James Maynard Keenan, ooit enig vast lid van Puscifer, ken je vast wel als zanger en frontman van Tool en hopelijk ook van A Perfect Circle. Intussen zijn Matt Michel en Carina Round ook gepromoveerd tot vaste leden en Normal isn't staat heden te boek als het vijfde studio-album van het trio.
Nu zijn de platen (én wereldbeeld) van Keenan zelden rooskleurig en dat geldt ook voor deze nieuwe plaat, doch verrassend genoeg is ze in bitterder tijden dan toen Existential reckoning vijf jaar geleden uitkwam, net iets minder donker, genuanceerder en -"dare we say it?"- hoopvoller. De hoopvolle boodschap die misschien wel als rode draad doorheen de plaat loopt, is dat beschavingen een kwestie van eb en vloed zijn, tenminste als we in moeilijke tijden onze liefde niet verliezen en haat niet de beslissende emotie laten zijn. Die terugkerende beweging van samenlevingen wordt het duidelijkst in Pendulum, dat baadt in een Sisters Of Mercy-sfeertje. Die sfeer komt ook al eerder in The quiet parts om de hoek kijken.
Wat vooral opvalt, is de grotere subtiliteit die van de elf songs geen langgerekte kopstoot maakt, maar net ook rust biedt. Zo kent opener Thrust meer momenten van achteruitleunen vooraleer weer toe te slaan dan je zou verwachten. The algorithm, een kritische aanval op hoe sociale media momenteel werken, vertaalt de kwaadheid niet in beuken en stoten, zoals Keenan dat vaak wel doet bij Tool. We houden hier ook wel van Mantastic, dat het soort toxische masculiniteit dat Andrew Tate en consoorten propageert, fileert.
Dat je van deze plaat vrolijk gaat huppelen door je living is weinig waarschijnlijk. Deze relatief toegankelijke plaat beantwoordt dit bizarre tijdsgewricht onder Trump II wel op een manier die niet verlamt, maar in het beste geval aanzet tot ieders eigen kleine weerstand in goede daden, liefde en mededogen met de medemensen.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten