Samen met mijn lief had ik Vincent Coomans met zijn band al live gezien in november toen hij zijn pas in januari uitgebrachte, nieuwe plaat voorstelde in de 4AD in Diksmuide. Ik blogde toen nog niet opnieuw en schreef dus geen verslag. Intussen schreef ik wat ik vind van die plaat, Dark dog, hier. En gisteren zag ik de groep rond de Kortrijkzaan dus opnieuw optreden, in de gezellige en drukke herberg 't Molenhuis in Vichte.
Op een krapper podium dan in Diksmuide en tegen het geroezemoes in van een deel van het publiek dat daar toevallig was, met andere bedoelingen dan naar een concert luisteren, wisten de zes muzikanten opnieuw te overtuigen. Soms brachten ze de songs uit die plaat met zijn allen samen, sommige liedjes bracht Vincent solo of met ondersteuning van slechts een deel van de band. Tussen de nummers door probeerde hij het geroezemoes van sommigen te overstemmen om te duiden hoe de plaat tot stand was gekomen, waarover ze ging (of bepaalde songs gingen) en wie er aan had bijgedragen, inclusief zijn eigen dochtertje, dat al spelend mee had gemusiceerd en gezongen op sommige liedjes zoals die op plaat verschenen. We kregen een heel pakkende versie te horen van titel- én sleutelsong Dark dog, die de herberg wél stil kreeg. Ondanks de moeilijke periode waarin de plaat ontstond, weet de band zeker live ook het plezier over te brengen dat onderdeel uitmaakt van die spanning (in het contrast met de verdrietige momenten en gevoelens waarover het ook gaat). Dat plezier was heel erg hoorbaar op nummers als It is tough en Only sun can kill what's sad. Zulke momenten zorgden voor ademruimte voor het publiek (én de band, veronderstel ik).
Er kwamen ook enkele oudere nummers aan bod, zoals concertopener Desire en het al uit 2020 stammende One way love. Ook bisnummer Slow down is terug te vinden op het vorige album en werd hier intiem akoestisch gebracht door de bandleden die rond een tafel tussen het publiek gingen zitten en ons allen uitnodigden om mee te zingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten