huh

Chorus x2:
From post break-up sex
that helps you forget your ex.
What did you expect from post break up sex?

Kiss The Anus Of A Black Cat

Naar aanleiding van het huisconcert van o.m. Stef Irritant solo (de zanger van Kiss The Anus Of A Black Cat), kocht ik het nieuwe album, "Hewers of wood and drawers of water".

Negen nummers lang weet deze Belgische band te boeien, je vast te kluisteren aan je stoel, op het puntje soms zelfs van die stoel, met nummers waarvan de sfeer perfect past bij de hoesfoto.

Het begint alvast met een slepend titelnummer, Hewers of blood and drawers of water, waarin we bijna verdrinken in de poel van nachtelijke vijvers waarrond samen gezongen wordt, op bevel van KTAOABC. Al even dreigend klinkt dat ene zinnetje in het refrein van All your ghosts are worried : "So you would, so you would... say"

De band wisselt ingetogen nummers, die langoureus aanschurken tegen de sofa als een luie kat op een winterse avond, af met meer opgejaagde nummers, en net die afwisseling vermijdt dat het album zou verglijden in achtergrondmuziek. Hoewel de muziek eigenlijk anders is, kan ik de herinnering aan Dead Can Dance niet helemaal van me afschudden. En de geest van Eugene Edwards is al helemaal met geen stokken te verjagen, ook al omdat het stemgeluid, de frasering, het doorleefde van de zang, als twee druppels water lijkt op die van de Sixteen Horsepower- en Woven Hand-frontman (luister maar eens goed naar Harrow, dat evengoed door Edwards had kunnen gezongen zijn).

Wander and waiver, het slotnummer, roept ook al diezelfde herinneringen op het album Sackcloth 'n' ashes van Sixteen Horsepower, door het gebruik van de banjo, maar nog het meest is dat te horen in het nummer dat voor mij na talloze beluisteringen hét absolute hoogtepunt blijft van dit album : Feathers of the wings of the angel Gabriel. Het is het soort aanbidding waar elk opperwezen alleen maar van kan dromen...

Lied van de week : week 11 - 2011

Under cover of darkness - The Strokes

Iets meer dan een maand geleden postte ik hier al over de nieuwe single van The Strokes, die toen tijdelijk gratis te downloaden viel. Intussen is het nummer onweerstaanbaar bezit gaan nemen van mijn mp3-speler, de radio en nu dus ook van deze rubriek.

Het nummer staat op het nieuwe album, Angles, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Slip back out of whack,
At your best.
It's a nightmare,
So I'm joining the army.

Know how folks back out,
I'll still call.
Will you wait for me now?
We've got the right to live, fight to use it,
Got everything and you can just choose it,
I won't just be a puppet on a string.

Don't go that way.
I'll wait for you.

And I'm tired of all your friends
Listening at your door
And I want,
What's better for you.
So long, my friend
And adversary.
Oh, but I'll wait for you.

Get dressed, jump out of bed
You do it best.
Are you OK?
I've been out around this town
Everybody's singing the same song for ten years.

I'll wait for you.
Will you wait for me too?

And they sacrifice their lives,
And they're lying about those odds.
Oh they've said it a billion times,
And they'll say it again.
So long, my adversary
And friend.

Don't go that way.
I'll wait for you.
I'm tired of all your friends,
Knocking down your door.
Get up in the morning and give it your all.
So long, my friend
And adversary.
Oh I'll wait for you.

The Apartments

In de jaren negentig maakten bands als Stereophonics, Supergrass, Pulp en Blur ons bewust van een Groot-Brittannië dat niet enkel druilerig en mistig is, maar ook zonnige zomerdagen telt, uitgelaten joelende tieners herbergt en aanstekelijke melodietjes voortbrengt. Ze konden natuurlijk terugvallen op een langere traditie waarin onder meer The Kinks en The Beatles een onevenaarbare plaats innemen. Britpop heette het fenomeen, en er was natuurlijk ook de andere kant, met het vuilgebekte Oasis of de weltschmerz ademende Manic Street Preachers. Britpop is voor menigeen verantwoordelijk voor enkele van de mooiste muzikale herinneringen aan die fin-de-siècle.

The Apartments hebben 'Drift' uit 1992 opnieuw uitgebracht als teaser voor het later dit jaar te verschijnen album van frontman Peter Walsh. De Australiërs passen echter verbazingwekkend goed in bovenstaand rijtje, al hoor je in 'Knowing You Were Loved' echo's van een band als The Triffids, en in opener 'The Goodbye Train' een vleugje Crowded House. Als kennismaking met hun muziek kan deze heruitgave tellen.

De sfeer van toen komt ten volle terug, en behalve bovenvermelde Britpop-referenties herkennen we ook flarden Aztec Camera en The La's. Het is overigens niet allemaal rozengeur en zonneschijn, wat onder meer mag blijken uit het weemoedige 'Mad Cow'.

Het 10 songs tellende album werd op deze re-issue aangevuld met 3 demo-versies uit 1986, waaronder één voor het op dit album verschenen 'On Every Corner', een springerig popdeuntje dat in de demo-versie minder opgewekt klonk, als met een depressieve ondertoon. Opmerkelijk is vooral dat een band die reeds in 1979 haar eerste sporen verdiende en die uit Australië komt, zo nauw aansluit bij wat toch typisch Brits schijnt te zijn.

Je vindt deze recensie ook hier terug op Indiestyle.be

Lied van de week : week 10 - 2011

On your side - Sherman

Alweer een Belgisch nummer als lied van de week. Sherman (ik vroeg me af of het dezelfde was als de uitvinder van de Sherman Filterbank, maar dat blijkt niet zo te zijn) heeft een onweerstaanbaar popnummer op ons losgelaten, en het laat ons ook niet meer los. Je kan het nummer hier kopen. Lyrics : How you gonna sleep tonight? You look as though someone died You sure everything 's alright? Take my hand and hold on tight And everything will be alright Everything will turn out fine And you can't Stop living in a, stop living in a, stop living in a fantasy No you can't Stop living in a, stop living in a, stop living in a fantasy 'Cause I'm on your side for the last time Don't feel denied for the last time You say you wanna go tonight Running to the city lights They never ever looked so bright We used to really try to find some peace of mind And open up your eyes 'Cause I'm on your side for the last time Don't feel denied for the last time No you can't Stop living in a, stop living in a, stop living in a fantasy No you can't Stop living in a, stop living in a, stop living in a fantasy Stop living in a fantasy 'Cause I'm on your side for the last time Don't feel denied for the last time

Rotterdam

Het voorbije weekend bracht ik door in Rotterdam. Deze stad is uiteindelijk niet zo ver, mijn vriendin en ik hadden er een mooie studio die we huurden voor 2 nachten en voor wie houdt van (of interesse heeft voor) architectuur, is het een waar paradijs. Al hebben we er ook lekker gegeten, en gewoon genoten van de andere omgeving...

Met een (papieren én levende) gids werd het een ware ontdekkingstocht, en ik wil u enkele mooie plaatjes toch niet onthouden :

Huisconcert : Kiss The Anus Of A Black Cat + Stranded Horse

Zaterdagavond opende Stef Irritant, frontman van Kiss The Anus Of A Black Cat, solo de avond, met enkele nummers uit de 4 albums van de band, én een mooie cover van Heartland van The Sisters Of Mercy. En ik was meteen verkocht : gewoonweg prachtig was het ! Vanop de eerste rij mocht ik ervaren hoe hij bezield speelde en zong, hoe hij genoot van de nabijheid en de onbevangenheid van zo'n huisconcertpubliek en hoe de nummers in deze uitgebeende versies nieuwsgierig maken naar hoe ze op plaat klinken. Op het eind van de avond heb ik zonder aarzelen de nieuwe CD gekocht...

Stranded Horse, een Fransman die voorheen als Thee Stranded Horse musiceerde, had opmerkelijke instrumenten meegebracht : 2 kora's, Westafrikaanse instrumenten, die dan ook nog eens electrisch versterkt werden. Hij tovert uit die instrumenten waarlijk wonderbare tonen en het geeft het palet van zijn muziek iets heel aparts, heel mooi ook. De kora was mij al bekend van Ali Farka Touré, en diens Malinese bluesgeluid echode dan ook mooi door in de nummers die we te horen kregen.

Hewers of wood and drawers of water - Kiss The Anus Of A Black Cat

Halos - Stranded Horse

Lied van de week : week 9 - 2011

The game - Das Pop

Heel wat mensen die niet echt van Das Pop schijnen te houden, posten de laatste tijd dat ze toch wild zijn van deze nieuwe single, en dat is niet eens zo verwonderlijk. Persoonlijk vind ik dit niet echt het beste nummer van Das Pop, maar de groep heeft natuurlijk al een back catalogue om trots op te zijn en heeft al enkele popparels geschonken voorheen. En ik moet wel toegeven, dat dit nummer redelijk onweerstaanbaar is, en dus schopt dit het deze week tot "lied van de week". Je vindt dit nummer op het nieuwe album, "The game", dat hier te koop is. Lyrics : What if the tables have turned Would you still call my name as I took the wrong turn Would the fire still burn When do we learn how to play (learn how to play) What would it take to wash away all the shame One more round of this shame. [Chorus] I don't know whether, we're inside or out, Outside or in the game. It doesn't matter because inside or out, Outside or in are the same. And there is a fright in the light Get in the white of your eyes like cats smelling mice. When you're only the dot. [Chorus] I don't know whether, we're inside or out, Outside or in the game. It doesn't matter because inside or out, Outside or in are the same. What if the tables have turned Would you still call my name as I took the wrong turn Would the fire still burn [Chorus x2] I don't know whether, we're inside or out, Outside or in the game. It doesn't matter because inside or out, Outside or in are the same.

Madrid

Ik had echt geluk met het weer, het voorbije weekend. Ik bezocht een vriendin die een schooljaar lang als vrijwilligster in een kleuterschool in Madrid werkt, en het was het eerste zonnige, warme weekend in de Spaanse hoofdstad, zo bleek.

Ik bezocht er musea (Prado natuurlijk, de prachtige collectie van Thyssen-Bornemisza en het Museo Naval, en jammer genoeg moest ik Museo Reina Sofia laten schieten), wandelde door de stad, at Spaans, Indisch en Arabisch, verpoosde in het prachtige Retiro park, pikte een concertje mee van Steve Zee & His Blues Reunion, deed terrasjes en een soort prondelmarkt op zondag en vloog voor het eerst van mijn leven.

Geniet mee met enkele foto's :

Lied van de week : week 8 - 2011

Crazy vibes - Selah Sue

Ik ken mensen die de stem van Selah Sue niet kunnen verdragen, en ik snap ergens wel waarom : het is zo'n stem waar je voor of tegen bent, een tussenweg is niet mogelijk. Haar arrogant kopje maakt dat die tegenstanders helemaal afhaken. Ondanks dat alles, ben ik verslingerd geraakt aan dit nummer, dat ik nu al een klassieker vind. En ik voorspel dat dit nummer de komende jaren nog vaak zal opduiken op de radio... Je vindt het nummer op haar debuutalbum, dat je hier kan kopen. Lyrics : I was never really into mu-usic Till I was about nine years o-old but now I can't control myself from grooving It is time for me to sho-ow it's the day ooh I show ya I'll throw ya behind ooh until the vibe go crazy till the vibe go crazy I was always on the run I tell ya - it was not an easy roa-ad but now I'm ready to be enjoyin' fire the best things in life are sure cuz I do know what it's like to feel sad all the time but you see wicked vibes bring the joy in your life i t's the day ooh I show ya I'll throw ya behind ooh until the vibe go crazy till the vibe go crazy it's the day ooh I show ya I'll throw ya behind ooh until the vibe go crazy till the vibe go crazy the rhytm is magic and it gets me ou-out again and again and I feel like I'm flying it lifts me up-up again and again and and did you know what it can do, do to you? crazy vi-i-ibes you must know, what it can do, do with you crazy vibes it's the day ooh I show ya I'll throw ya behind ooh until the vibe go crazy till the vibe go crazy it's the day ooh eeh, eeh crazy vibes it's the day ooh I show ya I'll throw ya behind ooh until the vibe go crazy till the vibe go crazy

Lied van de week : week 7 - 2011

Fragile No. 4 - Dustin O'Halloran

Net als met Mogwai enkele weken geleden, koos ik deze week voor een instrumentaal nummer, al is het ditmaal wel een heel ander genre... In 2006 kocht ik van Dustin O'Halloran Piano solos 2, en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad. Het zijn weliswaar composities waarbij menigeen spontaan aan klassieke muziek gaat denken, maar zelf voel ik vooral de melancholie zoals die zo mooi verspreid wordt in Duyster. Komende week brengt hij zijn nieuwste album, Lumière, uit en ik kijk er al reikhalzend naar uit om dat in zijn geheel te horen. Dit nummer, dat een vriend op Facebook postte, laat alvast het allerbeste vermoeden...

Je kan het album Lumière hier kopen (of vandaag voorbestellen).

Handelsbeurs concert : An Pierlé & White Velvet

Het moet zo ongeveer in 2000 geweest zijn, toen An Pierlé nog maar pas aan het venster kwam piepen met haar eerste album (nu ja, piepen : ze had al hoge ogen gegooid op Humo's Rock Rally), dat ik haar live zag in het Fort Napoleon in Oostende. Nu, 10 jaar later zowat, brengt ze met haar groep White Velvet alweer een nieuwe CD uit, speelde ze volgens een vriendin een prachtig concert op Boomtown en zag ik haar dus gisteren in de Handelsbeurs voor een concert zonder voorprogramma, helemaal op eigen kracht.

Kracht genoeg, dat kan ik u verzekeren. De toevoeging van bassist, drummer en gitarist (in 2000 speelde ze solo op haar piano en nog enige andere instrumenten) maakt de songs krachtiger, de uitvoeringen voller en dat hoor je vooral in de oudere nummers (zoals Helium sunset). Toen, in haar begindagen, liet ik na te vermoeden waartoe ze in staat zou blijken te zijn.

De meeste nummers blijven eerder zwaarmoedig, zoals ze zelf ook toegaf, en tussendoor probeerde ze dan ook het ijs wat te breken met een aanzet tot wat ze zelf grappend "haar ambitie om tegen Kerstmis 11 Sportpaleizen uit te verkopen met een stand-up comedy show" noemde. Eerlijk gezegd houdt ze zich beter bij muziek, want daarin is ze veel beslagener...

De goed opgebouwde set werkte naar een climax toe waarin Il est cinq heures, Paris s'éveille haast onherkenbaar gecoverd werd met een basloopje dat wel heel sterk op dat van British mode van Goose en met een toevoeging van een fragment van een eighties hit waar ik maar niet op kan komen hoe die ook alweer heet...

An Pierlé kwam nog terug voor een toegift met haar groep waarin ze een jazz-intermezzo lieten uitmonden in een potente versie van Sing song Sally. Daarna kwam ze nog eens helemaal alleen terug voor een prachtversie van Mud stories, de titelsong van haar debuut, en daarin was zeker te horen welke geweldige evolutie deze zangeres doormaakte.

An Pierlé en White Velvet brachten een set waarin de piano en de hoge stem soms lieflijk verraderlijk de rockende songs doorkruisten, en daarin leek ze bij momenten nog op Tori Amos, maar het is een geruststelling te merken dat An Pierlé allang haar eigen gezicht gevonden heeft...

Botanique concert : Laura Veirs (voorprogramma : Led To Sea)

Dat de Rotonde van de Botanique een fijne zaal is met een heel aparte sfeer, wisten we natuurlijk al. Ook de artiesten die er optreden, merken het met plezier op. Zowel voorprogramma Led To Sea als Laura Veirs spraken afgelopen maandag lovend over de zaal, die hen tot prachtige concerten dreef.

Led To Sea is eigenlijk Alex Guy, een vrouw die met enkel viool en haar stem nummers brengt die resideren tussen Owen Pallett, Tori Amos en Kristin Hersh. Ze maakt graag en vaak gebruik van loops waarin ze fragmenten van haar vioolspel laat lopen en waarmee ze op haar eentje meerlagige nummers kan brengen. Haar viool zorgt zo niet enkel voor de melodie, maar wordt meteen ook een percussie-instrument. Ze deed haar best om regelmatig Frans te gebruiken in de interactie met het publiek in een uitverkochte zaal, liet zich voor 2 nummers bijstaan door gitarist Tim Young en zon over alledaagse dingen als haar gele fiets waarmee ze tegen een BMW aan knalde. Het halfuurtje werd zo een mooie prélude op het concert van Laura Veirs.

En kijk eens aan, Laura Veirs had Alex en Tim meegebracht als enige extra muzikanten, en zij voegden aan Laura's stem en haar gitaar- en banjospel rijkdom toe op keyboards en gitaar. De meeste nummers van de set kwamen uit het vorig jaar verschenen album “July flame” en dat is een album waarover je ons niet gauw zal horen klagen, en dat ze live daar nog extra schakeringen bleek aan toe te kunnen voegen, zegt veel over het niveau van dit concert.
Afgetrapt werd er met “Carol Kaye” en “Sun is king” en daarmee werd de toon gezet voor de afwisseling die deze set zou kenmerken. Even later kregen we ook traditionals (“All the pretty little horses”, een slaapliedje eigenlijk, en “The old cow died”). Over die eerste traditional had gitarist Tim Young blijkbaar aan Laura verteld dat het een “song of songs” was, waarmee hij bedoelde dat het basisakkoordenschema de basis vormt voor heel veel moderne liedjes en Laura daagde hem meteen uit die uit te leggen en te illustreren voor het publiek. En zo kregen we flarden “Papa don't preach”, “All along the watchtower”,...
De zangeres vertelde over haar favoriet museum in Brussel (het instrumentenmuseum), over haar favoriete platenwinkel in Brussel (waarvan bleek uit de reacties uit het publiek dat de eigenaar intussen overleden is), ze laste twee keer tijdens het stemmen van de instrumenten een Q&A in en toonde zich oprecht verheugd over het enthousiaste publiek.
Het hoogtepunt van de reguliere set was zonder twijfel “Wide-eyed, legless”, dat heel sterk doet denken aan Suzanne Vega, zowel muzikaal als in de manier van zingen. Jammer was wel dat afsluiter “July flame”, nochtans een dijk van een nummer (luister maar hoe zinssnede “Can I call you mine?” herhaald wordt tot een veellagige climax), gebukt ging onder een te dik in de verf gezette drumbeat, die daarmee overheerste en het rijke palet van zang en instrumentatie wat teniet deed. Samen met de belichting was dit echter het enige minpuntje.
Tot driemaal toe kwam Laura Veirs terug voor bisrondes, en even gul als ze was met haar complimenten, bleek ze daarin met haar nummers.
“Can I call you mine?” Na een concert als dit kan het publiek niet anders dan daar volmondig en gewillig een uitdrukkelijk ja op te antwoorden...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Lied van de week : week 6 - 2011

Rolling in the deep - Adele

Dat Adele een stem heeft als een klok, wist ik natuurlijk al langer, maar ik werd nooit echt gepakt door haar nummers, maar deze nieuwe single heeft me danig beet. Onweerstaanbaar heet zoiets...

Je vindt het nummer op het album 21 dat je hier kan kopen.

Lyrics :

There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bringing me out the dark
Finally, I can see you crystal clear.
Go ahead and sell me out and I'll lay your ship there.
See how I leave, with every piece of you
Don't underestimate the things that I will do.
There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bringing me out the dark
The scars of your love, remind me of us.
They keep me thinking that we almost had it all
The scars of your love, they leave me breathless
I can't help feeling...
We could have had it all...
(you're gonna wish you, never had met me)...
Rolling in the Deep
(Tears are gonna fall, rolling in the deep)
You had my heart... (you're gonna wish you)... and soul in your hand
(Never had met me)
And you played it...
(Tears are gonna fall)...
To the beat
(Rolling in the deep)
Baby I have no story to be told,
But I've heard one of you and I'm gonna make your head burn.
Think of me in the depths of your despair.
Making a home down there, it reminds you of the home we shared.
The scars of your love, remind me of us.
They keep me thinking that we almost had it all
The scars of your love, they leave me breathless
I can't help feeling...
We could have had it all... (you're gonna wish you never had met me)...
Rolling in the deep
(Tears are gonna fall, rolling in the deep)
You had my heart... (you're gonna wish you)... and soul in your hand
(Never had met me)
And you played it...
(Tears are gonna fall)...
To the beat
(Rolling in the deep)
Could have had it all
Rolling in the deep.
You had my heart inside of your hand,
But you played it to the beat.
Throw your soul through every open door
(Whoa)
Count your blessings to find what you look for
(Whoa-uh)
Turn my sorrow into treasured gold
(Whoa)
You pay me back in kind and reap just what you sow.
(You're gonna wish you...
Never had met me)
We could have had it all
(Tears are gonna fall...
Rolling in the deep)
We could have had it all yeah ( you're gonna wish you... never had met me)
It all.
(Tears are gonna fall)
It all
It all
(Rolling in the deep)
We could have had it all (you're gonna wish you, never had met me)
Rolling in the deep
(Tears are gonna fall rolling in the deep)
You had my heart inside... (you're gonna wish you)... of your hand
(Never had met me)
And you played it...
(Tears are gonna fall)... to the beat
(Rolling in the deep)
We could have had it all ( you're wish you never had met me)
Rolling in the deep (tears are gonna fall, rolling in the deep)
You had my heart... ( you're gonna wish you)... and soul in your hand
(Never had met me)
But you played it
You played it.
You played it.
You played it to the beat.

The Fuzztones

“I'm over the hill, can't get my thrill without a little blue pill, I'm old” Dat zingt Rudi Protrudi, zanger van The Fuzztones, in het toepasselijk getitelde Old. Op het album Preaching to the perverted dat hoort bij hun 30e verjaardag, die ze vorig jaar mochten vieren, brengen ze een oudemannenvariant van garage rock, flink geïnjecteerd met scheuten whisky en bluesrock. Tenzij je zo geniaal bent als Jack White of zo smerig uit de hoek durft te komen als Jon Spencer, moet je niet meteen verwachten met die mix als erg vernieuwend beschouwd te worden, maar laten we het erop houden dat hun eerste bekommernis niet daar ligt.

Naar het schijnt zijn The Fuzztones tegenwoordig vooral in Europa populair (al is dat relatief, en verwijst het vooral naar een trouwe fanbase die ze op het oude continent hebben) en dat is op zich verwonderlijk voor een band die toch wel heel Amerikaans klinkt. Toegegeven, we zijn nog niet eerder in de VS geweest, maar op basis van films, tv,... kunnen we ons een vrij goed beeld vormen van het soort bars waar live muziek gespeeld wordt en waar oudere mannen, gehuld in jeans en met vervaarlijk uitziende symbolen op hun kleren hun gitaren nog eens ferm lik op stuk geven. Het kost ons geen moeite bij dit album beelden op te roepen van een podium rechts van de bar, met groepsleden die af en toe eens rusten op hun barkrukken (en een rustiger nummer zoals Bound to please spelen). Achtergrondzangeressen staan niet al te opzichtig aan de rand van dat podium, het publiek lacht, praat en luistert met een half oor naar de aangename gitaarklanken van wat schimmen oproept van ruige (blues)rock. Echt vervaarlijk klinkt het allemaal niet, want dat zou de klanten toch alleen maar wegjagen, maar anderzijds krijgt iedereen nog voldoende de mogelijkheid zich een stoere biker te voelen bij de gepresenteerde nummers.
We lazen op het wereldwijde web dat de groepsnaam verwijst naar een effectpedaal (de FuzzTone) die vooral beroemd werd door (I can't get no) Satisfaction van The Rolling Stones, en misschien is het dan wel niet zo'n toeval dat de riff uit Launching sanity's dice daar wel heel sterk doet aan denken. Meerdere onbestemde echo's van nummers uit dat tijdsgewricht, die ergens verscholen liggen in de muzikale archieven in ons achterhoofd, bereiken ons in de nummers op dit album.
Wie The Fuzztones nog niet kende, zal door dit album wellicht niet gauw gedreven worden naar de rest van hun back catalogue, en heeft vermoedelijk niet veel meer dan instemmend geknik over voor de muziek van een groep die haar beste tijd achter zich heeft. Een goede luisteraar hoort nochtans de kwaliteiten van de groep, die het soort garage rock maakt waarvan je vermoedt dat Tame Impala (om maar eens een jonge, opwindende groep te noemen) daar menig uur op een Australisch zolderkamertje naar geluisterd heeft. En in een overmoedige bui zouden we hen zelfs wel eens de missing link durven noemen tussen die Australiërs en -we noemen nog maar eens iemand- The Doors.
Even Amerikaans als een “pink Cadillac”, maar jammer genoeg is de glanslak na 30 jaar halfvergaan : dat zou een mooie conclusie zijn...



Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.be

365faces

Via Turning pages kwam ik terecht bij het heerlijke project van Anja Brunt. Ze brengt elke dag gezichtjes, getekend op wattenstaafjes of aangebracht op foto's van tulpenblaadjes of...



Uiteraard heb ik het 365facesproject ook rechts in de blogroll opgenomen, zodat je elke dag mee kan volgen...