De grote namen in de metal zoals Iron Maiden, Slayer, Judas Priest, Mötley Crüe,... zijn lang aan mij voorbijgaan en dat geldt ook voor Megadeth. Toen ik ook metal ging beluisteren, waren het bands als Pantera en Sepultura die het mooie weer maakten en me overtuigden. In hun kielzog volgden voor mij o.a. Prong, Mastodon, Baroness, Dool, Type O Negative en uiteraard Amenra. Ik beken dus alvast maar dat ik de eerdere platen van de Amerikaanse band nooit echt goed beluisterd heb. Het is pas door een tip van een kennis dat ik deze nieuwe plaat die titelloos bleef, een kans gaf.
Het is al meteen vanaf opener Tipping point duidelijk dat ik die kennis dankbaar mag zijn. Gitaren en drums geven meteen van katoen en zullen dat de komende 45 minuten blijven doen. Zanger Dave Mustaine zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Misschien is dat niet zo verwonderlijk, gezien hij zelf het einde van de band, met afscheidstournee, aankondigde. Nog één keer knallen en op een hoogtepunt stoppen, is daarbij zijn betrachting. Ook I don't care is een opzwepende song waar ik nog regelmatig naar terug wil luisteren.
Niet alles op deze plaat blijkt echter even geweldig. Hey God?! stijgt amper boven de middelmatigheid uit maar wordt gelukkig wel gevolgd door het gaspedaal induwend Let there be shred. Another bad day klinkt zowaar alsof er verleidelijk naar de hitparade geknipoogd wordt en schurkt daarmee wat aan tegen het beste van Guns 'n Roses.
Al bij al stelt deze laatste plaat van het viertal (waaronder een Vlaamse drummer, Dirk Verbeuren) nooit teleur voor mij, misschien wel soms voor de fans, dat kan ik niet echt inschatten. Het is dan ook nog maar de vraag of dit het hoogtepunt is waarmee Mustaine wou eindigen. Afgesloten wordt er alvast met een deugdelijke cover van Ride the lightning (Metallica).
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten