Gezien : Palindromes

Net zoals in Happiness en Storytelling brengt Todd Solondz een bonte stoet personages ten tonele in het wrang-poëtische Palindromes.

De film is prachtig geconstrueerd als een palindroom (een woord dat achterstevoren gespeld precies hetzelfde blijft, zoals lepel), met een hoofdrol (Aviva, niet toevallig een palindroom-naam) vertolkt door verschillende meisjes, die terugkeren op het ritme van een palindroom.

Net als in Happiness is het thema pedofilie sterk aanwezig, op een bizarre, haast terloopse en toch integrale manier in het verhaal verweven. Ook de fundamentalistische christenen (het gezin van Mama Sunshine) wordt op een wrange manier geportretteerd, die hen toont als hypocrieten die zweven tussen naïeviteit en arrogantie.

Ook in deze film slaagt de regisseur erin om haast ongrijpbare humor te hanteren, waarbij het fundamentalistisch-christelijk gezin een soort boysband-muziek maakt en Aviva als ze wegloopt van huis, een gigantische Fischer Price boot vindt aan de oever van de rivier.

Bevreemdend is deze film (net als Solondz andere films) zeer zeker, mooi -op een heel bijzondere, bizarre manier- is hij ook...

Gezien : Some kind of monster

Ik zag deze week de "rockumentary" Some kind of monster, die een blik biedt achter de schermen van Metallica, in de periode na het vertrek van Jason Newsted, de bassist, tot het begin van de tour na de release van St. Anger.

Nu is dat album zeker niet het grootste meesterwerk van de band, maar wat deze documentaire zo boeiend maakt, is dat we een blik gegund worden op de moeilijkheden die zich (kunnen) voordoen in een supersuccesvolle band. De ruzies en interne spanningen, de moeilijke keuzes die muzikaal gemaakt moeten worden, de onderlinge verhoudingen en de geschiedenis die de band en de bandleden meedragen krijgen allemaal een plaats in dit portret. De rol van de ingehuurde psychotherapeut die dag en nacht (aan 40.000 dollar per maand) klaarstaat voor de groep, verandert doorheen het jarenlange proces, en het is grappig en schrijnen te zien hoe hij zichzelf een beetje als bandlid gaat beschouwen en hoe moeilijk het hem valt als de groep een einde aan de samenwerking wil maken.

Wat me vooral opviel in de gesprekken die de bandleden met elkaar hebben, is de taal die ze gebruiken. Het klinkt voor mij -als psycholoog- heel erg vertrouwd in de oren, als "hulpverlenerstaal". Misschien is dat een gevolg van de voortdurende aanwezigheid van een psychotherapeut over een langere periode, misschien is dat gewoon een taal die men zich makkelijk eigen maakt in een Californische setting...

Je hoeft niet van Metallica te houden om te kunnen genieten van deze documentaire, die heel wat meer te bieden heeft dan de muziek alleen (hoewel ik ze zeker ook niet zou aanraden die dit soort muziek echt niet verdraagt...)

Gelezen (21)

De voorbije maanden heb ik heel wat boeken gelezen (waarvan enkele begonnen en vrijwel meteen weer weggelegd wegens toch niet my cup of tea).

Van Val McDermid las ik 4 boeken uit de Tony Hill-reeks (die de basis vormen voor de tv-serie Wire in the blood). Het waren 4 spannende detectives, met elk hun eigen plotwendingen en kwaliteiten. Literair is dit zeker niet het beste wat er is (Mo Hayder's boek was op dat vlak een stuk beter), maar de belangrijkste criteria zijn spanning, geloofwaardigheid, voldoende twists in het verhaal,... en daarop scoorden deze boeken goed tot zeer goed. De love interest met Tony en Carol werkt na een tijdje wat minder, maar dat stoort niet al te veel. Ik blijf toch benieuwd wat het vijfde deel (De wrede hand), dat ik nog niet heb gelezen, te bieden heeft.

Genaaid (verfilmd onder de originele Franse titel Baise-moi) van Virginie Despentes had ik enkele jaren geleden al eens gelezen, maar heb ik nu toch met behoorlijk wat plezier herlezen. De fucked-up personages en de rauwe-onderkant-van-de-maatschappij context worden neergezet zoals weinigen dat kunnen, en het verhaal boeit voldoende om het boek uit te willen lezen. Manu en Nadine, twee chicks waar je geen ruzie mee wil (en waar de meeste mensen met een boog zouden omheen lopen), raken per ongeluk met elkaar opgescheept. De basis van hun vreemde vriendschap is hun gedeelde "belangstelling" voor sloten drank, extreem geweld en harde seks. Met hun tweeën maken ze de straten van menige Franse stad onveilig, daarbij een eigen logica volgend die hen voor menigeen vooral onbetrouwbaar maakt. Het nihilisme waarvan dit boek doordrenkt is, maakt het wellicht geen pretje voor wie het leven van de zonnige kant wil blijven bekijken, maar ik heb niet de indruk dat de auteur daar heel erg om bekommerd is...

Het prachtige The powerbook van Jeanette Winterson is opnieuw een pareltje van deze op en top vrouwelijke schrijfster. Als geen ander slaagt ze er immers in om het vrouwelijk perspectief op soms verrassende wijze binnen te brengen. In dit boek biedt het hoofdpersonage mensen de kans om een rol te spelen in een verhaal. Zij vertelt en construeert de verhalen, waarin liefde een belangrijke rol speelt, en de afloop is vooraf onbekend. Fictie en realiteit (voor zover aanwezig in het kader van een boek natuurlijk) lopen voortdurend door elkaar en zijn onontwarbaar met elkaar verweven. Winterson slaagt erin (alweer) briljant te vertellen. Dit boek hoort thuis in het rijtje werkelijk uitstekende boeken die ik van haar al las : Oranges are not the only fruit, Lighthousekeeping en nu dus ook The powerbook.

Nick Hornby is één van mijn favoriete auteurs. Met High fidelity kwam zo'n schok van herkenning dat het boek meteen in mijn persoonlijke top helemaal bovenaan belandde (mede dankzij de voortreffelijke, erg Britse humor) en About a boy (veel beter dan de film !), Fever pitch (over Hornby's liefde voor Arsenal), 31 songs (over zijn liefde voor muziek), How to be good (een tikje serieuzer en een tikje moraliserend) en The long way down (ingenieus met de 4 vertellers) vond ik ook stuk voor stuk pareltjes. Met heel veel verwachting begon ik dan ook aan Slam (in het Nederlands vertaald als Smak) en die verwachtingen werden méér dan ingelost. In dit boek over een tienerzwangerschap, dat naar het schijnt ook nogal gericht is op tieners, hervindt Hornby helemaal de humoristische toon van About a boy en vooral High fidelity. Toch lijkt het boek iets te lang geworden, want hoofdstuk 13 (van 20) kondigt zichzelf aan als een soort epiloog ("So you know everything. There's nothing more for me to say.") Nochtans krijgen we dan nog 86 bladzijden die kwalitatief niet echt moeten onderdoen voor de eerste 207, maar het haalt toch een beetje de vaart uit het leesgenot. Het is een jammer detail in een schitterend, grappig boek, dat ik iedereen zou aanraden. In mijn persoonlijke Nick Hornby-top komt dit boek alvast met stip binnen op nummer 2 !

Ledeberg

Eigenlijk ben ik afkomstig van Ledeberg, en daar heb ik meer dan 25 jaar gewoond. Doorheen de jaren is deze Gentse deelgemeente enorm veranderd, maar ik blijf toch heel wat sympathie (en nostalgie) koesteren voor mijn hometown.
Diezelfde gevoelens kwamen heel erg bovendrijven toen ik enkele maanden geleden Aanrijding in Moscou zag, samen met een vriendin die ook in Ledeberg gewoond heeft. Het verhaal mag zich dan wel aan de andere kant van Ledeberg afspelen (amper scènes te zien in de buurt van Moscou, maar ik begrijp wel dat op deze manier de titel méér aanspreekt...), het gevoel van herkenning was bijzonder groot, en ik vind dat de makers van deze film er heel goed in geslaagd zijn om de charme van Ledeberg te vatten.

Op vrijdag 29 augustus zal deze film (gratis) vertoond worden in open lucht, op het Ledebergplein (waar zich onder andere het café - de Communal in het echt - bevindt waar zich heel wat scènes afspelen), vanaf 21u30. Meer info over het programma (want er zijn ook optredens van Ledebergse artiesten) vind je hier.

De stad Gent heeft trouwens heel veel (stadsvernieuwings)plannen met Ledeberg, en daaraan wordt een tentoonstelling gewijd in de Ledebergse bibliotheek. Er zijn ook rondleidingen en je vindt daarover ook alle informatie hier.

Ledeberg leeft !

Gezien : Happy-go-lucky

In London zag ik de nieuwste film van Mike Leigh : Happy-go-lucky. Het is een vrolijke, optimistische, grappige, ontspannende en bijzonder mooi gemaakte film. Omdat ze daar natuurlijk geen ondertitels geven bij de film, was het niet altijd makkelijk om alles goed te verstaan, en ik ben er zeker van dat ik sommige grappen gemist heb, maar gelukkig is mijn Engels goed genoeg om het meeste te kunnen volgen, en aan deze film heb ik enorm veel plezier beleefd.

We volgen Poppy, een onderwijzeres met een wel heel optimistische en vrolijke ingesteldheid. Ze ziet overal het goede van in, heeft plezier en maakt zich weinig zorgen. Zelfs de diefstal van haar fiets brengt haar niet echt uit evenwicht. Ze besluit wel rijlessen te volgen, en de rij-instructeur die haar zal voorbereiden op haar rij-examen, is in alles het tegendeel van haar : verbitterd, zwartgallig, altijd ernstig en duidelijk getekend door het leven. Die combantie zorgt voor hilarische toestanden, maar eigenlijk zijn alle belevenissen van Poppy in deze film hartverwarmend en soms ook ontroerend (want het gaat heus niet allemaal goed in deze film). Maar -om het met Poppy te zeggen- het leven is soms best lastig, maar dat maakt er allemaal deel van uit, niet ?
Naar het einde van de film kan het immer goede humeur een beetje op de zenuwen gaan werken (zó rooskleurig is het leven nu ook weer niet...), maar wie zich durft overgeven aan de flow van de film, zal toch genieten. Het verhaal is gesitueerd in London, en gezien de context waarin ik de film zag (tijdens mijn allereerste bezoek ooit aan de stad, op de avond van mijn eerste dag daar), gaf dat een extra dimensie aan het geheel (ik herkende af en toe plaatsen in de film).
Bij ons komt de film pas op 27 augustus in de bioscoop (in Engeland is hij vanaf volgende week al op DVD beschikbaar!), en voor wie houdt van een goeie film én zich lekker wil ontspannen, kan ik deze film heel erg aanbevelen ! Nooit gedacht dat een Mike Leigh film zo grappig kon zijn, trouwens...

Gentse Feesten : Arid

Ze werden aangekondigd als de Vlaamse Coldplay, en na het concert zag ik inderdaad een parallel...
Arid trad op bij Sint-Jacobs, op het grote podium. Zanger Jasper Steverlinck herinnerde er ons aan dat ze 10 jaar geleden nog in de tent aan de rand van datzelfde plein stonden (een tent die al vele jaren verdwenen is). Hun set bevatte weliswaar enkele nieuwe nummers, maar leek toch vooral op een Best Of, met heel veel nummers van de eerste plaat (Too late tonight, Believer, Elegy, Life) en ook enkele nummers die Jasper solo (met de hulp van de Kolacny broers) had opgenomen (To make her feel my love, Life on Mars). De nieuwe nummers pasten perfect in de set, en daarin lag de parallel met Coldplay : de band heeft een heel herkenbaar geluid, weinig nieuws dus, maar het blijft natuurlijk goed !
De stem van Jasper blijft imponeren, de rock en powerballads van de groep blijven bekoren en als Jasper het publiek induikt en het halve plein afschuimt, al zingend, dan kan de vreugde bij het publiek natuurlijk niet op...

Gentse Feesten : Hors service + Reuzeninstrumenten

Miramiro, het vroegere Straattheaterfestival, brengt 4 dagen lang (vandaag is de laatste dag) allerlei voorstellingen. De meeste zijn te zien op de groene Sint-Baafssite en op het Spaanskasteelplein even verderop.


Vrijdagavond zag ik de wondermooie voorstelling Hors service van de Franse groep Joe Sature et ses joyeux osselets. Vier obers (drie mannen en een vrouw) halen allerlei grappige en muzikale toeren uit. Je moet slechts een beetje Frans begrijpen om goed te kunnen volgen, en de meeste humor is eigenlijk visueel (en dus ook voor Frans-onkundigen). De voorstelling duurt toch al gauw een uur, maar verveelt op geen enkel moment. Integendeel, de vaart blijft erin zitten, de structuur zit goed en de afwisseling is groot genoeg. Bovendien zit de voorstelling vol knipogen naar bekende situaties, die nét een beetje anders gebracht worden. Er wordt ook met de tegenstelling man/vrouw gespeeld en het type van de pineut wordt, gelukkig sober genoeg, gebruikt om niet alleen vreugde, maar ook ontroering te brengen. Er is ook enige interactie met het publiek, en dat is bij straattheater ook altijd leuk natuurlijk...
De voorstelling is niet meer te zien in Belgïe, maar wel nog op 30 juli in het Franse Barneville-Carteret en op 31 juli in Falaise. Mocht je vakantie je daar (regio Basse-Normandie) toevallig in de buurt brengen, ga gerust eens kijken... !
Het gezelschap staat overigens ook nog op Theater op de Markt in Hasselt op 7 en 8 augustus.


Een tentoonstelling van reuzeninstrumenten van het Franse Structures Musical nodigt iedereen uit om aan het musiceren te slaan. Het lijken wel instrumenten die een handige kleuterleidster zo voor haar klas zou kunnen gebruiken. Met eenvoudige middelen (blokfluiten, laarzen, pannen,...) allerlei constructies gemaakt die geluid en muziek produceren. Heel leuk, ook voor de allerkleinsten, want je kan alles zelf doen ! Jammer genoeg was dit enkel donderdag en vrijdag te zien... Ik denk dat de hele collectie (of een deel ervan) te bezichtigen is in de thuisbasis van het gezelschap, in Le Grand Bornand.

Gentse Feesten : Los De Abajo + Transglobal Underground

Dinsdagavond stonden 2 groepen geprogrammeerd op het Polé Polé festival die ik wel heel graag wou zien. Transglobal Underground ken ik al jaren (ik heb 2 platen van de groep, International times uit 1994 en Psychic karaoke uit 1996) en Los De Abajo (wat zoiets zou betekenen als die van vanonder) stond in de krant als een absolute tip genoteerd vanwege hun legendarisch Polé Polé concert in 2006.

Los De Abajo hadden de avond voordien ook al gespeeld op ditzelfde podium, maar toen was ik er niet geraakt, dus hun concert op dinsdag om 20u30 was een herkansing die ik met beide handen greep. Een uitgebreide bende dolenthousiaste Mexicanen besteeg het unieke podium boven het water aan de Korenlei en Graslei, maar slaagde er bij de eerste nummers nog niet meteen in mij (en bij uitbreiding het gehele publiek) mee te nemen op een wilde fiesta. Maar zie, na enkele nummers van die aanstekelijke mix van Mexicaanse muziekjes met vooral veel ska, kregen ze steeds meer publiek op de handen. Vooral de punkerige, ska-doorlopen nummers maakten het onmogelijk de benen stil te houden en een verkleedact met blauwe en witte maskers waarmee ze (onbedoeld?) Slipknot belachelijk maakten, verhoogde de hilariteit. Drie blazers, een zanger en een zangeres, veel percussie : de ingrediënten voor een geslaagd optreden, dat groeide naarmate de tijd verstreek.

Om 22u30 was het dan de beurt aan de Londense groep Transglobal Underground. Zij brengen een mix van Oosterse, Afrikaanse en westerse muziek, een soort etno-techno. Ook hun set had tijd nodig om te groeien. De bevallige Natacha Atlas danste en zong uitbundig mee, de ritmes waren bijzonder dansbaar en op het einde van de set passeerden nogal wat nummers de revue waarin drum 'n bass een belangrijke plaats innam. Ik herkende geen oudere songs en blijkbaar hebben ze een nieuw album uit, maar dat drukte de pret niet echt. En zo bezorgden zij dit tweeluik een passend slot.

Gezien : Estomago + 3:10 to Yuma

De Braziliaanse film Estômago (A Gastronomic story) laat ons zien hoe Raimundo Nonato, een man met talent voor koken, de keukenladder opklimt en hoe hij in de gevangenis opnieuw van de onderste sport in de pikorde opklimt dankzij zijn culinaire talenten. Beide verhalen krijgen we door elkaar gepresenteerd en pas op het einde van de film wordt duidelijk hoe hij in de gevangenis belandde. Het is een prachtig verhaal geworden met mooie beelden, met veel liefde voor voedsel en sexualiteit in beeld gebracht en met een mooie opbouw met flashbacks en/of flashforwards (afhankelijk van hoe je het bekijkt...)

In de western 3:10 to Yuma mogen Russell Crowe en Christian Bale hun ongelooflijke acteertalenten ten volle benutten om ons op het puntje van de stoel te houden. Dan Evans en zijn gezin moeten proberen het hoofd boven water te houden om de schulden die de rancher heeft uitstaan te kunnen betalen en op hun land te blijven wonen. Daarom besluit hij tegen een fikse premie mee te helpen om de gevatte bendeleider Ben Wade naar Contention te brengen, naar de trein van 3u10 naar Yuma. De prachtige vertolkingen, de intense sfeer, de mooie plotwendingen (al is het einde misschien nog net dat tikkeltje minder geloofwaardig, in deze film neem je dat graag voor lief) en de prachtige cinematografie maken van deze film een absolute aanrader, in een jaar waarin al enkele parels te zien waren in de bioscoop.

Gent Jazz : The Herbaliser + Erykah Badu

Vroeger viel het Gent Jazz festival (dat toen nog Blue Note Festival heette) samen met de Gentse Feesten, nu is het geprogrammeerd in de week ervoor (met een kleine overlap). Ik was er nog nooit naartoe geweest, hoewel jazz ruim gehanteerd wordt en er altijd wel artiesten kwamen die ik ook graag hoor.
En zie, dit jaar won ik een vrijkaart voor één dag (gisteren), zodat ik kon genieten van optredens van Buscemi Big Band featuring Michel Bisceglia, The Herbaliser en Erykah Badu.
Eigenlijk ging ik vooral voor The Herbaliser, een groep op het Ninjatune label. Ninjatune vind ik een fantastisch label, dat heel wat goeie muziek uitbrengt (Coldcut, DJ Food, DJ Vadim, Kid Koala, Amon Tobin, The Cinematic Orchestra, Animals On Wheels, Jaga Jazzist,...) en ik ben ooit eens naar hun fantastische label night geweest in de Ancienne Belgique. Met heel wat verwachting ging ik dan ook naar hun optreden, dat inderdaad heel swingend en heel veelbelovend startte. Echt goeie muziek, met live trompet, saxofoon en dwarsfluit en Ollie Teeba achter de draaitafels, en af en toe een zangeres (Jessica Darling) in een zwarte, van gaten voorziene jurk brachten opzwepende nummers, en het publiek reageerde heel enthousiast. Maar na bijna een uur zakte de set verbazingwekkend snel als een pudding ineen, vooral door het stijgende gevoel van toch iets te veel herhaling en de slappere nummers (die vooral in de nogal lange bisronde bovengehaald werden). Mijn aandachtsboog verslapte, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was, te merken aan het stijgende geroezemoes rondom mij.

Omdat ik meestal met een grote boog om r'n'b heenloop (ik bedoel niet goeie ouwerwetse rhythm en blues, maar het moderne slapgekookte, aan (weliswaar slappe) hiphop verwante en blijkbaar heel populaire genre, waarbij smooth zo'n typische eigenschap geworden is dat je naadloos van het ene nummer in het andere en in weer een ander glijdt), kende ik nog niets (maar dan ook helemaal niets) van Erykah Badu. Ik had ooit een recensie gelezen waarin haar muziek beschreven werd als uitstijgend boven 99 % van wat geproduceerd wordt binnen het genre, maar ik was er nog nooit toe gekomen om eens naar haar te luisteren. Maar kom, ik was er toch (met een vrijkaart), dus kon ik maar eens de gok wagen, en viel het tegen, dan kon ik nog altijd gewoon naar huis gaan.
Het begon nochtans onheilspellend, want toen alles klaarstond, de aankondiging gemaakt was en het concert zou starten, was er een technisch probleem met één van de computers van de band, waardoor we nog meer dan tien minuten moesten wachten vooraleer de show dan toch begon.Anderhalf nummer duurde het vooraleer Erykah ook zelf tevoorschijn kwam en zong (het eerste nummer was volgens iemand naast mij van Al Green en het was volgens diezelfde bron diens stem die we hoorden). Maar mijn God, het was het wachten (méér dan) waard...
Wat een vrouw ! Wat een stem ! En wat een band had ze meegebracht ! En wat een muziek ! Bijna twee uur (een half uur langer dan voorzien) duurde het optreden, en hoewel ik echt waar niet één nummer (her)kende, bleef ze me bijna de hele tijd boeien. Er zat enorm veel vaart in het optreden, zeker het eerste anderhalf uur, o.m. doordat liedjes vaak afgebroken werden vooraleer ze uitgezongen waren om zich meteen in een volgend nummer te storten, en door de vele korte instrumentale of vocale intermezzo's in de show. Er zat heel wat afwisseling in de nummers en Erykah Badu leek zelf ook intens te genieten (hoe langer hoe meer zelfs) van het optreden, en tijdens één van de laatste nummers dook ze zelfs de frontstage in om heel dicht bij de fans te gaan zingen en handjes te schudden. De show (want dat was het ook, niet alleen een optreden) eindigde met hetzelfde hiphopfragment dat al het eerste nummer van het optreden had ingeleid, en omdat het publiek zo enthousiast reageerde, bleef de man achter de draaitafels nog wat langer en was nog zo'n 10 minuten de DJ met nog meer echt goeie hiphop !
Het meest beklijvende, intense nummer van de avond was wel The healer, dat je hieronder live kan zien...

En zo werd het optreden waarvan ik niets verwachtte, oneindig veel beter dan datgene waarvoor ik eigenlijk gekomen was...

Gentse Feesten

Zaterdag starten de Gentse Feesten. Als geboren en (bijna mijn hele leven) getogen Gentenaar én als cultuurliefhebber beschouw ik dit uniek stadsfestival als het jaarlijkse hoogtepunt. Vroeger ging ik letterlijk élke avond en met de kinderen ga ik ook bijna elke dag kijken naar wat er overdag zoal te zien, te horen en te beleven valt. En dat is doorgaans heel wat !
Daarom selecteer ik hier voor mijn lezers enkele tips (waarvan de meeste dan nog gratis zijn ook !) :

• Miramiro, het vroegere Straattheaterfestival, maakt al enkele jaren gebruik van het braakliggend terrein aan de Sint-Baafssite in de Gandastraat en van de ruimte op het nabijgelegen Spaanskasteelplein voor prachtige straattheatervoorstellingen. Vorig jaar stond er een soort circus/freakshow/carnivale op het terrein, was er een voorstelling waarbij 2 Duitse Turken in hun crèmekar ijsjes uitdeelden en dit jaar is er in de Gandastraat een feestelijke tentoonstelling van Reuzeninstrumenten (24 en 25 juli tussen 15u en 19u)
• Het Puppetbuskersfestival brengt figurentheater (heel wat ruimer dus dan "poppenkast") in het Europees Figurentheatercentrum in de Trommelstraat, en op enkele andere locaties. Wij pikken wel elk jaar minstens één toffe (gratis) voorstelling mee op de binnenkoer van het Vredeshuis (Sint-Margrietstraat 9) (20 juli tot 27 juli telkens om 17u)
• De Gentse Feesten Parade (beter bekend als de "openingsstoet") is eigenlijk minder goed dan ik elk jaar verwacht, maar toch behoudt de parade waarin iets meer dan 40 deelnemers hun activiteiten promoten, zijn charmes en het is ook een traditie uit mijn gezin van herkomst die ik zelf met mijn kinderen verderzet : in die zin toch de perfecte opener voor de Gentse Feesten ! (19/7 vanaf 14u) De voorbije jaren werd die parade gevolgd door een rebelse parade, die dit jaar om 16u vertrekt in de Bibliotheekstraat
• Enkele niet te missen optredens (er zijn er eigenlijk veel te veel om ze allemaal op te noemen) : Habib Koité uit Mali (20/7, 20u30, Korenlei-Graslei, Polé Polé Festival), Sioen meets Soweto (22/7, 23u, Bij Sint-Jacobs), Trans Global Underground (22/7, 22u30, Korenlei-Graslei, Polé Polé Festival), Gorki (23/7, 20u, Bij Sint-Jacobs), Monza (23/7), 23u30, Korenmarkt), Freaky Age (24/7, 20u, Bij Sint-Jacobs), The Glimmers (20/7, 24u, Korenlei-Graslei, Polé Polé Festival én 24/7, 23u, Vlasmarkt), Kraak & Smaak (26/7, 22u30, Korenlei-Graslei, Polé Polé Festival), Arid (27/7, 21u30, Bij Sint-Jacobs), Walter De Buck (28/7, 21u30, Bij Sint-Jacobs)
• In het Baudelopark is een woonwagen speciaal ingericht voor de promotie van het Gents, en voor 2 euro kan je meedoen aan de wedstrijd "Test eu Gents" (20/7 tot 28/7, telkens om 16u, 17u en 18u)
• Elke avond kan je nieuwe dansen leren tijdens de boombalinitiatie en een daaropvolgend Boombal, met live muziek (Baudelopark, 19/7 tot 28/7 telkens vanaf 20u) In de namiddag zijn er trouwens al heel wat dansinitiaties voor kinderen en voor volwassenen
• Dit jaar is er ook een tweedaagse Afrikaanse markt met kapsalon, landenvoorstellingen via projecties, proevertjes,... (Hof van Ryhove, Onderstraat 22, 23/7 en 24/7 vanaf 11u)
• Poppentheater 't Spelleke van Folklore brengt in het Huis van Alijn 's namiddags poppentheater voor jong en oud met Pierke Pierlala (19/7 tot 28/7 telkens om 15u, 3 euro, reserveren is niet mogelijk)
• Het Boombox festival brengt in zaal Minnemeers heel wat goeie muziek, en alles is een aanrader (18/7 tot 21/7 vanaf 20u, 5 tot 10 euro voor de optredens, 2 euro voor de afterparty)
• Bezoek zeker ook eens de Gentse Barge, een replica van een historische trekschuit van de 18e eeuw, gebouwd door werklozen en kansarmen, aan zijn aanmeerplaats aan de Kraanlei (20/7, 21/7, 26/7 en 27/7 vanaf 14u, 22/7 tot 25/7 en 28/7 vanaf 11u). Zelfs een exclusief VIP-onthaal of een brunch met Walter De Buck zijn mogelijk...

Maar uiteraard valt er nog oneindig veel meer te beleven... (zie programma op www.gentsefeesten.be)

Nieuwe rubriek

In de rechterkolom is een nieuwe rubriek verschenen : Lied van de week. In deze rubriek zal ik elke week een nummer dat me opgevallen is, speciaal bijgebleven is of dat gewoon de hele tijd in mijn hoofd zit, vermelden. Op die manier hoop ik ook wat informatie over muzikale ontdekkingen die ik in de loop van het jaar deed, bij te houden. Als je op het nummer klikt, wordt je (net als in de rubriek "Wat ik tegenwoordig neurie...") in een nieuw venster getrakteerd op het nummer, zodat je er zelf ook kennis mee kan maken. Enjoy !

Gelezen (20)

Plotseling diep in het woud is een modern sprookje over de verhouding tussen mens en natuur en over verdraagzaamheid van de Israëlische schrijver Amos Oz. Voor mij was dit boek de eerste kennismaking met deze auteur, over wie ik al heel veel goeds had gelezen, maar aan wiens boeken ik nog niet toegekomen was. En inderdaad, deze man kán schrijven ! Mooie zinnen, een vlotte stijl,... Toch kon dit boek mij maar matig bekoren. Uiteindelijk slaagde dit boek er immers niet in om mij betrokken (genoeg) te houden, om mij in het verhaal onder te dompelen. Hoewel het lezen ervan niet onaangenaam was, voelde ik maar een beperkt leesPLEZIER. En laten betrokkenheid en leesplezier nu net 2 belangrijke criteria zijn voor mij waarop ik boeken beoordeel...

Ik werd wel helemaal binnengesleurd in het verhaal van De behandeling van Mo Hayder. Dit is natuurlijk een heel ander genre. Naar aanleiding van de goeie recensies voor het nieuwste boek van Mo Hayder en de Zomer van het Spannende Boek, besloot ik mij toch eens te wagen aan dit soort boeken, waar ik anders toch wel met een boog omheen loop. In De behandeling volgen we het politie-onderzoek naar de ontvoering van een achtjarig kind en de mishandeling van zijn gezinsleden. Knap opgebouwd, met genoeg plotwendingen (het obligate op het verkeerde been zetten van de lezer meermaals incluis) en parallelle verhaallijnen om de lezer te blijven boeien, en de spanning stijgt (en wordt zelfs op het einde van het boek maar gedeeltelijk verdreven...)

Ik heb tegelijk uit de bibliotheek enkele boeken van Val McDermid meegenomen rond het personage Tony Hill, na het zien van enkele afleveringen van Wire in the blood, en ik ga er meteen aan beginnen...

Clement Peerens Explosition

En je kan deze single hier gratis downloaden

Tom Boonen : van kwaad naar erger...

...toch volgens deze blog

Gelezen (19)

Ik heb vandaag The reluctant fundamentalist van Mohsin Hamid uitgelezen, en hoewel boeken in het Engels lezen doorgaans toch wel een extra inspanning vraagt, voelt het alsof ik het in één ruk heb uitgelezen (in feite heb ik het lezen vaak moeten onderbreken voor huishoudelijke en andere taken die mijn aandacht opeisten, maar nooit omdat het teveel of te moeilijk werd). Hamid slaagt er in om met al bij al niet te moeilijke taal en een zeer directe stijl de lezer heel rechtstreeks aan te spreken en mee te trekken in het verhaal. Het verhaal is immers opgebouwd als een gesprek dat een Pakistaanse man in Lahore aangaat met een Amerikaanse toerist, in wiens rol wij door het gebruik van de voornaamwoorden gedwongen worden.

Dit is echt zo'n boek waarbij ik blij ben dat ik vooraf niet te veel gelezen had over de inhoud (zelfs niet op de binnenflap). Mijn tip voor dit boek is : laat je verrassen door het verhaal, laat je leiden door de weg die verteller uitstippelt, en je zal zeker niet teleurgesteld worden.

Bij de titel had ik me allerlei voorstellingen gemaakt (in het Nederlands werd die vertaald als De val van de fundamentalist) en het was bijzonder verfrissend om mijn voorstellingen verdrongen te zien worden door wat de schrijver ons uiteindelijk presenteert. Omwille van de tip die ik gaf, wil ik hier uiteraard niets kwijt over de inhoud, over het verhaal, maar net zoals alle goeie literatuur is het verhaal meerlagig en worden heel veel indringende thema's aangesneden, zowel thema's die behoorlijk actualiteitsgebonden zijn als zeer universele thema's.

In een heel andere context is het verhaal gesitueerd van de priester David die in zijn Schotse parochie al te close wordt met enkele jongeren en uitgespuwd wordt door een gemeenschap die wantrouwen koestert tegen alles wat afwijkt van hun lokale norm. Andrew O'Hagan in Be near me (vertaald als Blijf bij mij) snijdt eveneens heel wat thema's aan in dit verhaal, waarin hij de gebeurtenissen (verteld in de ik-vorm vanuit het standpunt van de priester) afwisselt met de mijmeringen over diens eigen verleden en diens eigen plaats in de wereld. Niemand komt in dit verhaal ongeschonden uit de pen van de schrijver, die individuele tekorten en groepsdynamische processen haarfijn blootlegt.

Olympische Spelen 2016

Naar aanleiding van de recente incidenten omtrent de mensenrechtensituatie in China en de Olympische zomerspelen die in Peking zullen plaatsvinden, raakten reeds meerdere kandidaturen bekend voor de organisatie van de Spelen in 2016.

Vreemd genoeg zijn het vaak niet de regeringen, maar eerder oppositiegroeperingen in landen als Birma, Soedan, Kazachstan, Kenia en Somalië, die de kandidatuur voor hun land voordragen.

Een woordvoerder van de Birmaanse oppositie stelt : "De huidige internationale respons die de Spelen in Peking teweegbrengt, kan ook in ons land een positieve invloed hebben op de mensenrechten. Waar alle andere eerdere middelen faalden, kunnen we enkel nog hoopvol uitkijken naar de toewijzing van de Olympische Spelen aan ons land." Woordvoerders van de kandiderende organisatiecomités blijken niet blind voor de financiële moeilijkheden die een toewijzing zouden kunnen teweegbrengen, maar hopen dat partnerships met private sponsoren en met westerse Ministeries van Ontwikkelingssamenwerking genoeg "witte olifanten" zal opleveren om de accomodaties toereikend te laten zijn voor het vierjaarlijkse sportevenement. "Natuurlijk zal geen Somaliër daarna kunnen zwemmen in het 50-meterbad en ook de aanleg van een parcours voor het wildwater kanoën zal weinig nut hebben, maar dat is natuurlijk ook niet onze hoofdzorg," aldus een Somalische kandidaat-organisator.

Ook Vlaanderen stelt zich opnieuw kandidaat. NVA-voorzitter Bart De Wever hoopt dat de internationale gemeenschap, die nu enkel tussenkomt om het beleid (dat "toch enkel dient om Vlamingen in Vlaanderen te beschermen tegen imperialisten van over de (taal)grens, zoals met onze wooncode") van de Vlaamse overheid te bekritiseren, eindelijk oog zal krijgen voor de talloze kaakslagen die de fiere Vlaamse Leeuw werden en worden toegebracht.

Als tegenzet hebben ook de franstaligen in de Brusselse rand de faciliteitengemeente al voorgedragen als locatie voor de fel begeerde zomerspelen. "Zoland het minderhedenverdrag niet geratificeerd wordt door de Vlaamse regering en de democratisch verkozen burgemeesters niet benoemd worden -en dat zou weleens tot in 2016 kunnen duren...-, willen wij alle middelen benutten om onze benarde positie te verbeteren en internationaal onder de aandacht te brengen". Ietwat verrassend lijkt de gezamenlijke kandidatuur van Linkebeek, Kraainem en Wezembeek-Oppem toch over de beste troeven te beschikken. "De nabijheid van een internationale luchthaven en het Koning Boudewijnstadion, de grote financiële mogelijkheden van de gemeenten en hun inwoners en de grondige kennis van een wereldtaal als het Frans bij het merendeel van de bevolking zijn onze voornaamste troeven," zo verklaart een lid van het organisatiecomité Linkebeek-Kraainem-Wezembeek-Oppem 2016.

Gelezen (18)

De dikke turf die Yesterday (originele Noorse titel : Beatles ; ik vraag me af waarom ze de titel in het Nederlands veranderd hebben...) van Lars Saabye Christensen is, leest lekker vlot weg. Aan de hand van de chronologie van de Beatles-releases krijgen we een coming-of-age van vier Noorse jongeren op het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De revolutionaire sfeer in America en Europa, het protest tegen de oorlog in Vietnam en later tegen toetreding tot de EEG maar ook de kleine drama's die zich in het leven van adolescenten afspelen krijgen we allemaal te lezen tegen de prachtige achtergrond van een mij weliswaar totaal onbekend Oslo...

In méér dan 600 bladzijden schetst de auteur een beeld van deze adolescenten dat tegelijk zeer herkenbaar en toch ook een beetje exotisch (noordelijk exotisch, zullen we het maar noemen) is. Dit is een boek dat je niet makkelijk weglegt. Bovendien spreekt uit dit boek zoveel liefde voor muziek, dat ik regelmatig de neiging voelde muziek van The Doors, The Beatles, Leonard Cohen,... te draaien.

In De regen voor hij valt krijgen we ook al een mooie geschiedenisles. Het hoofdpersonage krijgt bandjes in haar bezit waarin haar tante een familiegeschiedenis van 3 generaties vertelt aan een uit het oog verloren nichtje, waarnaar het hoofdpersonage op zoek moet gaan na het overlijden van de tante. Haarfijn legt Jonathan Coe de mechanismen bloot die gezinspatronen intergenerationeel zo vaak tot herhaling brengen. Bovendien bewijst hij (opnieuw!) dat hij heel mooi kan schrijven...

In het toneelstuk Mefisto for ever brengt Tom Lanoye een dusdanig geactualiseerde versie van het Mephisto-verhaal (van Klaus Mann) -al speelt het in de tweede wereldoorlog- dat je zijn onmiskenbare uithalen naar extreem-rechts in Vlaanderen moeiteloos tussen de regels leest. Toch is hij erin geslaagd om dit toneelstuk uit te laten stijgen boven een pamflettaire aanval op extremisten en op collaboratie.

Het griezelwoord van donderdag

Geïnspireerd door de reeks "het woord van woensdag" op de blog van Bart Vandamme, heb ik besloten op deze donderdag de reeks een stapje verder te zetten : het griezelwoord van donderdag

HOOFDBREKER

rocketmail

Toen ik halfweg de jaren negentig voor het eerst in cybercafés internet, mail en chat gebruikte, nam ik een gratis mailaccount bij het intussen door Yahoo overgenomen en afgeschafte Rocketmail.

Het vervoer van post door middel van kleine raketten was ooit realiteit, zij het met wisselend succes. Nooit werd het echt een betrouwbare manier voor postbezorging, o.m. omwille van de kosten en de talloze problemen.

In het BBC-programma Coast werd het "rocket mail" experiment van de Duitser Gerhard Zucker overgedaan, met méér succes dan bij de originele poging overigens. Op 31 juli 1934 probeerde Zucker post te versturen van het Schotse eiland Scarp naar het vasteland van Harris, een halve mijl verder. Omdat hij geen toestemming had gekregen om zijn brandstof uit Duitsland te importeren, moest hij het doen met een soort buskruit voor vuurwerk, en bij de lancering ontplofte de raket en raakte de brieven verspreid over een deel van de kust van Scarp. De postbode verzamelde en zou ze uiteindelijk op de conventionele manier laten bezorgen. Zucker had er de postautoriteiten van kunnen overtuigen om speciale herdenkingszegels uit te geven, omdat postzegelverzamelaars daar ongetwijfeld veel voor zouden willen betalen, zeker wanneer die postzegel ook nog echt met een raket had meegevlogen. Toegegeven, dat deel van zijn plan werkte wel !

Eens terug in Duitsland zou Zucker overigens opgepakt worden en werd hij ervan beschuldigd militaire technologie uit het Derde Rijk gesmokkeld te hebben. De rakettechnologie zou immers later nog gebruikt worden bij de ontwikkeling van de V1 en V2 bommen...

Ik ben overigens een enorme fan van het programma Coast, dat soms meerdere keren per week herhaald wordt op BBC2 (de derde reeks vaak op donderdagavond, en fragmenten uit eerdere reeksen verspreid over de namiddagen, gedurende 5 tot 10 minuten). Het opzet van dit programma is eenvoudig : aangezien Groot-Brittanië een eiland is, wordt het omringd door een enorme kustlijn. Een team bestaande uit een geschiedkundige, een archeolooge, een zoöloge, een antropologe en een geoloog trekt langsheen de kust en vertelt verhalen die ermee verbonden zijn. Aan de hand van deze reis langs de kusten kom je vanalles te weten over de geschiedenis, de natuur en de cultuur van Groot-Brittanië. Ik ben er absoluut verslingerd aan geraakt, en nog nooit eerder verlangde ik zo naar een trip naar die kusten (overigens hoopte ik veel herinneringen te kunnen ophalen a.d.h.v. de aflevering waarin men de kusten van Cornwall, waar we 3 jaar geleden kampeerden, verkende, maar dat bleek tegen te vallen, omdat men nét voor die plaatsen had gekozen die wij niet bezocht hadden...)

Gezien : No country for old men + There will be blood

De voorbije weken zag ik de volgens velen beste twee films die momenteel in de bioscoop te zien zijn (en die trouwens beide bij de Oscars volop in de prijzen vielen).

In No country for old men van de gebroeders Coen vindt Llewelyn Moss (gespeeld door Josh Brolin) de slachtoffers van een moordpartij en een tas vol geld. Hoewel hij al snel begrijpt dat hem dat in de problemen zal brengen, gaat hij er met het geld vandoor om een nieuw bestaan voor zijn vriendin en zichzelf op te bouwen. Hij wordt echter nagezeten door allerlei onguur personeel, waaronder vooral de psychopatische Anton Chigurh (prachtig neergezet door Javier Bardem). Tommy Lee Jones speelt een oudere sheriff die de feiten enigzins moedeloos achternaholt. Diens aanwezigheid in de film én de setting in Texas herinneren mij meer dan eens aan The three burials of Melquiades Estrada.

De methodes van Anton Chigurh (o.a. met lucht die onder hoge druk geperst wordt) zijn overgetelijk, de dreiging die van sommige scènes uitgaat, de weidse landschappen,... Ondanks puik acteerwerk, verbluffend mooie beelden en goed opgebouwde spanning, werden voor mij de (weliswaar zeer hoge) verwachtingen toch niet helemaal ingelost. Op dit moment beschouw ik nog steeds Fargo als de beste film die de Coen broers al maakten. Misschien is het wel nodig om deze film ook meerdere keren te zien vooraleer ik er de volle glorie in herken, maar voorlopig dus nog even niet...

Een film die de verwachtingen wel inloste, is There will be blood. In deze zeer lange (158 minuten !) prent acteert overigens niet alleen Daniel Day-Lewis de sterren van de hemel, maar ook personages als de kleine H.W. en vooral de fanatieke predikant Eli Sunday worden neergezet op sublieme en werkelijk onvergetelijke wijze.

Daniel Plainview wordt rijk in de olie-business op het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Hij blijkt zeer ambitieus en zeer gedreven en toont zich ook vaak van zijn vindingrijkste en meest gewiekste kant. Soms gaat dat echter ten koste van anderen, niet in het minst van zijn "zoontje" H.W. en zijn "broer" Henry. Hij levert ook een onderhuids voortdurend voelbare en haast epische strijd met de sluwe en al haast even gewiekste predikant Eli Sunday, die hem maar al te graag voor zijn fanatiek-religieuze kar wil spannen.

Voor mij is echter niet hebzucht de grootste drijfveer van Daniel, of althans niet de belangrijkste reden waarom hij over (letterlijke en figuurlijke) lijken gaat. Zijn vastgeroest wantrouwen en zijn misprijzen voor anderen, noem het zelfs misantropie, zijn minstens even belangrijk, en worden even voelbaar door Daniel Day-Lewis vertolkt.

Ze zullen van ver moeten komen om deze film nog te verslaan in mijn eindejaarslijstje voor 2008, zoveel is wel zeker...

Boudewijn Büch : de dichter, de dodo en het demasqué

Met heel veel fascinatie keek ik vroeger wel eens naar De wereld van Boudewijn Büch en het boek Eenzaam, zijn tweede Eilanden-boek, heb ik met veel plezier gelezen en wakkerde toen mijn leeshonger heel sterk aan.

Nu heb ik, in uitgesteld relais, gekeken naar de documentaire Boudewijn Büch : de dichter, de dodo en het demasqué (hier te bekijken), waarin de mystificatie van zijn leven door hemzelf uitgebreid wordt gedissecteerd. Eerder gebeurde dat -zo las ik- al in het boek Boudewijn Büch, verslag van een mystificatie door Rudie Kagie.

Wat me vooral greep in het hele verhaal, is de grote eenzaamheid die het allemaal uitstraalt. Voor mij zit er heel veel herkenbaars in deze documentaire : ik ken de drang om steeds verder op zoek te gaan dat bepaalde boek (of die bepaalde plaat), ik ken het verlangen om in een geliteratuurd leven te schuilen en jezelf meer glans te geven, ik ken de onmogelijkheid tot troost in eenzaamheid,...

Deze documentaire lijkt mij met heel veel liefde en mededogen voor Boudewijn Büch gemaakt, en ook wie niets heeft met deze schrijver, kan erin iets universeels ontdekken, vooral met betrekking tot eenzaamheid.

Tetris 2.0

Als je dacht dat je Tetris beu was... hier is een nieuwe variant :

Hugo Claus

Gisteren overleed Hugo Claus.

Reeds vele jaren werd hij genoemd als kanshebber voor de Nobelprijs literatuur, die hij nooit ontving. Zijn oeuvre is bijzonder uitgebreid en veelzijdig : proza, poëzie, theater en nog zo veel dingen meer (als schilder hoort hij thuis in de Cobra-beweging).

In het middelbaar las ik ooit Een zachte vernieling. Eind jaren tachtig was dat, en hij gold toen al als de beste schrijver die er in ons land was. Ik herinner me amper nog iets van dat boek, enkel de teleurstelling... Op dat moment immers verschilde het enorm van wat ik al gelezen had en ik was aan het boek begonnen met grote verwachtingen, die niet ingelost werden. Toegegeven, wellicht verwachtte ik toen gewoon andere dingen dan nu, en mogelijks zou ik het boek nu wel graag lezen.

Zowat anderhalf jaar geleden las ik Het jaar van de kreeft, en daar heb ik toen wél enorm van genoten. De beschrijving van het aantrekken en afstoten vond ik bijzonder raak.

Zijn alom bejubeld meesterwerk Het verdriet van België staat dan wel al lang in mijn boekenkast, maar ik ben er nog niet toe gekomen om het te lezen. Misschien is nu een goed moment...

Gelezen (17)

Ik heb de voorbije weken weer enkele prachtige boeken gelezen...

Hé Nostradamus - Douglas Coupland

In dit geval ging het eigenlijk eerder om herlezen. Ik wist dat ik ooit aan dit boek begonnen was, maar dacht niet dat ik het uitgelezen had... Vreemd genoeg herkende ik wel voortdurend stukken ("ah ja, dit heb ik al gelezen"), maar kon ik me nooit herinneren hoe het dan verder ging, al bleek ook het einde al bekend voor mij... Vreemd !

Hé Nostradamus mag dan wel starten met een schietpartij in een middelbare school, hetgeen doorheen het boek een aanwezig thema blijft, maar Coupland is erin geslaagd om het verhaal veel meer mee te geven. Uiteindelijk schrijft hij vooral over de moeilijkheden van mensen om te communiceren en over hoe je verantwoordelijk blijft voor je eigen daden, wat ook de omstandigheden van je leven zijn. De schietpartij vormt daarin dan ook meer de achtergrond dan het hoofdmotief.

Brave new world - Aldous Huxley

Aldous Huxley schetst een toekomstige wereld waarin heel wat menselijk falen is weggewist door technologisch en biologisch-genetisch ingrijpen. In enkele reservaten is de "wilde" (de hedendaagse mens) nog te zien, maar de wereld heeft lang geleden gekozen voor orde, regelmaat en stabiliteit. In tijden waarin klonen en genetische modificatie geen science-fiction zijn, werpt de roman dan ook belangrijke morele vragen op, en blijft dit boek een must.

Encyclopedie van de sneeuw - Sarah Emily Miano

Sarah Emily Miano heeft in dit fictief encyclopedisch boek heel wat verhalen te vertellen, die allemaal min of meer verbonden zijn met de thema's sneeuw, ijs, koude,... Soms zijn het korte citaten uit andermans werk, soms zijn het kortverhalen (vaak over koude relaties tussen mensen). In zijn geheel vormt dit een bevreemdend en ook wat wisselvallig boek, waarin de langere passages mijn voorkeur wegdragen.